Kochanek zawiódł?

Ok. Czaję. I serio nie miałabym nic do niego gdyby nie to, że w tym samym czasie gdy prowadził dwa romanse mówił mi że chce abyśmy się zeszli.

Wkurza mnie fakt, że jedno mówił, a drugie robił. Romansował, jednocześnie mówiąc że kocha. Trwało to ok. 6mcy. Tego nie rozumiem.

Dla mnie to żadna miłość.

Ja bynajmniej zanim znalazłam się w łóżku z innym mężczyzną powiedziałam mu co mi leży na sercu, o braku uczuciu.

Taka mała różnica.

Chodzi o to, że nie mogę przeboleć, że mógł tak dobrze odgrywać te dwie role. Że poddaję pod wątpliwość gdy teraz znów zapewnia mnie o miłości.

Wiesz, mnie się wydaję, że on sam nie wie co czuje. Teraz jest cacy i kocha. Ale gdybym go pognała, to skamlałby biedny misiu o powrót, ale w przerwach znalazłby czas na pociechę u innych kobiet

Po tej akcji zakończyliśmy romans. Znajomość trwa, ale wykluczyliśmy z niej sex.

On sobie dążyć może, ale jeszcze ja mam coś w tej kwestii do powiedzenia. Zresztą od tej sprawy minęło wiele miesięcy i nie zauważyłam żeby miał zamiar coś zmieniać w naszej relacji. Tak jak jest teraz odpowiada nam obojgu. Tak myślę.

Aktualnie moim problemem jest mąż. Kochający mąż

W skrócie.

11/2013 rozmawiam z mężem, mówię że go nie kocham
12/2013 poznaję kochanka
01/2014 pierwsza zdrada
02/2014 odchodzę od męża
06/2014 kończę romans

Mąż przez cały 2014 starał sie o powrót, grał pokrzywdzonego kochającego męża. A od maja do listopada prowadził dwa romanse. Ja w listopadzie przyznałam się do zdrady. On o swoich poczynaniach powiedział mi 3 tyg temu.
Problemem jest brak wiary w jego miłość. Nie chcę być z gościem który jest ze mną bo jest, a bo miał ze mną wygodne życie dopóki się nie popierdoliło. Może jak wszystko ucichnie to znów takie będzie miał. Nie chce tak. Nie mogę przeboleć, że odmawiał nam kasy a na prostytutkę wydawał 4 koła miesięcznie. Że wolał z nią spędzać czas niż przyjechać do dziecka. Że zrobił ze mnie wroga nr 1 przed znajomymi, a sam o sobie słowem nie wspomniał. To wszystko mnie kłuje

Tak, zawalił mu się świat, widocznie nie zna innych sposobów radzenia sobie z trudną sytuacją/odrzuceniem. Jest usprawiedliwiony.

Oj, nie dam się zaszufladkować pod stereotypem: zdradzacz to całe zuo, winny wszystkiemu.

1. Racja. Zdradziłam pierwsza. Ale do cholery najpierw mu powiedziałam co i jak, jeszcze wtedy nie znając kochanka. Nie prowadziłam podwójnego życia, odgrywając dobrą żonę.

2. Nie oczerniałam go przed rodziną, przed znajomymi. Fakt, gdy zaczął akcje, pt: odbiorę Ci dziecko, wywiozę z Polski, to dzieliłam się tym z przyjaciółmi i tu na forum, bo po prostu przeżywałam to mocno. I w tych momentach raczej nie chwaliłam go, a byłam po prostu zła.

No i po 3. Czyli rozumiem, że Waszym zdaniem jest ok, gdy zdradzony walcząc o powrót żony przez pół roku ma romans z dwoma kobietami. Mówi, że kocha jednocześnie bzykając się z nimi. Według Was nie ma w tym nic dziwnego i jest wszystko ok. Nie widać obłudy, kłamstw... Wszystko ma odpuszczone, bo przecież posiada immunitet zdradzonego.

Mógł być zagubiony, gdy go zostawiłam, ale jeszcze nie spotkałam się tu na forum z historią w której zdradzony oddałby się w wir romansów, żeby odreagować rozstanie. Moje zdanie jest takie: ci co kochają nie zdradzają, zdradziłeś nie kochasz.

A co do b. kochanka. Fakt dalej się kumplujemy, ale dla mnie to nie problem (nie angażuję się już w tą relację). Mąż nie może ode mnie wymagać, abym z czegokolwiek dla niego zrezygnowała. Albo mnie bierze taką jaką jestem, z moją przeszłością, z moimi znajomymi, pasjami, pracą, albo się rozstajemy na dobre. On doskonale jest w temacie i wie wszystko o b. kochanku. Również jest świadomy, że kumplujemy się dalej. Nie mam zamiaru nic przed nim zatajać. Wystarczająco długo żyłam pod jego dyktando.

