Kochanek zawiódł?

Dziękuję Starr

Znalazłam coś ciekawego, może ktoś będzie miał ochotę
https://www.youtube.com/watch?v=71C_NRgL8Nw

Dobrze mi ten wykład zrobił. Choć z kilkoma kwestiami się nie zgadzam.

Witaj Madowa... fakt, dawno Ciebie nie było.
Czytam i jedno tylko mogę napisać: Jesteś na jak najprostszej drodze, do powtórki z rozrywki. Nie Macie się nad czym zastanawiać, Wam koniecznie potrzebna jest i to natychmiast, terapia. Inaczej zgubicie się w bardzo krótkim czasie. Ty już widzisz w nim tylko wady.... Najpierw terapia męża, a zaraz, w ślad za nią terapia par...

O kurde, dawno nie śledziłam Twojego wątku, za to obserwuję Twoje wypowiedzi w innych (zwłaszcza kasi80) i widzę jak bardzo się rozwinęłaś, jeśli chodzi o głębszy wgląd w wiele spraw i inteligencję emocjonalną <brawo>

A wracając do Ciebie.. nie podejrzewałam, że się zejdziecie, że będziesz nadal próbować po tym wszystkim. Oczywiście to była Twoja decyzja i wszystko dobrze.

Może dobrze, że zaprzestałaś na jakiś czas prowadzenia wątku, bo mogłaś podejmować swoje decyzje i na gorąco widzieć jakie są tego efekty + masz teraz perspektywę, o którą byłoby trudniej gdybyś sugerowała się np. jakimiś komentarzami.
Zamiast tego wzięłaś sprawy 100% w swoje ręce, bo zaczęłaś od siebie, od zrozumienia siebie i tego na co masz realnie wpływ, na co nie i jak to przede wszystkim jest wszystko kreowane z poziomu emocji i ich interpretacji, jak poprzez intencję- głęboko w podświadomości - materializuje nam się cała reszta, okoliczności itd.

To jest super.
Teraz wiesz i masz ogromny kapitał na przyszłość.

A co do waszej relacji z mężem, to zgodzę się tu z Excopem

No właśnie..Jak wskrzesić coś, kiedy nigdy nie było żadnej iskry?

I teraz co.. Z jednej strony smutno, smutny wniosek, bo tyle starania i inwestycji w coś, co miało być stabilnym  fundamentem, wokół którego kręci się cała 'zmienna' reszta, a okazało się, że jest odwrotnie- Rodzina zbudowana na iluzji więzi okazała się najmniej odporną na zmiany częścią całej układanki.

Ale jakby patrzeć tylko z poziomu rozwoju, Twojego rozwoju Madowa - to jest zaj..cie, bo dzięki temu nabyłaś ogromnej wiedzy o tym, jak to wszystko działa i kiedy ma szansę zadziałać, a kiedy nie, pomimo najszczerszych chęci.

Teraz Twoje samopoczucie i dalsze kroki zależą od tego, na którą stronę wniosków się bardziej przechylisz: przeważa emocje, czy jednak świadomość rozwoju i doświadczenia..
Wiadomo, że nie da się do końca wyłączyć emocji, ale..coś się kończy.

Daj znać jak postanowiłaś to rozwiązać.

