rozwód po 30 latach - Netkobiety.pl

Kurde. ..Zuzanna i Antypoda, moje owacje na stojąco. Ale z Was mądre kobiety. Cudownie się Was czyta i wraca wiara w Człowieka. Myślę, że macie cholernie mądre głowy i wielkie serca. I to widać w Waszych postach. Szacunek; )

Antypodo
Zadanie połowicznie wykonałam. Utknęłam na "możliwościach niekorzystnego wariantu" i popłynęłam kaskadą zgoła niekontrolowaną... No nic,może do jutra wyschnę;-)
Jeśli chodzi o popełnianie starych błędów to raczej nie ma opcji, ale tyle nowych przede mną -pod tym, jak pod żadnym innym, względem jestem szalenie kreatywna :-( Moim problemem jest brak umiejętności stanowczego odmawiania, przez co pakuję się w bardzo niewygodne sytuacje. Wbrew panującej tutaj opinii, nie potrafię krótko powiedzieć "nie, bo nie !" Może to bierze się z systemu wychowawczego, któremu byłam poddana, a który zakładał, że należy dużo dawać ( ludowej ojczyźnie;-)) a mało brać? No ale postaram się nad tym popracować. Jutro pomyślę o tym czego bym dla siebie chciała...konkretnie, bo tak ogólnie to wiem.
Co do słów plebejskich, mam je wszystkie w słowniku biernym, a i w czynnym niektóre;-)  za ich pomocą spróbuję przegnać bezradność ( choć może nie poskutkować bo i słowa moje i bezradność moja, więc boję się autoimmunologii) ale poniekąd masz rację, że grzeczna ze mnie dziewczynka (była).
Dzięki za Twą wiarę we mnie, będę się nią posiłkować bo własna jakoś mi więdnie(mimo regularnego podlewania, pewnie nie lubi słonej wody) mam nadzieję, że nie będziesz tego odczuwała jako żerowanie;-)

Zuzanna 58
Czytam Twój watek z przejęciem i zaangażowaniem, moze dlatego, ze jestem niewiele młodsza, moze dlatego, ze pewnie mnie tez czeka rozwód, i wiem, ze muszę sie jakoś do tego przygotować, zeby jakoś to dźwignąć, ogarnąć, pewne rzeczy zaplanować.
Całe zycie pracowałam, żyłam od wypłaty do wypłaty, spokojnie, na luzie.
Kiedy poznałam mojego meza, nie miał nic, prócz starego zamochodu. I córki.
Powoli, powoli, z moja pomocą odbijał sie od dna.
Kiedy zaczął zarabiać większe pieniadze, co drugi dzień słyszałam, ze moja praca nic nam nie daje, itd. Stara śpiewka.

Muszę szczerze i otwarcie przyznać, ze wszystko, co mam teraz na kontach i lokatach, to rownież zasługa meza, bo nie chciał, żebym sie dokładala do rachunków czy wakacji, choć nalegalam.

To, ze nie raz mi to wypomina pomijam, bo to zupełnie inna sprawa. To, ze te pieniadze sa wspólne przecież, tez pomijam, w razie W. wyplace i niech sie dzieje, co chce.

Kiedy zachorowałam na raka, myślałam, ze zostanę otoczona opieka i nie będę musiała martwić sie o byt, hahaha, naiwna!

Rok tamu przeszłam na pół etatu, to wszystko, na co teraz mnie stać.

Gotuje, sprzątam, piorę, ogarniam. Jeszcze daje radę.

Pytanie za sto punktów: za co będę żyła po rozwodzie?

Za 860 zł pensji?

Na jak długo wystarczą oszczędności?
Dodam, ze nie jest to sześciocyfrowa liczba.

Kiedy słyszę pretensje do kobiet typu - nie pracowałaś - masz za swoje, pusty śmiech mnie ogarnia, jak mozna być tak naiwnym sądząc, ze praca daje nam jakieś gwarancje na przyszłość.

Oczywiście, daje poczucie bezpieczeństwa, niezależności, nie trzeba sie prosić o każdy grosz i takie tam, ale wiem, ze gdybym została teraz wyrolowana przez meza, czulabym żal do całego swiata i nie wiem, czy bym sie podniosła.

Szukanie lepiej płatnej pracy, albo jakiejś dodatkowej mnie,niestety, nie dotyczy.

Wiem, ze nie pocieszam nikogo tym postem, po prostu piszę, bo rozumiem Cię doskonale, i tak, jak Ty daję z siebie bardzo dużo, ciagle sie o kogoś martwię, o kimś myślę, o sobie tez oczywiście, ale jakoś tak inaczej, z boku.
Moze pora to zmienić?

Dziewczyny, fajnie piszecie, ale błagam o akapity, strasznie sie Was czyta.

To tyle...

Zuzanno, czemuś nie dziwi mnie, że zaczęłaś właśnie od spisu pasywów a nie aktywów. W stanie, w jakim jesteś, konstruktywne myślenie, a zwłaszcza pozytywne przychodzi z wielkim trudem. Taka to wyniszczająca choroba. Ale uwierz, że mija. Miałam ? nie mam, ale jestem czujna.

W moim przypadku ? depresja endogenna, uwarunkowana przyczynami biologicznymi (zaburzony wtórny wychwyt serotoniny). Coś jak, nie przymierzając, cukrzyca, tyle że niedoborami walnęło po zwojach a nie po trzustce. Leki pomogły i już od wieeelu lat problem nie powrócił, choć dłuższą chwilę to jednak trwało. Potworną chwilę. Głównie przez to, że nie od razu trafiłam w dobre ręce. Miałam też w rodzinie przypadek depresji egzogennej (reaktywnej) ? żałoba po śmierci męża. Czyli coś jak u Ciebie, bo Twój eksmałżonek właściwie zszedł, tyle że cywilnie. Wyobraź sobie, że tu leczenie poszło znacznie szybciej. Tak więc i ty masz pełne szanse powrotu do normalności.

