byłam kochanką.. odeszłam - Netkobiety.pl

Teraz to mi się łzy zakręciły :-) takie to miłe..i mądre!Dzięuję dziewczyny! Wydrukowałam sobie, to co napisałyście, powieszę w pokoju w widocznym miejscu, by czytać to codziennie i nabierać tej wiary którą mi przekazałyście :-) NIESAMOWITE! Dziękuję :-)

I jeszcze muszę Wam powiedzieć, że pokazałam to co napisałyście mojej przyjaciółce (tak się składa, że ona również tkwi w takim związku, tylko że już 4 lata!!!) To dopiero wyczyn, ona też cierpi tylko jest jakaś tak silniejsza niż ja. I też wydrukowała Wasze myśli i rady :-) Mój uchochany łazi teraz po firmie a ja siedzę silna, ściskam mocno!

hehe no to super nawet nie wiesz jakie to fajne uczucie jak rady które udzielasz się komus przydają
dziewczyny tylko przelejcie je na życie codzienne a będzie sukces!!
pozdrawiam ciepło i czekam na info jak się sprawy mają

podpisuję się pod tym co napisała Majorka, dziewczyny Wy macie w sobie tą siłę!
macie siłę tkwić w tym bez przyszłości zwiazku, macie siłę męczyć sie z nim, więc MACIE SIŁĘ ODEJŚĆ chociaż raz zróbcie coś dla siebie nie dla niego. Tyle razy się poświecałyście a teraz cierpicie przez nich, czy oni na prawdę sa warci Waszych łez?

Namieszałaś trochę w swoim życiu, nawet nie tylko w swoim....
Masz męża, to wobec niego masz zobowiazania.
Skoro byłaś gotowa iść za nim "nago i boso" to po co wyszłaś za mąż za innego? Skoro wdałaś się w romans tuż przed slubiem, to swojego męża chyba nigdy nie kochałaś. To ze ten romans miał wczesniej miejsce był znakiem ze nie jesteś gotowa wychodzić za mąż..więc dlaczego to ciągnełaś? Dlaczego pozwoliłaś na to żeby teraz tyle osób ciepriało?

Nie rozumiem jak mogłaś komuś zniszczyć w ten sposób życie? Zrozumiałbym jak byś zdradziła męża bo Cię bił, bo nie potraficie sie dogadać, etc etc a Ty z premedytacją zrujnowałaś swojemu męzowi życie, odebrałas mu prawo wyboru....

widocznie to ze teraz cierpisz jest Twoją karą, szkoda ze żal Ci jest samej siebie a nie swojego męża!

to że wiele osób się tu wspiera, pomaga nie oznacza że każdy będzie poklepywał każdego, ja bynajmniej nie będę udawać ze to co zrobiłaś jest chamskie, egoistyczne i głupie!

Moja rada to zostaw tego swojego kochanka, chyba więcej dowodów nie potrzebujesz na to ze ten romans nie ma przyszłosci, zwróc uwagę na swojego męża i to jemu poświęc swoją uwagę.

dokłądnie... ten przez którego płaczesz nie jest wart Twoich łez, ten kto jest ich wart nigdy nie doprowadzi Cie do płaczu.....

Najgorsze jest to, że to ja czuję się winna teraz wszystkiemu i mam poczucie, że go ranię.... Albo lubię się nad sobą znęcać albo nie wiem co ze mną nie tak. Teraz znów on milczy kilka dni i wmawiam sobie, że jak napisze to ja się nie odezwę i zobaczę co on zrobi... Ale domyślam się, że też się nie odezwie, nie zainteresuje się tym dlaczego milczę.... Tak to pieprzeni egoiści, którzy nikogo nie kochają, wiem to ale nie mogę zapomnieć Jak można zdradzić żonę pół roku po ślubie, twierdząc, że się ją kocha??? Mi też mówił, że kocha i co?! Paranoja. Faktycznie chyba go wyidealizowałam.... On poprostu myśli, że już mnie "ma", więc nie musi się starać i wie, że nawet jak będzie oschły, zimny i chamowaty to ja i tak zawsze wrócę na jego skinienie.... Muszę to zmienić! Nie chcę czekać na jednego nędznego smsa na tydzień i spotkanie raz na miesiąc, mam tego dość! A w tym momencie czuję się jakbym tylko na to czekała i to było moim celem...

