Mąż zdradza po 16 latach, bo się zakochał...

Uważam, że kwota poniżej 400 zł/mc nie przystoi. To są pieniądze na wasze dziecko. Moja koleżanka miała męża niedojdę. Świetnie zarabia. Alimenty przyznane na dzieci odkłada im na mieszkanie. Fajnie jest pozbyć się rodziny, dziecka za 400 zł/mc...

Bullet - NIE. Przykro mi, że tak jest. Uważam, że kochający ojcowie są w dużo gorszej sytuacji niż kobiety jeśli dochodzi do zdrady partnera. My mamy głównie problem finansowy. Oczywiście nie w każdym przypadku tak jest. To co czasem słyszę jest bardzo przygnębiające. Ludzie cieszą się kiedy rodzi się dziecko, a potem bywa bardzo źle. 
Bywają ludzie bezwzględni i nieczuli. Zarówno mężczyźni jak i kobiety.
Faktem jest, że można pozbyć się dziecka za 400 zł/mc. Mnie to oburza. Rozumiem jak ktoś choruje, nie ma możliwości itp. Ale zazwyczaj jest to celowe oszczędzanie na dziecku.

O cholerka, ale dlaczego?
Moja nie była, wskazałam świadka z rodziny, Ty też pamiętam przecież.

ile mała ma lat??
to ty decydujesz, jako o[piekun przecież
jesli córka jest nieletnia - żaden sąd nie ma prawa jej przesłuchiwać...

no to straszne jest...

]

córka nie musi w ogóle brać udziału w sprawie... wyjaśnić to trzeba koniecznie

Joanko, ja  bym z rezerwą pochodziła do takich medykamentów. Lekarze mają tendencję zapisywania leków na wszystko, choć to nie musi być konieczne.
Jeśli potrzebujezz się tylko uspokoić,  wyciszyć to może wystarczą jakieś ziołowe preparaty, albo zwykła melisa.
Chyba, że jest poważniejszy problem, bo depresja to poważna sprawa. A tu byłby potrzebny specjalista, który faktycznie rozpozna lub wykluczy depresję.

Monia, ja mam stałą lekarkę od kilku dobrych lat, mam wrażenie, ze to lekarz z prawdziwego zdarzenia, którego interesują jego pacjenci.
Fakt, jest lekarzem ogólnym, ale ja mam do niej zaufanie.
Kiedy inni lekarze odmawiają badań, ona spogląda w kartotekę i sama wysyła kontrolnie raz w roku jeśli nic się nie dzieje.
Może i trochę przeraził mnie fakt, że lekarz ogólny mi jakieś antydepresanty zapisuje.
Że zapisuje mi...
Później na spokojnie próbowałam to ogarnąć i faktycznie:
-ukochana praca nie cieszy jak zazwyczaj
-ryczę więcej niż zazwyczaj
-słabiej śpię
-zawieszam się
-czasami zaczynam uciekac od ludzi
-no i wiecznie analizuję moją sytuację z każdej strony.
Mam poczucie, że choć sprawiam na zewnątrz nadal wrażenie osoby pogodnej, to ten wrodzony optymizm jest mi coraz trudniej z siebie wykrzesać. Coraz więcej wysiłku potrzebuję, żeby w pracy przebiec dzień z przebojem,a czasem juz nie mam na to siły.

Zatem uważam, że to była dobra decyzja, tylko ja sie z nia jeszcze nie obyłam.
Naczytałam się o efektach ubocznych i sie nakręciłam sama :-)
Szczęśliwie w którymś momencie przestałam o tym mysleć i było ok.

Sobotnio całkiem nieźle dziś. Zaliczyłam fitness, dostałam uroczy prezent. Obrazek lekko zdezelowanego życiem aniołka z podpisem "I Anioły mają doły".
Się wzięłam i wzruszyłam :-)

Marzy mi się, aby cały weekend był taki, jak dzisiejsze przedpołudnie :-)

Generalnie, jest dobrze. Tabletki niestety lub też stety, chwilowo ze mną na dłużej.
Wahania nastroju są, choć mam wrażenie, że mniejsze, ale nie schizuję i nie wyję :-)

Sędzia odrzuciła nasz wniosek o niewysłuchiwanie córki na rozprawie. Zatem młoda musi iść. Szczęśliwie z tego co się dowiedziałam, Pani Sędzia zabiera ją gdzieś ze sobą i we dwie rozmawiają. Ponoć to bardzo miła osoba :-) Tyle dobrego.

Dziś pierwszy raz od kilku tygodni popłynęły mi łzy, bo nie obroniłam mojej córki.