Tak myślałam Elle, że mnie z kimś pofajtałaś

Co do Nas. Rozumiem, widzę, że najlepsze dla Nas obojga będzie rozejście się.
Sprawa jest o tyle trudniejsza, że mamy tu do czynienia z uzależnieniem od partnera.
Mąż całkowicie oparł swoje życie na mnie. Oprócz mnie i córy, nie ma nic. Znajomych, zainteresowań, pasji itp.
Ok, ma pracę (całe szczęście), ale oprócz tego cały Jego świat kręci się wokół mnie.
Nawet córka ma tu mniejszą rolę. W sumie jej rola sprowadza się do zwiększenia statusu quo.
Ona jest obecna, ale mąż traktuje ją jako "coś naturalnego". Nie angażuje się w wychowanie.
To jedno. Drugie, czasem nawet ignoruje Ją, ma złość do Niej jeśli zrobi coś nie po Jego myśli, często Go irytuje,
a nie daj boże zajmie moją całkowitą uwagę w momencie gdy On tego oczekuje.
Zaczynam dostrzegać te wszystkie aspekty.
Jestem współuzależniona. Czuję, że to ode mnie zależy samopoczucie męża, szczęście.
Czuję się odpowiedzialna za Jego życie. Gdy płacze mam wtedy ogromne poczucie winy i mimo, że przed godziną
rozsądek jasno do mnie przemawiał, to w danej sytuacji poddaję wątpliwości swoje decyzje,
bo widzę cierpienie męża i mam ogromne wyrzuty sumienia. Nigdy nie byłam nauczona krzywdzić drugiego
człowieka swoimi decyzjami. Może inaczej, zawsze mi wpajano, że nie robi się drugiemu krzywdy, że
swoje potrzeby można poświęcić na rzecz bliźniego. Wiem, że jednym słowem mogłabym przywrócić
najbliższej mi osobie uśmiech na twarzy. Wystarczyłoby znów się poświęcić.
Ale ja mam przecież jedno życie, którego nikt za mnie nie przeżyje. Nie chcę, zapytana na starość
czy swoje życie przeżyłabym drugi raz tak samo odpowiedzieć: nie, moje życie to było trwanie, nie życie.
Ehhh... ciężkie to wszystko. Tym bardziej, że gdy mówię o tym wszystkim mężowi to On przyznaje mi rację
i obiecuje, że tym razem będzie wszystko inaczej, że On się postara być bardziej aktywny, że będzie się angażował.
Ale to tylko słowa. A ja już nie podejrzewam Go, że faktycznie ta chęć do współpracy jest trwała.
On już pare razy obiecywał. Ostatnio gdy się schodziliśmy miał taki zryw. Jednak po krótkim czasie odpuścił,
nie spróbował stworzyć własnej autonomii, czym mnie odciążyłby psychicznie.
Ps: to tak na marginesie. Ma kontakt z kochanką z tamtego roku. Ponoć już od jakiegoś czasu,
ponoć to kontakt czysto koleżeński, ponoć nie popełni błędów z tamtego roku. Ale dopiero po naszej rozmowie
o rozstaniu zauważyłam wzmożoną aktywność smsowania, zabierania tel do łazienki.
I znów obarczam się winą, tym razem o to, że On nie wykorzysta tego rozstania
jako materiału do pracy nad sobą, a po prostu wpakuje się w kolejny związek i
powieli błędy. Boję się, że zmarnuje sobie życie. Ale jak ja mam Go przed tym uchronić?
Przecież Mu nie zabronię kontaktu z kobietami. On jest dorosły. Wiem, że zmieniając decyzję mogłabym jakoś
popracować nad Nim, z Nim, ale znów poświęcając się to błędne koło.
Po prostu ratuję siebie, nie Jego. Choć to dla mnie wielki ból zostawić Go samego sobie
wiedząc, że zapewne pobłądzi. On jest mi bardzo bardzo bliski, tyle lat.
I czuję się jak matka, która swoje małe dziecko świadomie zostawia gdzieś w tłumie
i obserwuje czy sobie poradzi czy nie. Smutne to wszystko, smutne że walczę o
swoje szczęście kosztem najbliższej mi osoby.

Psycholog nie powie mi nic czego nie wiem. Wiem, że aby uwolnić się od tej odpowiedzialności za Niego muszę skupić się na własnym życiu. Oczywiście w tym miejscu również pojawia się poczucie winy, takie uczucie "powinności", czyli: powinnam się o Niego martwić, bo tyle lat, bo jest mi bliski. Tak jakbym miała wyrzuty sumienia, że chce się skupić na sobie.