Widzę, że nie rozumiecie mojego problemu. Ja doskonale wiem, że to ja zapoczątkowałam koniec naszego małżeństwa. Nie szukam dla siebie usprawiedliwienia, bo choćby założył sobie harem, to i tak to ja poprosiłam o rozstanie. Więc nie ma wątpliwości to ja przyczyniłam się do rozpadu.
Ja po prostu nie umiem zrozumieć faktu, jak osoba pokrzywdzona może jednocześnie i zdradzać i mówić kocham Cię. Wydaje mi się gdybym kogoś kochała i poszła z innym do łóżka, co w ogóle się wyklucza, ale załóżmy, że tak właśnie by było, to moje samopoczucie po tym wcale nie byłoby lepsze a wręcz odwrotnie. A on to ciągnął przez pół roku. Moim zdaniem nie można tu mówić o miłości do mnie.

Znam Twój wątek. Więc, no właśnie, postaraj się teraz Ty wczuć. Potrafiłbyś w tym stanie w którym teraz jesteś chodzić do łóżka z prostytutką? Mimo, że nie wyleczyłeś się z miłości do żony, to nie miałbyś żadnego oporu regularnie się z nią spotykać? Z tego co pamiętam, to pisałeś że nawet chcesz na razie dać sobie spokój ze spotkaniami z innymi kobietami, a co tu dopiero mówić o seksie.

Ja nie twierdzę, że Twój mąż w czasie waszej rozłąki robił dobrze czy źle, każdy ocenia to wedle własnego systemu wrtości, ale jestem w stanie go zrozumieć. Facet usłyszał od Ciebie co usłyszał i postanowił się ratować. To, że sypiał z innymi kobietami w tym czasie wcale nie musi oznaczać, że przestał Cię kochać, może te epizody miały mu dać siłę aby o Tobie zapomnieć lecz w ostateczności mu się to nie udało, bo uczucie do Ciebie byłomsilniejsze. Rozumiem tondoskonale, bo sam tak samo czuję i wiem, że najlepszym lekarstwem na zranione uczucie jest zaangażowanie się w nową relację, sam tak na samym początku robiłem zakładając konta na portalach randkowych i pisząc z innymi kobietami, ale na szczęście w porę się opamiętałem, między innym dzięki mądrym radom na tym forum. Dziś wiem, że gdybym to ciągną dalej to skrzywdziłbym moźe bogu ducha winna osobę bo nie jestem jeszcze gotowy na budowanie czegoś nowego z inną kobietą. Twojemu mężowi zwyczajnie, może nie miał kto pomóc w tych trudnych chwilach, nie miał kto doradzić, brałaś to pod uwagę? I na koniec piszesz, że nie masz zamiaru z niczego rezygnować w tym z kontaktumz kochankiem, że żyłaś pod dyktando męża, wybacz ale ja widzę to zupełnie inaczej. Dla mnie to wygląda tak, że to on żył pod Twoje dyktando, Ty odeszłaś i on miał tonzaakceptować i jednocześnie wedle Ciebie nie miał prawa w tym czasie próbować jakoś poukładać własnegom życia, a teraz oczywiściem on musi Ciebie zaakceptować ze wszystkimimTwoimi wadami i oczywiście z kochankiem w odwodzie. Powiedz mi jak ty chcesz z takim podejściem odbudować wasze relacje, wasze małżeństwo? Gdzie Tym wszystkim dostrzegasz własny żal i skruchę? I na koniec gdzie tu jest miejsce na partnerskie relacje między wami? Jeżeli twierdzisz, że to mąż dyktował Ci warunki wcześniej i źle się z tym czułaś, to dlaczego chcesz teraz robić to samo? Z zemsty? Ja powiem Ci tylko tyle, że jeśli moja jż próbowałaby wrócić do mnie na takich warunkach, to od razu pokazałbym jej gdzie są drzwi, nawet bym z nią nie rozmawiał, bo chcąc coś ratować trzeba się zmienić pozytywnie oczywiście oraz niestety zrezygnować z części własnej niezależności. Ale to jest tylko moje skromne zdanie i Ty wcale nie musisz się z nim zgadzać. Pozdrawiam

Ciężko mi to pojąć ale dobra, staram się.. Powiedzmy, że można kogoś kochać, jednocześnie uprawiając sex z innymi. Przyjmuję to do wiadomości, ale nie jestem w stanie zaakceptować.
Ja nie wymagałam od niego życia w celibacie. Życzyłabym sobie, aby w trakcie ekscesów łóżkowych nie wyznawał mi miłości. Bo gdy teraz padnie kocham Cię, nie uwierzę w to. Jego miłość już nie jest dla mnie prawdziwa.
W sumie to nie wiem co my chcemy stworzyć. Bo nie ma miłości z jego ani mojej strony. Ustaliliśmy że spróbujemy wspólnie funkcjonować. Układ? Chyba tak.

