rozwód po 30 latach - Netkobiety.pl

Zuzka ja Tobie naprawdę szczerze współczuję,
ponieważ czasu nie da się cofnąć a tylko to, rozwiązałoby raczej twój problem, będziesz się męczyć i zamęczać ...
i istnieje możliwość, że w końcu się zadręczysz,
chociaż, może jednak, to tylko tak na pokaz dla samej siebie
Ja Zuzanna kobieta nieszczęśliwa oszukana przez życie.
Ja Zuzanna zdradzona, wykorzystana żona.
a może by tak
Ja Zuzanna zwykły człowiek, który idzie sobie przez świat

Dołożę i ja swoje "trzy grosze".Otóż jestem od kilku dni rozwódką z orzeczoną winą męża.Zostawiam za sobą 30 lat małżeństwa,dom,wszystko.Wyprowadzam się do innego miasta.Właściwie zaczynam wszystko od początku.Nie wiem jak będzie.Czasami boję się nieznanego.Ale mam wsparcie dzieci,rodziny.Mam też swoją dumę,godność.Zuzanno-nie wyobrażam sobie życia z dziw..rzem.To ja napisałam pozew rozwodowy.To ja nakryłam swojego ex na zdradzie.To ja potem zbierałam dowody.Schudłam 10kg.Ale udowodniłam gadowi,że prawda,uczciwość są jeszcze w cenie.Nic od niego nie chcę.Nie potrafiłabym żyć z nim pod jednym dachem.Tez nie mam pieniędzy.Ale czy pieniądze są najważniejsze?Co prawda jestem po 3 operacjach,aktualnie kręgosłup też do naprawy,ale co tam.Jak nie dam rady pracować,to go zoperuję i będe jak nowa.Wiesz Zuzanno też prowadziłam dom.Byłam jak Ty praczką kucharką,sprzątaczką,ogrodniczką,matką,zoną,a nawet malarzem pokojowym,krawcową itd.I wcale tego nie traktowałam jako wolontariat,czy jakąś inna wyjątkową prace za którą należy mi się jakies szczególne wynagrodzenie.W między czasie  pracowałam.Moim wynagrodzeniem są dzisiaj moje ukochane,mądre dzieci,które są moim wsparciem,moją nadzieją.
Piszesz,że chciałaś zawalczyć o uczucie ex męża.Ja też dałam swojemu ex ostatnią szansę,ale coś mnie cały czas uwierało.Nie miałam do niego szacunku.Nie chciałam aby dotykał mnie swoimi brudnymi rekami.Nie widziałam w nim męża.Widziałam kłamcę,egoistę,zdradzacza.Widziałam starego obleśnego satyra.Nie chcę ani jego,ani jego pieniędzy.A jeszcze jakby miał dziecko z inną?Choć są takie sytuacje.Są rodziny,gdzie mąż zdradza,czasem nawet jest dziecko na boku,ale przed całym światem udaje się szczęśliwą,kochającą rodzinę.W niedzielę pod rączkę" szanująca się ,zakochana para "wędruje do kościólka,aby cały swiat zobaczył,że jesteśmy razem na dobre i na złe.Ja tak nie potrafiłam.Ale każdy wybiera sam i ma takie życie na jakie się godzi.Życzę Ci Zuzanno pogody ducha i dobrych wyborów.

Pieniadze sa wazne ! Bardzo wazne .Np .Ulamala mi sie jedynka .I co termin mam na lipiec .Gdybym pozwala meza o alimenty ,prywatnie zrobilabym zeba juz teraz .A tak chodze szczerbata ,co dodatkowo utrudnia mi znalezienie pracy.Chciec to moc ,wstawie sobie gume do zucia w brak .prawda .
Ale co nas nie zabije to nas wzmocni -Fryderyk Nietzsche .Prosze jeszcze jeden cytat z madrasci tego pana Idziesz do kobiet? Nie zapomnij bicza!
Du gehst zu Frauen? Vergiss die Peitsche nicht! (niem.)
Kazdy przypadek jest inny .Nie traktujcie ludzi z pogarda tylko dlatego ,ze nie zyli tak jak wy .Teraz mlode kobiety wiedza ,ze musza sie zabezpieczac .Bo zaraz rozwod .Wtedy nie myslalysmy tak .Nie ,nie poswiecalysmy sie  (poswiecenie ,nie lubie tego slowa ).To bylo normalne ,ze ktos musial zrezygnowac z wlasnych aspiracji ,zeby wspolmalzonek mogl sie realizowac .Decyzja o wychowaniu dziecka do trzech lat byla nasza wspolna decyzja .Decyzja ,ze pracuje we wspolnej firmie bez oplat na zus ,tez byla wspolna .No zesz nie przewidzialam ,ze swiat pojdzie do przodu .I kazdy ma prawo byc szczesliwy,nawet kosztem starej rodziny .
Bede wdzieczna za oferty pracy w malopolskim dla kobiety z wyksztalceniem humanistycznym  56 lat .Tak nawet na kasie .Taa jak pokonam piecdziesiat mlodych z aparycja dziewczatek .O i zajme sie starsza osoba jo bez ubezpieczenia za 300 zl miesiecznie .
Kocham was za te rady .Chciec to moc .Aha moge sprzatac ,kuzwa robilam to w trzech roznych krajach ,uczac sie od podstaw kazdego jezyka .
Ale i tak mam wrazenie ze jestem ksiezniczka .