Antydepresanty działają coraz lepiej. Nastrojowo dość szybko widziałam efekty, ale były jakieś tam efekty uboczne. Teraz ja się czuję po prostu normalnie i nie mam tych potwornych sinusoid emocjonalnych. Są czasem smutki, żale, ale to na bezpiecznym poziomie.

Robi się stresująco... i jakiś żal we mnie się zbiera, że to już definitywny koniec... Być może za 9 dni będę już byłą żoną...
Czy tego chce? Rozsądek mówi: To jedyne słuszne rozwiązanie. Jednak uczuć z kilkunastu lat nie da się wymazać, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

Nawet nie wiem jakie uczucia mam w tej chwili do mojego męża. Nie potrafię ich nawet określić w kontekście pozytyw/negatyw.
Znów zaczynam myśleć... masakra... Pogadalismy wczoraj dość długo, pierwszy raz od wielu tygodni, normalnie, wyjaśniliśmy sobie kilka kwestii i trochę się rozsypałam.

5 dni do rozprawy. Stres sięga zenitu...
Niby człowiek ma jako tako ogarnięty temat, a okazuje się, że pójście do sądu powoduje powrót tych trudnych emocji.
Fakt, że ktoś obcy będzie mnie odpytywał z mojego życia z mężem... przeraża mnie to.

Mój kot jakby wyczuwał mój stres, bo ciągle "żąda" głaskania :-)
Jak nie chcę głaskać, miauczy jak szaleniec, ewentualnie skacze po mnie :-)))
Zobacz, zobacz, jestem taki fajny, a Ty myślisz o głupotach

Wydawało mi się, że najgorsze już za mną. To jednak nieprawda.... najgorsze przede mną...
Dziś mam ogromny żal, za błędy dwójki ludzi płacą inni.
Mąż z kochanką są przeszczęśliwi, ja leczę depresję, a córka ma oznaki tachykardii.

W ostatnich dniach mam poczucie, że leki przestały działać, ale pewnie bez nich, to dopiero byłoby piekło.
Mam w sobie ciągłe niedowierzanie, że takie rzeczy spotykają nas ze strony najbliższych.
Nikt nie zasłużył na takie piekło.
Chciałabym zasnąć i obudzić się w czwartek.

Anhedonia, zatem z niecierpliwością będę czekać na "perspektywę czasu" :-)))

Joannka - niebawem stres minie. To już tylko 5 dni. Można rozpocząć wielkie odliczanie

joanka
troche nie rozumiem
w tym sensie, że jesli ojciec się z córką spotyka, to po kiego regulacje musisz wprowadzać i ustalać?
będziesz jeszcze bardzoiej ta złą i do tego, to twoja wina będzie, że tatuś czasu dla córeczki miec nie będzie, bo ty NARZUCIÓŁAS swoje zasady
zrób to mądrzę, po kobiecemu
powiedz córce, że zgadzasz się,. żeby jechała do taty nie tylko na dzielę, ale że co drugi tydzien może już w [piątek do tatusia jechać i calutki weekend z nim spędzić

taka będziesz dobra matka, która dba o relacje taty z córą
a córka sama do tatusia pójdzie i powie - tato!!! a mama się zgodziła, żebym była u ciebie co drugi weekend CAŁY - ale super...
rozumiesz joanko?

zrób to sprytnie, nie swoimi ręcami
nie jestes ekonomem, żeby USTALAĆ
zostaw tatusiowi i córce przestrzen a oni niech ją zagospodarują

nie unikniesz tego, że tatuś będzie rozpieszczał a ty będziesz ta wymagająca - ale ale - czy to źle? tak będzie. a jesli córkę masz mądrą, to kiedyś to zrozumie i doceni...

powiedz tez córce, żeby, jak do ojca idzie, lekcje tam odrabiałą, żeby po nocy nie siedzieć
albo powiedz jej, że może tatę raz w tygodniu zapraszać yteż ona, żeby z nią lekcje zrobił
albo poinformuj, że w każdy czwartek popołudniu i wieczorem nie be dzie cię w domu i żeby poprosiła tatę, żeby przyszedł nią się zajął...

super monia
chciałam przywołąć tutaj twoje doświadczenia, że oczywiście tata jest teraz ten rozpieszczający.. a ty ostra.. ale sama się tutaj znalazłaś;)

jesteś zazdrosna, to normalne, czujesz się niesprawiedliwie, bo łatwiej być wspaniałym rodzicem raz na czas, niż 24h na dobę
nie daj się zdominować temu uczuciu, córka dorasta, nabiera mądrości życiowej, kiedyś i tak będzie w pełni świadoma, kto i ile dla niej znaczy

to co się dzieje to standardowy schemat, nie bój się

Czy to jutro ? Jak sie czujesz ?

