przerwana granica

aga72 napisał/a:

Dziękuję, muszę nauczyć się żyć radośnie, muszę nauczyć moją głowę pozytywnego myślenia, ale pomóżcie mi w tym. Parę dni temu spotkałam Tę kobietę, może to tylko moje wyobrażenie, może wstyd, ale to ja uciekam przed Nią, a nie Ona przede mną. To ja chcę zapaść się pod ziemię. Nie wiem jak mam się zachowywać w takiej sytuacji. Chyba aż tak nisko cenię siebie.
Bo wiem, że to nie była kochanka, mój mąż powiedział jej KOCHAM CIĘ. Może jestem nie z tej epoki, ale takim słowem się nie szarżuje, mój mąż Ją kochał, Ona Go pewnie też. Teraz mój mąz szaleje z miłości do mnie. O co tu chodzi. W tę noc, w którą mi zakomunikował, że się zakochał w innej nie szalałam, nie wariowałam, przyjęłam to ze spokojem. Po krótkiej rozmowie mój mąz zmienił zdanie, stwierdził,że kocha tylko mnie i tylko ze mną może być szczęśliwy. Nie umiem tego zrozumieć, może nie powinnam tego w ogóle rozumieć?

Aga,
Bądź sobą, rób to co lubisz, żyj tak jak chcesz i żadna nauka radosnego życia i pozytywnego myślenia nie będzie Tobie potrzebna. Rób sobie przyjemności, rozpieszczają się i pozwól się rozpieszczać innym  a uśmiecha sam będzie Twoim częstym towarzyszem.
Ale najważniejsze abyś skupiła się na tym, co jest teraz, na teraźniejszości, bez wycieczek w przeszłość, na którą i tak nie masz wpływu.

A następnym razem, gdy zobaczysz byłą kochankę swojego męża - nawet jakby Tobie było nie po drodze - skieruj się w jej stronę, weź głęboki oddech, podnieś wysoko czoło, spójrz jej prosto w oczy i może nawet uśmiechnij się do niej. Ostatecznie to przecież ona jest "przegrana".

Ja rozumiem Twoje pragnienie dotarcia do sedna tego, co się wydarzyło. Doskonale jeszcze pamiętam swoje próby ZROZUMIENIA dlaczego zdradził, dlaczego zaryzykował utratę rodziny. Długo się z tym męczyłam, ale odpuściłam.
Dlatego, że jeśli ułożyłabym TO w logiczną całość to mogłoby mi przyjść do głowy aby usprawiedliwić go a to już byłoby ponad moje siły. Tobie też radzę ODPUŚĆ SOBIE, bo on postąpił niegodnie i niezgodnie z Twoimi zasadami dlatego, że CHCIAŁ I NIE ZWALCZYŁ SWOICH SŁABOŚCI.
Uważam, że to duży plus dla Twojego męża, że sam Tobie o wszystkim powiedział.
Nie wiem jakie argumenty pojawiły się w Waszej rozmowie po wyznaniu, ale sądzę, że właśnie wtedy do niego dotarło, że wybór kochanki oznaczałby utratę Ciebie a widocznie uczucia do Ciebie były mocne i trwałe a ona była chwilowym zauroczeniem, chwilową eksytacją. Ludzie tak często utożsamiają ekscytację ze szczęściem i spełnieniem. Może Twój mąż też wpadł w tę pułapkę.

aga72 napisał/a:

jak przetrwać te napady żalu, buntu, że On mi to zrobił, jak nauczyc się tylko radości. On mnie kocha, mam taka nadzieję, jak ja szaleje, On błaga o to,zebym Go kochała. A ja myślę sobie wtedy, człowieku ,a gdzie Ty byłeś jak ja potrzebowałam Twojej miłości, Ją kochałeś.
Podobnie jak Ty gdzieś w tym życiu zapędziłam się, kazdego dnia usamodzielniałam sie, bo mój  mąż chciał mieć bardzo samodzielna i niezalezną żonę, nawet finansowo i tak sie stało, w glowie poczułam ,że jestem wolna, że jego juz nie potrzebuję, nie zdradziłam Go. Ale On twierdzi, że poczuł się opuszczony, ja poczułam to samo. Tylko,że On pocieszył się Artystka, której w tempie ekspres wyznał miłość.
Teraz wariuje z miłości do mnie, ja nie ukrywam, że kocham go do utraty tchu. Ale głowa mi szaleje," wczoraj Ją kochał i chciał dla niej zostawic naszego Syna i mnie, a dzisiaj szaleje z miłosci do mnie" i błaga każdego dnia,żebym Go kochała, bo umrze bez mojej miłości.

Hmmm.... Piszesz, że go kochasz do utraty tchu.
Brzmi jakbyś była od niego uzależniona. A uzależnienia nie są dla nas dobre.
Czytałam wczoraj rozmowę pomiędzy Natalii de Barbaro i Robertem Rientem o tym jak się sami zniewalamy. Wspomniani rozmówcy twierdzą, że pod każdym nałogiem kryje się jakaś głęboka potrzeba. W Twoim przypadku o ile sama miłość do męża jest czymś pozytywnym to jeśli nie rozpoznasz jej głębokiego motywu to będzie odbierało Tobie wolność. Ja mam pewną hipotezę, ale nie chcę Ciebie ukierunkowywać. Zastanów się, proszę co jest Twoją motywacją i intencją tej zapierającej dech miłości.