co do Kali po prostu uważam ze był czas na podjęcie decyzji, był czas aby się zastanowić, ślub mozna było przełożyć to co sobie zafundowała wygląda jak na własne życzenie.
skoro zdradziła swojego wówczas narzeczonego to był punkt zwrotny w jej życiu. Podjeła decyzje o ślubie, przysięgała mu miłość i wierność i zamiast definitywnie zakończyc ten romans to Kala zaczeła prowadzić podwujne życie ponownie.
Myśle ze nie strach nią kierował tylko czysty egoizm, odszedł kochanek to po co mam byc sama skoro ten "frajer" chce ją poslubić? A ten "frajer" pewnie kocha ją taką wyidealizowaną nie świadomy tego co ona robi za jego plecami.

Tak jak powiedziała Majorka olej go! Cuz ten kochanek może Ci zaoferować? to że przyjdzie a potem znowu odejdzie?Nie jesteś drugą Matką Teresą zeby za każdym razem litować się nad nim, masz męża spróbuj wszystko od nowa odbudować...tylko nie wiem czy to ma sens bo zapewno nie ma sensu zwiazek zbudowany od samego początku na kłamstwie.

Szkoda że nie wyciągnełaś wniosków jak Agnieszka...

Afmin widac że jesteś bardzo wrażliwą osóbką, cieszę się że starsz i dostrzegasz gdzie popełniasz błędy. Szkoda tylko że taki osoby jak Ty dostają najbardziej po tyłku. Musisz być silna!

Dziewczyny, Kobietki... pilnie przyglądam sie temu co piszecie. Dziekuje za wszystkie uwagi. Przeczytalam, ze bylam egoistka pewnie bylam, ale uwierzcie mi, ze od stycznia moje zycie sie zminilo zupelnie! On mi tak namotal w glowie, był idealny a moze tylko tak mi sie wydawało. Mozecie mi wierzec albo nie, ale do momentu kiedy go nie poznalam nie zdradzilam mojego narzeczonego nigdy w zyciu! nawet uśmiechem wobec innego mężczyzny, kochalam go ponad zycie. Dlatego trudno bylo mi uwierzyc co wtedy ze mna sie stalo, ze tak bez opamietania zakochalam sie w .... I to tak bardzo!nadal kocham, choc wiem, ze on niejest tego wart. Tyle pieknych słow tyle chwil- to byly chyba tylko kłamstwa. Teraz staram sie byc silna choc serce pęka. Zawsze to On dzwonil ja czekalam na telefon. Przedwczoraj powiedzialam NIE! nie dzwon, nie pisz. Jesli bede chciala toja to zrobie...narazie nie zrobilam. Dostalam tylko od niego maila, ze bardzo mnie kocha. Po tym wszystkim co mnie spotkalo chyba zaczelam znów "widziec" zaluje tego wszystkiego a najbardziej, ze zranilam mojego męża. On na to nie zasługuje i dlatego teraz musze zadbac o to zeby moje malzenstwo bylo udane, zeby on byl ze mna szczesliwy, chce dac mu szczescie, bo ja...nie wiem czy uda mi sie byc szczesliwą. Nie chce Was ani siebie oszukiwac, ale kocham i bede kochala kogos kogo poznalam prawie rok temu. A co do slubu tonieprawda, ze balam się. Ja poprostu nie mogłam zrobi tego mojemu narzeczonemu, niemoglam mu powiedziec odwołuje wszystko, wolałam sama cierpiec choc wiem, ze tak naprawde zranilam tylko jego. Teraz chce zapomniec oprzeszlosci i prosze Boga zeby mi pomógl, jesli on wogole po tym wszystkim jeszcze mnie slucha...