Ale z czym przyszłam tym razem.
We wtorek wróciłam z 4 dniowego pobytu w Pl. Mąż wczoraj znów mnie nakłaniał do kolejnej próby. A na koniec powiedział, że w weekend miał myśli samobójcze. Że te 4 dni beze mnie i córki, ta pustka w mieszkaniu uświadomiła mu jak będzie wyglądać Jego życie, że On nie chce tak żyć.
Mówił, że chciał się napić i zrobić to w upojeniu, bo na trzeźwo nie ma odwagi. Każe mi się jeszcze raz zastanowić i powiedzieć ostateczną decyzję.
Dał mi do zrozumienia, że jeśli będę ją podtrzymywać to On może "to" zrobić. Płakał przy tej rozmowie. Jeszcze nigdy mnie tak nie wystraszył. Nie mam pojęcia co robić, jak się zachować. Chciałabym się znaleźć w innym miejscu i innym czasie. Jak postępować z człowiekiem które ma takie myśli?

Nie daj sobą manipulować, nie ponosisz odpowiedzialności za stan emocjonalny twojego meża, nie obwiniaj się za to. To są jego myśli, jego lęki, a nie twoje. Niestety tak działa uzależnienie. Skoro ta relacja z mężem wyniszcza ciebie, jest toksyczna, to masz prawo zakończyć ją by odzyskać spokój i żyć w zgodzie z sobą. Nie daj się więc wciągnąć w manipulację meża, postaw jasne granice co zrobisz gdy.... i bądź konsekwentna. Gdy będzie ciebie straszyć- wezwij policję lub pogotowie. Natomiast męczyć się będziesz psychicznie dopóki mieszkacie razem. Nie myśl o tym, co się stanie , co zrobi mąż gdy się wyprowadzisz. Może przedstawienie rozstania z mezem na bardziej akceptowalną przez niego/ przez was wersję- odpoczynku od siebie, separacji na jakiś czas by poczuć się zdrowszym, utrzymywanie kontaktu telefonicznego z mężem- ty ustalasz granice jak często i o czym chcesz rozmawiać.
Zadaj mu pytanie czy jest szczęśliwy, spełniony.
Ty również mu powiedz o swoich odczuciach i co chcesz zrobić niezależnie od tego, co on myśli, bo nie ok. jest szantażowanie ciebie.

Manipulowanie emocjami partnera jest złe.
Szantaż emocjonalny w postaci zapowiedzi samobójstwa z chwilą rozstania, jest według mnie, jedynym sposobem, który jest w zasięgu ręki męża, by zatrzymać Cię przy sobie, Madowa. Bo ma świadomość, że córką grać nie może za bardzo (przecież zostanie jej mama, prawda? A poza tym, wątpię, czy w przypadku realizacji groźby chciałby, by córka dorastała z fałszywym przeświadczeniem, że to mama doprowadziła tatę do targnięcia się na własne życie). Chyba, że szczęście dziecka jest mu obojętne.
Moim zdaniem,  gdy swego czasu obawiałaś się, jak sobie poradzisz bez "opieki" męża, zaprzepaściłaś możliwość stworzenia relacji byłych małżonków na zdrowych zasadach, opartych o wspólną troskę o Waszą córkę.
Kierowałaś się poczuciem winy, choć już wtedy prawie pewne było, że to nie wypali, bo miłości do nie kochanego męża na kozetce psychologa nie wygeneruje się, chócby bardzo się chciało.
Kibicowaliśmy Ci, bo pokazałaś determinację, by spróbować. Jednak, pewnych rzeczy się nie przeskoczy. Owe poczucie winy zmieniło się w kajdany poczucia odpowiedzialności za ślubnego. Zdrowe to nie jest.
Trzeba podjąć decyzję i konsekwentnie ją realizować. Córce debaty oszczędzić, ale z wnioskami zaznajomić, w miarę delikatnie.