A teraz prosze mnie zbanowac Inaczej znowu zaczne niepoprawnie pisac .

Witaj Zuzanno.
Cieszę się,że założyłaś ten wątek. Jest w nim dużo prawdy na temat "równouprawnienia" kobiet. Ten temat w dniu dzisiejszym ma jakieś szczególne znaczenie.
Nie piszę tu aby się użalać nad swym losem. Wiadomo każdy ma rozum i wybór. Teraz są konsekwencje.

A jak to wygląda w istocie? Cóż słabsze jednostki zazwyczaj przegrywają. Władza i pieniądze oraz interesowne myślenie zawczasu uchroniłoby Cię przed poczuciem porażki.

Ślepa miłość,wiara i nadzieja w honor i uczciwość partnera nie koniecznie popłaca. Czasem taka mądrość przychodzi po 10,20, 30 latach.

Zuzanno, żeby dodać Ci otuchy napiszę, że o ile za Ciebie zdecydował partner, o tyle ja nie mogłam już czekać kiedy on się zdecyduje.
Wyszłam z domu boso, wzięłam osobiste rzeczy i nie szukam już sprawiedliwości.

Szukam SZCZĘŚCIA, tam gdzie mnie jeszcze nie było. To nie jest proste ale jest to jakiś cel. Życzę Tobie Zuzanno abyś odnalazła swój cel.

Pozdrawiam

In-ko
Trudno nie zauważyć ( nawet osobie tak roztargnionej jak ja) towarzystwa Anhedonii...
Oczywiście pisze ona bardzo logicznie, tak bardzo, że momentami mnie przeraża, bo jej logika jest taka jednostronna. Według niej to ja jestem winna całej swej sytuacji ( bo wychodząc za mąż  nie założyłam, iż to jest przedsięwzięcie tymczasowe, nie szpiegowałam, nie sprawdzałam,nie kradłam ze wspólnych pieniędzy aby odłożyć coś "na boku", zrezygnowałam z pracy zawodowej na rzecz dobra rodziny...no lista moich przewin jest długa) Mąż według niej miał całkowite prawo zdradzać,intrygować, knuć i kraść a kiedy już osiągnął wszystkie swe cele zostawić mnie. Sąd działa należycie udzielając rozwodu  przyznając groszowe alimenty, pozbawiając ubezpieczenia społecznego, bo przecież jest nowa rodzina, której należy się ochrona, starą nie należy się przejmować.  No niby też logiczne....stara spełniła już swoją rolę może odejść.
Logiczne jest również to, że moje żądania są wygórowane, bo przecież 750 złotych to mnóstwo pieniędzy - zwłaszcza przy co miesięcznych opłatach rzędu 500 złotych ( podstawowych), koniecznych lekach rzędu 200, zalecanych ( typu wapno już nie wykupuję) to przecież zostaje mi 50 złotych - można poszaleć. Oczywiście teoretycznie powinnam resztę sobie dorobić - logiczne jak Ci mało zapracuj. Tylko rynek pracy jest jaki jest - na każde miejsce ( nie wymagające kwalifikacji) przypada ok 50 kandydatek. I jak myślicie kogo wybierze pracodawca zaoczną studentkę, emerytkę lub rencistkę,czy kobietę za która będzie musiał odprowadzić pełny ZUS?
Nie da się na etacie? Można na czarno - tu rządzą te same kryteria - lepsze są młode i silne, mniejsze ryzyko, że coś im w pracy się stanie i na głowie PIP... Ale powiedzmy że zdesperowana podejmę się takiej np. opieki nad dzieckiem. I jeśli je będę musiała podnieść trzaśnie mi kręgosłup którego mam  obecnie tylko 50% ( osteoporoza nie cofa się). Czy wtedy Anhedonia równie logicznie napisze mi, że byłam świadoma ryzyka a mimo to je podjęłam? I kto wtedy mną unieruchomioną będzie się zajmował?
Wybacz In-ko, ale jakoś nie czuję się przez nią specjalnie wsparta :-( choć niewątpliwie wykazuje dużo samozaparcia.
Rady typu zaakceptować sytuację również nie wydają mi się słuszne. Bo co to tak naprawdę oznacza? Zaakceptować niesprawiedliwość, zdrady, oszustwa. Jeśli wszystkie będziemy akceptować zło, nigdy sytuacja kobiety się nie poprawi.

