byłam kochanką.. odeszłam - Netkobiety.pl

Niekochana72 No tak odpowiedź byłaby prosta... niby jest prosta...

ale jednak czy to od razu skreśla go w 100% z listy dobrych ludzi... nie może być przeciez przekreślony i potępiony przez innych ... w tym przeze mnie ...
(...)
czy to że ją oszukuje i zdradza to od razu będzie oznaczało, że mnie też oszukuje lub bedzie oszukiwal... ?
ze nie zasluguje na zaufanie... ehhh ...

Może i tak... tego nie wiem ...  ale nie można myśleć o wszystkich ... kto będzie o mnie myślał jak nie właśnie ja sama!

Witam, drogie kobietki
dołączyłam do waszego grona dopiero dzisiaj... szukając chyba zrozumienia... porady... nie wiem czy jestem już kochanką... czy nią będę czy nie... nie wiem jak to nazwać i co o tym myśleć... ale poznałam faceta, który ma żonę i dziecko ... powiedział mi o tym od razu, nie kłamał i nic nie ukrywał. Od samego początku od razu poczuliśmy tą samą chemie... na pierwszym (i jak na razie ostatnim) spotkaniu połączyły nas namiętne pocałunki... myślałam, że może to jednorazowy wybryk (bo po małej ilości alkoholu) i że się nie powtórzy ale na następny dzień przed jego wyjazdem było to samo. Nie wiem co dla niego to znaczy... czy w ogóle coś znaczy... czy uważa to za zdradę... ? Jak myślicie ?
Ja nie mogę przestać o nim myśleć, mamy cały czas kontakt telefoniczny lub przez internet, na moje szczęście (lub nieszczęście:)) on mieszka dośc daleko ode mnie i raczej nie będziemy się za często spotykać...
chodzę jak w amoku... nie wiem co robić... nie wiem kiedy go zobaczę... wiem, że mu sie podobam - on mi też - i że spędził, ze mną fantastyczny wieczór... tylko co dalej... czy warto w to brnąć? Z żoną jest mu chyba ok, nie pytałam i nie wiem dlaczego się spotyka ze mną... czy może nawet z innymi ... skoro ma żonę?

Czy warto się w to angażować.... pewnie usłyszę to samo co od przyjaciółki ... żeby się w to nie pchać i kopnąć go ...
Tylko co jeśli już coś czuję i nie wiem czy to się uda... jestem po prostu jak zaczarowana... Czy warto z nim o tym porozmawiać w takich kategoriach... ?
Nie chcę żeby mnie oszukiwał i mówił to co chcę usłyszeć... a z kolei skąd mam wiedzieć, że nie będzie ze mną szczery...
rozmowa wisi na włosku... niestety po weekendzie bo weekend standardowo z rodziną... a ja czas spędzam na rozmyślaniu ...co dalej i czy warto...
mam nadzieję, że nie napisałam zbyt chaotycznie... i da się coś z tego zrozumieć...  będę wdzięczna za jakąkolwiek poradę... może coś zrozumiem:)

Miejmy nadzieję, że los tylko kiedyś się nie odwróci przeciwko nam

Znajdziesz mężczyznę , który będzie Twój już do końca i jestem o tym przekonana na 100%

Monia139!
Nie, nigdy tego nie stwierdziłam.
Myślę tylko, że nie jest warta cierpienia.
Rzadko o niej myślę, bo sama zniszczyłbym siebie psychicznie.
Po prostu nie chcę aby jej rodzina się rozpadła.

Jak mam czuć się lepsza skoro dopuściłam się takiego czynu jal bycie kochanką?

niekochana72 napisał/a:

NeverMind napisał/a:

Rzadko o niej myślę, bo sama zniszczyłbym siebie psychicznie.

I to by było na tyle w temacie "Wolę wiedzieć, że spokojnie śpi".
Kochana - przestań oszukiwać samą siebie. Nas nie oszukasz.

