byłam kochanką.. odeszłam - Netkobiety.pl

kaszmirka,  pewnie, przemyśl sobie co i jak tylko nie łam się kochana.
to ja sobie dołącze do majorki i razem potrzymam z nią kciuki

Calineczka przede wszytkim serdecznie Cię witam
mam nadzieje ze będziemy wstanie Ci pomóc albo chociaż wesprzeć

Calineczka jak pewnie poczytałaś pare postów jest tu wiele kobiet o stojących po różnych stronach.... ale mimo wszystko możesz tu napisać swoą historie i napewno postaramy się Cie wesprzeć, pocieszyć, doradzić... witamy

Apoteoza a co z Tobą?? dawno nie czytałam nic od Ciebie.... buzi śle...

kochana co u Ciebie?

co się stało ???

Kaszmirko w porządku dziekuje. Widujemy sie prawie codziennie, chociazby na kawie na chwilke albo by poprostu sie przytulic i dac buzi jak nie mamy wiecej czasu.... i tak się jakoś nasza historia kreci... wydaje mi sie ze on sie zakochuje.... ja za to podchodze do tego z lekkim dystansem.... aby sie nie zakochać... dlaczego? zeby w razie czego potem tak nie bolało....;) a u Ciebie?

znam to uczucie.... ale nie unikaj spotkań.... bierz z tego jak najwięcej... pamietaj ze za 20 lat bardziej bedziesz żałowała tego czego nie zrbiłas niz tego co zrobiłas....

No no, nieźle. A przed chwilą napisałeś/-aś, Marku, że jesteś mężczyzną. Masz męża i kochanka - o lalalaaa!!! Niezły z Ciebie bajerant, a przede wszystkim Troll!!
Uważasz, że nie mamy poczucia humoru? A ja właśnie pękam ze śmiechu z Ciebie.

A skąd, po prostu przed chwilą na swoim wątku "prostytutki" facet się do wszystkiego przyznał i jeszcze napisał, że faceci nas zdradzają, bo jesteśmy  do garów, a powinnyśmy być tylko do łóżka. Wkurzył mnie strasznie, a jeszcze przy innych wątkach pajacuje.

Celia tak chciałam Ci napisać ze w swoje hasło wpisałam Celia jak sie logowałam hehe,
ach to tak...no prosze, nie dziwie sie po takim czymś też bym się zirytowała.

Majorka wiec jesteś na etapie"czas pokarze... co ma być to będzie "
będę wspierać oczywiscie Ciebie jak tylko będę potrafiła

a reszta dziewczynek jak?

majorka i inne ktore powziely decyzje...zazdroszcze...
dajcie troche tej Waszej sily,bo ja w sobie nie umiem jej odnalezc...A Bog mi swiadkiem jak cierpie...
odnosnie ostatniego posta,sproboj kochana jakos nawiazac kontakt z tym fajnym facetem....moze cos z tego bedzie...?moze masz okazje wyrwac sie z tej matni...?
tego w wiekszosci tez Wam zazdroszcze...ja nie bardzo mialabym okazje spotykac sie...hmmm...nawet poznac kogokolwiek,bo do instytucji typu sympatia.pl raczej sie nie nadaje...
Jestem sama z dzieckiem i moj swiat kreci sie tylko w okol tego faktu...po pracy jestem pelnoetetowa mama i niespecjalnie mam okazje,zeby pojawic sie gdzies "na miescie"
Czasem mysle sobie jakby to bylo jakbym kogos poznala...czy daloby mi to sily do zakonczenia obecnej historii(opisana na drugim watku majorki)...
I wtedy gdy tak nad tym rozmyslam czuje sie potwornie stara:(  jakbym miala ze dwadziescia wiecej lat niz mam...
potrzebuje stabilizacji,kogos pewnego,kogos kto bedzie mnie kochal....a to proces trwajacy czasem cale lata...odechciewa mi sie na sama mysl:/
Po czym pukam sie w czolo i mowie "ty idiotko,bo to co jest teraz rzeczywiscie to wszystko Ci daje...hahaha:/ masz pewny zwiazek,z poczuciem bezpieczenstwa i czujesz sie kochana.."...Smiech,co?
Mimio wszystko siedze w tym po uszy,tone...a powierzchnia bardzo daleko...
ech.....
podczytuje Was,po malu sie zapoznaje z Waszymi historiami...mam nadzieje,ze przyjmiecie do grona jeszcze jedna pokrecona dusze?

