przerwana granica

Aga,
Nic się nie dzieje bez przyczyny.
Zastanawiałaś się czego szukasz? Przed czym uciekasz?
Czy poszukiwania nie wiadomo czego to nie jest po prostu absorbowanie swojej uwagi na czymkolwiek aby tylko odwrócić uwagę od "zagadki"? A czy ucieczka nie jest unikaniem kontaktu z samą sobą, unikaniem tego, co jest w Tobie?

Hmm....Zastanówmy się dlaczego ludzie uciekają przed samym sobą i szukają niewiadomo czego.

Może dlatego, że gdy pozwalają sobie na refleksję nad sobą to czują dyskomfort. Czyli uciekają przed spotkaniem z trudnymi emocjami. Noszą w sobie jakiś emocjonalny supeł. I nawet jeśli czasami czują że należałoby go rozplątać, to uświadamiają sobie, że to oznacza wewnętrzną pracę nad sobą. Zatem łatwiej uciec, odwrócić od niego uwagę, zaprzeczyć jego istnieniu.

Albo ludzie uświadamiają sobie, że przez całe życie nie pozwalali sobie na przyjemności, nie starczało na nie czasu a nawet gdy się zdarzały to nie umieli się z nich cieszyć. A dlaczego? Bo obowiązki, bo powinności. A przyjemności odciągają od obowiązków i odpowiedzialności, powodują poczucie winy.
I gdy pewnego dnia ludzie odkrywają, że przez nastawienie na realizację celów i zadań stracili wiele przyjemności, postanawiają odmienić swoje życie i zatracić się w przyjemności. A wtedy odzywa się poczucie winy, które ciągle w nich gdzieś głęboko siedzi, więc przed nim uciekają, skupiają się na czymś innym żeby odwrócić od niego uwagę.

Aga, znasz inne powody ucieczki? Podzielisz się nimi?
Może wspinaczka, która umysł oczyszcza a ciało trudzi, pozwoli na skoncentrowanie Twoich myśli ?

Ech Aga, nawet nie wiesz jak wiele wniosków wyciągam dla siebie zastanawiając się nad tym, co Ciebie trapi Dziękuję

Aga,
Odezwę się za kilka dni, bo właśnie jestem na urlopie i zaliczam m.in. plażę nad ciepłym morzem.
Bo dobry urlop to dla mnie mieszanka aktywności fizycznej, poznawania innych kultur i duchowości oraz totalnej laby.
Zauważyłam, że wraz z wiekiem proporcje tych trzech składników zmieniają się
Raduj się z odwiedzin gości. Ja przez całe wakacje gościlłam też sporo rodzinki i przyjaciół - uroki mieszkania w kurorcie.
Pozdrawiam gorąco i słonecznie

Aga, jestem, jestem.
Takie jak ja się nie gubią
W XXI wieku można być blisko mimo odległości tysięcy kilometrów. I w małej tawernie pośrodku wydawałoby się niczego jest dzisiaj wi-fi.
Ech, żeby tylko ekran w telefonie mieścił więcej liter, słów, zdań.

Aga, nic się nie dzieje bez powodu. Codziennie spotykają nas większe lub mniejsze wyzwania. Często sami nadajemy im rangę "większych" mimo że w konfrontacji z rzeczywistością znikają niemal zupełnie. Dlatego potraktuj rocznicę jak wyzwanie o nieznanym wymiarze, datę w kalendarzu taką samą jak dzisiaj i wczoraj. Poprzez wyzwania mamy szansę odkryć, że tylko my sami kreujemy swoje życie i tylko my sami wiemy, co jest dla nas dobre, lepsze, najlepsze.
Smakuj chwilę, bądź aktywna, przyjmij z uśmiechem rocznicę dnia, w którym zaczął się Twój nowy związek Zbyt często tak się skupiamy na swoich smutkach i stratach, że nie dostrzegamy szczęścia i zysków.
Pozdrawiam  i idę tańczyć. Też zatańczcie w rocznicę

Wiesz Aga, ja jeszcze ogarniam tę rzeczywistość. Nie do końca jestem przekonanana, czy ona jest moja.
Przed urlopem spotkałam się z kolegą z liceum, dzisiaj księdzem. Nie widujemy się często, co nie przeszkadza nam od lat prowadzić dyskusje o charakterze egzystencjonalnym. Już po 10 minutach rozmowy stwierdził, że nie jestem sobą, więc zapytałam kim jestem. Odpowiedź początkowo mnie bardzo poruszyła, ale nie sposób się z nią ńie zgodzić. Zatem szukam harmonii i wewnętrznej integracji. Staram się nie racjonalizować, zaufać, że czasami moje wyobrażenia o mnie samej i moim życiu trzeba skonfrontować z rzeczywistością , uwierzyć w sens. Dostałam "pracę domową" do odrobienia - przypowieść o trzech drzewach. Polecam