Pewne zasady wyznaczyłam sobie na samym początku- nie myśleć o niej, nie myśleć jaka naprawdę jest i co tak naprawdę dzieje się w domu. Jedynie co sobie obiecałam, że nigdy się nie dowie... i to nie chodzi o mnie, bo ja nie mam nic do stracenia- jestem sama. Uważacie, że to, że o niej nie myślę wyklucza, że chcę żeby spokojnie spała?

Czasem warto zastanowić się nad przyczyną, a nie tylko nad skutkiem...

NeverMind napisał/a:

Niekochana... myślisz, że ja nie mam uczuć? Myślisz, że nie wiem co to ból i cierpienie? Myślisz, że nigdy nie miała wyrzutów sumienia? Myślisz, że nie mam żadnych zasad moralnych? Myślisz, że robię to, bo lubię ranić innych? Myślisz, że nie mam żadnych granic i jestem tylko podłą dziewczyną?

Czasem warto zastanowić się nad przyczyną, a nie tylko nad skutkiem...

Myślę, że masz uczucia i one właśnie nie dają Ci spokoju w tej sytuacji. Zwróć uwagę, że przyjęłaś zasady, które maja chronić CIEBIE. Co więcej - podejrzewam, że pomimo, a właściwie Z POWODU Twojego zaprzeczania - kochasz go. I masz wyrzuty sumienia - choćby dlatego jesteś na tym forum w tym wątku.
Zasady moralne - pewnie masz, ale są hmm... z lekka złamane?
A granice pewnie coraz dalej przesuwałaś, prawda? Bo nie wmówisz mi, że marzeniem Twojego życia było od zawsze być czyjąś potajemną kochanką, prawda?

I mnie złamałaś... poleciały łzy. Może mam już dość. Bo mam i mam tydzień na skończenie tego.
Już nawet nie wiem co mam napisać...
Wiem jedno. Gdyby ktoś ponad rok temu powiedział, że będę tkwiła w takiej sytuacji to nie uwierzyłabym.

A co mamy przepraszam robic? Glaskac po glowie i obiecywac, ze bedzie jak w bajce? To sie hipokryzja nazywa...

na forum na którym szukam wsparcia i zrozumienia bo wazy się moje życie...no ale warto czasem sobie przypomnieć, że moje życie gówno innych obchodzi
dlatego piszę tym załamanym kobietom, które są w takim stanie jak ja- wsparcie nie na tym forum...

głaskać po głowie to możesz misia, wszystkie jesteśmy dorosłe

NeverMind napisał/a:

Monia139!
Nie, nigdy tego nie stwierdziłam.
Myślę tylko, że nie jest warta cierpienia.
Rzadko o niej myślę, bo sama zniszczyłbym siebie psychicznie.
Po prostu nie chcę aby jej rodzina się rozpadła.

Jak mam czuć się lepsza skoro dopuściłam się takiego czynu jal bycie kochanką?

Skoro myslisz, że nie jest warta cierpienia i tu się z Tobą zgadzam, dlaczego w takim razie Jej to robisz? Jak możesz pisać, że nie chcesz by Jej rodzina się rozpadła, przecież właśnie Jesteś tego współsprawcą. Okey, to nie Ty powinnaś mysleć o zonie, to nie Ty przysięgalaś Jej miłość i wierność, ale ile jest wart facet, który nie umie dotrzymać danego słowa? W imię czego zgadzasz się być ta drugą, nie zasługujesz na szczęście? Pomyśl o sobie.

tadruga napisał/a:

na forum na którym szukam wsparcia i zrozumienia bo wazy się moje życie...no ale warto czasem sobie przypomnieć, że moje życie gówno innych obchodzi
dlatego piszę tym załamanym kobietom, które są w takim stanie jak ja- wsparcie nie na tym forum...