Samotna, kochanka, zona - wszystkie potrzebujemy tego samego. Jedne z nas to odnajduja bez problemu, inne nie maja tyle szczescia. Wszystkie poszukujemy szczescia i milosci - najgorzej kiedy znajdujemy je przy mezczyznie, ktory jest juz zajety. I wtedy zaczynaja sie schody.
Czytajac to forum poczulam sie tak...hmm...nawet nie umiem tego porzadnie nazwac. Powiedzmy, ze swojo Znam doskonale ten temat i wiem jak jest Wam ciezko. Ja tez nie jedna noc przeplakalam, gdy podjelam decyzje o rozstaniu z moim "ukochanym". Z perspektywy czasu moge Wam smialo powiedziec, ze choc nie zapomnilam o nim, jestem z siebie dumna i nie zaluje swojej decyzji. Dlaczego? Poniewaz dzisiaj jestem zona wspanialego mezczyzny. Ktory cierpliwie czekal, az wylecze sie z tej "chorej" milosci. Dlatego Kochane, glowy do gory i wycieramy nosy Dzis szlochamy za "tamtym", a za rogiem moze czekac na nas nasza druga polowka jablka. Co najwazniejsze jest NASZA i nie musimy sie z nikim nia dzielic!!! Trzymam za Was kciuki  i zycze powodzenia :*

MAJORKO bardzo sie ciesze ze podjelas taka decyzje , ze przemyslalas swoja sytuacje i odeszlas nie warto byc przez caly czas ta druga i zbierac ochlapy jak to napisala jedna z dziewczyn kazda z nas zasluguje na prawdziwe szczescie a nie jego namiastke.Sama widzisz gdyby on Cie tak samo kochal jak ty jego to by walczyl a on poprostu przyjal do wiadomosci.Trzymam kcuiki za Ciebie .

Powiem Wam tak  Jeśli kochacie i chcecie z nim być i on czuje to samo i co najwazniejsze podjoł kroki co do rozwodu to życze Wam powodzenia aby sie ułozyło.... ale jeśli kochacie a oni nic nie robia w tym kierunku aby odejść od żony to naprawde to nie ma sensu bo krzywdzicie tylko siebie... a potem będzie bolało jeszcze bardziej.... dlatego w takiej sytuacji lepiej dac sobie szanse na szczęście i odejść chociaz napewno bedzie ciezko na początku... ja akurat go nie kocham... jestem o tyle w komfortowej sytuacji.... ale niedługo tez pewnie to zakoncze.. ile możemy we dwie jeść z jednej miski

czarnaperełka jesteś moim jedynym przykładem na tym forum że nie zawsze kochanka jest tylko odskocznią od życia codziennego i że czasem sa happy endy jak w Twoim przypadku.

to nie jest tak do konca, mnie tez nie omijaja problemy, gdy opada faza zakochania zaczynamy dostrzegac wady drugiego człowieka...ja własnie siedze przed komputerem i płacze , juz czawarty dzien sie nie odzywamy, mielismy razdem wyjechac na weekend on pewnie pojedzie sam, staram sie byc twarda i pierwsza reki nie wyciagne do zgody bo to on zawinił, ...echhh...widzicie, moze czasem treba sie zastanowic czy to ze juz jedna kobieta przechodzila z kims piekło nie oznacza JEDYNIE ZE TO ONA BYLA WSZYSTKIEMU WINNA, A CZLOWIEKA POZNAJE SIE LATAMI...

Moje wnioski są identyczne....:)

