Mąż zdradza po 16 latach, bo się zakochał...

Prawda? Komu szkoda... ten sknera.

Piosenka Ci się nie spodobała?

Może ta będzie lepsza.

https://www.youtube.com/watch?v=w_ZVEMvfZ7c&list=PL1A76264BF3EFE68A&index=2

Joanko, cieszę się,  ze masz grono zyczliwych Ci ludzi obok siebie. Mozesz liczyć na ich pomoc w trudnich chwilach, które jeszcze przed Tobą. 

Przykro się czyta, jak szybko potrafił Twój mąż przystosować do nowego życia. Strasznie to wyrachowane. Ale przynajmniej nie pozostawia Ci złudzeń.
Nic nie piszesz, jak Twoja córka przyjmuje sytuację?  W jakim jest wieku?

Moja córka ma prawie 16 lat. Sytuację znosi nad wyraz dobrze. Wiem, wiem to może być złudne. Dlatego też trzymam rękę na pulsie.
Jako, że była ona dość krucha emocjonalnie i bardzo ulegała wpływom innych ludzi, chodziła na terapię do psychologa. Terapia zakończyła się miesiąc temu. W związku z tą sytuacją umówię ją na 1-2 spotkania z jej panią psycholog. Na początku bardzo nie chciała, ale się zgodziła.

Ja mam poczucie, że ona się nawet teraz cieszy. W domu jest spokój,a ostatnie miesiące mąż ciągle na nas krzyczał i miał wieczne pretensje. Teraz z ojca w stylu "opierniczam, albo olewam moje dziecko" przeistoczył się w ojca okazującego dziecku wielką miłość. Nawet aż nadto jak dla niej. Chyba zbyt nagle i za mocno zaczął ją kochać.

Już kilka miesięcy temu pani psycholog zwróciła uwagę na to, że młoda bardzo potrzebuje teraz akceptacji i miłości ojca. Prosiłam, żeby ją kochał, że mnie nie musi jeśli nie chce, ale żeby kochał swoją córkę.

Teraz podobno zrozumiał, że mógł ją stracić, że mogła go znienawidzić za to co zrobił i dlatego tak bardzo okazuje jej uczucia. Oby tak zostało.

Joannka. Jestes niesamowicie silna kobieta!!!!!
Zazdroszcze Ci tej sily i trzymam kciuki

Trzymałam się, trzymałam, ale dziś upadłam.... Czuję się taka skopana... Na fitnessie po pół godzinie ćwiczeń nie mogłam na siebie patrzeć w lustro.... chciało mi się tylko wyć... wyszłam z sali... Szłam do domu i wyłam... samo się płakało..

Mam poczucie, że kończy się etap kiedy człowiek czuje się, jakby grał w filmie. Teraz cała sytuacja nabiera realności. Dziś spotkałam się z mecenasem, on się określił jak to widzi... omówiliśmy wszystko, dostał papiery, o które prosił. Mam nadzieję, że w tym tygodniu oddam pozew do sądu...

Wczoraj mąż odwiedził córkę, to nakarmiła i jeszcze prowiant dała... Mam wrażenie, że komuś super żyje się na 2 domy...
Jestem na niego wściekła, za to co mi zrobił.

życie potrafi weryfikować. człowiek to nie maszyna zaprogramowana na całe życie. Są ta­cy, którzy uciekają od cier­pienia miłości. Kocha­li, za­wied­li się i nie chcą już ni­kogo kochać, ni­komu służyć, ni­komu po­magać. Ta­ka sa­mot­ność jest straszna, bo człowiek uciekając od miłości, ucieka od sa­mego życia. Za­myka się w sobie. W życiu  is­tnieją rzeczy, o które war­to wal­czyć do sa­mego końca.

Joannka, dobrze, że trafiłaś na taką Panią Psycholog. Twoja "twardość" to mechanizm obronny. Wydrąży Cię od środka.

Nie staraj się "dawać radę", raczej pozostań w prawdzie... Rozwód nie jest antidotum na negatywne emocje, często je potęguje.