A ze znajomości z b. kochankiem nie zrezygnuję dla zasady. Nie jestem gotowa na poświęcenia dla niego, tym bardziej po tym co się dowiedziałam.
Fakt, czasem sobie myślę, że dużo ułatwiłoby gdyby mi pokazał drzwi. Ale na to liczyć nie mogę.

Pawelo, sytuacja w jakiej znalazł się zdradzony mąż jest zupełnie odmienna od sytuacji żony. Tutaj nazywanie kogokolwiek niecenzuralnie nie zmienia faktów. Dyskusja o tym kto winny, kto większy grzech popełnił jest bezcelowa. Również ocena moralności obojga...

Madowa sądzę, że uznałaś się za "bardziej moralną i prawdomówną" niż twój mąż, po jego wyznaniu o seksie z innymi kobietami, dlatego przyszłaś na forum potwierdzić to.
Natomiast twoje słowa;

"W sumie to nie wiem co my chcemy stworzyć. Bo nie ma miłości z jego ani mojej strony. Ustaliliśmy że spróbujemy wspólnie funkcjonować. Układ? Chyba tak.

A ze znajomości z b. kochankiem nie zrezygnuję dla zasady. Nie jestem gotowa na poświęcenia dla niego, tym bardziej po tym co się dowiedziałam"

dowodem są na to, że nie jesteś uczciwa wobec meża i właściwie to niezdrowe relacje was łączą . Mam wrazenie, ze jesteś z nim dla kasy i za karę, ale może się mylę...
Skoro z twojej strony nie ma uczucia, to uczciwie byłoby się definitywnie z nim rozstać i nie roztrząsać tego, co robił  w przeszłości.

Modawa widzisz oczekiwałaś od niego szczerości i otwartości w rozmowie, z tym ze chyba przerosła Cie wiedza jaką Ci zafundował. Chyba nie tego oczekiwałaś. On sie otworzył do bólu , aby mieć już czysta kartę i niczego wobec Ciebie nie ukrywać. Mógł to ukrywać dalej - lepiej byś sie czuła jak wyszło by to po dłuższym czasie ?? Teraz masz sprawę jasną.

Na prawdę można Ci zaufać skoro ???

A czy dla Twojego męża to też nie problem ?? Zgadza sie na Twoje kontakty z byłym kochankiem ??? Rozumiem że to działa w 2 str. czyli on również może " przyjaźnić  " sie z byłymi kochankami bez wkładu finansowego i bez seksu .

Może to zdanie powinno również Ciebie dotyczyć. Albo bierzesz męża jaki jest z jego przeszłością albo sie rozstańcie.

Tu sie z Toba zgodzę . Układ. Tylko każdy układ ma swoje warunki , a w tej chwili to chyba Ty te warunki ustalasz. Bo wiesz ze mąż nie odejdzie , bo czujesz ze  jemu bardziej zależy jak Tobie. Mam wrażenie że Ty jesteś z nim z poczucia winy, litości . Od Ciebie sie wszystko zaczeło wiec ciężko Ci teraz odejść .

Ciężka sytuacja

Wiesz Ty chyba nie rozumiesz jednej podstawowej rzeczy. To nie tak, że powinnaś zrezygnować z kontaktu z kochankiem, bo mąż Cię o to prosi, czy żąda tego od Ciebie. Ty sam powinnaś wiedzieć, że chcąc odbudować wasze relacje, powinnaś kochanka wyrzucić z własnego życia. Według mnie tak to powinno wyglądać, ale może ja się nie znam i za mało znam życie

Ja już wymiękam...