Zrozumieć? Niby co? Prawda jest stara jak świat...Nie zbuduje się szczęścia na cudzym nieszczęściu....I żadna z nas nie powiedziała że "mąż jest biedny bo dał się uwieść"wręcz przeciwnie....To cwane bestie które wiedzą jak zbajerować naiwne panienki...:)

zdarzają się wyjątki takich histori jak Twoja ale prawdopodobieństwo jest tak małe że chyba faktycznie nie ma sensu próbować układać sobie życie z żonatym mężczyzną. Nie ważne czyja to wina, żony, męża czy kochanki statystycznie takie związki nie wychodzą.
Dziewczyny po części miały racje............
majorka nie wiem jak reszta ale ja jestem dumna z Ciebie, tylko postaraj być się konsekwentna. Oczywiscie że postaram Ci pomóc zakopać doła jak będziesz go miała

hehe dzieki apoteoza
dzis wydzwaniał i pisał a ja nic
sama z siebie dumna jestem

a dzis dziewczyny ide na kawe z takim facetem
poznalismy sie ostatnio przypadkiem.... napewno pierwsza rzeczą na jaka zwróce uwage bedzie obrączka a jak jej nie bedzie to poprostu zapytam
człowiek na bledach sie uczy... tylko szkoda, że nie na cudzych

Witam dziewczyny!!!
Nigdy nigdzie nie pisałam. Jestem dziś pierwszy raz w życiu na jakimkowiek forum. A tymbardziej o nazwie " kochanki"Nigdy nie myślałam że nią będę. Największe awantury robił mi gdy sama siebie tak nazywałam. Może was zanudzę, i wcale mnie to nie zdziwi, ale nie daję sobie już rady i bardzo chciałaby komuś o tym opowiedzieć. Bo ja wogóle jakaś dziwna jestem:( Za młodu trochę balowałam. Nigdy nie dogadywałam się z mamą.Wpadłam z przypadkowym kolesiem.Spotykaliśmy się,a i owszem. Ale mowy nie było o uczuciu. Wiem że zabrzmi to beznadziejnie, ale była to okazja żeby wyrwać się z domu. Jak szybko wyszłam za mąż ( na szczęście - chyba:)) tylko cywilny, tak szybko wróciłam:)Ale córę mam fantastyczną:)W pracy pozanałam kolesia, który mnie oczarował. Trzy lata chyba fajnego związku. Ale związku w tajemnicy - on - 8 lat młodszy, ja- z córką. Jemu to nie przeszkadzało. Rodzicom  - oczywiście jego:( Ale było ok. Żadna z nas tego nie odczuwała. Nie był fantastyczny, ale nie był zły. Pewnego dnia pojechał na szkolenie w związku z nową pracą - na pół roku. Czułe sms - y. weekendy, itp. Nic nie zapowiadało zmian. Ale zaczęłam sama jeździć do pracy autobusem. Zaczepił mnie "On". Z reguły przyjaźnie traktuję ludzi, więc i jego tak potraktowałam. Kilka rozmów. Jego prośba o telefon. Z mojej strony - nie ma takiej możliwości. Porada u koleżanek - mała mieścina, każdy każdego zna. Tekst - żonaty, ale się lada moment rozwodzi. Dałam numer. Zaproszenie na lody. Od razu mi powiedział to co mówiły koleżanki. Żona kolejny raz go wyrzuciła. Mieszka u rodziców i nie widzi szans na związek z nią. Mają syna którego bardzo kocha, lae to był małżeństwo z konieczności .Zrasztą jego rodzice niby go prosili żeby się nie zenił.Potwierdzili to z czasem..........i tu palce mi miękną.......cholera, łzy zasłaniająmi ekran.................................................................................................................powtórzę za którąś z Was. Ja tylko chciałam być tylko szczęśliwa ...................Przecież mówił że jej nie kocha. na pierwszym spotkaniu.......................Jego rodzice też mówili, że to małżeństwo to nieporozumienie.......................Zostawiłam tego z którym nie było mi źle, żeby być z nim..........Zanim się zdecydowałm, nie raz czekał na klatce schodowej, spał w samochodzie......Wiem, zrobiłam źle........A teraz?????????Mści się, czy po prostu jednak zrozumiał, że kocha żonę????? A jesli ją kocha, i jeśli naprawdę mu na niej zależy, to czemu nie da nam spokoju??????????????Czemu po prostu nie odejdzie?????To że ja cierpię to pół biedy, jakoś pociągnę. Ale moja córa???? Nie chcę Was zanudzać. Ale dziś powiedziałam, nie. I mam nadzieję że wytrzymam. Mam nadzieję, że to on kiedyś zapłacze nad tym, że nas strracił. Nigdy nie byłam mściwus, ale tak mnie serce boli.........Co mam zrobić??Bo sił to już raczej mam niewiele.......
A Was, które miałyście tą siłę, szczerze podziwiam.Szanujecie same siebie. Mój najukochańszy przyjaciel, świętej pamięci tato, zawsze powtarzał" rób, co chcesz. Ale o jednym pamiętaj. Jak sama siebie nie uszanujesz, to nikt Cięnie uszanuje". Chce umieć spojrzeć szczerze w lustro, myśląc, że należy mi się szacunek. Ale go cholender kocham!!!! Wiem że to wszystko chaotyczne i zagmatwane, ale mam nadzieję, że któraś z Was mnie zrozumie> Proszę........Tak mi okropnie ź;e.....