A zachowania Twojego męża, jego motywów nie ma sensu analizować. Skup się na sobie. Jego działania spowodowane były jego egoizmem, jego pragnieniami, jego słabościami. Dobrze aby on swoje słabości przepracował. Czy on/Wy chodzicie na terapię?

Aga,
Nie będę snuć żadnych hipotez. Bo i po co
Przeczytaj jeszcze raz swoje posty.
Masz teraz to, o czym marzyłaś, czego pragnęłaś
Kochasz i jesteś kochana.
Ja ostatnio uwierzyłam w to, że nic się nie dzieje przypadkiem.
Może to wszystko wydarzyło się dlatego, żebyś teraz była tu gdzie jesteś.
Żebyś czuła ten ogień i zapach.

Dlaczego na tym się nie skupisz? Co Tobie przeszkadza?

Przyszłość napisał/a:

aga72 napisał/a:

Przeszkadza mi przeszłość, to, że usłyszałam " jest ch..... zakochałem się"
Czasami myślę sobie, że może mu bez znaczenia kogo kocha, bo odchodząc ode mnie, musiałby odejść też od naszego Syna, że nasz Syn nie wybaczyłby Mu tego, że intercyza, że wygodniejsze życie.
Może, gdyby to był tylko romans, zwykły samczy pęd, w poszukiwaniu partnerki w rui, ale On powiedział "zakochałem się , mam was dwie" - cokolwiek to znaczy
Chyba za bardzo się rozczulam, ale czasami wariuję, zabija mnie to.
Może jestem tak skonstruowana, że nie umiem tego wyrzucić, zapomnieć.
Tylko z Tobą Przyszłość rozmawiam o tym. Miotam się jak ta miotaczka. Chcę i nie chcę. Chce Kochać, ale czasami mam ochotę Go skrzywdzić , ukarać, niech sobie cierpi, bo ja też cierpię.
Wtedy powtarzam sobie " gdzie jest miłość, panuje nieporządek. Doskonały porządek uczyniłby ze świata cmentarz".
Wiesz, ja chyba jestem nienormalna?
Masz rację, mam wszystko o czym marzyłam, ale przychodzą takie dni, że umieram z bólu.

Aga,
Nie jesteś nienormalna! Ba, wprost przeciwnie. Martwiłabym się o Ciebie gdybyś wyparła wspomnienia z pamięci i żyła dalej jakby nigdy nic. Przecież zdrada powoduje mieszankę uczuć i emocji. Ale dzięki tym wszystkim emocjom jesteś prawdziwa, bo Twoje emocje to część Ciebie i one zawsze COŚ wyrażają, COŚ manifestują. Zastanów się czym u Ciebie jest to COŚ.
Przeczytałaś już pewnie sporo historii tutaj i wiesz, że każdy zdradzony, czy to próbuje odbudować swój związek, czy już wszystko przekreślił ma gorsze i lepsze dni. Bo zdrada zawsze jest destrukcyjna. I ja w niczym się nie różnię od wszystkich zdradzonych. Też mam takie dni, że daleko mi do bolących wspomnień, które wydają się zamierzchłą historią, po czym przychodzi taki dzień, w którym TO wszystko we mnie ożywa. Pogdziłam się już z tym, że czasami będą wracać przykre wspomnienia, a wraz z nimi ból i żal. Liczę, że coraz rzadziej I Tobie też tego życzę

Przyszłość,
dziękuję, wiesz w sporcie, który uprawiam potrzebne jest bezgraniczne zaufanie, kiedyś dawno temu to mój mąż, był moim partnerem, tylko Jemu pozwalałam mnie trzymać, dzisiaj robi to moja partnerka, uprawiająca ten sam sport i wiesz, to Ty teraz jesteś moją ekstremalną partnerką ( nie odbierz tego żle), to przy Tobie czuję się bezpieczna i czuję,że dam radę zrobić to 6,1+, bo słyszę Aga napieraj.
Moje emocje, uwalniają mnie, w każdym aspekcie mojego życia, już nie jestem Agą na zawołanie, silną, rozwiązującą wszystkie problemy wszystkim, klepiącą po ramieniu i mówiąca będzie dobrze. Okazało się,że ta Aga tez może mieć gorszy dzień, cierpi, czuje, ma swoje problemy , czasami, ba często nie wie jak sobie poradzić z samą sobą i że potrzebuje pomocy, ciepła............... 
Przyszłość, dziękuję
Dzisiaj mam chyba lepszy dzień, pewnie jestem histeryczką, ale myślę sobie i co z tego, przecież mogę.