Mąż przyjechał do domu w środę. Postanowiliśmy, że w piątek wyjedziemy na dwa dni w góry żeby choć trochę odpocząć (żeby nie było, sama finansowałam moje koszty). Zauważyłam, że coś jest nie tak. Tzn jeszcze przed wyjazdem zauważyłam pewne szczegóły. Wątpliwości odnośnie przeprowadzki, częste smsowanie, wieczorem zniknął na 15 min, wyszłam na dwór zawołać go, jednak nie znalazłam. W górach również często zaglądał do tel. W końcu dziś posłałam go żeby narąbał trochę drewna. W tym czasie zajrzałam w tel do jego gg. Wyjaśniło się. Dziewczyna, piszą od miesiąca. Oczywiście tęsknią za sobą, za wspólnymi rozmowami, ona się w nim zakochała, on póki co oferuje jej przyjaźń, ale widać bardzo mu się podoba jak mu wypisuje te wszystkie brednie. Konwersacja w tonie Kotku, Skarbie, tęsknię, nie mogę spać, tuliłbym się do Ciebie itp. Takie mizgi, że ja bym po 1 dniu takiej rozmowy
Oczywiście wtedy gdy wieczorem zniknął na 15 min rozmawiał z nią przez tel, słyszał jak go wołam ale wolał poczekać aż sobie pójdę. W górach ponoć również wieczorem wyszedł na dwór bo miał taką ochotę zadzwonić, ale biedny nie mógł zasięgu złapać. Na szczęście myślał o niej i tym choć trochę poprawił jej humor, bo ona już cała zaniepokojona że może zapomniał o swoim Kotku przez te dwa dni.

Udało mi się przeczytać tylko niewielką część. Gdy narąbał drewna, wrócił do domu, zaprosiłam go na rolki. Najpierw zadałam kilka pytań, na które oczywiście znałam odpowiedzi, okazało się, że nadal kłamstwa mu lekko przychodzą. Później powiedziałam, że wiem o wszystkim.

Powiedzcie co ja mam robić??????
Tak mi szkoda córki. Pamiętam jak przeżyła nasze pierwsze rozstanie

Ja? Ja boję się samotności. Jest mi z nim fajnie. Umiemy się wzajemnie rozśmieszać, rozmawiać. Jednak brakuje "czegoś". Co to jest? Nie wiem. Ale chcę walczyć. Nie szkoda mi czasu na walkę. Jednak szkoda na oszukiwanie się. On dostaje od nowej fanki to czego nie dostaje ode mnie. Czyli karmy dla ego. Ona pieści właśnie jego ego. Z jego wypowiedzi można było wyczytać jak rósł gdy mu pisała jak ważny jest dla niej.
Ja nie jestem typem pieszczocha. Nie lubię nikomu słodzić. Po prostu to dla mnie dziecinne i bardzo płytkie. Tzn lubię się przytulić na koniec dnia i jego przytulić również. Poczuć bezpieczeństwo. Ale takie sceny jak wyżej opisane, to nie dla mnie.
On się tłumaczy tym, że ona nic dla niego nie znaczy, że pisał z nią z nudów, że to co pisał to nieprawda. Nawet nie spostrzegł kiedy ten kontakt przeszedł na takie tory. Zauważył, że idzie to w złym kierunku ale nie umiał wyhamować, żeby UWAGA jej nie było przykro i żeby nie urwała z nim kontaktu.

Czy ja jestem zazdrosna? Hmmm Jestem zła i boję się. W momencie, gdy postawiliśmy na nieograniczoną szczerość on wywija taki numer. Boję się, że będę znów musiała przechodzić przez to piekło co ostatnio. Jasne, że on mnie zapewnia że nadal chce walczyć, że przeprasza, ale mam wrażenie że oszukuje sam siebie. Nie wierzę już w jego słowa. Czy jest sens reanimować trupa?

Właśnie. Patrząc na to z dystansu wiem co powinnam zrobić. Ale gdy dopuszczę emocje to już nie jest takie proste.

Rozmawiałam dziś z tą kobietą przez tel. Zadzwoniła do mnie. Oczywiście tłumaczyła się tak jak mąż, że to żarty itp
Że dopiero teraz gdy to się wydało widzi jaki błąd popełnili. Ja jej tylko podziękowałam za otwarcie oczu po raz kolejny. Zgodziłam sie na ten tel wyłącznie dlatego, bo chciałam uzyskać nr do jej chłopaka. Przesłała mi go.

Zadzwoniłam. Wiedział już o wszystkim. Co najlepsze: prosił mnie najpierw w jej imieniu o szansę dla męża, a potem w swoim. Kuźwa, szok. Cyrk na kółkach. Ten chłop chyba urodził się bez jaj. Puścił jej to płazem. Dla niego najważniejsze, że nie uprawiali sexu. No ale cóż, nie moje małpy.. Chyba, że gościu był podstawiony, bo naprawdę aż ciężko uwierzyć, że tak mu zależało bym dała mężowi szansę.