Hmmm... Hedonizm ma wiele twarzy bo każdy z nas znajduje przyjemność i rozkosz w czymś innym I fakt, naturalne jest dążenie do przyjemności, ale często świat zewnętrzny bombarduje nas POWINNOŚCIAMI tak skutecznie, że zostawiamy przyjemności na później. Ostatnio też zdałam sobie sprawę, korespondując z poznaną za pośrednictwem tegoż forum wspaniałą kobietą, że cecha, która dominowała we mnie jeszcze nie tak dawno to sumienność i poczucie odpowiedzialności, które potrafią namieszać w smakowaniu przyjemności.

Aga,
Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. Cieszę się, że tu jestem znów. Wyjazd bardzo udany również dlatego, że domknęłam pewien wiszący temat. Gdy mój mąż okazał się zdrajcą oddałam mu obrączkę ślubną, bo to czego ona była znakiem zdezaktualizowało  się. Od tamtego czasu co pewien czas M próbował mi ją ponownie założyć na palec, ale wciąż odsuwałam to w czasie. Podczas urlopu, tam na plaży przy pięknym, zabytkowym porcie wreszcie powiedziałam mu, że już tej obrączki nigdy na palec nie włożę. Definitywnie zakończyłam swoje małżeństwo.. Czuję się wolna

EDIT: Ech, tak się niezgrabnie wyrażam, że można różnie odczytać niniejszego posta, więc prostuję. Kończę swoje DAWNE małzeństwo, pewien etap w życiu, który przez niemal jedną czwartą istnienia sama nie wiem czym był. Ale nie kończę nowego związku z M , bo ten całkiem dobrze się ma a my razem z nim

Aga,
Jak minęła noc? Była dłuższa niż noce w ciągu ostatniego roku? Czy ta noc coś zmieniła? Czy miała szansę cokolwiek zmienić?
Nie napisałaś dlaczego dałaś swojemu mężowi szansę. Wtedy, rok temu. A teraz po roku czy coś się zmieniło? Czy tamten powód przestał istnieć, być może pojawiły się inne? Co jest za przerwaną granicą ?
Czasami niuanse decydują o tym, że przekraczamy własne granice, konfrontujemy się ze swoją prawdą, wewnętrzną mądrością. Właśnie wtedy, gdy trudne doświadczenia napotykają na nieszczelność w naszej granicy ze zdumieniem można odkryć, że tylko my sami kreujemy własne życie i tylko my wiemy, co jest dla nas najlepsze. Ale czasami inne osoby świadomie lub nieświadomie mogą nas pchnąć w całkiem nieoczekiwanym kierunku
Zdrada była dla mnie nie tylko złamaniem przysięgi, zasad, ale także wewnętrznym przeświadczeniem, że dopuszczenie się przez jedną ze stron w związku zdrady jest równoznaczne z zakończeniem tego związku.
Gdy powiedziałam mojej przyjaciółce, że mój mąż przekroczył granicę naszego małżeństwa, którą było złamanie złożonej mi przysięgi małżeńskiej, że po tej drugiej stronie granicy NAS już nie ma, jestem tylko JA I ON, ale nie MY. Wtedy przemówiły jej usta, ale także oczy, twarz, całe ciało, które zmieniły wszystko, odwróciły bieg wydarzeń, skonfrontowały mnie z moją prawdą. Bo wtedy przez tę minutę, może dwie mówiła do mnie nie moja przyjaciółka, ale dziecko, które wiele lat wcześniej straciło ojca, który zdradził jej matkę. Za chwilę była znów moją przyjaciółką, kimś kto mnie kocha i chce dla mnie jak najlepiej, oferuje pomoc i wsparcie, ale tamtych wcześniej wypowiedzianych i wyrażonych latami skrywanych słów, emocji nie dało się cofnąć.
To był początek, ale potem pojawiły się inne ZA. I chociaż wciąż mierzę się z PRZECIW, to ZA cały czas wygrywają