Witaj Madowa.
Kiedyś już śledziłem Twój wątek, dzisiaj przeczytałem go po raz kolejny, tym razem cały. Nie wiem dlaczego mnie zainteresował. Może dlatego, że jesteśmy w podobnym wieku (jeżeli dobrze wydedukowałem), a Twoje życie jest przepełnione huśtawką nastrojów,o których istnieniu mogę sobie jedynie wyobrażać. Nieważne.
Na początku stałem po stronie/trzymałem kciuki za Twojego męża, bo przecież zdradziłaś. Zadziałała męska solidarność. Byłego męża przedstawiłaś jako chorobliwie zazdrosnego, ale kochającego i ciebie, i córkę, ułożonego mężczyznę.
Chorobliwa zazdrość? To jest twoja wymówka? Jeżeli coś ci w związku nie pasuje, to komunikuj o tym drugiej osobie, uderz pięścią w stół do cholery, a nie wskakujesz innemu do wyra! Boże, co za głupie babsko - tak sobie wtedy myślałem.
Czuję się oszukany, bo jak w książce- kibicowałem bohaterowi, który na końcu okazuje się totalną pomyłką, a czarny bohater okazuje się tym, który ma kręgosłup moralny. Pod koniec wyszło, że żyłaś z kłamcą i alkoholikiem. W sumie już wtedy nie czułem cienia sympatii do tego gościa, po jego numerach z prostytutką, ale i tak poczułem się oszukany. Oszukany przez Ciebie, bo wyszło, że byłaś naprawdę dobrą żoną, która się troszczyła i poświęcała rodzinie, a w pierwszych postach przedstawiłaś się jako "zagubiona księżniczka" egoistka.

Wnioski z lektury:
- Jesteś mądrą, ciepłą kobietą, której zbyt często wyłącza się mądrość, gdy empatia dochodzi do głosu.
- Jeżeli chcesz pomóc byłemu mężowi, to przestań mu matkować. Robi z siebie męczennika i tyle. Skrzywdziłaś go odchodząc, ale jeszcze bardziej skrzywdziłaś dając mu kolejne szanse. Nie kochałaś go, trzeba było uciąć to szybko.
- Nie miej wyrzutów sumienia. On dostał szansę na uratowanie rodziny, ale jej nie wykorzystał. Wielka miłość którą tak ochoczo deklarował, okazała się tylko pustymi słowami.
- Nie umiesz używać słowa "bynajmniej":P

Trzymaj się ciepło, pozytywne myślenie i będzie lepiej.

Z punktu widzenia faceta:
W tym co napisałaś wyczułem, że za swoje obecne niepowodzenia winisz ex-a.
Jak sama napisałaś podjęłaś decyzję, być może kolejną nieprzemyślaną, wdrożyłaś w życie swoje postanowienie. Jesteś dorosła i miałaś takie prawo ale pamiętaj, że on miał prawo się z tym nie zgadzać. Teraz trzeba wziąć na klatę. To co się dzieje nie jest winą ex małżonka lecz konsekwencją działań wynikających z relacji między Wami. Działań, a może bardziej zaniechań.
Odetnij się więc od niego, jemu też będzie łatwiej ... z czasem. Na początku będzie trudno. Sadzę, ze problem jest gdzie indziej, że to Ty nie chcesz tego, nie chcesz tracić go z horyzontu. Uważam, że własnie twój brak chęci odcięcia się od byłego męża dostrzega Twój obecny, czuje się jak piąte koło u wozu i ja się nie dziwię. Tak jak napisał/a KGB "Nie zaczniesz nowego rozdziału, jeżeli w kółko będziesz czytać poprzedni"
dla przypomnienia:

Wcześniej zanim go poznałaś, tj. w listopadzie 2013 napisałaś tak

z naciskiem na zdanie pogrubione/podkreslone, gdyż poszło to w zupełnie inną stronę.
Utrzymując chorą relację przedłużacie ten stan.
Sadzę, że Ty nie chcesz się odciąć, w ten sposób niszczysz swój obecny związek.
Jeśli miałbym doradzić to powtórzę co napisałem we wstępie, że powinnaś zrobić wszystko by odciąć się od niego ... dać Wam szansę żyć spokojnie, a przede wszystkim zająć się swoimi sprawami bieżącymi i przestać oskarżać exa o wszelkie plagi w Twoim życiu.
Tylko czy Ty jesteś gotowa ?