Joannka

Jak ja doskonale rozumiem, co przeżywasz- niestety ze swojego doświadczenia.

Cóż mogę więcej napisać- trzymaj się, bo łatwo nie będzie jeszcze przez długi czas: góry, doły, góry, doły...No generalnie paskudne uczucie. I cała gama emocji... Ja miałam taki swój sposób, żeby sobie z tym jako-tako radzić (praktykuję do tej pory)- zamykałam się sama w pokoju i pozwalałam, żeby te emocje przeze mnie się "przetoczyły", nie próbowałam nad nimi panować, tylko pozwalałam im płynąć. Wiedziałam, że jak ich do siebie nie dopuszczę to w pewnym momencie sobie nie poradzę. Oczywiście w ciągu dnia: kamienna twarz, przyklejony uśmiech i w ogóle. Na dzień dzisiejszy tych emocji jest już trochę mniej zgodnie z zasadą, że czas jest najlepszym lekarstwem. Nie ma wyjścia- trzeba przez to przejść.

Kiedy czu­jemy się najsłab­si, częstok­roć oka­zuje­my naj­więcej siły.

Sam to zrobił, swoimi czynami.
Tylko bydle dopuści się tego, żeby żona musiała oglądać film z jego seksualnymi igraszkami z kochanką!
Nawet jeśli się kogoś już nie kocha (a wyglądało to inaczej), to trzeba mieć w sobie dużo zezwierzęcenia, żeby pozwolić na taką sytuację.

Uważam, że zważywszy na sytuację "bydle" jest wyjątkowo łagodnym określeniem.
Mam prawo być rozgoryczona i rozczarowana postępowaniem mojego męża.
To nie był przypadkowy związek pt. "o pojawiła się ciąża, to szybki ślub". To była miłość, wiara w drugiego człowieka, we wspólną drogę.

Animus,
Poraża mnie Twoja kościelna retoryka. Może i piękna, może i prawdziwa, ale w tym przypadku użyta bez cienia empatii wobec Joannki. To ważne, aby strzec się ciemności w sobie i dbać o wewnętrzne światło, ale czasami trzeba pozwolić przetoczyć się przez ciało i umysł czarnym myślom i emocjom.

Joannka,
Nie opieraj się złym myślom, nie zaprzeczaj negatywnym emocjom, proszę
Poczuj te wszystkie negatywne emocje a potem puść je i spróbuj przestać je zasilać, bo inaczej będą wciąż Ciebie atakować na nowo.
Przytulam

Nie było moim celem ograniczanie ani Ciebie, ani kogokolwiek innego. Jeśli słowo "kościelność" tak Ciebie razi, to wybacz mi moją słowną niezręczność. Ja Biblię kojarzę z Kościołem, w niczym nie umiejszając jej uniwersalnym treściom.

Odnośnie empatii, jesteś w błędzie twierdząc, że ograniczyłam ją do współodczuwania emocjonalnego, bo przerabiałam na własnym przykładzie stan i emocje, które teraz towarzyszą Joannce i właśnie dlatego potrafię spojrzeć na sytuację z jej perspektywy i w konsekwencji wiem, że pouczanie jej w tej chwili mija się z celem a nawet jest wręcz nie na miejscu. I znowu dodam, że w niczym Twojej nauce nie chcę umiejszać, ale to nie ten czas. Ale gdy Joannka wróci do Twoich słów za pewien czas, gdy emocje już opadną, to wówczas najprawdopodobniej celniej dotrze do niej Twoje przesłanie. Pozdrawiam

Który to już raz projektujesz swoją ulubioną kategorię "obarczania winą". Użyj tego hasła do stereotypów postrzegania swoich spraw, a otworzy Ci się sezam...

Jak to się dzieje, że ciągle się na tej "winie" zatrzymujesz? Nie udało Ci się jej zrzucić jednak przez te trzy lata pisania na forum?