Przepraszam - emocje:( Zdecydowałam się zostawić tamtego i być z Nim. Mieszkał z rodzicami, z zoną  - co wynikało z jego wypowiedzi, nie chciał się już dogadywać.Zresztą jak twierdził,z nią się nie da dogadać. Bardzo szybko zamieszkaliśmy razem.Tyle że tutaj popełniłam chyba pierwszy błąd. Nie przeprowadził się "jak pan Bóg przykazał" tylko przyniósł kilka rzeczy i tyle. Przyznam szczerze - było fantastycznie. Jeździł odwiedzać syna, przywoził go do nas, moja córa bardzo się do niego przyzwycziła- tymbardziej, że prawie nie ma kontektu z ojcem.Ale w chwili gdy była mowa o rozwodzie mówił - rozwiodę się, nie martw się i cisza. Wreszcie któregoś dnia wymyśliłam, i zresztą to zrobiłam:"misiu rozejdźmy się na dzień lub dwa. Idź do mamy, pomyśl na spokojnie co dalej, bo tak nie można żyć." Poszedł mieszkać, lae do żony. Po 8 miesiącach.Niedługo - 2 tyg. przyszedł w moje urodziny i ...został.Po jakimś czasie znów pojechał odwiedzić małego i już nie wrócił.Niby wypił trochę za dużo u rodziców z bratem, i siostra zamiast do domu zawiozła go do zony.Zapomniałam dodać, że u niego w domu wszyscy wiedzieli o nas, że u mnie mieszka.Jego mama nawet bardzo się cieszyła, że może wreszcie mu się uda.Później były wakacje.Szalał - milion telefonów dziennie, zaczął pić bo mu się wydawało, że go zostawię itd. Po wakacjach wrócił - a ja głupia znów się na to zgodziłam.Ale jego żona zdobyła mój nr tel - zaczęła wydzwaniać, wyzywać mnie itp. Po tygodniu od tego zajścia stwierdził, że pomieszka u rodziców, przemyśli to i coś zadecydujemy, bo tak się nie da żyć.I znów żona.Trzy miesiace temu, wpadł z płaczem po niby kolejnej awanturze w domu i został. Sam stwierdził, że bardzo chce żeby było dobrze - żadnych kłamstw, kręcenia i wogóle.Ale za każdym razem kiedy pytała o syna - bo nie jeździł, strasznie się wściekał.I któregoś dnia kiedy dzień wcześniej wrócił z pracy pół godziny później zrobiłam coś, czego nie powinnam.Ale zrobiłam.Sprawdziłam tel - i te pół godz. spędził na rozmowie z żoną, z którą twierdzi że się nie kontaktuje.P tygodniu nie wytrzymałam, zrobiłam awanturę. Pojechał odwiedzić małego i znów nie wrócił. W chwilach kiedy mieszka z nią, cały czas się ze mną kontaktuje, zapewnia o miłości, przyjeżdża w przerwach w pracy - ale prawie nigdy w weekendy. W weekendy też prawie nie pisze. Podobno źle żyje z żoną, nie śpią w jednym łóżku, nie rozmawiają i takie tam następne kłamstwa. A tydzień temu kumpel zadzwonił, że będąc z dziewczyną w kinie spotkał go tam z żoną. Ten oczywiście się wypiera. Więc w końcu wczoraj powiedziałam dość!!Ale mówiłam tak milion razy i nic.Stawiałam sprawę jasno i nic. Nie odzywałam się kilka dni i nic. On wtedy faktycznie pisze ze zdwojoną siłą, wpada częściej, ale dalej nic. A ja choć bardzo chcę już być po tym wszystkim, nie potrafię być twarda. Dziś też od rana ciągle patrzę w telefon. Juz nie daję rady. Nie chcę jego kłamstw, takiej poniewierki, niepewności.A z drugiej strony nie chcę być bez niego. Jak utrzymać tą swoją twardość?????Dodam jeszcze tylko, że kiedy nie odpisuję na esy albo nie odbieram telefonów wciska mi milion facetów. A mnie wtedy aż rozsada z nerwów i oczywiście wtedy odpisuje. No i się zaczyna. Mam nadzieję, że jeszcze Cię nie zanudziła. Wiem że to wszystko namieszane, wiem ,że to wszystko moja wina, bo nie powinnam się zgodzić na powrót po pierszym jego numerze. Ale czasu nie cofnę Muszę iść dalej. Ale jaką drogą?????Pomóżcie proszę...................