Ten nasz dialog w tym wątku to też trochę terapia dla mnie
Aga, ja nawet Tobie zazdoszczę (w pozytywnym sensie) tego zatracenia się, o którym piszesz, miłości do utraty tchu. To piękne. Chociaż mam nadzieję, że to zatracenie się nie jest próbą zagłuszania czy zaprzeczenia negatywnym emocjom, z powodów o których piszę powyżej.
Daj sobie zgodę na złość, na żal, na chęć zemsty. Jestem przekonana, że Twojemu mężowi nie jest łatwo patrzeć na Ciebie, gdy cierpisz. On pewnie też czuje dyskomfort. Rozmawiacie o Waszych uczuciach i emocjach?

Trzymaj się
Pozdrawiam

Ale czy musiało dojść do zdrady?

dziękuję, wiesz w sporcie, który uprawiam potrzebne jest bezgraniczne zaufanie, kiedyś dawno temu to mój mąż, był moim partnerem, tylko Jemu pozwalałam mnie trzymać, dzisiaj robi to moja partnerka, uprawiająca ten sam sport i wiesz, to Ty teraz jesteś moją ekstremalną partnerką ( nie odbierz tego żle), to przy Tobie czuję się bezpieczna i czuję,że dam radę zrobić to 6,1+, bo słyszę Aga napieraj.
Moje emocje, uwalniają mnie, w każdym aspekcie mojego życia, już nie jestem Agą na zawołanie, silną, rozwiązującą wszystkie problemy wszystkim, klepiącą po ramieniu i mówiąca będzie dobrze. Okazało się,że ta Aga tez może mieć gorszy dzień, cierpi, czuje, ma swoje problemy , czasami, ba często nie wie jak sobie poradzić z samą sobą i że potrzebuje pomocy, ciepła............... 
Przyszłość, dziękuję
Dzisiaj mam chyba lepszy dzień, pewnie jestem histeryczką, ale myślę sobie i co z tego, przecież mogę.

aga72 napisał/a:

Minął rok od tego jak mąż powiedziała mi " jest ch... zakochałem się", jak teraz pomyśle o tym to płakać mi się chce. Od roku jest cudownie kochamy sie jak szaleni. jednak ja mam cały czas tę kobietę przed oczyma. Mam wrażenie, że to Ona wygrała, nie wiem czy rok temu kochałam swojego męża. jesteśmy 15 lat po ślubie, mogę powiedzieć, że nienawidziłam Go z miłości.Przestał mi pachnieć nie robił z sobą nic, nie czułam jego wsparcia i zainteresowania.mam chaos w głowie, kocham Go, pachnie mi szalenie. Czasami myślę sobie, że tak naprawę, jest mu obojętne kogo kocha, tamtej kobiecie wyznał miłość, jak twierdzi On po miesiącu znajomości. We mnie zakochał się po prawie 2 latach. Serce mi pęka, a może to mój durny egoizm. Pomóżcie bo zwariuję.

Co jest mała, maż ci się przyznał do zdrady, wykajął, kocha cię nad życie a ty co, sama nie wiesz co czujesz.
Ja jak się o zdradzie M dowiedziałam to przeżyłam z M "romans życia".
Zdecydowałam że mu "wybaczę" tyle ze mój M nie chciał wybaczenia a łatwego przyjemnego życia bez obowiązków.
Twój M postanowił zawalczyć.
Musze to przemyśleć jeszcze co piszesz. Bo chyba połowy nie rozumiem.
O,j ja też. A wydawałoby się, że człowiek już tyle wie, umie, a tu nic. Mówię o sobie.

aga72 napisał/a:

Mam wrażenie, że to Ona wygrała, nie wiem czy rok temu kochałam swojego męża. jesteśmy 15 lat po ślubie, mogę powiedzieć, że nienawidziłam Go z miłości.

Kto wygra pytasz, to od ciebie zależy. Ja "wygrałam" u mnie, mimo że M jest teraz z kochanką.
Wygrałam bo odnalazłam siebie a nie kocham M tylko kocham wspomnienie z przed 15-10-8 lat a nie tego M jakim jest teraz.
Zastanów się co chcesz. Mi odpowiedz na to pytanie zajęła rok.
Kocham drania, rozwala mnie swoimi telefonami ale żyć z nim nie umiem.

aga72 napisał/a:

Przestał mi pachnieć nie robił z sobą nic, nie czułam jego wsparcia i zainteresowania.mam chaos w głowie, kocham Go, pachnie mi szalenie. Czasami myślę sobie, że tak naprawę, jest mu obojętne kogo kocha, tamtej kobiecie wyznał miłość, jak twierdzi On po miesiącu znajomości. We mnie zakochał się po prawie 2 latach. Serce mi pęka, a może to mój durny egoizm. Pomóżcie bo zwariuję.

Pachnie mi szalenie, oj mi też.

aga72 napisał/a:

Przyszłość
Uczymy się oboje nas, wiesz kiedyś dawno temu, mój mąż zrywał mi wędką papierówki przez okno, to jest teraz nasza metafora. Pewnie ta papierówka już nigdy nie będzie taka słodka jak dawno temu, ale mam nadzieję,że będzie ogromna i dojrzała.
Chciałabym mieć coraz częściej takie dni, spokoju, równowagi, wolnej głowy.
To moje szaleństwo też mnie przeraża, nie wiem co z nim zrobić?