Był i jest tajemnicą, On mi zawsze mowil, ze nie kocha swojej zony, ze ożenil sie znia tylko dlatego, ze ona była w ciązy. Ze teraz cale jego zycie jest zmarnowane i jest z nia tylko dla dzieci...ze musi poukladac sobie wszystkie sprawy, z domem, pieniedzmi etc.. i nie dlugo bedziemy mogli sie cieszyc soba... to jego słowa a ja glupia w to wszystko wierzylam. Najgorsze jest to, ze on po tym jak mnie zostawil mowil, ze nadal mnie kocha i zawsze bedzie bo jestem Miloscia jego zycia, ze teskni, mysli itp...kłamstwa.....albo naprawde tak kocha dzieci, ze poswieca sie dla nich. Teraz to juz nie wazne...Wazne , ze przez niego stalam sie inna dziewczyna, zamknieta w sobie. Siostra mnie siepyta gdzie ta usmiechnieta, radosna, pełna pomysłow dziewczyna? gdzie???? ....umarła.

Teraz ja to wszystko zaczynam rozumiec, moze i ostatnie pare msc wiedzialam, ze on nie podejmie decyzji a i tak sie łudziłam...nadzieja. Tylko dlatego, ze go kochalam. Musze o nim zapomniec, nie mam innego wyjscia. Niedawno myslalam, ze jak bede z nim gadac tak jak gadalam, pisac to bedzie mi lepiej, ale nie prawda. Bo ciagle tylko pytalam jak on sie czuje, co czuje i balam sie uslyszec " juz lepiej" Dlatego mysle, ze nie powinnam z nim rozmawiac, ale zerwac calowicie kontakt, ja nie mam jeszcze tyle siły. Wszystko mi o nim przypomina

witaj kala,czytałam uważnie tego posta i zaczełam wątpić czy ktoś nie opisuje mojej historii bo wszystko sie zgadzało,do momentu kiedy doszło do ślubu,przeszłam przez to samo tylko że to on wzioł ślub i nie potrafi jak twój odejść od żony ze względu na dziecko,sytuacja nasza jest bardzo podobna,tylko że ja nie potrafię odejść bo jest mi z nim pięknie,wiem żle wszystko ale to takie moje chwilowe szczęście pozdrawiam

Uciekaj dopoki nie zaszlo to wszystko za daleko, nie wiem jaka jest sytuacja u Was, ale wiedz, ze dopoki Ty jestes górą jestes wygrana, pozniej zostaje Ci tylko reszta godnosci. Ja tak kochalam tak slepo kochalam, ze bylam w stanie zniesc wszystko, az sama teraz dziwie sie sobie. Nawet to jak on mi mowil, ze musial sie z nia kochac bo niemial innego wyjscia!, bo nie chcial sluchac ciagle jej wywodow, mial dosc jej awantur, ze chcial miec spokoj! Teraz uswiadomilam sobie, ze gdyby mnie kochal naprawde tak jak mowil, nie bylby z nia! nie po tym wszystkim co mowil! Ale najgorsze jest to, ze ja wiem o tym wszystkim, wiem , ze byl ze mna a nie umial odejsc od niej a nadal go kocham! Ciekawe kiedy przyjdzie taki dzien, ze powiem MAM CIĘ GDZIES! naprawde jest mi bardzo zle i....dzis nie wytrzymalam, zdzwonilam wieczorem i wcale nie jest mi lepiej, jest gorzej, płakałam co ja mam robic ??? jak nie dzwonie zle jak zadzwonie jeszcze gorzej ;(

piszesz, że nie mogłaś zrobic tego swojemu narzeczonemu.... a wiesz że zrobiłaś mu jeszcze większą krzywdę .....

nie usprawiedliwiam Cię ale po części rozumiem bo wiem jaką głupią rzeczą jest serce kobiety........

czasem są proste sytuacje w których odpowiedź jest prosta ale są też sytuacje jak Twoja...
Twoje małżeństwo myślę że należy do fikcyjnych, jesteście ze sobą bo jesteście, żadnych fundamentów, głębszych uczuć oprócz obojętności.
Jesienna myślałaś o tym zeby odejsć od męża i ułożyć sobie życie na nowo? Po tym jak on Cię zdradził nie dziwię się że Ty zrobiłaś to samo, w końcu też należy Ci się odrobina czułości.
Może warto zacząć układac sobie życie z czystą "kartoteką"? skoro w małżeńsywie Ci się nie układa po co w nim tkwić?