Doskonale, że jesteś pod fachową opieką. A leki antydepresyjne i poczekanie na ich działanie wymaga cierpliwości. Ale i pracy własnej. Czytałaś ?Radość życia czyli jak zwyciężyć depresję? Davida Burnsa? Spora cegła ale dla wielu odkrywcza. Nawet dla mnie jako ozdrowieńca.

A jak już zdołasz się oderwać od myślenia katastroficznego i przejdziesz do tego pozytywnego, to zachęcam wręcz do pomarzenia sobie. Mnie nazwanie i takie właśnie spisanie ?szczęśliwego zakończenia? pomagało. I jakoś tak drobniutkimi kroczkami okazywało się, że sporą część z tego zdołałam zrealizować. Coś tam korygowałam, coś weryfikowałam, niektóre elementy okazały się w ogóle do niczego mi nie potrzebne i z listy wypadały; odptaszkowywanie innych ? budowało moje poczucie sprawczości. (proszę, nie pomyl tego z przyciąganiem sukcesu, czy jakimiś innymi szamańskimi bzdurami, bo w ostatecznym rozrachunku tu chodzi o bardzo konkretny wkład pracy własnej).

?Podglądaj? inne kobiety po takich perypetiach (tego ci u nas dostatek). Do tej pory zapewne na kobiety w takiej sytuacji życiowej w ogóle nie zwracałaś uwagi. Bo nie musiałaś, nie utożsamiałaś się. Teraz się przyda. Są książki, filmy, z PEWNOŚCIĄ masz jakieś znajome, które przeszły coś analogicznego. Cała, że się tak wyrażę, skarbnica wiedzy. I wiesz co? One przeżyły i niektóre nawet są szczęśliwe.

W tworzeniu swoich list możesz skorzystać też z pomocy osób bliskich. Powiedz im, że zapodałaś sobie takie właśnie ćwiczenie. Pójdź do nich ze szkicem a nie z czystą kartką, pokaż, że chcesz uporać się problemami i chcesz sobie nakreślić plan działania ale i mieć świadomość konkretnych zagrożeń. Z pewnością nie odmówią. Może rozpędzą niektóre lęki, np. wizję wylądowania pod mostem, bo nie wierzę, żeby rodzina i przyjaciele, o których tu pisałaś na to pozwolili. Może coś podpowiedzą do tabelki z plusami. W końcu znają Ciebie, Twoją sytuację, Twój potencjał lepiej niż każda z nas, tu.

Generalnie, powiem Ci, że zarówno stan jak i sytuacja życiowa, w jakiej jesteś wymagają wielu drobnych, niemal niezauważalnych działań. To ich suma przynosi skutek. Nie ma jednej WIELKIEJ rzeczy, którą mogłabyś zrobić i która załatwiłaby problem. Nawet gdybyś wygrała jutro w totka zyliard złotych, to po chwili i tak by się okazało, że problem nie zniknął i jednak trzeba nad nim popracować.

Dorula, no i widzisz, jakoś kiepsko mi idzie z tym rozbijaniem na mniejsze bloki tekstowe Ale się starałam. Słowo.

Zuzanna 58
Hospitalizacja?
Matko jedyna, jest aż tak złe?
A moze zmienisz lekarza? Wiem, ze to niełatwe, ale wierz mi, ja trafiłam zupełnie przypadkowo na lpsychiatrę, który w jeden dzień wyprowadził mnie z głębokiej depresji.
A ja już z łóżka nie wstawalam.
Nie jadłam, nie żyłam.
Przyjął mnie w nocy, zapisał leki i obiecał, ze będzie lepiej.
A ja na to - każdy obiecuje i nic.
A on -będzie dobrze,ja to wiem.
Wzięłam leki.
Drugiego dnia wstałam, wykapalam sie, zjadłam śniadanie, żyłam!!!

Nie wiem, co bym bez niego zrobiła...

jednodniowe leczenie depresji - cudotwórca
dawaj namiary

w imię swoje

Dorula ja się nie naśmiewam, tylko ...
nie ma takiej możliwości, żeby wyjść z depresji z dnia na dzień - można nazwać to, tylko cudem...
żaden lek nie wyleczy depresji z dnia na dzień - no chyba, że czary
być może twój stan - to nie była depresja tylko zupełnie inna dolegliwośc i wtedy rzeczywiście nie polemizuję więcej ...

To była depresja, taka diagnozę usłyszałam, mam ja na piśmie, a czym wywołana?
Nie mam pojęcia.
Nie wnikalam.
Chciałam tylko oddychać, zjeść, napić sie herbaty.
Udało sie i tylko to sie liczy.

Pozdrawiam.

Zasadniczo rzecz biorąc - tak, masz rację, najważniejsze, że się dobrze czujesz, a i niezbadane są moce umysłu ludzkiego. Jednak byłby to pierwszy taki znany mi przypadek. Bardziej skłonna jestem przypuszczać, że lekarz dmuchał na zimne - wolał nie dopuścić do rozkręcenia się dużej depresji, co też świetnie, bo to trudniej leczyć.
No i czasem lekarze też się mylą. Kiedy byłam mała zachorowałam na COŚ. Badało mnie trzech lekarzy i każdy z nich po poprzedniku kreślił w książeczce zdrowia dziecka (mam ją do dziś) - odra (przekreślone), różyczka (przekreślone), odra (znak zapytania). A kiedy starałam się o dziecko i chciałam się prewencyjnie zaszczepić na różyczkę (bo przecież niby ostatecznie przeszłam odrę), to testy różyczkowe wyszły dodatnie.