Historia z łowieniem papierówek na wędkę przez okno - cudowna
Ale chyba w całym moim życiu nie zdarzyło mi się zjeść słodkiej papierówki, a należę do jabłkożerców nienasyconych.
Może więc owoce tylko w Twoich wspomnieniach są takie słodkie, bo je wyidealizowałaś?
Niech owoce będą - tak jak piszesz - dorodne i dojrzałe, ale także zadbane i wypielęgnowane. A odrobina kwaskowatości doda im tylko wyrazistości i nijak nie wpłynie na utratę aromatu.

Aga, nie jesteś szalona, o nie!. Jesteś zwyczajnie normalna i jednocześnie jedyna w swoim rodzaju i nietuzinkowa
Demony czasami będą wracać, ale przecież jesteś gotowa, aby stawić im czoła. Dlatego one widząc Ciebie pewną swojej siły coraz rzadziej będą się pojawiały.
Nie obawiają się kochanki, bo oba już przegrała.
Wiesz czego ja bym się bała?
Obawiałabym się, że to moralne przyzwolenie, które pozwoliło mu zdradzić nadal istnieje. Bo wtedy wciąż trzeba być czujnym, aby nie wróciło w najmniej spodziewanym momencie, gdy się zatracę bez tchu w nowym związku, nowej miłości, ale ze starym moralnym przyzwoleniem.
I wiesz, czego jeszcze mogłabym się obawiać?
Że mogę tkwić w związku, który jest dla mnie destrukcyjny i wyniszczający a jestem w nim nadal, bo kocham za bardzo.

Przyszłość
mam nadzieję,że jestem gotowa. Wczoraj leżąc w łóżku, pomyślałam, przecież to może być moje nowe życie, z tamtego został mi, nam cudowny Syn, a cała reszta jest nowa.
Parę lat temu, podjęłam, może nie aż tak trudną decyzję w swoim życiu, ale diametralnie je ( moje życie) zmieniłam. Zdecydowałam się, zrezygnować z ciepłej posadki, która nie pozwalała mi się rozwijać i zacząć wszystko od nowa. Robiłam w zasadzie to samo, ale inaczej. Było ciężko, bardzo, ale się udało. Nadal walczę każdego dnia, ale widzę efekt tej walki.
Może taka moja karma,że muszę co jakiś czas coś zaczynać?
Przyszłość
Bardzo często z mężem rozmawiamy, o tym moralnym przyzwoleniu, o tym, że coś zostało przerwane. On zna mnie wiele lat i myślę,że ma ogromną świadomość tego, że może już nie być powrotu, nigdy. Ale, ja sobie myślę, że chemia mózgu i człowiek się nie zastanawia. Chciałabym wychowywać z Nim nasze wnuki ( kiedyś), ale jak będzie nie wiem, nie chce myśleć o tym. Mój mąż snuje plany, ja już nie.
Przyszłość
A jak Ty ogarniasz tę nową rzeczywistość?       

aga72 napisał/a:

zapraszam moja ekstremalna Partnerko, będę Cię trzymała najlepiej jak umiem. Tam dopiero, głowa się uwalnia, a jak jesteś już tam gdzieś, przynajmniej przez tę małą chwilę,aż do zjazdu myślisz sobie, dałam radę i nie myślisz o tym,że mąż zdradził, tylko,że dałaś radę.
dziękuję i czekam na nasze rozmowy

Czytam Twój opis, zamykam oczy i widzę trapez, akrobacje, zadania wykraczające poza ludzkie umiejętności  Ale to nie dyscyplina sportowa, to SZTUKA. I dalej nie wiem

aga72 napisał/a:

Ale czy musiało dojść do zdrady?

Tak musiało dojść, inaczej byś niczego w swoim życiu nie zmieniła, zdrada miała WAS obudzić.

Przyszłość napisał/a:

Zdrada ZAWSZE jest destrukcyjna dla związku.
Dlatego tamtego Waszego związku sprzed zdrady już nie ma.

Aga, napisz proszę jeszcze raz ale mniej chaotycznie jak to u was jest.

Wiesz, chyba nie umiem napisać niechaotycznie, bo to co się między nami dzieje to chaos.
Zdradził mnie rok temu i powiedział," jest ch.... zakochałem się" tej samej nocy powiedział, " kocham tylko ciebie". Ot i tyle.

Widzę ze powinnaś tu z nami przerobić to co ty czujesz na czynniki pierwsze.
Żeby złapać dystans i perspektywę.

Rozumiem że po tym jak się o zdradzie dowiedziałaś już nie umiesz zaufać mężowi.
Tu napisze od razu ze nie oczekuj od siebie zaufania już teraz. Czas musi jakiś minąć żebyś dokładnie wiedziała czy zaufasz czy nie. I nie pisze tu o zaufaniu "sportowym"
Ciągle w głowie masz kochankę, i całkiem logiczne, ja jak zamknę oczy też ją widzę w wyobraźni cały czas.
Ale jak zamknę oczy też widzę łąkę i las.

