Mąż zdradza po 16 latach, bo się zakochał...

Za 3 dni będę prawomocnie rozwiedziona. Jakkolwiek to nie zabrzmi, cieszę się.
Każdego dnia moje różowe miłosne okulary były brutalnie ściągane.
Sama nie wierzę, że mogłam być aż tak naiwna.
Kiedy kochamy drugą osobę, wierzymy w jej słowa i gesty.
Mój ex okazał się żałosnym oszuścikiem i tchórzem.
Dobrze, że wiem z kim żyłam przez wiele lat.

Boję się trochę o młodą, bo zaczyna fiksować (problemy z koleżankami w szkole, brak szacunku do mnie), chyba wrócimy do psychologa.
Skoro ojciec oszukiwał matkę i jej nie szanował, to jej też wolno.

Niestety więcej konstruktywnej współpracy w tym zakresie mam z kochanicą niż z exem. On zawsze wysługiwał się kobietami.
Bardzo bał się spotkania mojego z kochanicą. Dwa dni chodził nabuzowany.

Okazało się, że, nie miał dobrych kontaktów z córką, bo ja go od niej odsuwałam...
To oczywiste, że kiedy żona ryczy i błaga "kochaj naszą córkę", to dlatego, ze chce odsunąć ojca od dziecka. Podobnie jak psycholog prosząca o akceptacje i okazanie uczuć dziecku przez tatusia.

Nie wiedziałam również, że moje małżeństwo od dłuższego czasu było nieudane. Mąż się dusił w nim i zapomniał mi o tym powiedzieć i okazać :-)) Pewnie dlatego w grudniu spędzilismy wspólnie fantastyczną rocznice ślubu, a w styczniu mąż namówił mnie na kupno kotka :-)) Ten zaduch w małżeństwie pewnie tak na niego zadziałał.

No i najlepsze.... kochanica naciskała na niego, żeby powiedział mi prawdę, ale on nie mógł, ciągle prosił o czas, a najlepiej do osiemnastki młodej :-)))))))

Ten parszywiec w ogóle nie zamierzał nic zmieniać, układ żona-kochanka był dla niego perfekcyjny.
Ja całe życie miałam go za dobrego i uczciwego faceta!!!

Obecnie większy wpływ na młodą ode mnie ma kochanica, dlatego w tym trudnym czasie powspółpracujemy wspólnie dla dobra młodej. Oczywiście w podziemiu. Ustaliłyśmy kilka rzeczy, które będziemy wdrażać. Na exa nie mam co liczyć, bo on lubi lekko, łatwo i przyjemnie.

Dopóki mogę zawalczyć o córkę, która ewidentnie przestała sobie z tym radzić będę to robić, nawet jeśli mam to robić we współpracy z kochanicą.

Jaki ten świat dziwny i niezrozumiały ...
Joanno powodzenia w nowej rzeczywistości

Joannka, ja ciebie chyba nie rozumiem. Twoja córka wkrótce kończy 16 lat. Psycholog jak najbradziej jest jej potrzebny. Ale wydaje mi się, że powinnaś z nią starać się rozmawiać i starać się zrozumieć jej postępowanie, co ona odczuwa. Jest w trudnym wieku, potrzebuje wsparcia, ale też nie jest już malutkim dzieckiem. Właściwie czego oczekujesz od kochanki?
To że ex lubi łatwo i przyjemnie to nie znaczy, że masz go zwalniać z roli ojca. Zrobiłaś mu prezent w postaci 400 zł aliemntów na córkę. Pomyślałaś o niej, jak ona będzie się z tym czuła? 
Teraz też podchody dla jej dobra. Jakiego dobra? Bierzesz w ogóle pod uwagę jej zdanie?
Joannka, kochanica ma większy wpływ na młodą niż jej matka. Co się dzieje Joannka...?
To Twoje zadanie mieć dobre ralacje z córką. Ty jesteś matką swojej córki - nie kochanka.