Pamiętasz ten wpis:

Wiem, że bardzo Cię męczy, gdy ktoś wspomina o wpływie rozwodu na zachowanie Córki. Właśnie to jest ciągle świadectwo braku przepracowania problemu, takiego przepracowania, które pozwala na wybuchnięcie śmiechem zamiast rozgoryczonym postem z "obarczaniem winą".

oj MoniaCo, nie zapomnisz mi nigdy tych etapów?  A może mam Ci przypomnieć, co sobie obiecywałaś?

Joanka
bardzo dobrze, że idziesz własną drogą, tak trzymaj.

Jakie są relację Twojej córki z jej ojcem?

Joanko, takich momentów będzie jeszcze wiele. Myślę że ważne jest, aby jej życie toczyło sie utartymi torami. Aby było przewidywalne...to daje poczucie bezpieczeństwa. Nie próbuj rekompensowac jej zbytno straty, nie organizuj wesolego miasteczka 24 h, bo ona wyczuje fałsz.

Monia, nie robię nic wbrew jej woli. Obie ustalamy np. chcemy jechać na wycieczkę, czy nie. Jedziemy jest super i nagle jakoś coś zaczyna się sypać. Mam wrażenie, że ona ma to samo co ja w tej chwili. Pojawia się nagła potrzeba powrotu do domu i schowania się w swojej norze.
Dziś szczęśliwie jak już się wyryczałyśmy, to później było super do samego wieczora :-)

Oczywiście, że są to dwie różne relacje. Ja staram się z mężem normalnie rozmawiać... nie krzyczymy... czasem mu coś wygarnę, ale spokojnie, bardziej ironicznie.

A co do zaangażowania córki. Jeśli tata całe lata nie potrafił jej okazać uczuć, to teraz sama garnie się do tego jak szalona, zwłaszcza, że tata zaczął to robić.

Nie dalej jak w lutym pani psycholog powiedziała nam, że córka wie, że ja ją kocham i teraz jest ogromna rola taty, żeby też jej to okazywał, bo córka jest na etapie kiedy bardzo potrzebuje akceptacji i miłości męża. Niestety wtedy jeszcze "nie umiał okazywać uczuć".

Teraz przy tym wylewie miłości (wspólne pogawędki, wypady na sushi, spotkania) młoda ślepo ciągnie do niego jak ćma do światła.
Przecież nie zabronię jej kontaktów z ojcem...

Sądzę, że od września jak pójdzie do szkoły i wpadnie w rytm to będzie miała mniej czasu na myślenie o tym wszystkim i skupi się na nauce. Zwłaszcza, że dostała się do wymarzonego technikum. Tak, wiem to moje pobożne życzenie :-)

A może dla wiarygodności zacytuj te osoby, które zdecydowały się podjąć wspolnego życia po zdradzie i jakoś im do śmiechu nie jest na wspomnienie o rogach?

Zapominasz zawsze, cytując podobne rzeczy, że do tanga trzeba dwojga. Potrzebna dobra wola dwojga ludzi. Wtedy może wszystko sie udać.

A  to, ze sie przejmowalam jak corka przyjela odejscie taty oraz jakie dla niej są konsekwencje rozwodu, to chyba dobrze o mnie świadczy.
Jej ojciec zdecydował sie odejsc i żyć z inną kobietą. A moją decyzją bylo uporządkowanie spraw formalnych i podjęcie się nowego zycia, bez niego. Taka byla moja decyzja.
Moje zycie jest szczęśliwe, i fakt że udzielam sie w takich tematach, nie oznacza że czegoś tam nie przepracowalam.
Może moje doświadczenia komuś w czymś pomogą?

Dziś kolejne, jakże nowe emocje. Nastąpiła we mnie silna potrzeba zemsty... Wiem, obrzydliwe.... Chciałabym, żeby mąż i jego kochanka cierpieli tak jak ja. Wiem jednak, że nie mogę tak myśleć, bo zatruwam tym głównie siebie.

Wkurzyłam się, kiedy zaczęłam analizować całą sytuację i genezę ich związku. Ktoś zapyta: Po co Ci to wiedzieć... No tak, mam. Prawdopodobnie lubię się zadręczać.