Przyszłość napisał/a:

Zdrada ZAWSZE jest destrukcyjna dla związku.
Dlatego tamtego Waszego związku sprzed zdrady już nie ma.
Teraz czas na NOWY.
Może być bardzo namiętny, bez opamiętania.
Możesz się zatracić i kochać bez tchu, upajać się jego zapachem.
Uczcie się siebie od mowa, poznawajcie swoje pragnienia i potrzeby.

Zaakceptuj to ze zostałaś zdradzona. Do czasu jak tego nie zaakceptujesz będzie co to męczyć.
Zaakceptuj albo odejdź.
Czasami nie da się zaakceptować, rana tak głęboka jest.
Ale z tego co zrozumiałam, twój M chce ci wynagrodzić to wszystko.
Zastanów się czy nie warto spróbować.
Zacząć od przysłowiowego zera, ale z doświadczeniami, bo jak doszło do zdrady znaczy nie było u was w związku dobrze.

Piszesz tak niezrozumiale ze czytam 5 raz i dalej nie wiem o co chodzi.
Pisz wolniej i czytaj co piszesz. Nie kopij całych tekstów bo to jest nieczytelne.

aga72 napisał/a:

Nie było oczywiście z nami dobrze, nie umieliśmy powiedzieć czego chcemy. w zasadzie mieliśmy wspólne życie, ale ani ja , ani On nie chcieliśmy takiego życia. Czułam, że On mnie nie kocha, on pewnie czuł to samo, ale żadne z nas nie miało odwagi tego powiedzieć. Ja cały czas czekałam na "tego faceta w czerwonych spodniach sprzed lat", a On z dnia na dzień robił się okropnym leniwcem i mentalnie i fizycznie.

Tak zwykle się to objawia, ze odchodzimy od siebie  w dwie różne strony. A co robiłaś żeby "facet w czerwonych spodniach wrócił" czekałaś aż się sam zorientuje ze się zgubił.????

aga72 napisał/a:

Aż do feralnego sierpnia, kiedy tego leniwca chciała inna i nie przeszkadzało jej, że nie ma czerwonych spodni. Albo On dla niej zakładał je, nie wiem.

Oczywiście ze tak, nie miał czerwonych spodni bo z nich wyrósł.

aga72 napisał/a:

Wyobraź, sobie, że od roku mój mąż," każdego dnia zakłada czerwone spodnie".
czasami sobie myślę, że to ja oddałam Go tamtej. A teraz cierpię..

Dla kogo dla kochanki dla ciebie.?????

aga72 napisał/a:

Cierpię, bo On dla Niej umiał być pewnie taki jakiego ja Go zawsze chciałam. Dla mnie nie umiał, nie chciał, nie wiem, może ja nie chciałam.
Trzymam się tego co napisała mi PRZYSZŁOŚĆ to nowy związek.

Chyba dla kochanki, jak nie "umiał dla ciebie".
Po zdradzie ZAWSZE jest NOWY związek. Osoby są nowe bo zdrada ma zmienić nas ludzi. Ma zmienić nasze zachowania. Jak jedna osoba się nie zmieni nie ma związku, związek to ciężka praca.
Dlaczego nie czytasz tego co inni piszą, zainwestuj trochę czasu poczytaj wartki innych dużo się nauczysz.

Słuchaj jesteś strasznie chaotyczna, wiec zakładam że w twoich emocjach też króluje chaos.
A tak się nie da niczego ogarnąć.
Nie masz perspektywy, nie patrzysz na boki, jesteś jak koń, który ma klapki na oczach i może patrzeć tylko prosto.
Zycie składa się z szarości nie tylko czarne i białe.
Przeczytaj ten wątek jeszcze raz, już ci to tu proponowali a widzę ze nie wyciągnęłaś żadnych wniosków.
Przeczytaj watek Ryby, Enadaluzji, moje posty, posty innych.
?
Przemyśl to, uspokój się.

Czytam co piszesz i połowy nie rozumiem.

Przyszłość
mam nadzieję,że jestem gotowa. Wczoraj leżąc w łóżku, pomyślałam, przecież to może być moje nowe życie, z tamtego został mi, nam cudowny Syn, a cała reszta jest nowa.
Parę lat temu, podjęłam, może nie aż tak trudną decyzję w swoim życiu, ale diametralnie je ( moje życie) zmieniłam. Zdecydowałam się, zrezygnować z ciepłej posadki, która nie pozwalała mi się rozwijać i zacząć wszystko od nowa. Robiłam w zasadzie to samo, ale inaczej. Było ciężko, bardzo, ale się udało. Nadal walczę każdego dnia, ale widzę efekt tej walki.
Może taka moja karma,że muszę co jakiś czas coś zaczynać?
Przyszłość
Bardzo często z mężem rozmawiamy, o tym moralnym przyzwoleniu, o tym, że coś zostało przerwane. On zna mnie wiele lat i myślę,że ma ogromną świadomość tego, że może już nie być powrotu, nigdy. Ale, ja sobie myślę, że chemia mózgu i człowiek się nie zastanawia. Chciałabym wychowywać z Nim nasze wnuki ( kiedyś), ale jak będzie nie wiem, nie chce myśleć o tym. Mój mąż snuje plany, ja już nie.
Przyszłość
A jak Ty ogarniasz tę nową rzeczywistość?