Moja Droga!!Próbowałam. Zresztą dziś sobota, więc raczej nie będzie dzwonił.Z tel problem jest taki, że jest mi potrzebny do pracy, a zmieniać numeru nie mam odwagi.Zresztą nie wiem czy by to coś dało.Pracy mam mnóstwo - etatowej i poza.Wiesz jak jest - sama - mama:)Córka już duża, więc mama nie jest już dobrą towarzyszką:(Muzyka tylko przywraca wspomnienia, bo z reguły trafia się kawałek z "jakimś takim"tekstem, albo taki który z czymś się kojarzy.Ze znajomymi też nie wyjdę, bo po prostu z powodu pracy mam ich tyle że prawie wcale:(No i brak czasu:(  Najgorsze są myśli - czemu tak robi, o co w tym wszystkim właściwie chodzi?Dlaczego nie chce nas zostawić?Czy on wie czego właściwie chce?Dlaczego nie powie mi wprost,że nigdy jej nie zostawi?Dlaczego jeśli jest tam, to nie pozwala mi żyć w miarę normalnie - czemu te ciągłe sceny zazdrości, jego płacz, samokrytyczne sms - y? Nic z tego nie rozumiem. Czasami myślę, że on jest chyba psychicznie zwichrowany:)Wiem że w mojej sytuacji zabrzmiało to głupawo, ale naprawdę czasem tak myślę:)
Ale najgorsza jest myśl, że może jest jakaś szansa, żeby nam się udało.Może on po prostu boi się rozwodu i całego zamieszania z tym związanego, tego że utrudnią mu kontakt z synkiem - zresztą podobno taki tekst padł z ust zony podczas ostatniej awantury.A jeśli jest taka szansa, to co zrobić żeby ją wykorzystać. A może tylko się łudzę, bo chcę mieć nadzieję, bo chcę widzieć sens tego wszystkiego. Nie wiem, nie wiem nic!!! Nic oprócz tego, że bardzo go kocham, ale nie potrafię tak żyć!!!
Ale i tak bardzo dziękuję Ci za radę.

Wątpię by postawienie ultimatum coś zmieniło...To jest facet kompletnie niedojrzały emocjonalnie....kursuje w te i we wte.....LIczy się dla niego tylko jego własna osoba...Kobieto jesteś matką...Twoja córka uczy się od Ciebie....Więcej godności...Po co Ci ochłapy????

Wątpie żeby chciał się rozwieść sie ze swoją żoną ale może też by ten fakt rozwiał wątpliwości Duski a po drugie dał jej święty spokój. Zobaczyła by jak mu tak na prawde zależy, a jak by nie przyniósł papierów przestała by sie zadręczać pytaniem czy mają szanse na to zeby im sie udało.