To w takim razie gratuluje podejscia do swojego zycia. Bo ja losu nie powierzylabym nikomu z forum. Nawet nie przyszloby mi to do glowy. Az tak naiwna nie jestem. Na forum weszlam nie po to, aby inne osoby mnie wspieraly (w sumie to dziwne oczekiwac od zbioru liter wsparcia), ale po to, aby wyrazily swoja opinie, nawet jesli ona nie bedzie po mojej mysli. Nigdy od nikogo nie oczekiwalam, ze rozwiaze moje problemy, podejmie za mnie decyzje. 

tadruga napisał/a:

głaskać po głowie to możesz misia, wszystkie jesteśmy dorosłe

czyzby? bo mam czasem wrazenie, ze czytam wywody narwanych nastolatek, ktore mysla, ze pozjadaly wszystkie rozumy, zwlaszcza wtedy, kiedy ich  opinia nie zgadza sie z moja opinia.

czym innym jest szukanie wsparcia, a czym innym oczekiwanie, ze ktoś rozwiąże cudze problemy, proszę czytaj ze zrozumieniem

Niby każdy człowiek nie jest go wart, ale jednak są przypadki kiedy żona sama daje facetowi pole do zdrady. Myślicie, że jeśli żona mówi mężowi "spierdalaj skurwielu" to on się czuje kochany czy wręcz przeciwnie? inna sprawa, ze nigdy na sto procent nie wiadomo czy mówi właśnie tak. Ale to nie zmienia faktu, że niektóre zdradzane zony nie zasługują na to by być wobec nich fair. Fair należy być przede wszystkim wobec siebie, bo w życiu masz tylko siebie. A to że jej przysięgał? Ona mu też, ale chyba nie teksty typu "spierdalaj"?

tadruga napisał/a:

Niby każdy człowiek nie jest go wart, ale jednak są przypadki kiedy żona sama daje facetowi pole do zdrady. Myślicie, że jeśli żona mówi mężowi "spierdalaj skurwielu" to on się czuje kochany czy wręcz przeciwnie? inna sprawa, ze nigdy na sto procent nie wiadomo czy mówi właśnie tak. Ale to nie zmienia faktu, że niektóre zdradzane zony nie zasługują na to by być wobec nich fair. Fair należy być przede wszystkim wobec siebie, bo w życiu masz tylko siebie. A to że jej przysięgał? Ona mu też, ale chyba nie teksty typu "spierdalaj"?

Poczytaj więcej postów z tego forum, może wtedy zrozumiesz, że nie istnieje cos takiego jak "pole do zdrady".  Jesli w związku jest źle, nie układa się, to próbuje się naprawić błędy, gdy to się nie udaje, wtedy można się rozstać. Nic nie tłumaczy zdrady, a temat złych, sfrustrowanych zon byl wałkowany setki razy na tym forum.

To czego Ty oczekujesz? Że napiszemy Ci, że nie ma sprawy?
Kochana - a zapytałaś skąd te 2 lat? Jak żona się uprze - to będzie się ciągnął lat kilkanaście. A prezent w postaci Ciebie kochanki-  przy rozwodzie z orzekaniem o jego winie - bezcenny.

A Pan mieszka nadal z rodziną? Tylko proszę, nie pisz, że ze sobą nie śpią...

Tym razem przesadziłaś...

Zapytałam i jest inaczej niż myślisz, ale na tym forum na ten temat już pisać nie będę bo od takich jak Ty zrozumienia ani wsparcia oczekiwać nie można. Nie dotyczy to żony. A Ty chyba jednak nie czytasz ze zrozumieniem, bo napisałam, że z nim nie jestem, tak zdecydowałam już jakiś czas temu. Powiem tylko, że Twoja gorycz zalewa Ci obraz sytuacji- pozjadałaś wszystkie rozumy, że wiesz jak jest w każdej rodzinie? Naprawdę żal, że na takim forum można się spotkać tylko z takimi zjadliwymi tekstami i myśleniem na podstawie tylko złych doświadczeń.

Anhedonia napisał/a:

Szukanie winy w żonie to żałosny trick. Nawet z najgorszą, tym bardziej z taką - można się rozwieść...
Więcej: na taki tekst jak cytujesz człowiek z jakąkolwiek godnością właśnie spier... gdzie oczy poniosą od takiej "żonki". A jeśli nie, to jest tym, co w drugim słowie cytatu. Chyba proste.
Wpierw koniec jednego związku, potem dopiero drugi.
No chyba, że ma to być zemsta, wet za wet czy inny tego kalibru szlachetny czyn.
Ale zawsze można zapakować g... w złoty papierek i udawać, że jest cacy. Chyba nie jest, bo nie byłoby dylematów.