Rakijo!
Forum ma to do siebie, że każdy ma prawo wypowiedzieć swe poglądy. Wszystko jest cacy jeśli te poglądy zgadzają się się z opiniami ogółu. Gorzej kiedy masz inne. Bo  masz wprawdzie "być sobą" ale w ściśle określonych ramach i raczej nie wychylać się, bo mogą Ci to czy owo przyciąć - w ramach dobrze pojętej nauki pokory ( która wszak nikomu nie zaszkodzi)
Fakt, że niektóre rady mogą wskazywać, iż ich autorki nigdy nie zetknęły się z problemem ( np.szukania pracy po pięćdziesiątce) budzą moje rozczulenie - dobrze, że tego nie doświadczyły i oby nigdy nie poznały go od strony praktycznej.
Oczywiście, że jesteś księżniczką. Księżniczką się jest i już! I tego nic nie zmienia bo prawdziwa arystokracja to stan ducha, nie posiadania :-)

Idac Twoim tokiem myslenia, to kazda zdradzona kobieta, nie wazne czy pracujaca czy nie , powinna brac alimenty na siebie rowniez. Nie mowiac o 2 emeryturach. Jeden etet w domu, drugi etet w pracy. Wiekszosc tak ma.
A gadanie,  ze kiedys kobiety nie pracowaly to jakies brednie. Moja Mama pracowala, a nie musiala, bo tato byl oficerem na statku, tesciowa rowniez.
To byl Twoj wybor, Twoja wygoda. Cale zycie na utrzymaniu i tu ZONK.
Czy cieszy mnie Twoje nieszczwscie, nie! z calego serca Ci wspolczuje. Wspolczuje juz nie tylko sytuacji, ale Twojego myslenia. Twojej beztroski.
Od 5 lat pomaga nam w domu pewna Pani, pranie , sprzatniie, gotowanie. Wszytko to na co szkoda mi po pracy czasu,  czasu, ktory wole sprdzic z dziecmi. Jej sytuacja znacznie gorsza niz Twoja, sklonila ja do dzialania.
Moze musisz upasc jeszcze nizej by zaczac dzialac. Jak narazie szukasz tylko wymowek.
Idac Twoim tokiem myslenia, moze i dzieci pozwij o alimenty??? Przeciez tyle lat w wolontariacie dla rodziny pracowa
as, wiec niechnsie odwdziecza....

A powiedz   czego zazdroszcza Ci  te kobiety?????????????

Ja tez sledze ten watek od samego poczatku. Sa osoby, ktorym nie mozna pomoc. Wydaje mi sie, ze one maja sklonnosci do psychicznego masochizmu. Co by sie nie doradzilo i tak bedzie odrzucone. Jezeli ktos nie widzi swiatla na koncu korytarza, to tylko cud  moze go usatysfakcjonowac.  Moze zmiana duchowa i przejscie na Buddyzm bylaby tu najlepszym rozwiazaniem. Wielu osobom to pomoglo.

Anhedonio
Nie rozumiem Twego zacietrzewienia. Czy ja robię jakiś zamach na Twą emeryturę? Czy domagam się od Ciebie sponsorowania?  NIE! Domagam pieniędzy od  już nie męża, gdyż uważam, że jest mi je winien. Uszczuplam zasoby jego nowej rodziny? Sorry, ale  nowa partnerka mojego "już nie" doskonale wiedziała, że jest "obciążony" więc świadomie decydowała się na umniejszone dochody.
Dziękuję za Twój udział w moim wątku. Muszę przyznać, że wnosiłaś do niego sporo ożywienia, a twoje posty wyciągały mnie z marazmu, bo podbijałaś mi ciśnienie. Ale chyba nie będę do nich tęsknić...choć kto wie?
Szczerze Ci życzę wszystkiego najlepszego

Elfino
Zaręczam że nie mam skłonności do masochizmu i właśnie z tego powodu ,nie czuję ochoty do karania się, za cudze winy. Światło w korytarzu widzę zawsze, mam w nim okno a za nim uliczne latarnie ;-)
W cuda nie wierzę -jestem realistką.
Buddyzm jako system filozoficzny jest ok, mam kilku przyjaciół buddystów, ale sama nie czuję potrzeby być gorliwą jego wyznawczynią - lubię mięsko;-)