Myślę, że Joanka ma jednak lepsze pojęcie o potrzebach własnej córki niż osoby z zewnątrz. Ważne by "narobić jak najmniej szkód". POWRÓT do psychologa jak najbardziej wskazany.
Cienki to lód.
BYĆ MOŻE, że dzieciak jest PRZECIWNY rozwodowi jako takiemu i po całości... stąd być może owo skakanie matce do oczu. Jeżeli dzieciak nie życzy sobie rozwodu to matka temu ma się poddać?
Dochodzi jeszcze ryzyko, iż takie postawienie sprawy TEZ może obrócić się przeciwko niej - dzieciak uzna się za pozostawionego samemu sobie. 16-latek (szczególnie jedynak) nie musi się wcale czuć NA TYLE DUŻY by dźwigać taki ciężąr, jak skomplikowane relacje między rodzicami. ZAWSZE lepsze sposoby BEZKONFLIKTOWE, które próbuje wdrożyć Joanka niż OSTRY KONFLIKT między dorosłymi, gdzie dziecko jest "między młotem a kowadłem". Dla dziecka oczywiście - nie dla dorosłych, którzy tego, bywa ze nie dostrzegają.
Nietaktownym mi się wydaje czepianie się Joanki jeszcze z tej strony.
ZATEM przez aklamację: psycholog?

No własnie Joannka, rozmawiałabym przede wszystkim z córką i z mężem na ile się da.
To chyba normalne co sie dzieje. Też jestem dla dzieci ta wymagająca. Są jednak jasne granice kto jest rodzicem: ty i twój mąż jesteście rodzicami dla waszej córki. Sprawy wychowacze związane z dzieckiem uważam, że należy rozwiązywać przede wszystkim z ojcem dziecka.

Dziękuję za Wasze wszystkie opinie.
Oczywiście, nie uważam, że jestem najmądrzejszą matką. To co teraz robię, robię intuicyjnie.
Wszak doświadczenia w takich kwestiach nie mam żadnego.

Jutro młoda idzie do psychologa. Pokrótce przedstawiłam pani jej obecną sytuację i powalczymy :-)

Joannka a ty do psychologa też idziesz?
Chcesz moim zdaniem za szybko wszystko pieknie poukładać. Nie przyspieszałabym.
Na ile znasz kochankę? Wiadomo, że teraz po rozwodzie zależy jej na dobrych kontaktach z tobą i twoją córką. W sumie jest przyczyną tego co jest teraz. To nic nie zmienia, że zdziwi się jak on lawirował. Byłabym ostrożna z ufnością wobec niej.
To mogą być pozory współpracy. To chyba bardzo fajne dla kochanki mieć taki dobry kontakt z byłą żoną.
Nie wiem też czy komitywa z nią jest dobra. Ale to twoja sprawa Joannka. Odnoszę wrażenie, że gdzieś się zapędziłaś. Jakoś tłamsisz swoje uczucia.
Pamiętaj Joannka, że z dorastającymi dziećmi są problemy. To jest naturalne. Być może ten psycholog córce wcale tak bardzo potrzebny nie jest. Skupiasz się na niej nadmiernie. A ty ... ?
Joannka ty jesteś bardzo ważna. To co czyjesz, przeżywasz. Córka wyfrunąć może ci wkrótce z domu. Mąż odszedł. Poza tym myśl też co dla ciebie jest dobre.
My kobiety, mamy skłonność do skupiania się na dzieciach. Twoja córka nie ma rozdzeństwa. Cała twoja uwaga jest teraz skierowana na nią. To nie jest łatwe nauczenie dziecka odpowiedzialności.
Moja siostra ma 3 dzieci. Dzieci bardzo zadbane. Rodzinę pełną. A córka 16 lat jak poszła na półmetek to się tak spiła, że po słaniającą się dziewczynę wzwywali moją siostrę.
Także Joannka z dziećmi tak już jest. Wyrywają się do samodzielności. Mojej siostry córka już wie, jak łatwo jest się upić. A całkiem upilniwać dziecko i ustrzec przed błędami nei jest łatwo.
Mój mąż był przez ojca krótko trzymany, pilnowany. I teraz nadrabia.
Spokojnie Joannka. Psycholog też daje dobre rady jak sobie radzić z dzieckiem i mądrze postępować.
W sumie to z tego co piszesz to twoja córka ma jest jak inne nastolatki. Wymyśla, próbuje ...
Nie martw się. Czasem argumentem jest ojciec. Jak nie to inni rodzice. Dzieci próbują nami manipulować.