Antypodo
Zapałałam świętym oburzeniem;-))
Wcale nie zaczęłam od pasywów! Tylko....
No, lista aktywów była niepokojąco krótka:-( więc przeszłam do kolejnego zadanego punktu, który z kolei okazał się ( a i to pewnie jeszcze nie w całej okazałości) przerażająco długi. Tak przerażająco, że znowu zastrajkował mi żołądek, więc zamiast smacznie pochrapywać siedzę czujnie przy kompie;-)

Wygląda na to, że mądrość nie jest moją największą wadą, bo nie potrafię zrobić  pozytywnego użytku z posiadanej ( a tym bardziej nie posiadanej) wiedzy. Ona w jakiś magiczny sposób obraca się przeciwko mnie:-(

W którymś poście In-ka wypunktowała mi że:
Posiadam ręce i nogi ( za nogi w moim wieku już nie płacą;-) więc skupiłam się na rękach, które to, coś tam potrafią ( głównie rękodzieło no, powiedzmy, że z gatunku " art-pop")  które to momentami umilają mi monotonię samotności a czasem zasilają budżet drobną sumką. Za bardzo nie mogę się w tej materii rozbuchać, bo oczy strajkują.

Posiadam alimenty, które w całości powinny iść na opłaty i leki ( opłaty jak na razie pokrywają solidarnie dzieci) więc idą na skromne życie.

Posiadam dzieci - patrz wyżej, więcej nie mogę oczekiwać a dodatkowo jest to moje źródło frustracji, że muszą sobie umniejszać zasoby.

Posiadam mieszkanie - sprzedaż nieopłacalna - skarbówce trzeba oddać podatek od różnicy, notariusz, przeprowadzka, mały remont( w optymalnym wariancie) i zakup potrzebnych sprzętów czyni to przedsięwzięcie bezcelowym ( przeliczyłam wszystko, nie piszę "na wiatr") Wynajem części również jest "wysokiego ryzyka" bo opłaty za wodę, prąd wzrosną, nie wiadomo, czy wynajmujący jest wypłacalny i może tak być, że któregoś dnia po powrocie do domu zostanę bez co lepszych rzeczy za to z wysokimi rachunkami na następny rok.

Posiadam przyjaciół, którzy robią co mogą, ale po pierwsze głupio mi korzystać z ich pomocy bez możliwości rewanżu, po drugie ich możliwości też są ograniczone - Ci wpływowi odpłynęli razem z "już nie moim"...
Poza tym jeszcze jedna okoliczność, każda zarobiona przeze mnie złotówka, będzie wykorzystana przez "już nie mojego" jako podstawa do obniżenia alimentów...może to nie jest szlachetne, ale nie mam ochoty robić mu tej uprzejmości ( dla "logiczne inaczej myślących" wersja w trosce o jego dobro, aby nie wodzić go na pokuszenie np. upłynniania zdobytej nadwyżki w monopolu;-))
Tyle aktywów...aha, mam też choroby ( w których, jak zdaje się, że TakasobiejaS, upatrywała możliwość "załatwienia" renty) ale po licznych nagłaśnianych przez media kuriozalnych przypadkach traktowania pacjentów przez ZUS nie zamierzam z nich "skorzystać" - wystarczy mi że, są i od czasu do czasu gwałtownie i dolegliwie przypominają mi, że żyję.

Skorzystać z doświadczeń znajomych nie mogę, gdyż żadna z moich przyjaciółek ( na szczęście) niczego podobnego nie przechodziła, w moim pokoleniu i środowisku rozwody są rzadkością. A z kolei z dalszymi znajomymi wśród których może kilka po przejściach bym znalazła, rozmawiać nie chcę, bo dla nich to sensacja pierwszej wody i rozmowy sprowadzają się do "jak ty taka mądra, taka głupia byłaś"
Potrzeby optymalizować, marzyć? Antypodo, nie wiem kiedy Ty przechodziłaś swoje " najczarniejsze" chwile ale w moim wieku marzyć to można tylko o szybkim i łagodnym zejściu - inne są nieziszczalne :-(

Wiem, wiem, optymizm ze mnie bucha - przepraszam ale dolegliwości i te fizyczne i te psychiczne dziś rozwalają mnie szczególnie :-(

Co do integracjonowania siebie - to ja akurat byłam zintegrowana ze sobą w małżeństwie, teraz się jakoś "rozczłonkowałam" :-( I próbując składać się na nowo chyba umieszczam sobie nos na pięcie :-)

In-ka
Tak siedzę i dumam, i zaczynam mieć wątpliwości czy przypadkiem nie masz racji? Może psychiatra faktycznie mówił o fazach żałoby, a nie depresji?  Mam jakieś "dziury" w pamięci, jak jestem u lekarza to niby wszystko rozumiem i pamiętam, a potem bywa, że wszystko mi się kręci, informacje zlewają mi się w całość ( o! integrują się ;-)) bądź część z nich umyka :-(Przez to  kiedyś spędziłam bardzo nieprzyjemna noc, bo jakoś "zakodowało" mi się, że jak lek nie skutkuje, to mogę wziąć go podwójnie, co zrobiłam, ze skutkiem niemalże natychmiastowym, ale odwrotnym od spodziewanego. Rano jak odnalazłam "rozpiskę" okazało się, że owszem mogę podwójnie, ale po 1/2 tabletki, a nie po 2 ( jak zażyłam) bo pomyliłam z dawkami innego leku, który akurat też zażywałam...