A ja się przyznam, a niech tam Zazdroszczę Zuzannie tego,  że mogła w spokoju zająć się dziećmi,  kiedy były małe i..... i poza tym nie zazdroszczę Jej niczego więcej. Ja mogłam sobie pozwolić tylko na niecały rok urlopu wychowawczego . A sama też byłam wychowywana przez Nianię, ponieważ moi rodzice i dziadkowie  pracowali.
Poza tym cóż? Drogie Panie niestety zaczynamy się powtarzać,  bijemy w kółko tę samą pianę. Dałyśmy dobre rady ( którymi podobno jest wybrukowane piekło ) i myślę,  że NIC więcej już tu się nie da zrobić, gdyż zapewne żadna z nas nie jest w stanie dać Zuzannie pracy, a już na pewno nie za 2,5 k.
Zuzanno,  alimenty od dzieci też istnieją i znam osoby, które o takowe występowały. Paradoksalnie jednak o alimenty od dzieci występują głównie alkoholicy,  którzy większą część życia spędzili z dala od tych dzieci.

ja tobie wpieram !
poczytaj, co piszesz ...
Zuzka czy jesteś wstanie na siebie spojrzeć tak z boku ?
jak znajdę chwilę czasu zacytuje Tobie, twoje własne wypowiedzi
od zamrażaniu się na śniegu zimą do wolontariatu wobec rodziny ...

masz dach nad głową
masz alimenty
masz dzieci
masz przyjaciółki
masz 2 ręce i 2 nogi
i to wszystko i tak zbyt mało, żeby żyć - normalnie, bo o szczęściu, już nawet nie wspomnę
bo powinnaś mieć 2500 zł na miesiąc (od byłego męża)
zrozumienie swojej traumy u innych
i współczucia ciężkiej sytuacji (mąż opuścił dla młodszej)
ach straszne, to wszystko

Wystarczy poczytac w internecie. Jest duzo mozliwosci.

Brutalnie to wszystko wyjasnilas, ale moze czasami taki "Kubel zimnej wody" jest bardziej pomocny. Mam synowa, ktora robi wszystko, aby siedziec w domu, nie rozumie jej. Osobiscie nigdy nie opieralam swojego zycia na mezu. To przede wszystkim matki powinny przekazac corkom. O to kobiety walczyly NIEZALEZNOSC.

Elfino
"Kubeł zimnej wody" może i jest w jakichś tam przypadkach pomocny ( osobiście słyszałam, że działa na gryzące się psy), ale kubeł "pomyj" nikomu nie przyniesie pożytku ( no może poza wylewającym go - pozbędzie się swych nieczystości)

Chciałam do Ciebie, Zuzanno, napisać na maila. Zdaje się jednak, że poczta jest zablokowana więc postanowiłam się uaktywnić i napiszę tu, bo z rosnącym zainteresowaniem (żeby nie powiedzieć oburzeniem) czytam ten wątek i chciałabym się ustosunkować.

Skoro wszystkie panie tak lekką ręką rozliczacie Autorkę, to ja mam kilka pytań.

Do Inki.
Kiedy ostatnio zdarzyło Ci się stracić męża i zaufanie do połowy ludzkości po 30 latach wspólnego życia? Jak długo wg Ciebie POWINNA trwać depresja po takiej traumie i dlaczego podważasz słowa i Autorki i jej psychologa? (O ile dobrze liczę, pierwszy wpis Zuzanny zaistniał tu we wrześniu 2014, więc od rozwodu minęło zaledwie pięć miesięcy, podczas których kobieta musi CAŁKOWICIE przemodelować swoje życie i ogarnąć nową rzeczywistość. Ludzie latami po czymś takim dochodzą do pionu, bo to nie obóz marines tylko życie.)

Do Anhedonii.
Czy człowiek, który został potrącony przez pijanego kierowcę i chce uzyskać od winowajcy i/lub państwa świadczenia przywracające mu przedwypadkowy standard życia też jest społecznym pasożytem?  Jak rozumiem, Ty w momencie rozwodu (rozwodów?) miałaś stabilną i satysfakcjonująco płatną pracę, więc samodzielne stanięcie na nogi było dla Ciebie kwestią tygodni a nie miesięcy czy lat. Byłaś też wówczas wolna od rozterek, CZY i CO ew. zasądzić od męża. Czy tak? A jeśli tak, to dlaczego po dziś dzień, mimo upływu lat nie rozwiązałaś kwestii majątkowych z b. mężem, nawet z jakąś krzywdą dla siebie, ale choćby po to, żeby oszczędzić dziecku (dzieciom?) widoku tej szarpaniny i oglądania wiarołomnego tatusia z nową rodziną w tym samym domu? Czyżby jednak majątek i poczucie sprawiedliwości miały znaczenie?