Pelen podziw
Wspolpraca z kochanka?
JAk ja bym spotkala ta pinde co wlazla w moje zycie, w moja rodzine z buciorami to nie wiem czy bym wytrzymala nerwowo
U nas wciaz mnostwo emocji ?.
Wybuchow?
nie wiem kiedy to sie skonczy?
jeszcze jej nie poznal z dziecmi...

Ja w momencie kiedy się okazało, że ex planuje układać życie z nią i w żaden sposób nie wiąże przyszłości ze mną uznałam, że jedynym rozsądnym dla mnie rozwiązaniem jest rozwód.
Tym sposobem, po 2 tygodniach miałam już złożony pozew w sądzie.
Miałam jakieś poczucie, że jeśli nie utnę tego drastycznie, to będę się kisić w tych wszystkich emocjach i sama się wykończę.

Dziś uprawomocnił się mój wyrok orzekający o winie męża. Czy mam satysfakcję? Nie, ale czuję się bezpieczniej.
Czy żałuję? Trochę, skoro przeżyliśmy ze sobą prawie 17 lat, w miarę fajnym związku. Ja kochałam, czy ex też? Dziś nie wiem.
Martwią mnie tylko te antydepresanty, ale wierzę, że do wakacji się z tym uporam :-)
Wierzę, że za rok będę już pozbieraną kobietą :-)

Wczoraj byłyśmy u psychologa z młodą. Nasza pani stwierdziła, że na pewno będzie potrzebować kilku sesji.
Wiem, że jest w dobrych rękach i damy radę :-)

Czy macie świadomość, że bez Was nie byłabym w tym punkcie, w którym teraz jestem? :-) DZIĘKUJĘ!!!

Joanko, ja myślę, że Ty sobie genialnie radzisz.
Wiadomo, że dopadają nas takie rozkminy. Ze tyle wspólnych lat, że to że tamto.
Ale jesteś genialnie świadomą swoich emocji i potrzeb kobietą.
Będzie dobrze

?Zanim powiesz jej, że to był ostatni raz.
Zanim dzień spłoszy srebrnego ptaka nocy'
Rozkołysz, rozkołysz, rozkołysz jeszcze raz.

Zanim ukradniesz jej ostatni kolor ze snu,
Zanim gdy na chwilę zamknie oczy- znikniesz,
Zabierz jej, zabierz jej, zabierz jej z ręki nóż.

Ona ma siłę, nie wiesz jak wielką.
Będzie spadać długo, potem wstanie lekko.

Zanim zrozumiesz, jak bardzo kochałeś ją,
Zanim pobiegniesz kupić czerwone wino
Ona zapomni, zapomni już świat Twych rąk.

Zanim będziesz próbował, odkupić ją za słowa,
Zobaczysz jak na drugim brzegu rzeki
Spokojnie, spokojnie, spokojnie stoi z nim.

Ona ma siłę, nie wiesz jak wielką
Umierała długo, teraz rodzi się lekko

Nie dla Ciebie.?

Mam siłę, mam plan, mam wiarę :-) Na grudniowej wizycie u mojej Pani doktor chcę porozmawiać o odstawieniu antydepresantów po świętach.
Będę nalegać, bo wierzę, że to już będzie ten czas kiedy sama sobie poradzę.

Chyba trochę uskrzydlona jestem... ten najtrudniejszy czas rodzinnych świąt spędzimy z młodą w górach :-)))
Coś zupełnie innego, święta po góralsku, bez wspomnień, trudnych sytuacji przy pustym krześle...
Tam wszystko będzie nowe i tylko nasze :-)

Pachnie mi początkiem :-)

Rewelacja Joanko

Tak a propos...uwielbiam te piosenkę.
Ciut Ci zazdraszczam tych świąt w górach. To moje, nie zrealizowane jak dotąd marzenie

Ja pamiętam, że kupiłyśmy z młodą nowe ozdoby na choinkę, wszystko nowe, żadnych "starych, wspólnych".
Takie symboliczne zaznaczenie nowego.