Dobry wieczór.
Autorko, a co Twój BYŁY mąż ma Ci wybaczyć? Nie umiem zrozumieć, albo przeoczyłam coś... Jeśli możesz napisz raz jeszcze.

Dla jasności, Madowa.
Ów ktoś, to ten sam, "były" kochanek, o  którym powiedziałaś mężowi przed rozwodem?
Bullet to sugeruje, komentując Twoje wznowienie wątku?

o to to to ... właśnie.
Mąż tak naprawdę szansy nie dostał bo kochanek był obok.
Jak mawiał mędrzec "Miałaś babo tranzystorek, ostał Ci się spinek worek" - przykro mi ale weź na klatę to co się stało i odpuść ...
Z perspektywy faceta, byłem w podobnej sytuacji jak Twój ex ... ja zerwałem z moją bż kontakty całkowicie, kontakt wyłącznie w sprawie dzieci, żadnych spotkań, rozmów .... niczego

Jasne, dziewan, nie ma to jak projektować swoje marzenia na Autorkę.

"  Kiedyś zrozumiesz, że nie było warto, niszczyć tego co było dobre, w imię tego co się ładniej świeciło. Ale będzie już za późno, a Twoje czyny, będą odbijać się w oczach innych ludzi, do końca Twoich dni."" - daj spokój, Madowa to nie Twoja ex żona i naprawdę nie wszyscy ludzie żałują odejścia.

Masakra, że Ty ciągle nie możesz tego przeżyć i żyjesz tym, że ona kiedyś "zapłacze" nad tym. Będziesz tym żył i tak myślał sabotując swoje relacje, a ona będzie 100km przed Tobą, bo żyje kobita od dawna swoim życiem.

@dziewan, nie. Ty sypiesz jakimiś cytatami a la Bozia z nieba , co to mają niby "odwrócić bieg historii kiedyś" i ex żony wiarołomne i skruszone powracają na kolanach do ex mężów/ex partnerów, błagając o litość, a wtedy ci ex małżowie mówią z triumfem w głosie: "Już za późno! ha ha" , podskakują i strzygą kowbojkami o siebie w powietrzu, po czym odwracają się i odchodzą w stronę zachodzącego słońca, a wiarołomna zostaje zapłakana z twarzą w dłoniach i przez palce obserwuje jak ex ukochany odchodzi... ale potem zawsze dzowni budzik.

Ding ding! Ja go tylko wyłączam bo odpłynąłeś, jak zawsze zresztą.

Chcę, żeby mi wybaczył mnóstwo błędów, które popełniałam będąc Jego żoną; kłamstwa; brak komunikacji; romans; brak pożądania;
to, że nie umiałam Go pokochać; że nie miałam więcej zapasów energii do walki o małżeństwo; niech mi wybaczy,
że doprowadziłam Go do stanu w którym dla ratowania Nas robił rzeczy, które teraz widzi jako upokorzenia. Ma tyle żalu i bólu,
że wręcz chyba mogę stwierdzić, że mną gardzi. Bardzo potrzebuję Jego wybaczenia.