Ponieważ tak świetnie sobie radziłaś, Anhedonio, nie musiałaś też zapewne nigdy korzystać z JAKIEJKOLWIEK pomocy państwa/zakładu pracy (budżetówka) na siebie lub dzieci. Jakieś (choćby jednorazowe) dofinansowanie na podręczniki/kształcenie, zasiłki, wczasy pod gruszą? A jeśli jednak korzystałaś, to czy nie wydaje Ci się, że Twoje święte oburzenie w imieniu wszystkich podatników tego kraju jest poważnym nadużyciem? Podatnicy (lub koledzy z zakładu pracy odprowadzający składki na fundusz socjalny) nie zawinili przecież w Twoim wyborze partnera, który nie uznał za stosowne łożyć w odpowiednim wymiarze na dzieci i nadwyrężyłaś zaufanie społeczne obciążając tym kosztem m.in. mnie jako podatnika. Czyli co? Na Kalego się zrzucać ? dobrze, Kali na innych się zrzucać ? źle?

Są kraje, w których standard życia żony po rozwodzie z winy męża nie śmiałby się pogorszyć. Tam sarkastyczne wypowiedzi o tym, jak to przykro, że się przeliczyła (!) i powinna być mądrzejsza zawczasu bo life is brutal, zostałyby pożarte na przystawkę a sarkazm i protekcjonalizm Anhedonii w jej choćby dwóch ostatnich komentarzach zostałby należycie oceniony.

Do takasobiejaS.
Zuzanna pozostawała w domu z dziećmi i tworzyła gospodarcze i logistyczne zaplecze dla mężczyzny, który rozwijał się zawodowo. To dzięki również jej PRACY ?na tyłach? lepiej zarabiał (i przez to odprowadzał do skarbu państwa wyższe podatki i składki zus oraz,z tego co wyczytałam, zdołał ?odłożyć? na boku na nowy dom dla siebie i nowej wybranki). Dlaczego teraz traktujesz ją jak nieroba? Jak kretynkę, która sobie za wiele wyobrażała? Modele rodziny są różne i ten właśnie - żona w domu / mąż w zakładzie pracy wybrali WSPÓLNIE Zuzanna i jej partner. Takich związków jest sporo w tym kraju i paru innych. Czy kobiety szczęśliwie do końca życia w takim modelu pozostające do grobowej deski (czytaj bez zdrad i porzuceń) są pozbawione prawidłowych zasad? Sama od zarania dziejów pracuję bez względu na sytuację rodzinną, ale to też mi nie pomogło w momencie analogicznego dramatu, bo burzy się pewien układ finansowy i logistyczny a rozwalona psychika w ogarnięciu tej zmiany nie pomaga. Jeśli mężowi Zuzanny było z nią źle, to powinien od niej zwyczajnie odejść i dopiero potem wchodzić w inne związki i płodzić kolejne dzieci. Najwyraźniej było mu jednak całkiem nieźle I TU I TAM. Trudno mi sobie wyobrazić bardziej niestosowny (żeby nie powiedzieć podły) tekst skierowany przez jedną kobietę do drugiej w takiej sytuacji niż Twoje ?zaczynam rozumieć Twojego męża?. Ostrożnie, moja droga, z takimi stwierdzeniami, bo never know, kiedy to Ty okażesz się niewystarczająco dobra i będziesz musiała udowadniać, że nie jesteś wielbłądem.

Pomoc osobie w tak dramatycznej sytuacji wymaga ogromu cierpliwości, a jeszcze więcej pokory i zrozumienia pewnych mechanizmów. Jeśli się tych zasobów nie posiada, to może lepiej ugryźć się w język, bo ironizowanie, strzelanie fochów, odgryzanie się, sarkazm i wywyższanie się łatwo prowadzi do czegoś, co się nazywa wtórną wiktymizacją.

Zuzanno. Jesteś w gruncie rzeczy nadal świeżo po najgorszym szoku i traumie rozwodowej. Sama przez to przeszłam i w zupełności rozumiem Twój stan. Zrozumiałe jest, że cierpisz po utracie złudzeń oraz określonej wizji życia (również tej majątkowej), na którą kiedyś z kimś się umówiłaś i WSPÓLNIE WYPRACOWAŁAŚ, a teraz została Ci odebrana na rzecz innej rodziny. A że trochę sobie tu narzekasz? No cóż. Od tego w końcu m.in. są fora ? taki to ?p-powodziowy kanał ulgi?. Gorsze i bardziej zaciężne żale tu bywały. Niektóre panie latami na tym forum siedzą, bo nie uporały się z problemem, a jedynie chojraczą. Wiele osób po takim wstrząsie pozostaje w niemocy, depresji i podobnych do Twoich rozterkach dużo dłużej. Żadna w takim stanie nie chce być traktowana jak ociągający się, roszczeniowy darmozjad. Podoba mi się Twoja uczciwość i to, jak bronisz swojej pozycji. To dobrze wróży.