kiedy zrobisz dwa kroki do przodu i wierzysz, że dasz radę nagle robisz krok do tyłu...
ja chyba faktycznie za bardzo chcę być już "po wszystkim"
i to mnie gubi...
potrzebuję chyba więcej pokory do sytuacji i czasu, żeby to wszystko mineło...
wczoraj pierwszy raz odkąd dowiedziałam się o zdradzie wykrzyczałam exowi moje negatywne emocje.
wylałam całą swoją gorycz i żal, które dotychczas chyba skrzętnie ukrywałam w sobie za "przyjacielskimi relacjami"
Był potwornie zaskoczony...
Wypłakałam poźniej cały ten syf z siebie, to dobrze... czym wiecej wyryczę tym mniej zostanie tego shitu we mnie :-)

A tak szczerze, to jestem z siebie zadowolona, że w końcu ktoś mu powiedział jakim jest bydlakiem...:P

Joannka i bardzo dobrze. Często chcemy być takie wyrozumiałe, cudowne, z klasą.
A zwyczajnie siedzi coś w tobie. Wykrzyczałam mężowi to co we mnie siedziało i jak tylko siedzi to wywalam z siebie. Kiedyś słuchałam bajek i gotowało się we mnie, albo jeszcze gorzej brałam je za prawdę. Teraz mówię wprost co myślę.
Mamy jakoś narzucone, że należy rozstać się w zgodzie, dbać o dobre relacje ojca z dzieckiem itp. A mnie się wydaje, że przede wszystkim mamy dbać o swoje dobre samopoczucie. Mniej się przejmować tym co wypada i co ktoś o nas pomyśli. Być wolnym człowiekiem.
Może dzięki temu nie brałam i nie biorę żadnych antydepresantów, ani nie schudłam ani się nie roztyłam, nie osiwiałam i cieszę się lepszym zdrowiem niż kiedy byłam z mężem.
Zobaczysz jak będziesz z nim i z innymi szczera to będziesz dużo zdrowsza i żadne leki nie będą ci potrzebne. A córka w prawdziwym domu, takim z oczyszczoną atmosferą też pewnie poczuje się lepiej. Tak myślę:)
Będzie dobrze:)

I słusznie - nie ma ŻADNEGO powodu by dusić w sobie PRAWDĘ. Kurestwo to kurestwo... nie ma co owijać g... w złoty papierek
Byle to zrobić w sposób dla nikogo INNEGO nie raniący...
Bo to sprawa intymna pomiędzy tą wyłącznie dwójką ludzi.
Akurat "podsumowanie małżeństwa" przez obie osoby, które były jego "udziałowcami" to nie żadne COFANIE się ani robienie kroków wstecz. To zwyczajne oczyszczanie drogi w PRZYSZŁOŚĆ, by gruzy na drodze nie leżały...
Takie OSTATECZNE rozliczenie.

Nie chodzi o "co kto pomyśli" - bo TO akurat można olać.
Chodzi o to CO te biedne dzieci poczują
WYRĄBANIE prawdy w 4 oczy NIKOMU akurat ani nie da pola do domysłów, ani nie zrani... bo dzieje się tak "face to face".

Joanko! 
To było do przewidzenia. Takie oczyszczenie było Ci potrzebne.

Powoli do przodu... czasem z pokorą, a czasem niezwykle emocjonalnie.
Ale daję radę, to najważniejsze :-)
Zrobiłam sobie mały bilans..., wyciągnęłam wnioski.
Wczoraj pod wpływem impulsu zaczęłam porządkowanie życia... zupełnie fizycznie.
Pozbyłam się części mebli, małe przemeblowanie, w planach tapetowanie pokoju.
Teraz siedzę i pozbywam się sentymentalnych pamiątek i papierzysk z całego życia pochomikowanych po szafach.
No dobra, małe pudełko tych najbardziej wyjątkowych zostawiłam :-)

Tak naprawdę to mam kilka worków rzeczy, które nie pójdą ze mną w dalszą drogę...
Dobrze mi z tym :-)

Namówiłam moją Panią Doktor na próbę odstawienia antydepresantów. Zgodziła się :-)
Od czwartku jestem na połowie dawki i tak przez najbliższe 2 tygodnie.
Fakt, odważnie, odstawiać takie leki tydzień przed świętami.
Ale kto da radę jak nie ja :-)
Zwłaszcza, że święta spędzę w górach i bardzo ciesze się na ten wyjazd :-)

Joanka,
gratulacje, zaczynasz nowe życie, te porządki świadczą chyba o tym, że pożegnałaś się w pewien sposób z przeszłością i te leki, fakt odważnie ale to Ty wiesz jak się czujesz i z czym jesteś sobie w sanie poradzić.