Doradźcie mi jak mam się trzymać twardo? Jak nie ulec błaganiom męża? Szkoda mi go gdy patrzę jak teraz cierpi, ale ile mogę znosić? Ile dawać szans? Przecież jak teraz mu to tak łatwo wybaczę to za jakiś czas historia się powtórzy.

Normalnie "Moda na sukces" rodzimej produkcji :-)  Bagienko, w którym tapla się coraz więcej postaci.
Moim zdaniem zasługujecie na siebie oboje. I tylko córki szkoda, bo z takimi wzorcami może sobie nie poradzić ze związkami w dorosłym życiu.
Ty zaczęłas ten cały cyrk, jak byś się nie tłumaczyła i wybielała to była zdrada. I gdybyś faktycznie uderzyła się w piersi, odeszła, pozwoliła sobie i jemu ułożyć życie na nowo, nie byłoby to godne potępienia. Mały poślizg, zdarza się.  Ale te rozkminy o winie męża, bo zazdrośnik, itd, te pretensje o współżycie z dwiema kobietami i możliwość zarażenia Cię,  gdy Ty ryzykowalas identycznie wcześniej także jego zdrowiem bzykajac się z kochankiem bez zabezpieczenia. I wreszcie to śledztwo odnośnie laski z netu...Ta Twoja urażona niewinność... Sorki, ale to niesmaczne. Stworzyłaś potwora. Może i byłby taki,  ale bardziej prawdopodobne, że to Twoje czyny mu na to pozwoliły. Karma jednak istnieje. Lub bardziej z polska. "kto pod kim dołki kopie, sam w nie wpada".

Masz rację, dziś mam sama do siebie żal, że wdałam się w jakiekolwiek rozmowy z tymi aktorami.
Ostatecznie postawiłam wszystko na jedną kartę. Powiedziałam mężowi, że to koniec. Bo faktycznie na chwilę obecną po prostu nie jestem w stanie tego przeskoczyć. Mimo, że szkoda mi nas to nie mam pojęcie jak miałoby to teraz wyglądać. Strasznie mi przykro, rozwaliliśmy rodzinę.
Jednak zostawiłam po cichu lekko otwartą furtkę. Poobserwuję go. Czas szybko zweryfikuje czy dzisiejszy żal i błagania są prawdziwe.

Dziękuję wszystkim za rady które zostały mi tu udzielone.
Pozdrawiam was ciepło

... śmy ??
Czy nie powinno być rozwaliłam ?

Pozwolę sobie zacytować jeden z pierwszych Twoich wpisów w wątku W CAŁOŚCI, BEZ WYJĘĆ Z KONTEKSTU

Racja. Boże teraz to widzę, były kochanek musi zniknąć. Ta sytuacja mi to uświadomiła.
Mąż mi wczoraj napisał, że ta kobieta ma żal do siebie. Niech wybaczy ale nie wierzę w ten żal.
Osiągnęła swój cel. No bo przecież jaki był jej cel? Chciała być wiecznie wirtualną znajomą?
Wyznawała mu miłość, planowali spotkanie. Więc satysfakcjonowałoby ją bycie tą drugą? W efekcie chciałaby aby mąż w końcu wybrał pomiędzy nią a mną. Chciała aby mąż jej pragnął. Chciała rozpieprzyć resztki fundamentów, które oboje staraliśmy się odbudowywać. A raczej wydawało mi się że je odbudowujemy. Mąż po cichu rozdeptywał te kruche fundamenty. Skróciłam jej drogę, oddaję jej męża już teraz, w całości. Sama jest w trakcie rozwodu i nie powstrzymało ją to przed romansem z żonatym facetem.
No i analogicznie pomyślałam o moim byłym. Ciągle go miałam za fajnego faceta. Fakt jest mądry i wydawałoby się ma system wartości. Ale chyba mi on przestał odpowiadać. Nie miał oporów nawiązać romansu z mężatką. Wiem, że to może z moich ust niesmacznie brzmieć, ale postarajmy się wyjść poza ramy. No i fakt jest taki, że gdybym tylko wykazała chęć to on nie odmówiłby mi. Mogę postawić znak równości pomiędzy nim a kochanką męża. Co sprawia, że nie mam ochoty nawet na telefoniczne podtrzymywanie tej znajomości.