Jeśli tylko znajdziesz w sobie siły - walcz o swoje. Najwyżej się nie uda. Jesteś inteligentną, błyskotliwą kobietą, z wykształceniem, z poczuciem humoru, otrzymałaś tu sporo fajnych, życzliwych porad. Masz dobrą pozycję startową do tego, żeby się porządnie odepchnąć od dna. Póki co, tego wszystkiego nie dostrzegasz jedynie przez pryzmat dramatu (a 30 lat, to nie w kij dmuchał i mało która z nas wie, czym jest taki staż w małżeństwie i strata z tym związana). Ale też nie popełniasz żadnego grzechu rozważając WSZELKIE warianty świadczeń dla siebie. Byłabyś nierozsądna, gdybyś ich nie rozważała. Masz prawo zadbać o to, żeby bez lęku, również tego finansowego, myśleć o swojej przyszłości. Wystarczy, że ukradziono Ci przeszłość. Daruj sobie tylko tego faceta, proszę. Masz jeszcze sporo życia przed sobą. Nie trać go na śmiecia pozbawionego odwagi cywilnej (że o innych męskich walorach nie wspomnę), tylko dlatego, że zainwestowałaś w niego kawał życia i nadal masz w głowie tamten scenariusz. Się zdezaktualizował i trzeba napisać inny. Może nawet lepszy.

Edycja
Ponieważ znam nieco zwyczaje panujące na forum, to z góry uprzedzam ew. domniemania nt. tego, czy przypadkiem ja nie równa się Zuzanna. Każdemu, kto ma takie przypuszczenia proponuję zgłosić mój post do Moderacji z takim zapytaniem. Technicznie to jest do stwierdzenia.

Antypoda, też się cieszę z Twojego postu.

10/10

mnie nie zdarzyło się stracić męża po 30 latach itd.
ale nawet gdyby to wcale nie znaczy, że zachowywałabym się tak jak Zuzanna,
bo radzenie sobie w sytuacjach ekstremalnych jest zdolnością czy predyspozycjami osobniczymi
domyślam się, że pisząc do do mnie chciałaś pokazać, że nie wiem jak to jest więc nie mogę czy porównywać czy też się wypowiadać,
otóż mogę i jedno i drugie
dalej nie podważam tylko się dopytuję ...
a dlatego, że właśnie depresja ani nie jest mi obca a i jest to również zakres mojej powiedzmy pracy zawodowej
ponieważ śledzę wątek Zuzy zastanawia mnie jak tak długi stan (pomimo intensywnych działań terapeutycznych i farmakologicznych) może trwać (bo rzeczywiście może) ale na ile jest to przebieg książkowy
i czy nie warto w Zuzy przypadku jednak zintensyfikować leczenia

na koniec dodam, ze oprócz rozumienia trudnej sytuacji autorki (którą staram się rozumieć) i utwierdzania ją w przekonaniu jej "beznadziejnego losu" warto stymulować, ją również w inny sposób
od tego również jest to miejsce Forum, żeby pokazać różnorodność

to tyle z mojej strony dla ciebie Antypodo
świetnie, że włączyłaś się aktywnie do wątku Zuzy myślę, że nadal będziesz ją wspierać i towarzyszyć, być może przyniesie jej to więcej korzyści niż moje działanie

Popieram Antypodę, nie umiałam zwerbalizować tego tak jak ona.

Trzymaj sie Zuzanno.

Zbyt łatwo przychodzi nam osądzać innych

Bravo! za trafnosc wypowiedzi.
Najgorsze jest to, ze Zuzanna, wciaz nie wyciagnela lekcji, wciaz zamiast  chwycic los we wlasne rece, cos zrobiic....wegetuje...
Zbyt chora by pojsc do pracy( chociaz bez poparcia w diagnozie lekarskiej, brak renty)
Kazda praca nie dobra, przeciez nie bedzie cudzych pran robic, cudze dzieci tez sa beee , nawet wnuki. PRACA w biedronce, no przeciez korona z  glowy spadnie! Nie mowiac o depresji jaka przyniesie taka praca.  Prosze poczytac wypowiedzi  Zuzanny. Ja zadowoli tylko 2500 od meza, by dalej nic nie robic. Dzieci od dawna dorosle, od lat same potrafia kanapke sobie zrobic.

Trzeba poniesc konsekwencje decyzji, nie tylko plakac....