W październiku zeszłego roku obecna kochanka mojego męża (wtedy jeszcze podobno jego koleżanka) wysłała do niego dwa zdjęcia na maila i miał wybrać w której kreacji wygląda lepiej. Pamiętam, że wtedy się wściekłam, ale mąż mi wmawiał, że to tak po koleżeńsku zapytała. Sama nie wiem dlaczego nie wysyłam kolegom fotek do oceny...

Jakoś mnie to nie uspokoiło i napisałam jej sms:
"X......., stanowczo nalegam, abyś więcej uwagi poświęciła swojemu mężowi, a zdecydowanie mniej mojemu. Rozumiem, że Y. to fajny kolega, ale ja sobie nie życzę takich zażyłości. Twój Z. też zapewne sobie tego nie życzy.
Otrzymałam odpowiedź:
W odpowiedzi na Twojego sms kontakty ograniczam do spraw zawodowych. Sorry.

Przyznam, że wtedy uznałam, że jest ok... problem się rozwiązał.... A dziś mam wrażenie, że to tylko moja czujność została uśpiona.
Oczywiście mąż mi wmawia, że wtedy jeszcze nic nie było... Jakoś mu nie wierzę ;-(

Nawet sobie dziś pomyślałam, że skoro ona w październiku ograniczyła kontakty z moim mężem do spraw zawodowych, to prawdopodobnie mówiąc kolokwialnie "robienie mu loda" wynikało z cholernego zakresu obowiązków.....

Mam dziś w sobie cholerny żal, do niego, do niej, do siebie.... i do całego świata ;-((((

Gdybym dziś miała tą wiedzę, którą mam dziś inaczej rozegrałabym te październikowe odkrycia... Trochę żałuję, że wtedy nie podzieliłam się tym z jej mężem. Tak wiem, żenująca się robię ;-(((

Wiem Stokrotko... jak ja to bardzo wiem... Sama jestem przerażona tym co się ze mną dzieje... jakaś cholerna autodestrukcja...
Otrzepujemy się i "z honorem i godnością" przez życie. Ja nie chcę być taka nasycona jadem w ich stronę.
Poszłam na 2 godziny aerobiku i nie mam siły ruszyć ręką ani nogą, więc o negatywnym myśleniu również nie ma mowy.

Vanilla, tyle że póki co to ona mnie się boi :-( Nie robi nic, żeby mnie bardziej rozwścieczyć. No może raz pod koniec czerwca spróbowała...
Teraz boi się, że przed jej rozwodem pokażę jej mężowi kasetę z nagraniem jej z moim mężem.

Uff dziś ciut lepiej... choć jeszcze nie wiem jakie emocje będą sponsorowały piątek :-)

czasami bywa tak że jest to gorzki smak zemsty .

Zachowaj klasę i spokój.
Skoro zakochany, to i pozbawiony rozumu-w takim stanie się nie dogadacie.
Zostaw sprawy własnemu biegowi, tzn. rozwód z jego winy, postaraj się wyciągnąć dla siebie jak najwięcej, a jego zostaw w tym euforycznym stanie.
Tylko czekać kiedy motyle w brzuchu zdechną śmiercią naturalną, a ów małżonek przybiegnie z podkulonym ogonem.
Ale tym razem powrotu nie będzie.

Dziś jestem na etapie, że mi mojego męża jest żal... Kiedy zaczęło się robić niebezpiecznie z tamtą kobietą, szukał nowej pracy. Żeby nie mieć z nią kontaktu... Żal mi go, że jak zrobił przelew na młodą, to mu mało kasy zostało... na życie...
Mam poczucie, że nawet wyparłam ten obrzydliwy film z głowy... Obiecałam sobie, że nie będę już się do niego czepiać o to co zrobił.
To już trąca chorobą psychiczną ;-)))

Vanilla czasem jak czytam Twoje posty to mam poczucie, jakbym pisała to ja... tylko nick się nie zgadza :-) Najwidoczniej obie mamy klasyczny wachlarz emocji charakterystyczny dla kobiet znajdujących się w takiej sytuacji.