Będę trzymać jutro mocno kciuki, żeby wszystko było ok, wiem że to będzie ciężki dzień dla Ciebie, ale mocno wierzę w to, że to początek nowego i lepszego życia.

Mój "sądny" dzień za 34 dni.

Joannka, jutro wygrywasz:)

Tytuł Twojego posta pasuje do mnie idealnie, ale jesteś dużo dalej niż ja. Trzymam kciuki, życzę Ci dużo siły na jutro i mam nadzieję, że życie  zaskoczy Cię jeszcze pozytywnie...

Joannko, wszystkiego najlepszego na nowej, lepszej drodze życia!!!!
Powodzenia dzisiaj i aby szybko się to zakończyło.
A potem tylko czekać aż odnajdzie Ciebie MIŁOŚĆ.

Zabieram wszystkie wasze dobre myśli, pakuję do torby wszystkie kciuki i idę zakończyć moje dawne życie.
Żeby było śmieszniej farba na włosach nie wyszła... ja pstrokaty rudzielec, stałam się ciemną kasztanką heh... nawet mnie to dziś nie rusza :-) A miało tylko pokryć, te najbardziej rude i przytonować :-)) Jestem przytonowana jak nigdy

Dziękuję Wam wszystkim, z całego serca, za wsparcie, za dobre słowo i za zbesztanie kiedy się należało.
Dziś na pierwszej rozprawie otrzymałam rozwód z orzeczeniem winy mojego męża.
Warunki zgodnie z tym co ustaliliśmy z mężem.
Tak, miałam wyjątkowo kulturalny rozwód.
Pomimo tego co zrobił, było kulturalnie, aczkolwiek były momenty, że nie trzymałam ciśnienia i oczy mi się pociły.
Sędzina niezwykle taktowna i delikatna.
Przeżycie nieporównywalne do żadnego innego.

Cieszę się Joanko, że udało się na pierwszej rozprawie. Tak jak u mnie.
Uczucia,  które teraz Ci towarzyszą są na pewno pełne sprzeczności.

Oswoisz się z nimi. Tyko czas jest potrzebny.
Alleluja i do przodu

Gratuluje i chyba zazdroszcze?.ze juz jestes  po

Joanno, powodzenia na nowej drodze życia i choć pewnie nie tak ją sobie wyobrażałaś, ja też nie... nie nam pisać scenariusze.
Co się stało się nie wróci my idziemy do przodu. Gratulacje czy kondolencje, życzę samych pogodnych dni z ludźmi którzy kochają szczerze.
O reszcie lepiej zapomnieć.
Odpoczynku....przytulam.

in_ka, Joanka pewnie jeszcze trzeźwieje po imprezie. Może jeszcze do domu nie dotarła, tak się dobrze bawiła.

Joannka,
Wiem, ciężki czas w Twoim życiu.
Trudno cokolwiek z sensem w takim momencie napisać.
Może tylko tyle, że sytuacje kryzysowe, tzw. katastrofy życiowe często są impulsem do przedefiniowania siebie, do samorozwoju. Tego Tobie życzę.
Trzymaj się.

Oczywiście, że nie wróci Twoje Ja - bo ono nigdzie sobie nie poszło tylko jest w Tobie! Po łbie dostało nieco, ale takie optymistyczne "ja" sobie na pewno z takim ciosem poradzi!

Zatem czas wstać z kanapy i iść szukać zagubionego "ja" :-)))

Animus - mnie slowo POWINNAM bardziej pasuje do tego co sie wmawia nam kobietom- że POWINNYŚMY ratować malzenstwo, POWINNYŚMY bardziej się starać, MUSIMY zrozumieć.... Brzydko  napiszę - gówno prawda. Nic nie musimy.
Rozumiem,że wina lezy zawsze po dwóch stronach,że przyczyna zdrady jakaś istnieje. Istnieje ale nie jest wytłumaczeniem, tak jak nie jest wytłumaczeniem ,że człowiek z natury nie jest monogamistą. Tylu ilu ludzi tyle różnych historii. Ale nic nie musimy i nic nie powinnismy tylko dlatego, że każą nam tak wzgledy przyzwoitości ,opinia społeczna albo dyktuje nam złość.
Joannko zrobiłaś wszystko co moglaś i nie daj sobie wmówić że gdyby... wbrew temu co zawsze myslałas byłaś skłonna zapomnieć o wszystkim>On nie chciał... smutne, straszne. na dzien dzisiejszy nie do pojęcia dla Ciebie. Ale podniesiesz sie za chwile i zobaczysz że życie ma piękne barwy Nie daj sie poniesc rozgoryczeniu i zlosci , usmiechnij sie do swojego odbicia i idź dalej.