Nie umiem przewidzieć, co byłoby gdyby kochanek się nie pojawił.
Fakt jest taki, że gdybym kochała męża, żaden facet nie zachwiałby tą miłością. Stało się inaczej. Wiem, że popełniłam błąd
uciekając w romans. To była najprostrza i najgorsza droga. Dziś płacę za to wysoką cenę, tak jak napisał dziewan:
moje czyny odbijają się w oczach innych ludzi. I w oczach moich, sumienie nie pozwala mi spokojnie żyć. Chciałabym zrobić replay,
inaczej pokierować wydarzeniami. Póki podróże w czasie nie będą możliwe, muszę trzymać w rękach ten ciężar. Naważyłam piwa, muszę je pić.

Tak, zgadza się. To ten sam mężczyzna. Gdy końcem maja tamtego roku wyprowadzałam się z córką do męża za granicę nie miałam kontaktu
z kochankiem. Zakończyłam go ok 1,5 mca wcześniej.
Z ogromnymi nadziejami wiązałam ten wyjazd. Wierzyłam, że przyniesie zmiany na lepsze. Inaczej nie zdecydowałabym się na rewolucję
w życiu swojej 7letniej córki. Musiała nie tylko zmienić miejsce zamieszkania, ale i szkołę. Musiała zmierzyć się z totalnie nowym środowiskiem, z obcym językiem. Ja zostawiłam w Pl dobrą, urzędową pracę. Jednak nie bałam się, czułam determinację, chciałam tej rewolucji, bo nadzieja była wielka.
Przez pierwszych kilka mcy mieszkało Nam się dobrze, co prawda córce bardzo ciężko przychodziło zaklimatyzowanie,
ale wspieraliśmy ją oboje. Mieszkało się dobrze, ale to było tak jakbym mieszkała z serdecznym przyjacielem.
Nie umiałam na siłę rozbudzić w sobie iskry, która była potrzebna. Nic nie tąpnęło. Czułam to i ja i mąż. Rozmawiałam z Nim o tym.
Paraliżowała mnie myśl, że nie umiem utrzymać tej rodziny, miałam do siebie wielki żal, który został do teraz.
To juz było Nasze trzecie rozstanie, ostateczne, najtrudniejsze. Zrobiłam rewolucję, którą po pół roku musiałam odkręcać.
Przyjazd do Pl na Boże Narodzenie miał być przyjazdem powrotnym moim i córki. I tak było, jednak czas przed wyjazdem
był okropny. Mąż groził samobójstwem, bałam się wychodzić z domu, zostawiać Go samego. Wyrzucał mi moją przeszłość, romans,
zaczął znów nadużywać alkoholu. To był bardzo ciężki okres. Chciałam Mu pomóc, ale jedyne co chciał przyjąć ode
mnie to: zmiana decyzji, wszystkim innym gardził. Dodatkowo przez przypadek natknęłam się na dokumenty z banku, dowiedziałam się,
że w roku 2014 (to był rok w którym ja mieszkałam w Pl, on za granicą, nie byliśmy razem) narobił zobowiązań na potężną sumę.
Po co? Nie mam pojęcia. W nic nie inwestował, a poza tym miał bardzo dobrze płatną pracę. Nic mi o tej sprawie nie powiedział.
Pamiętam jak bałam się, że nie uniesie tego wszystkiego. I tak już zostało - boję się tego do tej pory
Postanowiliśmy, ze wigilię spędzimy razem. Tak, było. Po świętach, jeszcze w grudniu złożyłam pozew rozwodowy.
Z kochankiem w żaden sposób nie kontaktowaliśmy się przez kilka mscy. Zdarzało mi się myśleć o Nim, skłamałabym gdybym napisała, że tak nie było.
Ale to nie były myśli erotyczne, lub wzdychanie jaki On fajny, a mąż stary i nudny. Wystudziłam emocje z Nim związane.
Pod koniec listopada przyjechałam do Pl na 4 dni, miał imieniny. Napisałam życzenia. Wtedy też się spotkaliśmy. Nie widzieliśmy się
1,5 roku. Poszliśmy na herbatę, pogadaliśmy, potem każde rozeszło się w swoją stronę. Po ostatecznym powrocie
do Pl, zaprosił mnie na sylwestra, zgodziłam się. Nie, nie wylądowaliśmy w łóżku. W połowie stycznia znalazłam pracę za granicą (musiałam
zgromadzić zaplecze finansowe, mieszkając u męża wydałam oszczędności, a potem byłam z córką na Jego utrzymaniu). A. zaproponował,
że odwiezie mnie na miejsce (wyjechałam bez córki). Przed rozpocząciem pracy miałam 1 dzień wolny. Został, pomógł mi z rozpakowaniem,
urządzeniem się. Potem wrócił do domu. 29 stycznia był rozwód, po nim gdy musiałam wracać do pracy, A. znów zaproponował, że mnie odwiezie.
I tak jak ostatnio, miał się wyspać, zregenerować i wracać do domu. Z tym, że Jego odjazd przeciągał się z dnia na dzień.
Miejsca miałam dużo, więc miał gdzie spać. Po powrocie z pracy czekało na mnie posprzątane mieszkanie, ciepłe jedzenie,
miałam do kogo otworzyć buzię. A rozmawiało Nam się dobrze, mieliśmy dużo tematów do obgadania - tych lekkich, ale i też tych ciężkich.
Tak, po kilku dniach wylądowaliśmy w łóżku. Został ze mną do momentu, aż uznałam, że zarobiłam wystarczająco pieniędzy i mogę wracać
do kraju, do córki. On w tym czasie sprzedał dom, a gdy wróciliśmy do Pl wynajął blisko Nas mieszkanie. Poznałam Go z córką,
na początku mała buntowała się, nie chciała Go widywać. Nie naciskałam, nie widywali się przez kilka tygodni. Potem podjęliśmy
drugą próbę. Tym razem mała dała szansę A. Polubiła Go. Od sierpnia mieszkamy w trójkę.