Dokonujac pewnych porownan, przekazuje Zuzannie swoje doswiadczenia. Mnie to bardzo pomoglo w sytuacji, ktora wtedy wydawala mi sie bez wyjscia.  Z kazdego wpisu Zuzanna moze cos wybrac dla siebie. Dobrze, ze kobiety pisza, bo przeciez moglyby przejsc kolo tego obojetnie. Tworzenie grup placzu i litosci, nie wnosi nic nowego.
Postawa a mnie zawsze "wiatr w oczy i paprochy za kolnierz"  tez nie jest w jakikolwiek sposob budujaca

ale logika jest niezbędna szczególnie w trudnych sytuacjach,
omijanie logiki prowadzi nas do miejsca w którym niestety znalazła się Zuzanna.

Anhedonia potrafi być właśnie logiczna, co ja  doceniam  i sama od niej wielu rzeczy się uczę dlatego zwróciłam uwagę na treść jej postów.
Dyskutując z Zuzanną ja nie kieruję się tylko logiką wręcz odwrotnie.
Rozumiem, że twoje uaktywnienie się w tym wątku jest potrzebą zabrania głosu w dyskusji.
Inni Antypodo ten głos również mają i mogą go używać w taki sposób jaki uważają za słuszny.

Zuzannie spojrzenie na jej sytuację z różnych stron może tylko pomóc, chociaż przyznaję nie zawsze może to być dla niej miłe. Smak lekarstwa również z rzadka bywa słodki

No widzisz, ja mam zgoła inne doświadczenia od Twoich, co wskazuje tylko na to, jak różnorodne osobowości w życiu się zdarzają
Lata temu będąc na dnie rozpaczy (w trakcie leczenia onkologicznego) trafiłam do lekarza, który ratował mnie z opresji zakażenia pooperacyjnego. Zauważył mój rozdygotany stan ducha (w tym czasie leczyłam tego "ducha" u specjalistów bardzo wobec mnie delikatnych), przeprosił następnych czekających w kolejce na zabieg, zamknął się ze mną w gabinecie i przez 15 minut przeciągnął po całości. Do dzisiaj nie wiem jak stamtąd wyszłam i trafiłam do domu ale był to przełom mojej destrukcji.
Usłyszałam tylko prawdę. Mocne słowa o tym, że nie jestem jedyna na świecie, że nie jestem pępkiem świata, że meczę siebie a przez to moje dziecko i bliskich, itd. I że nawet jak umrę to taka jest kolej rzeczy ... może warto jednak tą resztę czasu, która mi została spożytkować w przyjemny sposób. Powiedział również wiele innych słów, wtedy bolących okropnie. Na koniec dodał - otworzę teraz te drzwi a ty przez nie przejdziesz i sama wybierzesz ...

Zawsze pomoc może być nie przyjęta, może być odbierana jako obraźliwa czy irytująca, to już zależy od osoby tą pomocą obdarzanej. Nie znaczy to jednak, że tylko my wiemy najlepiej jaka ona ma być ... tzn w jakiej formie przekazywana.

Ja tamtemu lekarzowi za ten kop do dzisiaj wdzięczna jestem

może był brutalny, może stanowczy, może i szydził,  nie to jest ważne dla mnie, czy było - był skuteczny ...
To jest Antypodo Forum
a ono ma swoje prawa i dobrze, gdy każdy kto z własnej woli tutaj jest o tym pamięta.
Zawsze można napisać - tej pani już dziękuję.
Nie sądzę, że będzie jakiś problem, tylko niech zrobi to autor wątku a nie "goście".
Wypowiadać może się każdy.

ależ oczywiście dlatego napisałam już wcześniej do ciebie ...

czyżbyś już była na tym forum,
no chyba, że wspominasz o innych

Antypodo zaistniałaś tutaj na forum, jako osoba oburzona zadająca pytania ...

Ja jestem jedną z osób wyrwanych przez Ciebie do odpowiedzi - toteż odpowiadam i tylko tyle
a teraz czytam o "gierkach słownych" czy "ściganiu" ...
Absolutnie z nikim się nie ścigam i nawet nie zamierzam, wyrażam najwyżej swoją opinie w danym temacie, ot co.

Pełna moja zgoda w tej kwestii - absolutnie

obwarzanku (widzisz - zapamiętałam)  musisz, to tylko oddychać
na resztę masz wpływ i daj sobie szanse na chcę