Anhedonia kocham Cie za ten tekst
Szczegolnie za zloty papierek

tadruga napisał/a:

Powiem tylko, że Twoja gorycz zalewa Ci obraz sytuacji- pozjadałaś wszystkie rozumy, że wiesz jak jest w każdej rodzinie? Naprawdę żal, że na takim forum można się spotkać tylko z takimi zjadliwymi tekstami i myśleniem na podstawie tylko złych doświadczeń.

Nie oceniaj innych swoja miarką...

TADRUGA musisz nauczyc sie żyć z ta milością.Zaakceptowac ją na dzien dzisiejszy,bo zwalczyc sie nie da...Jednak z uplywem czasu,co teraz zdaje sie byc niemożliwe nauczysz się wypierac ja ze swojej świadomości w coraz glębsze zakamarki serca i umysłu.Nie twierdze że sie pozbędziesz tego uczucia,ale przyzwyczaisz się do niego.Za jakiś czas zrozumiesz.Tak byc musi,i powinnas sie  z tym pogodzic.
Nie pisz ze nie masz szans na ulożenie sobie życia,ze Twoj czas minął,bo to niedorzeczne.Jestes molodą kobietą,potencjalną kandydatką na zone i matke.Masz jeszcze czas...jednak gdy bedziesz ciągle zyla dniem wczorajszym,rozpamietywala i rozdrapywala rany,zatrzymasz się w miejscu ,a może i cofniesz...nie odbieraj sobie szansy.
Nie oddasz wszystkiego żeby z nim byc,zaakceptowac decyzje musisz bo innego wyjścia nie masz...Milości nie zabijaj bo zabijesz cząstke siebie a to proces nieodwracalny.nie mowie tu zebys ją pielęgnowala ale nauczyla się z nia zyć bez niego...przez jakis czas dopoki nie minie bol.
Pozdrawiam

kasandra1234 napisał/a:

TADRUGA musisz nauczyc sie żyć z ta milością.Zaakceptowac ją na dzien dzisiejszy,bo zwalczyc sie nie da...Jednak z uplywem czasu,co teraz zdaje sie byc niemożliwe nauczysz się wypierac ja ze swojej świadomości w coraz glębsze zakamarki serca i umysłu.Nie twierdze że sie pozbędziesz tego uczucia,ale przyzwyczaisz się do niego.Za jakiś czas zrozumiesz.Tak byc musi,i powinnas sie  z tym pogodzic.
Nie pisz ze nie masz szans na ulożenie sobie życia,ze Twoj czas minął,bo to niedorzeczne.Jestes molodą kobietą,potencjalną kandydatką na zone i matke.Masz jeszcze czas...jednak gdy bedziesz ciągle zyla dniem wczorajszym,rozpamietywala i rozdrapywala rany,zatrzymasz się w miejscu ,a może i cofniesz...nie odbieraj sobie szansy.
Nie oddasz wszystkiego żeby z nim byc,zaakceptowac decyzje musisz bo innego wyjścia nie masz...Milości nie zabijaj bo zabijesz cząstke siebie a to proces nieodwracalny.nie mowie tu zebys ją pielęgnowala ale nauczyla się z nia zyć bez niego...przez jakis czas dopoki nie minie bol.
Pozdrawiam

"

Probowalam cie pocieszyć TADRUGA,próbowalam bo rozumiem twoj stan emocjonalny.Moga to zrozumiec tylko te osoby ktore byly w takim ukladzie.Niestety....
Na dzien dzisiejszy mogę tylko ostrzec przed popelnieniem błędu ,tak błędu życia!