Antypodo
Od różnicy między ceną kupna a sprzedaży czyli od wzbogacenia - 20%... Obowiązkowy, jeśli sprzedaje się nieruchomość nabytą wcześniej niż po pięciu latach od nabycia, ja "nabyłam" połowę w tym roku i od niej będę zmuszona odprowadzić haracz :-( A kupującym też będę :-(

Antypodo
Ściany mi nie przeszkadzają, nie mam do nich urazy, że były świadkiem tego i owego.
Zmiana miejscowości oznaczałaby zmianę na miejscowość mniejszą, tańszą która ma  jeszcze mniejsze możliwości rynku pracy - tam wszystkie miejsca są szczelnie obsadzone przez "swojaczków" .
W "mojej"  trzymają mnie wieloletnie przyjaźnie, które dają mi tę możliwość, że w razie choroby ktoś podrzuci mi chleb, czy lekarstwa. Mam dostęp do specjalistów choćby endokrynologa pod którego stałą opieką też jestem ( guzy) ortopedy - kręgosłup i kości, okulisty a do których musiałabym cykliczne dojeżdżać co łączyłoby się z dodatkowymi kosztami.

Zastanawiałam się, co porobiło się z moim mózgiem, że jestem taka "na nie", że przy rozważaniu różnych wariantów negatywne myślenie uruchamia się samo, a na wyszukiwanie pozytywów przychodzi mi z największym trudem?
Dlaczego obecnie nie potrafię odnaleźć " radości" ( nie mówię o wesołości, bo tę owszem, potrafię wykrzesać) z prostych życiowych czynności. Dlaczego nie mogę polubić ryżu na wodzie, ( choć przecież miliardy Chińczyków się tym żywią i sobie chwalą) zapachu tanich dezodorantów ( a innym jakoś nie przeszkadzają), kiepskiej jakości rajstopki tylko na moich nogach wywołują nieprzyjemne swędzenie?
Nie chodzi mi nawet o obniżenie stopy życiowej tylko o mechanizm, który uniemożliwia mi cieszenie się życiem. Wiem, że są ludzie w gorszych sytuacjach i czepiają się życia kurczowo, zachłannie, za wszelką cenę. W sobie tego teraz nie odnajduję :-(

Jakoś nie potrafię odnaleźć w sobie "motoru", który napędzał by mnie, który na poziomie emocjonalnym, nie intelektualnym, sprawiał, żeby chciałoby mi się chcieć. Jestem "obowiązkowa" więc staram się robić to co muszę, ale brakuje w tym żaru :-( Czasem jest tak, że sprężę się, np. ugotuję coś smacznego, ale odechciewa mi się tego jeść.

To samo z ciuchami - mam nieźle zaopatrzoną garderobę, ale jakoś tak jest, że ciągle wyciągam z szafy szare lub czarne ubrania.  A propos garderoby - zrobiłam ostatnio jej przegląd i odniosłam do komisu sukienki których już nigdy nie będę miała okazji założyć, szpileczki w których chodzić nie będę. Może uda mi się zarobić parę groszy. Ale wiesz, smutno mi było, nie, nie dlatego żebym była do tych łaszków nadmiernie przywiązana, tylko dlatego, że symbolicznie oddawałam wraz z nimi marzenia o niewytańczonych walcach, nie wysłuchanych koncertach, nie obejrzanych spektaklach...

Czy to wszystko jest sprawą brakujących ( po operacjach) hormonów, czy może nadmiernej wyobraźni, która, kiedy wymyka mi się spod kontroli ( a robi to regularnie) podsuwa wyłącznie scenariusze mroczne i przerażające?  Czy też może podprogowo nie pozwalam sobie na jaśniejsze, bojąc się, że w razie porażki będę cierpieć jeszcze bardziej? Czasem wydaje mi się, że krążę w kółko, uwięziona niewidoczną ale ciasną obrożą.

Obejrzałam ostatnio film "Chce się żyć". Jest tam scena, która mnie poruszyła. W ośrodku dla niepełnosprawnych odbywa się rutynowa wizyta duszpasterska, podczas której kapłani klepią każdemu z pensjonariuszy tę samą regułkę "Bóg cię kocha". I na to myślowy komentarz głównego bohatera "Całe szczęście, bo co by było, gdyby mnie nienawidził?"...
W tym kontekście pomyślałam, że czasem faktycznie ubodzy duchem są błogosławieni...przyjmują wszystko tak prosto, wolni są od rozterek, które potrafią przysporzyć wiele cierpienia.

Wybacz, że dzielę się przemyśleniami, ale jakoś poczułam taką potrzebę

Próbuję się zmuszać :-( Wychodzę ( no czasami). Biorę leki, które mają mi pomagać i pewnie pomagają ale nie w takim stopniu, w jakim bym oczekiwała bo dają umiarkowany spokój, ale niestety nie chęci czy radość.

Spotykam się z przyjaciółmi ( jak mam lepszy nastrój, żeby nie zarażać ich pesymizmem i nie zatrważać swoim stanem)
Kiedy rozmawiałam ostatnio z lekarzem, stwierdził, że na mój stan  ma wpływ obecna aura - że szaro, brak ciepła wszystkim obniża samopoczucie. Możliwe, że częściowo tak jest, ale w tej szarzyźnie czuję się jakoś "bardziej wtopiona", nie zwracająca uwagi a już się boję co będzie gdy "wiosna nad ziemią rozszaleje się od bzu" :-(((

Wszędzie pojawią się roześmiane, szczęśliwe pary w jasnych pastelach a ja na ich tle będę się czuła jak wykrzyknik grozy :-( Można się okłamywać, ale oszukać samej siebie nie... I choćbym milion razy powtarzała sobie "nie jest źle" szczęśliwsza się od tego nie poczuję :-(