Joanka
w życiu jest związek przyczynowo-skutkowy. Twój mąż ma czego chciał, podjął pewne decyzje, więc musiał się liczyć z tym, że one też zaowocują pewnymi Twoimi odpowiedziami. Ty ich pierwsza nie podjęłaś, tylko odpowiedziałaś na to co zrobić. Dlaczego jest Ci zatem go żal? Przeciez to dorosły, odpowiedzialny mężczyzna.

Mnie zawsze dziwi to, że niektórzy faceci, którzy zdradzają mają taką świetną umiejętność przechodzenia nad wszystkim do porządku dziennego. Wiecie: po nastu latach niszczę ci życie, odchodzę do innej kobiety, ale wciąż przecież możemy rozmawiać ze sobą jak za dawnych lat i iść razem na lody. Czy oni nie zdają sobie sprawy z tej śmiertelnej rany, która zadali, albo są po prostu tak cudownie głupi, że nie nie są w stanie odszukać w sobie odrobiny empatii?
Albo są tak bezmiernie szczęśliwi ze swoimi kochankami, że ta radością chcą się dzielić z żona zajadając rożka z polewą?

Joannka trzymam kciuki, żeby tych dołów było coraz mniej. Szkoda życia na tego ogra.

Jak Was czytam to myślę, sobie:
"nie, dziewczyny go nie znają, dlatego tak piszą, a on dobry chłopak tylko się zagubił".

Co nie zmienia faktu, że skoro się zagubił, to poniesie tego konsekwencje. Przyznam, że nie potrafię się określić jakie są obecnie moje odczucia względem jego osoby.
Prawdopodobnie łatwiej mi go trochę "rozgrzeszyć", niż dusić w sobie negatywne emocje.

Wykończy mnie ta moja chwiejność emocjonalna....
Teraz siedzę i wyję... bo ten facet, z którym spędziłam nie jest już moim facetem...
Jest coraz bardziej chłodnym i wycofanym względem mnie już tylko ojcem mojego dziecka...
Chociaż czasem jak się zapomni i powie do mnie "kotek" to tak jak dawniej...
Jestem zazdrosna kiedy z nią rozmawia przez telefon, wkurzam się, że jej rzeczy walają się w mieszkaniu jego matki...

Tak ładnie mi dziś szło, cały dzień dawałam radę i teraz popłynęłam :-(((
Tak naprawdę, nie mieszka z nami od 3 tygodni, a ja nawet nie mam siły upić się z rozpaczy i nic nie czuć...
Tak wiem, to dobrze, bo jeszcze by mi się spodobało i weszło w krew znieczulanie.

Chciałabym, żeby bolało mniej... choć ponoć dostajemy tylko tyle bólu ile jesteśmy w stanie znieść... więc wierzę, że Najwyższy zna moją granicę...

Żałosne jest takie użalanie nad sobą..., ale dziś nie mam siły ani ochoty być silną, zdecydowaną kobietą... dziś mogę być ostatnią łajzą skopaną przez życie..

jakbym czytala o sobie
te same emocje, mysli itd
ciekawa jestem co bedziemy pisac w sierpniu 2015?.
mam nadzieje ze bedziemy juz szczesliwe?.
a oni beda zalowac ale bedzie za pozno

Otóż, Alis40, jest dokładnie odwrotnie: bardzo wierzymy w to, co słyszymy od Kobiet. Jesteśmy wręcz łatwowierni, podobnie jak Wy.

Dobra opinia jest jak trawa - trzeba ją podlewać, kosić, pielęgnować, stosować wertykulację, wyrywać z korzeniami chwasty. Pozytywne uczucia sadzimy w naszym ogrodzie i ciągle wymagają one pielęgnacji, pielenia, nawadniania i ciepłych promieni słońca. Bez ciągłego doglądania (nie mylić ze śledzeniem i zazdrością) trawa usycha, a ogród się zachwaszcza i szlachetne rośliny przepadają.