To nie sztuka, sztuki mam trochę dosyć, bo to sztuka pokomplikowała nam życie. Po prostu się wspinam. W końcu po tylu latach z ogromną przyjemnością, swobodą. Może, dlatego, że powiedziałam mężowi, tu nie jesteś moim partnerem, tu daje radę z kimś innym.

Przyszłość
Wiesz, dzisiaj pomaga mi Tuwim, chcę tak traktować moją przeszłość, która często masakruje przyszłość.
https://www.youtube.com/watch?v=EdmZYu9Lths
Dzisiaj ten tekst interpretuję, zupełnie inaczej niż jeszcze rok temu.

mam czasami taka nieodpartą ochotę, napisać mail do Artystki, nie wiem co bym w nim napisała, nie chcę tego robić. Czy też miałaś taką ochotę? Nie wiem czemu miałoby to służyć, ale mam czasami ochotę wykrzyczeć Jej cały mój ból i złość.

Przyszłość

To ja popełniłam grzech zaniechania i zaniedbania. Nie chce się tłumaczyć, ale było wiele rzeczy, które popchnęły mnie do przyjęcia postawy niekoniecznie chlubnej dla związku. Wiele lat moje " potrzeby, fiksacje....." mój mąż traktował jako moje fanaberie, ja cierpiałam z tego powodu( ale już pisałam o tym) i założyłam mosiężną zbroję, żeby chronić siebie? przed mężem. I uchroniłam, ja głupia i naiwna. Wiesz, ja chyba w pewnym momencie swojego życia zapomniałam o Nim, był mi obojętny, nie mogę powiedzieć, że Go nie kochałam, ale na pewno nie do utraty tchu.

Ostatnio, spotkaliśmy z mężem znajomego z lat szalonych i powiedział nam, jestem w separacji, ale w naszym wieku to norma. ?

Wiesz mój mąż napisał mi wiersz

Wracając do domu, Ona mówi, i po co nam faceci, dałyśmy radę,( pokonując naprawdę dużo kilometrów w różnych warunkach, czasem dosyć trudnych).
Przyszłość, ja jej odpowiedziałam do kochania i do" brania miłości"
Co byś Jej odpowiedziała?

Ja ostatnio uwierzyłam w to, że nic się nie dzieje przypadkiem.
Może to wszystko wydarzyło się dlatego, żebyś teraz była tu gdzie jesteś.
Żebyś czuła ten ogień i zapach.

Czasami sobie myślę, że On nie zdaje sobie sprawy z tego co zrobił i co ja mogę czuć.

Chyba, trzeba przełamać te straszne stereotypy małżeństw czterdziestolatków i szaleć z miłości do męża, czy żony, mimo bagażu jaki dźwigamy.

Że kobiety potrzebują mężczyzn żeby iść wspólnie przez życie ramię w ramię
Że potrzebujemy kogoś o kogo będziemy się troszczyć i kto będzie dbał o nas
Że potrzebujemy facetów w łóżku - nie tylko o seks mi chodzi, ale tak dobrze do kogoś się przytulić wieczorem i obudzić przy kimś rano
Że dobrze na codzień dzielić z nimi radości i smutki, obowiązki i przyjemności, marzenia i wspomnienia
Po prostu

Wiecie obie napawacie mnie optymizmem.
Wzięłyście życie za bary, wyciągnęłyście wnioski z własnych błędów i z partnerami budujecie nowy "dom"
Dziękuję że mogę was czytać.

Słuchajcie dziewczyny, randkujcie, zaskakujcie, kupujcie sobie sexowną bieliznę.
Życzę wam żeby wasze życia były namiętne, gorące, pełne i szczęśliwe.
Nic nie stoi na przeszkodzie żeby mieć romans z mężem, żeby śpiewać mu do słuchawki żeby wstawać rano i robić kawę. Życzę wam PARTNERSTWA, bo tego wam zabrakło przecież. Każda strona skupiała się na sobie, dobrze ze nauczeni doświadczeniem możecie teraz to zmienić.
A teksty ze rozwody 40 laków to standard, są żenujące, żadne standard łatwizna i brak chęci do walki.

Przyszłość napisał/a:

I dla Was Dziewczyny nastawione na branie od życia pełnymi garściami

Źle napisałaś, powinno być "DLA NAS"
Absolutnie nie przechodźcie na prv, nie jestem sama która to czytam.

Uczymy się na błędach, może się ta wiedza jeszcze komuś przyda.

aga72 napisał/a:

Przyszłość, dziękuję
Przetrwałam wczorajszy dzień, od rana się uśmiecham, głowę uwolniłam i KOCHAM DO UTRATY TCHU mojego STAREGO NOWEGO MĘŻA.

aga72 napisał/a:

Może czas już skończyć z tą semantyką.

A co w zamian? Jakieś propozycje?