Uwierzcie mi dziewczyny,ostatnio myślę o tym bardzo intensywnie...Gdyby nie synek,to z całą pewnością już by mnie przy nim nie było.Może mężem jest fatalnym,ale ojciec z niego na piątkę z plusem. Naprawdę świetnie się nim zajmuje i raczej nie stresuje mnie kiedy zostają sami a ja np.wychodzę. No i oprócz tego jakies przyzwyczajenie itp.wiadomo o co chodzi...
Nie wiem,czy moja zdrada była odwetem...też się na tym wielokrotnie zastanawiałam.Myślę,że chyba nie o to chodziło,ja z natury nie jestem mściwa,raczej nie hołduję zasadzie z okiem i zębem Raczej to było osamotnienie,przybicie tą całą sytaucją,która spotkała mnie podczas ciąży. Kiedy naprawdę wtedy go potrzebowałam, dostałam zero wsparcia,jego nocne wypady, weekendy z tamtą...Zafundował mi naprawdę koszmar...
Póki co zbieram siły,żeby zamknąc tamtą znajomość...Myślę,że jeżeli już psychicznie stanę się mocniejsza,pomyślę o moim małżeństwie. Nie wiem,czy jest tam jeszcze coś do ratowania...

Zastanawiałam się nad tym co pisałaś i wydaje mi sie że Twoja zdrada była jednak rewanżem.
Dlatego że teraz nie czujesz do niego takiego żalu za nim Ty go zdradziłaś. Jesteś wstanie postarać sie odbudować swoje małżeństwo bo masz świadomość że teraz nie tylko Ty byłaś tą naiwną osobą i że teraz w razie czego nie będziesz sama cierpieć. Myślę że ten romans w jakimś stopniu dodał Ci sił aby przetrwać ten cięzki dla Ciebie czas. Twój mąż zniszczył Twoje poczucie własnej wartości a przy kochanku odzyskałaś wiarę w siebie.

Uważam że ten romans nie był w sobie tyle romansem co testem, testem na to że potrafisz wzbudzić w innym zainteresowanie które zostało zdeptane doszczętnie przez Twojego męża ale oczywiscię mogę się mylić.
Teraz nasuwają się pytania :
1. czy "powrót" do męża oznacza ze uczeciem które darzyłaś tego drugiego było tylko fascynacją bądź manipulacją ?
2. czy "powrót" do męża jest rodzajem zemsty?

nie tylko Ty.... może Cię to pocieszy ale chyba każda z Nas może nie świadomie ale tak lubi... przynajmniej tak wybieramy... ale mamy podobny problem bo większość kobiet tak ma... dlaczego ja nie mam faceta?? dobrego, stałego? naprawdę jestem atrakcyjną i fajną kobietą... więc dlaczego? bo chyba też lubie mieć pod górkę

Może i tak faktycznie było...dziewczyna była lekko nawiedzona,więc podejrzewam,że i takie coś mogło jej przyjść do głowy. Oni poznali się w zasadzie kiedy ja byłam w połowie ciąży,więc kiedyś mój mąż nawet rzucił tekstem,że w sumie tylko połowę ciąży miałam taką fatalną,to i tak nieźle.To fakt powinnam się z tego cieszyć,bo zawsze mogałam mieć taką przez całe 9 miesięcy :) Na szczęście mimo tego stresu cała moja ciąza przebiegła świetnie,do końca byłam sprawna,może dlatego,ze byłam zdana tylko na siebie.Nawet zachcianek nie miałam,bo kto miałby mi je przynosić...Synek urodził sie zdrowy i rozwija się dobrze,więc może ten cały stres nie odbił się niekorzystnie na nim.Tego bałam się najbardziej,ale też ciężko mi było zachować spokój i się nie denerwować w takiej sytuacji...

Majorka,jak odpuścisz myśl o tym właściwym,to pewnie on sam Cie znajdzie :) Zwłaszcza,że sama pisałaś,ze ładna i mądra z Ciebie dziewczyna,więc jak większość rzeczy to kwestia czasu :) :) :)

Serdecznie Ci tego życzę, ale...nie boisz się, Majorku, że zła energia okrąży ziemię i do Ciebie wróci?
Że Twój ukochany, wymarzony będzie miał kochankę?