Próbuję lżejszych lektur - nie mogę ich czytać, irytuje mnie ich ubóstwo przekazu, przewidywalny schemat, łatwość z jaką bohaterki wychodzą z życiowych zakrętów, nagradzanie ich ( obowiązkowo) na koniec miłością.
Spróbowałam wrócić do malowania - kiedyś było moim hobby - nic nie wychodzi.
Na kino, teatr, podróże nie mam pieniędzy, telewizja nudzi mnie śmiertelnie ( wszystko co dają wartościowego widziałam już po kilka razy)
Z pracą nic się nie klei, próbuję wszelkich ofert, jakie pojawiają się w okolicy - najczęściej bez żadnej odpowiedzi, czasem z "nieaktualne".
To wszystko dołuje mnie dodatkowo, bo może nie o tyle przygnębiałaby mnie rzeczywistość, gdybym znajdowała jakąś od niej "odskocznię".
Myślę nad tym co mi poradziłaś i próbuję, próbuję, próbuję...wariant piętro niżej ( całkowicie realny :-() uaktywnia tylko myślenie destrukcyjne ( po co się męczyć żeby było gorzej), wariant " schodek wyżej" ( bo na piętro to już się nie wdrapię) jakoś niewspółmierny do wysiłku, który musiałabym włożyć...
Widzisz, pewnie, że mogę spać z misiem przytulanką, uprawiać seks z wibratorem, dorobić sobie ideologię do tego ryżu,potraktować ograniczenie potrzeb "sportowo" i śrubując codziennie normę próbować czerpać z tego satysfakcję...tylko czy to da mi szczęście? Nie przypuszczam...:-(

Kochamkonwalie
Oj aż mi zapachniało od Twego nicku :-)
Piękna historia i szczerze bardzo się cieszę, że Ci się udało!!!!
Tylko widzisz te 6 lat temu to Ty miałaś "40 stkę" wiek akurat - na tyle poważny by powierzać odpowiedzialne stanowiska i na tyle młody by warto je było powierzać. Jechałaś z mężem więc przynajmniej na początek nie byłaś sama, miałaś jakieś wsparcie. Co oczywiście nie umniejsza mojego dla Ciebie podziwu.
Pewnie masz rację, że na dnie mojej adecyzyjności leży strach... Widzisz w małżeństwo weszłam bez kalkulacji, w trakcie jego trwania również nie rozważałam opcji co by było gdyby, bo po prostu ufałam bezgranicznie, że wszystkie nasze działania są dla wspólnego dobra. Wyszło jak wyszło i teraz aż nadmiernie analizuję wszystkie "za i przeciw", zwłaszcza, że na ryzyko mnie nie stać, nie mam z czego tracić  ani dopłacać :-(
Te 13 lat różnicy wieku między nami też trochę znaczy, bo Ty w dorosłość kiedy uwolnił się rynek, brało się "życie w swoje ręce" więc nasiąkałaś tym od początku swego zawodowego życia. Osoby z mojego rocznika traktuje się ( poniekąd słusznie) za skażone socjalizmem, co nie ułatwia zaistnienia na rynku pracy, zwłaszcza przy kompletnym braku doświadczenia i archaicznym wykształceniu. Jestem realistką, nie mam duszy hazardzistki, zawsze mi się wydaje, że ryzykować znaczy "tracić" :-(
Ale bardzo się cieszę, że do mnie napisałaś, takie historie jak Twoja, są ( mimo braku klasycznego happy endu, a może właśnie z powodu tego braku?) krzepiące.
Życzę Ci, abyś kiedyś do osiągniętego już zadowolenia dołożyła poczucie szczęścia!

Zuza, wszystko jest kwestią odpowiedniej priorytetyzacji. Gdybym ja sobie robiła gradację, za czy przeciw zmianie lokalizacji, to na pierwszym miejscu stałaby dla mnie:
- możliwość istotnej redukcji kosztów utrzymania (zmiana mieszkania na tańsze, bo lokum zaplanowane dla dwóch osób w tych okolicznościach dla jednej jest nieuzasadnionym nadmiarem)
oraz
- możliwość zmiany środowiska na bardziej perspektywiczne (znalezienie pracy).

Nowych przyjaciół można znaleźć wszędzie, do awaryjnego dowożenia chleba w każdym większym mieście można skorzystać ze sklepów internetowych, znalezienie dobrego lekarza w nowej lokalizacji też nie problemem, a i w naszych czasach można lekarzowi przesłać wyniki mailem i potem skonsultować się telefonicznie. Przyjmijmy więc, że póki co oni wszyscy są zaledwie pretekstem a nie rzeczywistym powodem Twojej decyzji. Zapewniam Cię, że gdyby to o byt i przyszłość ?swojaczków? i lekarzy chodziło, to oni na Ciebie by się pięciu minut nie oglądali.

Boisz się podjąć ryzyko. OK. Zrozumiałe. Nie boją się tylko szaleńcy i psychopaci. Nawet kiedy mamy do wyboru dwie pary butów, to się wahamy, a co dopiero w kwestii takiej wagi, jak całkowite przemeblowanie życia. No risk, no fun, Zuza. Nie jest filozofią zmarnowanie potencjału, który nadal masz i zostanie zgorzkniałą babą wysiadującą zgniłe jajo. Ale szkoda by było. Może nie muszą być wodotryski, ale może być przynajmniej godnie (oraz ciekawie). W aktualnym układzie, sama widzisz, że nie jest, bo czujesz się pokonana, bezwyjściowa, uboga, niespełniona. No i w ostateczności będziesz sobie mogła powiedzieć, że przynajmniej spróbowałaś.

Zuzanna i in_ka ,dzis u mnie troche lepiej .Prozaicznie sugerowany (czy tam nazwany inaczej )rachunek za  prad okazal sie przewidywalny .Stad mam lepsze  spojrzenie na przyszlosc ..Wiem Wy o czym innym a ja ,ze dam rade ,ze pradu mi nie odetna .Rozne sa radosci.Na dzien dzisiejszy moja  jest taka .Małe radosci ,duze radosci .Wiem ,wiem zawezilam radosc do przezycia .Taki etap .Bedzie inny .lepszy .ale dzis ten wystarczy .