Mąż za tydzień będzie w PL. Spisuję wszystkie pytania do niego. Wszystkie moje przemyślenia. Chcę z nim szczerej rozmowy. Nie chcę aby tym razem nasze rozstanie wyglądało tak jak ostatnio. Nie chcę niedomówionych spraw. Prosiłam go, aby również nie bał się zadawać mi pytania. Chcę usłyszeć od niego co go boli. Czego ode mnie nie dostał, a szukał u innej. Czuł się nie ważny? Ale co dla niego jest wyznacznikiem ważności? Czułe słowa? Pieszczotliwe? Chciałabym, aby umiał mi logicznie odpowiedzieć na moje pytania. Boję się, bo on zazwyczaj nie zna odpowiedzi, albo odpowiada zbywająco: to była moja głupota, nic ona dla mnie nie znaczyła itp. Dopiero gdy ja sama przedstawię mu mój punkt widzenia, on się go trzyma i teraz non stop powtarza mi, że pisał z nią w tym stylu bo to go dowartościowywało, bo podobało mu się że umie w kimś wzbudzić emocje. Ale to ja mu podałam na tacy tą odpowiedź. Jeśli tym razem zapytam go czy nadal uważa tą kobietę za dojrzałą, to zapewne odpowie powierzchownie, nie wydedukuje logicznej odpowiedzi. I to mnie również przygnębia.

Myślałam, że wykonał jakąś pracę nad sobą. On zresztą tak nadal uważa. Moje zdanie jest takie: robi 1 krok do przodu potem 2 do tyłu. Mówi, że było mu dobrze ze mną w ostatnim czasie, że wiele ode mnie dostawał. Moje zdanie: od żony dostawał dużo, a to czego brakowało miał u innej. Nic dziwnego, że było mu dobrze. Przede mną odgrywał przechodzącego zmianę (przed sobą chyba też), a demony dokarmiał po cichu.
Wiecie, z chęcią dałabym nam kolejną szansę.. Ale on tak naprawdę nie poczynił żadnego postępu. A mieliśmy się brać za siebie. Boję się, że ten człowiek przede wszystkim sam przed sobą nie jest szczery. Że tak naprawdę lubi te swoje stare schematy i nie czuje potrzeby zmian. Przez jakiś czas faktycznie stara się i walczy z tym, ale w końcu ulega i znajduje "swoją działkę" u innej, a wtedy czuje błogi stan i tak mu dobrze.

Teraz jego rozpacz sięga zenitu. Pisał, ze chciał wsiąść w auto i wparować do mojej pracy błagając mnie na kolanach o wybaczenie. Ale fakt, że za góra miesiąc będzie już szukał pocieszenia najpierw w smsach i rozmowach z innymi, a potem w bardziej intymnych kontaktach dodatkowo mnie obciąża jakaż to silna musi być ta jego chęć ratowania małżeństwa skoro po miesiącu szuka zapchaj dziury.

I to nie jest tak, że się wybielam. Wiem ile jest mojego udziału w rozwaleniu rodziny. Biorę na siebie większość winy. Bo to ja pierwsza go odepchnęłam. Miałam prawo odejść. Ale dziś rozumiem, że nie w taki sposób. Czuję, że karma mnie dopadła. Że muszę teraz odpokutować za swoje przewinienia.

Ale nawet biorąc pod uwagę powyższe, nie mam prawa czuć się oszukana? Bo niestety tak się czuję. Mając pełną wiedzę o naszej przeszłości daliśmy oboje sobie szansę. To była nasza obopólna decyzja. Paradoksalnie wierzyłam, po tym wszystkim czego doświadczyliśmy, w totalną szczerość między nami. A tu zonk Staram się nie wylewać na niego swojego żalu, mam tą świadomość co ciąży na moim sumieniu.

Co do córki. Póki co nie rozmawiałam z nią. Chciałabym aby ta rozmowa odbyła się w trójkę. Nie widzę po niej aby cokolwiek podejrzewała. Jednak ostatnio również tego nie widziałam, do momentu gdy sama zaczęła zasypywać pytaniami. Choć wydaje mi się, że tym razem jestem silniejsza i zapewniam jej większe poczucie bezpieczeństwa, co nie budzi podejrzeń że coś się dzieje.

Życzę spokojnej nocy wszystkim.

IsaBello uważam Cię za bardzo rozsądną kobietę. Zauważyłam to po tym jak się wypowiadasz i jaki poziom reprezentujesz.
Na pewno dobra z Ciebie matka..

Nie wiem czy mnie dobrze zrozumiałaś. Ja nie chcę wtajemniczać córki w szczegóły naszego rozstania.
Po prostu uważam, że dobrym krokiem będzie gdy wraz z mężem jednocześnie powiemy jej, że postanowiliśmy się rozstać co w żaden sposób nie wpłynie na nasz stosunek do niej. Czytałam książkę o momencie wprowadzenia dziecka w posiadanie wiedzy o rozwodzie. Pisano, że dobrym rozwiązaniem jest obecność obojga rodziców, aby maluch nie miał wątpliwości albo nadziei, że drugi rodzic nie potwierdzi stanowiska pierwszego.