TakasobiejaS
To nie Twoje opinie wywołują oburzenie,lecz ich ton i insynuacje które czynisz:-(
Nie rozumiesz mojej dygresji o Twoim małżonku - postaram Ci się ją wyjaśnić jak potrafię najlepiej.
Otóż chodziło mi o to, że twierdzisz, iż "zaczynasz rozumieć mojego.." wiec chciałam Ci zwrócić uwagę, że może powinnaś najpierw zrozumieć swojego... Czy to trudniejsze zadanie?
Widzisz, z logiką jest tak, że wszystko można interpretować bardzo różnie ( podobno nawet myślenie wariata jest w jakiś sposób logiczne).
Załóżmy, że byłabym ambitną pracoholiczką, oddaną swym zajęciom, ale i tak posypałoby mi się małżeństwo a i z pracy zwolnili ( pracoholików też zwalniają) Cóż byś mi logicznie napisała? Że jestem sama sobie winna, bo poświęcałam się egoistycznie  karierze, zaniedbując dom, rodzinę i dzieci .... Czyż nie tak?
Poza tym, nie wiem dlaczego pokutuje w Tobie przeświadczenie, że kobieta nie pracująca zawodowo, pozbawiona jest ambicji, zainteresowań i pasji? I że wiedzie "jedwabne życie"? Praca w domu to nieustająca logistyczna gimnastyka ( przy zmianowych szkołach dzieci i częstych wyjazdach męża) aby potrzeby wszystkich były należycie zaspokojone. Mnie również zakupy same nie przychodziły do domu, i ja dźwigałam siaty, rowerki, wózeczki, książki i co tam jeszcze nie wspomnę. Czasy były inne, w sklepach nic nie było, wszystko trzeba było wykonać samemu. Nie miałam urlopów, zwolnień lekarskich. Pracowałam w firmie męża ( którą sobie założył, a na która zwyczajnie nie miał czasu przy innej pracy zawodowej) bez ZUSu i wynagrodzenia ( za osobę współpracująca nie ma obowiązku odprowadzania takowego).
Piszesz, że chcesz pomóc mi otrząsnąć się...chwalebne, tylko szkoda, że nikt nie nauczył Cię, iż pomoc aby była skuteczną i przyjętą powinna być "podana" taktownie...upokarzanie czy wręcz "gnojenie" stawia pod znakiem zapytania intencje 'pomagającego" gdyż nasuwa pewną smutną refleksję, iż tak naprawdę pomaga on sobie podwyższyć ego...

Takataka
Zupełnie nie wiem, skąd u Ciebie przekonanie, że mam pretensje do kogoś innego niż wymienione przez Ciebie dwie osoby? jak również twierdzenie, że  "na moją emeryturę" pracujesz Ty i Twój mąż?
Zapewniam Cię, że tak nie jest. pracujesz na swoją, ja swojej otrzymywać nie będę. Jeśli chodziło Ci o rentę rodzinną to tez nie wypłaca mi jej z Twoich ( ani niczyich innych składek) tylko z mojego "już nie" Więc możesz spać spokojnie, nie pracujesz na pasożyta. Owszem płacisz podatki na nieudane  eksperymenty kolejnych rządów, na sieroty, narkomanów, alkoholików i patologię społeczną, ale ja nie " łapię się" do tych kategorii.
Zgodnie z sugestiami iż  "winnam ponosić konsekwencje swoich wyborów", donoszę Ci, że właśnie spełniam ten obowiązek. Zaznaczam jeszcze raz, nie żeruję na Twoich i TakiejsobiejejS dochodach. Nie wyłudzam renty, zasiłku, zapomogi...

Elfino
Nie prezentuję postawy "mnie zawsze", tylko "mnie teraz";-)

Nie jest tak, iż nie doceniam tego co mam....ale też nie przeceniam. Niestety tak to jest, że im więcej się traci, tym dłużej i trudniej się z tym pogodzić. Nie mnie oceniać, czy to trwa "za długo". Po prostu trwa :-(
Nie jest mi z tym dobrze więc chodzę na terapię, łykam prochy, szukam pracy, staram się...

Antypodo!
Po pierwsze - Dziękuję!
To bardzo wiele dla mnie znaczy, że napisałaś, bo mimo iż staram się nie przejmować negatywnymi opiniami o sobie, to nie do końca mi się to udaje;-(
Nie jest przyjemnym słuchać ( czytać) wywodów iż przez całe życie było się pasożytem, zwłaszcza, że takowym nigdy się nie czułam ( i prawdę powiedziawszy nadal nie czuję - mimo bardzo sugestywnych wypowiedzi niektórych pań)
Codziennie "od nowa" próbuję się ogarnąć w czym pomagają mi bliscy. Kiedyś wręcz zapytałam ich o to, czy faktycznie jestem leniwcem, nierobem, darmozjadem, wiecznie narzekającą cierpiętnicą... Zrobili duże oczy i odpowiedzi mi: "czy gdyby tak było, zadawalibyśmy się z tobą? Chcielibyśmy przebywać w twoim towarzystwie?"
Jeśli chodzi o osobę "już nie mojego" to masz rację, nie wykazał się specjalnie uczciwością, odwagą honorem i nie ma po kim płakać. Więc już przestałam, choć nadal mi smutno i źle, ale jak pisałam w którymś poście, zaczynam dostrzegać pewne zalety jego nieobecności w moim życiu.