Rakija!
Bardzo się cieszę i doskonale rozumiem Twą radość. Będziesz miała prąd, będziesz na forum! ( A to jest i moją radością) Hurra!
Wiesz co dla kogo "dużo" co dla kogo "mało" to sprawa nierozwiązywalna.
Fajnie, że na weekend ubyła Ci jedna troska. Oby i inne pierzchły gdzieś, skąd nie będą miały wyjścia i tam sobie wyzionęły ducha ;-)

Antypodo!

Lubię Cię czytać, bo wprowadzasz jakiś "nowy prąd" w moje myślenie. I nawet jeśli jest to myślenie nad kontrargumentami, to zmusza mnie do zastanowienia...
Nad "prawda - nie prawda" nie będę się rozwodzić, bo moim zdaniem bywa tak i tak. Są tacy, którzy czerpią satysfakcję ze zmian (nawet na gorsze) bo jest "inaczej" i to już jest dobrze, są tacy którzy zmian się boją ( zwłaszcza diametralnych) bo dla nich "inaczej" znaczy źle..."lepszy wróg znany od nowego"

Zmieniając miejsce zamieszkania niestety w jakiś sposób tracisz kontakt z przyjaciółmi - powoli odsuwasz się od ich życia, a oni od twego. Nie wpadną do ciebie ot, tak, nie wyciągniesz ich na spontaniczny spacer... Potem dochodzisz do wniosku, że nie ma sensu obarczać ich swymi problemami, więc w telefony zamiast rozmów są prostą wymianą informacji :-( Na koniec wysyłasz kartki cztery razy do roku z życzeniami...

Nowi...Widzisz, nie zaprzyjaźniam się "łatwo" i choć pozornie jestem otwarta i kontaktowa bardzo ostrożnie "odkrywam się", a teraz, to chyba już bym nie potrafiła "tak do końca" komuś zaufać. Poza tym mimo niewątpliwie przeludnionego świata, wcale nie jest łatwo "trafić na ludzi ze swej bajki" :-(

A nawet "technicznie" jest to trudne, bo co? Ganiać po ulicach z napisem na plecach "szukam przyjaciół"? Ogłosić się w internecie? Można, tylko ze smutnych historii ( od czasu do czasu obejrzę jakiś program w tv) wynika, że znacznie częściej można paść ofiarą niż znaleźć prawdziwą przyjaźń. Bo jeśli ktoś wie, czego potrzebujesz, to bardzo łatwo tę wiedzę wykorzysta przeciwko tobie. Będzie tobą manipulował, dając iluzję tego czego szukałaś, a biorąc to, na czym jemu zależy. Popatrz na te wszystkie kobiety, które szukają "prawdziwej miłości" na różnych portalach a potem żalą się publicznie, że zostały oszukane, wykorzystane, okradzione...

Oczywiście, nie musi tak być, ale bywa, niepokojąco często.

Powiesz, że trzeba "iść" po linii pasji, zainteresowań - ale niestety każda aktywność społeczna wymaga środków finansowych ( im ciekawsza, przyjemniejsza, tym większych)

Przestroić odbiornik powiadasz... Rada słuszna tylko jak to zrobić? Cóż poradzę na to, że moje zainteresowania nie oscylują między kuchnią a zdrowiem, kościołem a plotkami? Że sensacje z tabloidów nie wywołują we mnie innej reakcji, niż wzruszenie ramion? I czy będę szczęśliwsza gdy "wejdę" w cudze nieszczęścia w jakiejś  "grupie wsparcia?"

Masz rację, że mogę tkwić w tej konfiguracji w jakiej jestem. Nie jest mi w niej dobrze, ale obawiam się, że w "innej" też będzie źle, bo to co dawało mi radość,  szczęście, poczucie spełnienia już do mnie nie wróci :-(

A "na dnie" wszystkich moich frustracji, leży bunt przeciwko temu, że to ja mam sobie szukać "nowego" ( miejsca, sposobu na życie, sensu i motywacji, zmuszać się do działań, na które nie mam najmniejszej ochoty) bo "nie mój" uznał, że więcej już ze mnie "nie wyciągnie"...

Antypodo
Dziękuję Ci,  ze poświęcałaś mi swój czas.
Wszystkie uzyskane rady analizuję ( może zbyt drobiazgowo) tylko z wcielaniem ich w życie mam problemy, bo widzę głównie trudności i niebezpieczeństwa. Zaczynałam od solidnych fundamentów i zawaliło się :-( Teraz mam zaczynać od dymu z komina...

In- ko
Rzeczywiście mam nawyk "odpisywania" :-) choć czarna dziura zapomnienia nie przeraża mnie bardziej niż, czarna dziura porzucenia, każda z nich jest tak samo czarna :-( ale bardzo miło, że próbujesz mnie "rozruszać".
Co u mnie? Kolejna wizyta u psychiatry, zmiana leków na silniejsze - już żadną miarą nie dało się zwalić apatii na pogodę, bo słońce pobudziło  do życia nawet muchy :-) Zobaczymy jak podziałają.
Zastanawiałam się co leży u podstaw mojej indolencji? Strach? Brak wiary w możliwość zmiany? Nieumiejętność pogodzenia się z rzeczywistością? Czy może właśnie pogodzenie się z nią?
Jakikolwiek by nie był powód, to skutkuje "ciągnięciem w dół" :-(

Zuza, po Twoich słowach o budowaniu z dymu z komina trochę poszperałam. Może tu znajdziesz jakieś natchnienie, trochę motywacji. Coś o pracy 50+ i nie tylko o pracy .