Uważasz, że to zły pomysł, czy nie zrozumiałyśmy się wstępnie?

Rozmowa z córką będzie ostatnim krokiem, po definitywnym zakończeniu naszego małżeństwa.

Ja cały czas jeszcze mam nadzieję, choć czuję że się łudzę... ale może jeszcze on mnie zaskoczy?
Powiedziałam mu, że to koniec bo chcę zastosować terapię szokową. Może to go otrzeźwi i wreszcie postawi do pionu.
Nie chcę oczywiście ciągnąć tego w nieskończoność, ale wystarczy mi choćby jeszcze dwu, trzytygodniowa obserwacja.
Obserwacja jego zaangażowania i chęci do ratowania nas. Jeśli uzyskam realne sygnały do wejścia z nim ponownie we współpracę, to odpowiem na te sygnały pozytywnie i podejmę ją.

Chciałabym, aby on tak łatwo nas nie odpuszczał. Aby dał mi szansę dania nam szansy Teraz wszystko jest w jego rękach, w jego podejściu. Mówił, że będzie o nas walczył, czas to szybko zweryfikuje.

Czy znacie może jakieś filmy, które dodają pewności siebie? Takie podbudowujące człowieka?

Albo skłaniające do refleksji.
W jednym z wątków Iwona40 poleciła Huśtawkę. Obejrzałam. Podpisuję się, godny obejrzenia dla par które borykają się ze zdradą.

Dokładnie ....szkoda czasu na "domyśl się" lepiej bez ogródek i prosto z mostu wtedy będziesz miała pewność że do niego dotarło choćby to miało boleć. A co do kochanka to powinien już dla ciebie nie istnieć.

Jak dla mnie Madowa, to to jest pozamiatane ....

Moja Droga. Nie możesz wierzyć w szczerość tych błagań, bo nic szczerego w nich nie ma. Przecież widzisz to sama ....
Sedno problemu tkwi w tym, że on chce mieć u Ciebie i ją.
I o to właśnie błaga.
Jeśli uwierzysz, to on dostanie właśnie to, czego tak bardzo pragnie.
I wiesz co, prawdopodobnie masz rację.
Jeśli teraz okazesz zdecydowanie, to z jego strony będzie gniew i agresor.
Bo automatycznie zmusisz go tym do rezygnacji z jednej z Was. A on tego bardzo nie chce, oj nie chce ...

Masz dostęp za jego wiedzą? Jednocześnie Cię błaga i dzieli się tym wszystkim? Czy sprawdzasz go bez jego wiedzy?

teraz przeczytaj tytuł wątku

Trudno, stało się i się nie odstanie.
Najlepiej byłoby dojść ze sobą do porozumienia i  żyć dalej spokojnie, bez rewolucji w życiu, zwłaszcza dla córki. Ale o ile Ty tego chcesz i być może dałabyś radę, on zmienił front. Wydaje mi się, że on ma nadzieję na związek z tamtą kobietą, ale chyba nie jest jej pewny i trzyma Cię jako drugą opcję. I jak wspominasz wcześniej, nawet po zejściu z Tobą mogłoby mu czegoś braknąć i po jakimś czasie szukałby kolejnej "zapchajdziury". Warto się tak męczyć, żyć w niepewności?
Żeby naprawić małżeństwo po takich przejściach, trzeba być stuprocentowo pewnym, że jednak to partner jest tą najbardziej odpowiednią osobą,  wybaczyć sobie wzajemnie,  i przede wszystkim zakochać się w sobie na nowo. Pewna jesteś, że dalibyście radę? Inaczej byłaby to reanimacja trupa, chwilowa i być może zakończona większym żalem.
Na dodatek to obsesyjne kontrolowanie go, nakręcanie się jego romansami. Ta sprawa zryła Ci  psychikę, warto ratować to co zostało w niej normalnego  i odciąć się. I tak zrobi jak zechce. Wzmocnij się, jakbyście tego nie rozwiązali, to nie koniec świata. A być może początek czegoś lepszego.
Przeprowadź może z nim tę rozmowę, spokojnie, szczerze. Wyznaj, że miałaś nadzieję na naprawę związku, że  jesteś gotowa zerwać kontakt z kochankiem. Zapytaj, jak on to sobie wyobraża, zmuś go do podjęcia decyzji, przynajmniej co do tej kobiety, niekoniecznie co do Was, choć wiedziałabyś, na czym stoisz. Może powie prawdę. On pewnie też nie jest jeszcze gotowy na ostateczne rozstrzygnięcia i rozwód. Ale niech wie, jakie jest Twoje stanowisko.