Inaczej jest z ziarnami złej opinii: są jak ziarna barszczu Sosnowskiego, posiane plenią się i wypierają inne rośliny. Negatywne emocje są jak ziarna drzewa, które rośnie dzień i noc, zapuszczając korzenie coraz mocniej, zacieniając coraz bardziej coraz większy teren. Jeśli w porę się takiego drzewa nie wyrwie z korzeniami, to potem zadanie staje się niewykonalne, bo nasze siły są zbyt słabe, aby przeciwstawić się latom zaniedbań.

Tak działają właśnie grzechy zaniedbań w sferze osobowej, międzyludzkiej i społecznej.

Z tą logiką i chęcią zmiany to też nieco inaczej. Kobiety nader często starają się zmienić Mężczyznę. Stosują techniki i ujawniają niezadowolenie. Same domagają się bezwzględnej akceptacji, jako dowodu miłości.  I trudno, żeby takie działania nie wydały owoców. Zmieniają Mężczyznę. Zmieniają go na innego lub zmieniają go tak, że On zmienia sobie Kobietę na inną.

Przeczytałem ostatnio w pewnym traktacie, że grzech pierworodny polegał na niezadowoleniu. Bardzo zapadło to w moją pamięć. Żyjemy w raju tak długo, aż nie pojawi się niezadowolenie z tego, co dla nas przewidziane i nie pojawi się pragnienie spróbowania owocu zakazanego. Nigdy nie spotkałem nigdzie takich badań, ale mogę tu podać tezę, której mógłbym bronić: ludzie zadowoleni z siebie i swojego małżeństwa trwają przy sobie jak dwie połówki kuli w eksperymencie Pascala, sklejone podciśnieniem. Wystarczy, że wkradnie się niezadowolenie pomiędzy nie, a rozpadają się z hukiem.

Kto wie, czy pocałunek nie jest właśnie skutecznym sposobem spajania dwóch osób przez tworzenie między nimi podciśnienia. Tak często się go stosuje na początku tworzenia całości, a potem pojawia się tylko w powiązaniu z pożądaniem.

Dla mnie jest logiczne, że wszystkie Kobiety są tak samo piękne, ale nie są w tym pięknie równe, jednako piękne dla każdego Mężczyzny. Zawsze jest jakaś jedna najpiękniejsza i zaryzykuję twierdzenie, że najpiękniejsza jest ta Kobieta, która się najpiękniej do Mężczyzny uśmiecha. Wtedy on chce jej uśmiech nagradzać pocałunkiem. Kiedy Kobieta przestaje się uśmiechać, wtedy może się zdarzyć, że uśmiech jakiejś innej Kobiety , sprawi, że to Ona zacznie być najpiękniejsza.

Zbyt ufamy w moc więzi i deklaracji, w moc sakramentalnych ślubów. Żadna świętość nie uchowa się bez adoracji. Żadna więź nie wytrzyma bez ciągłej pielęgnacji. Żadna deklaracja nie będzie dotrzymana bez codziennej praktyki pamiętania o jej istocie.

Miłość karmi się nadzieją i wiarą. Gdy słońce wypali trawę, a chwast zagłuszy szlachetne rośliny, miłość nie doczeka żniw i nie wyda plonu, nie uda się z niej wyrobić i upiec chleba naszego powszedniego.

To nie świętowanie jest wyrazem nabożeństwa, ale powszednia praktyka.

Kto nauczył go okazywania cierpienia? Zawsze tak miał? Myślisz, że udaje? A może naprawdę cierpi?

Myślisz, że łatwo jest pogodzić świadomość bycia małym chłopcem, który spełnia życzenia Pani Domu, zamiast być w tym domu Głową i Przewodnikiem, jednym słowem - Mężczyzną?

Pamiętasz swój pierwszy post:

Zakładam, że On od początku był tylko dodatkiem do Ciebie, o czym świadczy chłopięce podejście opisane w pierwszym poście.