dziewan, gdybym relację z mężem zakończyła wcześniej, bez realizowania pomysłów jak ją ratować, też miałabym dziś
wyrzuty sumienia, miałabym żal, że nie wykorzystałam każdej szansy.

No właśnie, chyba pochopnie pozwoliłam sobie na kolejny związek... A. jest zupełnym przeciwieństwem b. męża. Powinna być sielanka, czasami jest,
gdy mam lepsze dni, jednak często jestem przygnębiona, bo męczy mnie sumienie. Przeżywam każde niepowodzenie b. męża.
On za każdym razem mi o nich donosi, wini mnie, no a ja nie umiem być na to odporna. Potem A. musi wykonać sporą pracę, żeby jakoś podnieść
mnie na duchu i tak kręcimy się od jednego niepowodzenia bm do drugiego. Poza tym mam toksyczne nawyki, które przeniosłam z małżeństwa do obecnego związku, staram się z tym walczyć, pilnuję się, ale A. i tak musi mieć sporo cierpliwości gdy się zapomnę (choć nie powiem, jakiś postęp widzę).
Najbliższy okres będzie dla mnie trudny, ponieważ bm zobligował się podczas rozprawy, że będzie mi przekazywał rodzinne zagraniczne na naszą córkę -
w efekcie nie przekazał mi sporej sumy pieniędzy. Oczywiście ja bym to odpuściła, ale rodzice i obecny partner uważają, że
te pieniądze należą się dziecku i mam o nie walczyć. Mam z tym ogromny problem, bo to oznacza, że będę musiała wstąpić na drogę sądową.
Ja przeciwko bm. Nie dość, że wyrządziłam Mu tyle złego to jeszcze mam wezwać Go do sądu. Póki co poprosiłam adwokata, zeby wezwał Go do zapłaty
i mam cichą nadzieję, że odda mi te pieniądze. Nie wiem co będzie jak tego nie zrobi, na samą myśl boli mnie brzuch. Żeby mieć święty spokój
puściłabym tą sprawę płazem, ale wszyscy dookoła uważają, że to mój obowiązek walczyć o pieniądze, które należą się córce.
Wiem, że wydał tą kasę na swoje długi. Na początku mówił, że odda, teraz mówi że mam o tym zapomnieć, że jednak te pieniądze ma
i korzysta z nich gdy widuje się z córką. Nie chce Mu robić problemów, wiem, ze ma ich wystarczająco. Ne mam zielonego pojęcia jak się zachować w tej sytuacji.