(Mam nadzieję, że nie ma wśród tych linków niczego, co mogłoby okazać się przekierowaniem niezgodnym z regulaminem.)

http://poradnik-kariery.monsterpolska.pl/rozwoj-zawodowy/wyksztalcenie-i-szkolenia-zawodowe/aktywni-po-piecdziesiatce/article.aspx
http://www.portalsamorzadowy.pl/praca/urzedy-pracy-beda-mocniej-wspierac-osoby-po-piecdziesiatce,59566.html
http://www.wellnessday.eu/rozwoj/emocje/454-zycie-zaczyna-sie-po-50.html
http://www.wspolczesna.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20150301/MAGAZYN/150229755
http://www.biznes.newseria.pl/news/co_czwarty_bezrobotny_po,p1746969834
http://www.eostroleka.pl/tylko-30-proc-polek-po-55-roku-zycia-pracuje-zawodowo,art43175.html
http://50plus.gov.pl/Historie-osob-40416
http://www.plus50.pl/index.php/oto-moja-historia.html
http://www.centrum50plus.edu.pl/
http://stylissima.pl/

Słabe. Niepotrzebne. Chyba że Tobie. Bez tego zdania Twój post byłby sympatyczniejszy. Imperatyw nieodpuszczania/odwetowość szalenie utrudnia komunikację.

takasobiejaS, owszem zostałam storpedowana, ale uznaję to za naturalne w tych okolicznościah i nie wywołuje to mojego znieciepliwienia tylko pobudza do myślenia, co ew. mogłoby pomóc.

Antypodo
Dziękuję! Będę się zapoznawać cyklicznie z Twoimi propozycjami. Z pobieżnego "oglądu" na razie, zauważyłam, że zainteresują mnie i teraz będę się wczytywać.
Miłego dnia - "na dziś" już możesz sobie odptaszkować "dobry uczynek" ;-) to oczywiście żart z dużą dozą uznania dla Ciebie

Zuza, i tak nie pójdę do nieba. Żadne ptaszki mi nie pomogą.
A poza wszystkim, nie zapominaj, że jesteśmy w zbliżonym wieku, więc i sama dla siebie z tych stron coś zaczerpnęłam. Obie więc jesteśmy do przodu.

ale dla mnie jest istotne, to do czego próbujesz sprowadzić mój udział w tym wątku.

Niepotrzebnie. Będę uczestniczyć ale tylko w takim wymiarze, w jakim uznam za stosowne. Nie każdy ma taki komfort czasowy (albo potrzebę), żeby udzielać się na forum codziennie.

Zuzanna spokojnie. Taka "niemoc" to być może efekt depresji. Długotrwały stres robi swoje.

Masz mieszkanie, 700 zł alimentów, zdrowe, odchowane, samodzielne dzieci, przyjaciół. Nie jesteś osobą chorą, borykasz się raczej ze zwykłymi problemami zdrowotnymi. Nie jest źle.
Moim zdaniem nastaje dla ciebie dobry czas na zadbanie o dalszą przyszłość. Tak zwyczajnie, spokojnie, krok po kroku ku lepszemu:)
Nie musisz się spieszyć, nie musisz drżeć, że zostaniesz bez dachu nad głową. Masz czas wyjść na spacer, poodwiedzać urzędy. UP oferuje różnego rodzaju kursy, świadczy porady prawne. Można skorzystać z doradztwa zawodowego.
Masz czas na szukanie pracy. Mieszkasz w dużym mieście. Nie musisz sprzątać dla kogoś czy niańczyć dzieci. Cierpliwie szukałabym odpowiedniej pracy.

Twoje życie. Możesz sobie rozpaczać do końca - to są twoje decyzje. Ty decydujesz co zrobisz, kiedy zrobisz.
Nic nikt od ciebie nie wymaga. Dzieci będą cię kochać tak samo niezmiennie niezależnie od tego jak pokierujesz swoim życiem. Przyjaciele też zostaną. Nic nie tracisz, ale możesz wyłącznie zyskać.
Mam czasem pewne opory. Jednak jeśli zaryzykuję to może albo się udać albo i tak zostaję na zero.  Mimo to ciężko mi się przełamać, zdobyć na odwagę.

Nastaje piękna wiosna. Zresztą każda pora roku ma swój urok, każdy dzień. Zuzanna pomyśl ile możesz.
Tak jak to co się stało w twoim życiu osobistym nastąpiło nagle i zaskoczyło cię tak samo dzieje się w innych obszarach naszego życia. Nie wiesz co wydarzy się na godzinę, minutę.
Lubię sobie czasem ponarzekać. Oj to mi wychodzi bardzo dobrze.
Od jakiegoś czasu źle się z tym czuję. Nie wiem po co mi to.
To nic nie zmienia w moim życiu, nie daje mi nic pozytywnego. Ani rewelacyjnie nie nastawia mnie ani otoczenie. Jest gadaniem, żadnym działaniem. To już chyba lepiej na wesoło i się z tego pośmiać.

A tak na marginesie. Nie zawsze trzeba ciężko pracować. Jest podobno taki program " żony Hollywood" - moja psycholog życzy mi tego, abym miała takie wygodne życie. Nie oglądałam tego programu, ale życzę wszystkim kobietom jak najbardziej wygodnego życia. Pracy z pasji, chęci, a nie z obowiązku.
Za wyjątkiem tych, które ustawiły się w ten sposób kosztem innej kobiety.
Zuzanna ty sobie przynajmniej w miarę fajnie żyłaś przez 30 lat. Nie wykluczone, że wkrótce znów tak będzie.
Niektóre nigdy nie miały tego luksusu. Nie dość, że musiały zasuwać od 6 rano to jeszcze np wcale fajnego chłopa nie miały.
Tak znowu źle na tych 30 latach nie wyszłaś:)

OK. Wzajemnie miłego :-)

Bingo! Kocham Cię
Zna ktoś jakąś dobrą komedię o kobiecie po podobnych przejściach, którą mogłybyśmy polecić Zuzie? Hmmm. Muszę pomyśleć.