Skupię się na fonetyce, której nienawidziłam dawno temu, a teraz odkrywam jej urok, magię, czar i mądrość.

aga72 napisał/a:

"Tak właśnie żyjmy: gorąco i pełną piersią smile
Życie jest pełne niespodzianek i czasami funduje nam zaskakujące rozwiązania. Ważne aby być w zgodzie z sobą, kochać siebie i wyciągać wnioski z doświadczeń.
Powodzenia dla Ciebie Solinka smile
I dla NAS Dziewczyny nastawione na branie od życia pełnymi garściami smile"

Przyszłość, ja tez teraz tak żyję, gorąco, całą sobą, może czasami rozdarta, ale już tylko czasami.Ale wiem jedno na pewno inaczej, boję się jeszcze głośno mówić, mówię więc szeptem "Lepiej" niż rok, dwa lata temu. Bo KOCHAM i jestem KOCHANA do zwariowania.

Aga, nie wiem czy Ciebie również, ale mnie czasem zastanawia jedna rzecz.
Dlaczego trwałyśmy, albo dokładnie ja TRWAŁAM w związku, w którym no nie było mi do końca dobrze.
Z M niby się rozumieliśmy bez słów,
niby oboje wiedzieliśmy, że jedno rzuci wszystko żeby pomóc, zadbać o drugie, jeśli będzie taka potrzeba
Niby wspieraliśmy się w codziennych sprawach, jak i w kwestiach zawodowych
niby mieliśmy wspólne zainteresowania i marzenia
Ale brakowało OGNIA i poczucia, że jestem dla niego tą jedyną i wyjątkową.
I to mi strasznie przeszkadzało
Próbowałam podnieść temperaturę, ale na niewiele się to zdało.
Lipa była, no lipa z tym ogniem

Przyszłość, strasznie Cie przepraszam, ale nie umiem kopiować, przenosić, nie radze sobie z organizacją cyfrową, ale mam nadzieję ,że ogarniesz mnie tutaj.
Myślę, że to Ty tak myślałaś, na pewno nie Twój M, a wiem to od swojego męża. Mój w pewnym momencie zbudował swój świat, który mnie wkurzał, nie mogę powiedzieć, że był złym ojcem, czy nawet mężem, ale to ja Go wspierałam, a nie On mnie, nie interesowało Go nic związanego ze mną, to wszystko to były pozory. Przyjaciele uważali nas za cudowne małżeństwo, wyrozumiałe, cierpliwe, doświadczone. A My zachowywaliśmy się poprawnie dla świętego spokoju.
Ja nie nadążam za facetami, może to kryzys wieku średniego, może muszą się dowartościować, szkoda,tylko,że czyimś kosztem.
Nie chcę się nakręcać, bo wiem, że dużo błędów ja również popełniłam. Nie proponowałam rozstania, ale chciałam,żeby odszedł, czekałam na to, czułam, że ognia już nigdy nie będzie.
jak świat światem, mężczyznom łatwiej odejść, bo ...............( patriarchat)   

A mimo wszystko do głowy mi nie przyszło, aby go zostawić, odejść, poszukać ognia.

I to jest nasz główny problem, nie przyszło nam do głowy. Mi przyszło, ale lojalność, odpowiedzialność i takie tam.

I jeszcze jak na ironię losu on swój romans rozpoczął w tym czasie, gdy ja byłam w swojej szczytowego formie, bo czułam się i wyglądałam jak milion dolarów, tryskałam energią, humorem, i pomysłami. W życiu zawodowym odnosiłem sukces za sukcesem, dookoła prawiono mi komplementy i obsypywano dowodami uznania. A dla mojego męża byłam - jak to ktoś w moim wątku napisał - matką jego dzieci. Może jeszcze przyjaciółką. Ale jako kobieta byłam niemal przeźroczysta. I im bardziej on zdawał się nie dostrzegać we mnie kobiety, tym ja byłam bardziej skupiona na dzieciach i oddana przyjaciołom, pracy, swojemu hobby. Próbowałam powetować sobie braki w jednym obszarze sukcesami w całkiem innych dziedzinach życia i tam czułam się wyjątkowa, zauważana i doceniana.

Czytam Ciebie, myślę sobie piszesz o mnie. Może Oni ( nasi mężowie, może  wszyscy Oni boją się silnych kobiet), nie wiem. Może My za mało od nich brałyśmy, a za dużo dawałyśmy.
Czy dzisiaj widzisz różnicę ?
Ja dzisiaj biorę garściami wszystko, daje również dużo, ale inaczej, nie zatracam się w dawaniu, w braniu tak ( egoizm).
czy Twój M uświadomił sobie, że tak naprawdę, w każdej chwili może Ciebie stracić bezpowrotnie. Mój już to wie, oczywiście My tez możemy ich stracić, ale My już wiemy jak to jest, jesteśmy silniejsze, jeżeli ich stracimy to na własne życzenie i z własnej potrzeby, ja to wiem.
Przyszłość, teraz Ty jesteś KRÓLOWĄ idealną, jak model władcy średniowiecznego, ale cały czas WŁADCY