robi się żenada ... gdybyś chciała to byś odpuściła, to można odkręcić w sadzie wystarczy ZAMIAST (po tym co mu zafundowałaś) POZYWAĆ BM O PIENIĄDZE, ZŁOŻYĆ ODPOWIEDNI POZEW, w którym sąd wyda inny wyrok, tym razem na rzecz b. męża. Ty wybierasz konfrontację .... i takie żenujące tłumaczenie

clou ...

Zaczyna to się przeradzać w tragedię a'la bezwolna Krotka. Wszystko jej każą, na wszystko naciskają ... a Ty taka biedna.
Bm i dziecko oboje - mają zniszczone życie, to co najcenniejsze czyli bezpieczeństwo, rodzinę, więc jeszcze zniszcz b.m finansowo. Najlepiej wsadź go do pudła bo tak chce kochanek i rodzina

a może w drugą stronę .. zaproponuj, by córka mieszka z b. mężem, on na pewno nie będzie wyciągał pieniędzy od Ciebie mimo, że dziecku by się należały....

dokładnie Piotr ... więc dodam, może wulgarne ale wg mnie prawdziwe "stare przysłowie pszczół": koszmar rozwodnika zaczyna się wtedy gdy "obudzi się pewnego dnia i zauważy, ze syf ten sam ale ryje inne", a rycerz w zbroi nie taki idealny, zbroja wcale tak nie błyszczy jak się wydawało, do tego nie na białym koniu lecz jakimś wypłowiałym ....

Pamiętam wszystko co wyżej przytoczyłeś.. Sytuacja z b. mężem wymknęła mi się spod kontroli.
Wbiłam sobie do głowy, że uda mi się z Nim stworzyć fajną relację dla córki. Aby mała nie widziała w Nas żalu, tylko co prawda
rozwiedzionych, ale zgodnych rodziców. Zaczęłam obserwować, że odbija się to na moim obecnym związku. Dlatego też STOP.
Kończę z walką o dobre relacje. Myślę zrobiłam w tym kierunku bardzo dużo. Gdyby b. mąż również tego chciał, miał ku temu
wiele okazji byśmy zaczeli normalnie się porozumiewać. Widocznie jest w Nim zbyt dużo bólu i to Mu uniemożliwia. Ja odpuszczam,
skupię się na tym co ucierpiało, a na czym mi najbardziej zależy, na nowym związku i byciu szczęśliwą.

Chłopaki mówią tak a nie inaczej na podstawie swoich przeżyć. Zostali skrzywdzeni przez swoje żony, więc trudno im patrzeć na tę sytuację inaczej. Madowa, pisałam Ci już wyżej. Mąż jest dorosły, musi sam uporać się ze swoimi uczuciami. Nic i nikt nie jest w życiu na stałe. Nieważne z czyjej winy było rozstanie. Nie możesz do końca życia biczowac się, bo on nie chce i nie umie ułożyć sobie życia na nowo. Dobrze zrobisz, jeśli ograniczysz kontakt do niezbędnego minimum. Odnośnie pieniędzy na dziecko, to czy to nie jest tak, że on może pobierać ten dodatek tylko jeśli dziecko jest zameldowane w tamtym kraju i tam mieszka? Pieniądze oczywiście należą się dziecku, a nie na spłatę długów b. męża.

oby to odcięcie się od bm nie było takie samo jak odcięcie się od kochanka i nie było kontaktu przy pierwszej okazji, pod byle pretekstem... itp.