No to tak:

Babcia gandzia
Lepiej późno niż później
Co nas kręci, co nas podnieca
Lepiej być nie może
oraz OBOWIĄZKOWO - Zakopana Betty (tak proste, że aż wzruszające)
I, co mi tam, niech będzie - Zmowa pierwszych żon

A na deser - Jabłka Adama (rola Mikkelsona ? pastora, jakby specjalnie dla Ciebie zagrana, Zuza) oraz Jestem na tak (Program obowiązkowy)

Mam nadzieję, że choćby trochę się uśmiechniesz.

Wszystko się zgadza, Krys_na. Zuzanna, przeżyła nie tylko i nie po prostu rozwód (bo nie wyszło, bo niezgodność charakterów, bo się wypaliło) ale w pakiecie dostała też upokorzenie w postaci długoletniej zdrady, która potęguje poczucie porażki x 10. Zgadzam się, że osobom, które takiego kalibru porażki nie przeżyły trudno jest poczuć ogrom strat i beznadziei. Sama nie wiem, jak ja bym zareagowała w takiej scenerii, bo moją sytuację w onym czasie od sytuacji Zuzanny różnił jednak wiek (choć też już młódką nie byłam), to, że miałam pracę oraz że to ja podjęłam decyzję o odejściu. Też była zdrada (-y), zmiana lokalizacji, wstrząs, lęk o przyszłość. Tyle tylko, że dla Zuzy to już stan zastany. Teraz trzeba się zastanawiać nad ułożeniem sobie życia w tym / z tym co jest, a nie co mogło być. Zuzanna nadal ma bazowe składowe, z którymi można pokombinować, tylko że ona, z oczywistych przyczyn nie ma do tego żadnej motywacji. I w tym chyba głównie Zuza potrzebuje wsparcia ? w walce ze stanem apatii. Wszelkimi sposobami.

Zaprawdę, jest sporo fajnych kobiet w wieku dojrzałym, które ku zaskoczeniu całego otoczenia (i samych siebie) nie tylko podniosły się z kolan ale i błysnęły inwencją, ogarnięciem, samodzielnością i odrodzoną kobiecością. Owszem, nie ma ich za wiele. Trzeba się trochę naszukać, nie walają się na chodniku, ale jednak są i warto mieć to na uwadze.

Osobiście znam dwie kobiety, dziś w wieku 55 i 58 lat, o których, gdy je poznałam w momencie wtórnego rozkwitu, nie miałam pojęcia, przez co musiały przejść. Kiedy się dowiedziałam ? kopara mi opadła, jak wielkie rwanie wykonały. Jedna z nich, zapytana o to, co jej dawało motywację odpowiedziała: nie chciałam, żeby na moim nagrobku napisali ?Tu leży ofiara. RIP?

Antypoda, bet
wic polega na tym, że czasami dawanie motywujących przykładów demotywuje.

I po prostu nie uważam za stosowne punktowanie Zuzanny za życie, które miała.Jakby sie jej nie należało, bet, tak odebrałam twoje słowa.
Że źle nie wyszła, no wybacz, ale oburza mnie to.

A fakt, że wiele kobiet się podnosi z takiej sytuacji jest budujący. Dobrze byłoby gdyby tutaj znalazła sie taka, która mogłaby swoim przykładem podbudować Zuzannę.
Ja np moge tylko powiedzieć, że rozumiem.Ale pomysłu nie mam.

ale tutaj na FORUM jest lub było wiele, takich kobiet, które mogą "swoim przykładem podbudować" ...
takich, które przeżyły stratę i wywrócenie życia do góry nogami,
takich, które spotkała niesprawiedliwość, którym zawalił się ich świat
takich, które zostały przez życie zmuszone do budowania nowego ładu

drugiej takiej samej Zuzanny nie będzie, bo Zuzka jest jedna, jedyna niepowtarzalna, tak jak każda z nas

Antypodo
Odrobiłam zadanie :-)
Przeczytałam wszystkie linki. Niestety inspiracji nie znalazłam :-( Większość historii dotyczy ludzi, którzy, nie dość, że mieli doświadczenie zawodowe i po utracie pracy "przebranżowili się" mając na dodatek wsparcie w postaci męża/żony więc teraz mają z kim dzielić świeżo odzyskaną "radość życia".
Programy dla 50+ są , tylko, że jak sami ich twórcy przyznają, nie działają, bo pracodawcy nie  są skłonni podzielać entuzjazmu autorów dla  zatrudniania wiekowych pracowników. Te 30% kobiet pracujących po pięćdziesiątce ( a ja za chwilkę będę po sześćdziesiątce :-(((() mówi samo za siebie.
Poczytałam o blogerkach, "szafarkach" dojrzałych modelkach - miło, że mają pasję, że działają, ale to tylko hobbistyczna działalność. Na upartego mogłabym założyć bloga np. "Ryż na wodzie na 100 i więcej sposobów" - ryż na wodzie przegotowanej lub kranówce, posolony lub pocukrzony, mieszany łyżką, widelcem, trzonkiem noża, w prawo, w lewo itp... tylko po co? Żeby mi znajomi "lajknęli"?
Co  napiszą na moim nagrobku jest mi doskonale obojętne, bo ja tego czytać nie będę :-) A jak nieraz czytam napisy na cudzych, to wychodzi, że same ideały po tej ziemi chodziły ( wiadomo  - de mortuis aut bene, aut nihil). Więc ten impuls też odpada :-(
Ale doceniam Twe starania i bardzo za nie dziękuję, bo gdzieś tam głęboko w środku leży we mnie "nadziejka" że któregoś dnia obudzę się z letargu ( cholera przydałby się pocałunek prawdziwego królewicza :-)) z pomysłem na dalsze życie. Choć pesymizm od razu podpowiada, że pewnie to będzie ostatni mój dzień...