Ja odeszlam...odeszlam
bo może podświadomie balam się że on zrobi to pierwszy
bo nie chcialam się dzielic facetem mojego zycia jak ciasteczkiem
bo nie moglam znieśc wyrzutow sumienia wobec jego dzieci i żony
bo nie chcialam żeby w końcu wszystko się wydalo i zrujnował sobie zycie
bo nie moglam dać mu szczęścia tak jak bym tego pragnęła
bo nie bylo go przy mnie gdy najbardziej go potrzebowalam
bo takie życie jest grzechem
bo nie moglam patrzec jak dręczą go wyrzuty sumienia
bo podwojna moralnośc wykańcza

bo nie mozna ukladać sobie życia na cudzym nieszczęściu
bo Go kochalam...

to chyba wystarczające powody dla ktorych nie warto byc ta drugą

Każda będąc tą druga powinna byś świadoma powyzszego....Wybór mamy zawsze,nikt nas do niczego nie zmusza,ale to nasze zycie.........

Czy ze soba sypiali...nie wiem.Wiem jedno że róznie to bywa w małżeństwach,Czasami nie sypiaja ze sobą miesiącami nawet jak nie maja kochankow...
Czy wygralam...uwazam że nie!Tamten "związek" na zawsze pozostawil ciern w moim sercu.Czy bylo warto/Same odpowiedzcie na to pytanie...

Pozdrawiam kobietki

Dziewczyny, co z Wami jest? Gdzie się podziało wsparcie, które dawały sobie uczestniczki tego forum na jego pierwszych stronach? Po to tutaj przyszłam, po to czego nie mam w życiu realnym, po to żeby przestać myśleć o samobójstwie w każdej godzinie, a co od Was otrzymałam?.... Dziewczyny, trochę empatii.... kilka razy mnie poniosło i napisałam za ostro, za co Was przepraszam, ale proszę, jeśli nie potraficie wykazać się empatią - nie rańcie....ja naprawdę więcej nie jestem w stanie znieść....walczę o życie....nie o sprawiedliwość, nie o usprawiedliwianie mojej czy jego osoby....ja naprawdę jestem w gorszej sytuacji niż większość z Was, więc  proszę miejcie na uwadze, że może to być ostatni tekst jaki przeczytam.... Naprawdę zgadzam się z większością waszych wniosków i jestem wdzięczna, ze podzieliłyście się Waszą historią, że tu jesteście..... Przyszłam na to forum bo to moja ostatnia nadzieja by zachować życie, wiem, to brzmi śmiesznie, ale niestety taka jest smutna prawda.... Wiem, każdy ma swoje bóle, przeżycia, traumy....Każdy ma też inny próg wytrzymałości i jakieś otoczenie wokół siebie....Ja nie mam już nic.... W życiu bym się nie spodziewała, że przychodząc po wsparcie dostanę jeszcze więcej kopów na dowód tego jaka jestem beznadziejna, jaka to jestem godna pogardy Waszym zdaniem, jaka naiwna i żałosna, jaka śmieszna.... Jeśli chciałyście,żebym poczuła się jeszcze gorzej to Wam się udało. Mam jednak nadzieję, że nie taka była Wasza intencja. Nie jestem ani naiwna, ani wszechwiedząca, ani Duchem Świętym nie jestem ,jak ironicznie dowaliła jedna z Was. Jak możesz kobieto znając moją historię obrzucać mnie śmiechem, drwiną, kpiną ? Czy zdajesz sobie sprawę jaką wagę mogą mieć dla mnie Twoje słowa? Jaki mogą mieć skutek? Zastanawiałaś się ile cierpienia dokładasz tym, które już i tak cierpią ponad normę?  Jestem kobietą całkowicie złamaną przez życie, czarka przelała się dzięki ostatniej historii. Możecie dalej wyśmiewać, kpić, szydzić, jeśli Wam to sprawia radość- proszę, możecie robić co Wam się podoba, dokopcie leżącemu, podeptajcie ludzką godność, nacieszcie się czyimś bólem.... Ja prosiłam tylko wsparcie, empatię i dobre słowo. Przepraszam, że w ogóle wzięłam udział w tej dyskusji z nadzieją na dodanie mi sił by jednak żyć dalej. Dzięki Wam jednak wiem, że nie warto żyć dalej, zwyczajnie nie warto mieć nadziei na zwykłą ludzką empatię, na wsparcie....Na to, że człowiek okaże się człowiekiem dla drugiego... Smutne. Bardzo Was przepraszam, że włączyłam się do tego forum. Lepiej było od razu podciąć sobie żyły.