Fajnie, że wszystko zaczyna się po mału układać od nowa, że jest radość życia mimo bólu rozstania i zdrady.
U mnie to tak szybko nie postępuje ale z leków też już nie korzystam. Czas świąt skłania mnie jednak do zadumy i puste krzesło będzie mi niestety przypominać o tych których nie ma... Może dlatego że ciągle jeszcze jestem w drodze i nie dotarłam do miejsca gdzie powstanie mój własny dom.

Wesołego pobytu w górach!

Joanka, powodzenia

I po Świętach :-) Udało się przetrwać :-) Wyjazd w góry zrobił swoje, nie było tam czasu na myślenie i analizowanie. Był za to czas na wyciszenie, relaks i niespieszne życie.
Na Wigilii zachciało mi się wyć, ale jak pomyslałam, że zrobię cyrk przed pięćdziesięcioma obcymi mi osobami, to siłą woli udało się skończyć na spoconych oczach:-) Wczoraj też odrobinę się rozkleiłam, przed samym wyjazdem, zwłaszcza, że to była moja pierwsza "nierocznica" ślubu. A może to z żalu, że zostawiam góry :-)

Z eksem prawie nie mam kontaktu, ani ja, ani on nie wychodzimy z inicjatywą.

Odstawianie antydepresantów idzie dobrze. Na połowie dawki nie czuję żadnej różnicy.... choć pierwsze dwa dni trochę schizowałam. W przyszły weekend przechodzę na 1/4 dawki i wierzę w sukces :-)

Pół roku później....

To co w lipcu było życiową tragedią, dziś jest traumatycznym wydarzeniem z przeszłości. Dziś już wiem, że później też jest życie.
Kiedy pół roku temu weszłam na jakiegoś czata dla rozwodników i zapytałam "czy po rozwodzie jest lepiej czy gorzej" dostałam odpowiedź, której wtedy nie zrozumiałam: "nie jest ani lepiej, ani gorzej, jest inaczej".

Dziś uczę się żyć w moim "inaczej" i to jest dobre życie, tylko inne :-)
Nie biorę juz antydepresantów, spełniam się zawodowo, mam fajną, choć czasem wybitnie zbuntowaną córkę, na chleb póki co nie brakuje. I wierzę, że gdzieś za rogiem... czeka na mnie jeszcze coś ciekawego :-)

Kolejny raz, ogromny ukłon dla forumowiczów, którzy pionizowali mnie w trudnych chwilach :-) Mam ogromny dług wdzięczności do spłacenia :-)

in_ko, dzięki wsparciu takich osób jak Ty :*

Dużo jeszcze wydarzyło się po drodze.... po odstawieniu antydepresantów upadłam.... kompletnie. Skończyłam u psychoterapeuty. 7 miesięcy pracy nad sobą zaowocowało sukcesem.
Ex jest dziś dla mnie tylko ojcem mojego dziecka.
Ja mam swoje nowe, inne życie.
Nie zawsze cudowne, ale zawsze z podniesioną głową.
Jestem żywym przykładem na to, że można wyjść z takiego życiowego shitu.
Wiem, że na początku wydaje się to niemożliwe...., ale czas i ciężka praca leczą rany.
Dziś nawet czasem myślę, że warto było... przejść przez piekło żeby znaleźć się w tym punkcie, w którym ja jestem teraz.

Joannka cieszę się.
Można wyjść z prawie każdej sytuacji życiowej i może właśnie na tym ono polega. Czasem spotyka nas w życiu coś bolesnego, ale człowiek ma w sobie siłę i potrafi wiele udźwignąć, pozbierać się i iść przez życie dalej. Jeszcze silniejszy.
Poowdzenia:)