Aga, dla mnie to jest takie zaskakujące, inne. Wygląda to tak jakbyś najpierw oddaliła się od niego a później wstrząs spowodowany zdradą, "odświeżył" Twoje przysypane kurzem uczucie, odnowił i spotęgował wzajemną fascynację, namiętność i intymność. Trochę jak w książce K. Miller "Kup kochance męża kwiaty". Czytałaś?
U mnie było zupełnie inaczej. Ja po szoku (a nawet kilku) nie poczułam tego, co Ty, jego zapachu. Prędzej smród zgnilizny. Twój mąż szczerze powiedział Tobie o wszystkim, a ja sama krok po kroku odkrywałam wszystkie kłamstwa i oszustwa. Na koniec czułam już tylko obrzydzenie i wstręt na samą myśl o jego wyrachowanym k... i pragnęłam jedynie, aby zniknął z mojego życia, zostawił mnie w spokoju.
Gdyby nie dzieci, gdyby nie rozmowa z moją przyjaciółką to.chyba nie miałabym ani wystraczającej motywacji, ani sił żeby wogóle z nim rozmawiać. Ale ja byłam zdradzana przez wiele lat, z premedytacją i wyrachowaniem, które wciąż są dla mnie niepojęte.

Gdybyś wybaczyła to wiedziałabyś o tym, bo do wybaczenia potrzebna jest Twoja decyzja. Przebaczenie to akt woli. Ale nie tylko. Byłoby pięknie, gdyby można było po prostu powiedzieć "przebaczam" i żyć dalej szczęśliwie  Aby prawdziwie przebaczyć powinno to wynikać z wewnętrznej potrzeby i należy to zrobić w zgodzie z własnym sumieniem. Trzeba się najpierw wyzłościć i wypłakać, wykrzyczeć i wysmucić.
Aga, może jeszcze potrzebujesz czas żeby wybaczyću? Może jeszcze nie wyrzuciłaś z siebie żalu i złości? Nie warto wybaczać, gdy nie czujesz wewnętrznej potrzeby. Zaciskanie zębów, udawanie, że wszystko jest pięknie i wspaniale a w skrytości gardzenie sobą i ukrywanie żalu do partnera nic dobrego nie przyniesie dla związku. Może tylko powodować jego powolne gnicie . W moim odczuciu już lepiej przeplatać radość i namiętność ze złością i smutkiem. Nie chowaj swoich emocji, ale nie pozwól im zdominować Twoje życie. Jak dla mnie to jesteś na najlepszej drodze do wybaczenia Proces wybaczenia w toku

Ja postanowiłam dać mu szansę, bo zawsze był dla mnie dobrym partnerem, mogłam na nim polegać, nigdy wcześniej nie zawiódł mnie w trudnych momentach. Ponadto mamy wspólne zainteresowania i marzenia. Był i jest także dobrym ojcem dla naszych synów - ani dzieciom, ani jemu nie chciałam zabierać codziennych kontaktów z dnia na dzień.
Ważne też było to jak się zachowywał, gdy już wszystko się wydało, nie odrzucał, nie przerzucał odpowiedzialności, nie negował swojej winy, wyraził żal i skruchę oraz cheć naprawy szkody za wszelką cenę.
I tak naprawdę nie chciałam tracić tego porozumienia, które zawsze było między nami. Nie mam na myśli czytania w myślach i kodów, które często występują w związkach. Ja zawsze lubiłam z nim rozmawiać i dyskutować (on ma dużą wiedzę) i nikt nie potrafi tak mnie rozbawić i rozśmieszyć.

Przebaczenie to uwolnienie się od cierpienia, ale nie od pamięci.ja nie chcę zapomnieć. Pamięć jest mi potrzebna żeby nie narazić się na ponowne zranienie, nie przeoczyć sygnałów.
Aga, dla mnie ZAKŁADKA też jest balastem, który ciąży i nie pozwala cieszyć się lekkością bytu. Ale jej ciężar się zmniejsza. Nie wiem, może przyzwyczaiłam się do jej ciężaru, a może ten balast się zmniejsza, odparowuje jak woda z solanki.

Pewnie Aga, że Ciebie przytulam
Szkoda, że mogę tylko wirtualnie.
Aga, Co się dzieje? Niepokoję się.
Zastanów się, co spowodowało pogorszenie nastroju.
Pisz, wyrzucaj z siebie to, co boli.

Dziewczyny, czytam co piszecie i jakbym czytała o sobie samej. Gdzie jesteście?