Dziękuję Wam wszystkim za rady:)
Miałam w planie nie odzywać się już więcej do niego, ale oczywiście nic z tego nie wyszło. Ale po głębokim namyśle poszłam za Waszą radą - powiedziałam o papierach. I coś mi się wydaje, że teraz przede mną ciężkie czasy:( Bo będzie pisał i dzwonił, że tęskni, że kocha itp. A ja muszę być jak skała:(Jak to zrobić???  Chciałabym, żeby już było przynajmniej miesiąc później i po wszystkim. Nieważne czy skończy się to moim uśmiechem czy łzami. Bo po łzach przecież przyjdzie czas na śmiech - prawda?
Czasami myślę, że chciałaby spotkać się z jakimś psychologiem.Chciałabym, żeby wytłumaczył mi jego postawę. Dlaczego tam wraca skoro mu tam źle? I gdybym to wiedziała tylko z jego opowieści to pół biedy. Nie wierzyła bym. Dlaczego kiedy jest tam to pije, płacze, wegetuje? Nic nie rozumiem.
A co do samotności to Apoteoza wydaje mi się,że masz świętą rację. Kiedyś mi powiedział, że rzeczą której boi się najbardziej, to właśnie fakt, że zostanie kiedyś sam. Dwa razy pytał się mnie również, tak zupełnie poważnie, że aż nie w jego stylu:), czy gdyby był ze mną nie zostawiła bym go nigdy w życiu. Jak to ujął" no wiesz kochanie, w radości i smutku, w kłopotach i chorobie, no tak zawsze". I wydaje mi się, że on ma bardzo małe poczucie wartości siebie. Stąd jego strach. Bo muszę tu nadmienić, że jestem starsza od niego, od 10 lat sama wychowuję córę, mam stałą państwową pracę - żadne kokosy, ale stała:) Po pracy dorabiam w domu. Nie mam fortuny, ale też nie chodzimy głodne. Poza tym jak na swoje latka - proszę nie mieć mnie za zarozumialca:), wyglądam nieźle. Zresztą z tego powodu zawsze też był zazdrosny. I czasem myślę, że boi się, iż któregoś dnia nie sprosta moim "wymaganiom" i go zostawię. No sama nie wiem.
Teraz najważniejsze żebym dała radę. Nie myslała, nie płakała i wogóle.Bzdury wypisuję:)  I tak tak właśnie będzie:(
Ale spróbuję. Bo chcę żebyśmy żyły spokojnie i szczęśliwie.
A co u Was? Jak Majorka randka?:)
Pozdrawiam.

a kto powiedział, że mu tam źle? On... no właśnie a co Ci ma powiedziec... Duśka moze trudno to pojąć ale w wiekszości ich słowa to kłamstwa.... chociaz czesto nie chcemy dopóścic tego do siebie.... że on może kłamać, przeciez mnie kocha.... tylko ją oszukuje... a tak naprawde oszukuje Was obie.... Wiem, że trudno zebrac siły ale trzeba je znaleść.... Mówisz że ma kompleksy i słabe poczucie wartości.... dwoma kobietami sie dowartościowuje....

co do randki to nie doszło do skutku, po moim rozstaniu wziełam się bardziej za obowiązki w pracy i nie starczyło mi czasu.... może w przyszłym tygodniu.... zastanowie się

ja gdy tylko nachodziły mi smutne myśli od razu zmieniałam muzyke w samochodzie, na zywą, taneczna aby nie słuchac tych wolnych teraz jak to mówie smętów... a czasami jak mnie smutek złapał tak poprostu bez wpływu muzyki tak od tak to trzeba to przeczekac... ludzie pytali co jest? Czemu jestes smutna? A ja odpowiadałam wydaje sie Wam zmeczona.... ten okres jest cięzki ale trzeba go przetrwac, ważne żebys nie dzwoniła i nie pisała do niego.... pamietaj.

powodzenia

dokładnie... najgorsze są pierwsze dni... jak tylko je przetrwasz to potem bedzie juz z górki

mądre słowa, każda z Nas na to zasługuje... jesli naprawde to rozumiesz to juz połowa sukcesu.....

Napewno tego nigdy nie zapomnisz... ja z reszta tez, bo mimo wszystko robiłysmy to wszystko z uczuciem... i pamietaj skoro ja teraz po rozstaniu z "nim" sie usmiecham TO Ty tez sie usmiechniesz tylko potrzeba troche czasu... Znaczyłas dla niego napewno wiele... ale niech to juz zostanie za Toba, w Twoich wspomnieniach ale juz coraz dalej, daleko.... pora zacząć na nowo żyć.

przeczytałam . Nie wiem co Ci doradzic bo Twoje postanowienia i chęć poprawy jest wystarczająca. Bardzo dobrze ze dostrzegasz swoje błędy. Oczywiscie ze będziemy Ciebie wspierać, musisz być teraz silna, Trzymam kciuki!

a co do Twojej mamy to trochę po chamsku powiedziała...ale no cuż,  Pozdrawiam