Uważam się za rozgarniętą osobę a nie zastanowiłam się, nie pochyliłam się nad tym tematem, jakbym nie chciała zobaczyć prawdy i rzeczy takimi, jakie są.
Raz tylko jeden jedyny zaproponowałam separację, której tak naprawdę nie chciałam. Chciałam wtedy nim wstrząsnąć, zmusić do działania.
Czy musiało się wydarzyć TO wszystko, żeby wrócił OGIEŃ?
Wysoka cena!
Wciąż mam wątpliwości, czy nie jest to cena zbyt wysoka i czy dam radę ją zapłacić.
Pozdrawiam

Myślę, że to Ty tak myślałaś, na pewno nie Twój M, a wiem to od swojego męża. Mój w pewnym momencie zbudował swój świat, który mnie wkurzał, nie mogę powiedzieć, że był złym ojcem, czy nawet mężem, ale to ja Go wspierałam, a nie On mnie, nie interesowało Go nic związanego ze mną, to wszystko to były pozory. Przyjaciele uważali nas za cudowne małżeństwo, wyrozumiałe, cierpliwe, doświadczone. A My zachowywaliśmy się poprawnie dla świętego spokoju.
Ja nie nadążam za facetami, może to kryzys wieku średniego, może muszą się dowartościować, szkoda,tylko,że czyimś kosztem.
Nie chcę się nakręcać, bo wiem, że dużo błędów ja również popełniłam. Nie proponowałam rozstania, ale chciałam,żeby odszedł, czekałam na to, czułam, że ognia już nigdy nie będzie.
jak świat światem, mężczyznom łatwiej odejść, bo ...............( patriarchat)

Przyszłość napisał/a:

A mimo wszystko do głowy mi nie przyszło, aby go zostawić, odejść, poszukać ognia.

I to jest nasz główny problem, nie przyszło nam do głowy. Mi przyszło, ale lojalność, odpowiedzialność i takie tam.

Czytam Ciebie, myślę sobie piszesz o mnie. Może Oni ( nasi mężowie, może  wszyscy Oni boją się silnych kobiet), nie wiem. Może My za mało od nich brałyśmy, a za dużo dawałyśmy.
Czy dzisiaj widzisz różnicę ?
Ja dzisiaj biorę garściami wszystko, daje również dużo, ale inaczej, nie zatracam się w dawaniu, w braniu tak ( egoizm).
czy Twój M uświadomił sobie, że tak naprawdę, w każdej chwili może Ciebie stracić bezpowrotnie. Mój już to wie, oczywiście My tez możemy ich stracić, ale My już wiemy jak to jest, jesteśmy silniejsze, jeżeli ich stracimy to na własne życzenie i z własnej potrzeby, ja to wiem.
Przyszłość, teraz Ty jesteś KRÓLOWĄ idealną, jak model władcy średniowiecznego, ale cały czas WŁADCY

Przyszłość,wiesz czego nam trzeba, tego
https://www.youtube.com/watch?v=CCH3dZ3sYA8
Nie chcę się już niczego bać, obawiać, szarpać. Nie jest to łatwe, ale chciałabym.

Kiedy skończyłam 40 lat, a było to jakiś czas temu, pomyślałam sobie, wszystko mi się układa, mogę wszystko, jestem wolna.
Nie chcę już takiej wolności. Teraz jestem wolną Królową ( chyba nie ma to nic wspólnego z władzą).

Przyszłość damy radę, bo KOCHAMY OBIE DO UTRATY TCHU. Jutro noc spadających gwiazd. I co ty na to?
Wszystkie nasze.
Dostałyśmy kolejny dzień na własność. Co z nim zrobimy?

"Miałam kilka lat, gdy mój starszy brat uczył mnie tańczyć i do dzisiaj pamiętam jak się bujaliśmy z nogi na nogę przy.....

"Często tak po prostu zostawiasz mnie z moim życiem,
Jakbyś naprawdę nie chciała ciągnąć tego do końca." - nie chciał

Tak to prawda, ale Oni pewnie mogą powiedzieć to samo.
Mój mąż powiedział wczoraj, że pozbawiliśmy siebie nawzajem złudzeń.
Może, tak musi być .

Przyszłość
Czy umiałabyś kochać, kogoś innego, czy próbowałaś?
Nie wiem co będzie jutro, wiesz czego boi się mój mąż, tego że się nim znudzę.
Czy ja kiedyś się Nim znudziłam? Nie wiem. Ale wiem , że mnie ukarał, wbił mi nóż w plecy. I nie mogę wyciągnąć tego noża, muszę z nim żyć, trochę w innej pozycji, żeby aż tak strasznie nie bolało.
On pewnie też ma swój nóż i musi robić uniki,żeby nie krwawić.
Ale wiem jedno, nie umiałabym KOCHAĆ nikogo innego tak jak Jego. Wiem to na pewno.

A ja chcę, żeby fale unosiły mnie dalej i dalej, bo tam gdzieś będzie inny brzeg, zawsze jest.

Wczoraj przebijając się przez miasto w radiu leciała piosenka De Su, pomyślałam wtedy,że musimy jej posłuchać