Oj,uwierz mi Majorka ,że nie raz miałam taką ochotę...Ale tak jak wspominałam,trzymał mnie wtedy przy nim synek i niestety też względy finansowe. Generalnie to on jest formalnym właścicielem naszego "majątku",ja byłam taka głupia,że pozwoliłam na to,żeby tak było...Tak bardzo mu ufałam,że nawet do głowy mi nie przyszło,że może mi robić takie rzeczy...Teraz wiem,że nie warto ufać aż tak bardzo   Miał wtedy świetną kartę przetargową, w końcu jego mieszkanie i może w nim robić co chce...tak to chyba leciało...
Teraz mamy okres...nie wiem,jak to nazwać...stagnacji ? Niby jesteśmy razem,a tak naprawdę żyjemy trochę obok siebie. Przychodzi punktualnie z pracy,nawet trochę mi pomaga w domu,stara się być miły...A ja łapię się na tym,że powoli nie szukam z nim bliskości.Kiedy mnie dotyka,czuję niechęć...Może gdzieś tam we mnie jest żal,za to co mi robił,tak naprawdę,zawsze twierdził,że sobie na to wszystko w dużej mierze zasłużyłam...A może uczucie do tamtego też nie pozwala...Dlatego chcę zakończyć związek z tym trzecim,wtedy może rozjaśni mi się trochę to moje popaprane życie.Póki co to moje małżeństwo to teraz taki związek koleżeński...tyle,że moi koledzy są generalnie bardziej kulturalni niż mój mąż

Masz rację, pewnie kiedyś pochwalisz się tutaj Swoim księciem

Szczerze mowiąc ja tez mam nadzieje, ze ten nowy rok przyniesie jakies zmiany, zmiany na lepsze. Nie mogę się pozbierac po tym wszystkim, jednak jestem słaba, ciągle za nim tęsknie i nie moge uwierzyc w to co on zrobil. Staram sie byc silna, ale....głupie te moje serce. nie wiem juz jak mam sobie sama pomoc.

Zdenerwowało Cię to, widzę...Co poradzisz - takie życie....:)
Co dajemy, wraca do nas.

Majorka, bardzo mądrze piszesz, nawet nie wiesz jak ja bym chciala sobie tak powiedziec. I powiem! musze byc silna! bo przez to jak teraz sie zachowuje, jak wygladam jak na zle zmienilo sie moje , osobiste zycie ranie tym samym moich bliskich. Wystarczy, ze ON zranil mnie, nikt wiecej nie musi cierpiec.  Musze i chcę byc silna, bo juz nie mam łez. Koniec mojego cierpienia. Zeby tylko tak "wyłączyc" myślenie, rozpamietywanie, zeby tak zapomniec..... zapomnę!

Jak czytam to wszystko to jestem pewniejsza, ze naprawde przyjdzie taki dzien , ze i po mnie to splynie!
Zycze Wam wszystkim Kobietki przede wszystkim WESOŁYCH  Świąt! ...... i sobie rownież...

Majorka, szacunek !!!
Naprawdę podziwiam Ciebie...

Tak, bo Znalazlas w sobie ta siłę... Ja nie umiem lub nie chcę znalezc jej w sobie. Chociazby dlatego podziwiam...

z mojej strony to milosc... z jego- nie wiem. Niby pisał i mówił ze kocha, lubi ale teraz tego nie ma. Twierdzi ze przez te wielkie slowa tylko sie drażnimy. Bo oboje wiemy ze nie mozemy byc razem a "cos" zaiskrzyło. I jest tak- z nim nie moge a bez niego nie chce...

Rozumie ze on na rodzinę (dzieci ) Może jest nie szczesliwy to niech sie okresli . Twoj czas na rodzine tez jest masz 25 lat .Przepraszam za te słowa ale ja wiem jak to jest byc zdradzanym roztaniu sie z dziewczyna po 7 latach .

Czasami lepiej wyłączyć serce i pokierować sie rozumem Zycze żebyś następne Święta  nie była Sama tylko z Osoba Ukochana

Zebym następne Święta  nie był  Sam tylko z Osoba Ukochana   Dzienkuje