Czytam... chyba straciłam szacunek do siebie. To mnie musiało spotkać abym wiedziała jak mąż się czuł, kiedy powiedziałam, że odchodzę.
Czuję, że muszę Go za to przeprosić. Już Go przepraszałam, ale teraz nabiera to zupełnie innego wymiaru.
Boję się, że ta przeszłość zawsze będzie się za mną ciągnąć, że już nikt nigdy nie będzie chciał mi zaufać. Jestem człowiekiem z piętnem zdrady.

starlet007
Czy dalibyśmy radę? Ja nie dam rady. Bynajmniej nie teraz. Jestem wyczerpana tą historią. Non stop ryczę. Nie poznaje siebie, ja nigdy nie płaczę, a teraz nie umiem nad sobą zapanować. Zostałam dziś w domu, nie mogłam się pokazać w pracy, wyglądam jak zombie z opuchniętymi oczami. Nie widzę się już w tym wszystkim. U boku męża, który marzył, aby na moim miejscu była inna kobieta. Nie chcę hamować jego pragnień. To był zbyt duży kaliber, dotąd żaden jego czyn mnie tak nie rozwalił.

Cięgle utrzymuje, że nawet po rozwodzie będzie o nas walczył. Dziś nawet coś wspomniał, że rzuci pracę i wróci do PL, że musi w końcu zrobić porządek z własnym życiem. Tylko gdzie ja już taki zryw widziałam? Przecież wzięliśmy się w garść, myślałam że walczymy.
A On po prostu czekał, czekał jak się rozwiną uczucia pomiędzy nim, a panią. Dopiero po wyklarowaniu się co z nimi dalej chciał mi powiedzieć, że nasze dalsze starania nie mają sensu.

Secondo1
Nie kontaktuję się z kochankiem. Jutro zamierzam porozmawiać z nim i oficjalnie urwać tą znajomość. Przedstawię mu wszystkie powody. Bynajmniej Nim nie muszę się martwić, bo wiem że uszanuje moją decyzję i nie będzie mnie nękał.

Kolejno w sobotę czeka mnie szczera rozmowa z mężem. A potem chyba najgorsze - polubienie od nowa siebie i życie ze sobą w zgodzie.

Chyba nie muszę pisać ile we mnie strachu o własne dziecko. To jest moja największa życiowa porażka, jako matka zawaliłam. Teraz mogę tylko nadrabiać i po prostu być obok niej, ale i tak nie uda mi się nadrobić rozwalonej rodziny. Wiem, że jej cierpienie, nocne płacze w moje ramie są nieuniknione. Strasznie się boję jak damy sobie radę. Ja jako pocieszycielka, ze świadomością, że łzy córki to moja wina i Ona, mała, wrażliwa, zraniona dziewczynka.

Macie sporo pracy przed sobą. Przede wszystkim zapewniać, córkę, że to co się u Was stało, to nie jest jej winą. I powtarzać to do znudzenia, tak samo jak powtarzać, że oboje, niezależnie czy razem, czy osobno, bardzo ja kochacie. Skoro jest wrażliwa, to musi to wszystko być przekazywane jej w sposób delikatny, ale bardzo sugestywny. Będziecie potrafili?

Ech!... Historia złożona z Twoich obu wątków pokazuje, że nie potraficie. Przynajmniej na razie. I Ty i on Macie inne priorytety, przynajmniej na razie. Na siłę nic nie da się zrobić w tak delikatnej materii jak związek po zdradzie. U Was jest jeszcze nierozwiązany problem jego zdrady odwetowej, na dodatek ciągle aktualny. Nie wiem, czy ktokolwiek będący aktywny na tym forum, potrafił by Wam podać jakiekolwiek logiczne i skuteczne rozwiązanie tej sytuacji. Do tego trzeba dobrej woli obu stron, a takiej u Was nie ma na chwilę obecną i prędko nie będzie, bo negatywne emocje są jeszcze, przynajmniej w nim. Dopóki to nie zostanie przerobione na relacje obojętne, nie widzę szans na budowanie niczego, co było by nowe...

Masz w tej chwili, jeśli chodzi o córkę, tylko jednego przyjaciela - siebie. Tylko temu przyjacielowi możesz wierzyć, ale czy bezgranicznie? Sama sobie odpowiedz... ja wiem tylko tyle ile wyczytam z Twoich Literek... Napisze tylko, że widziałem jak ojcowie gubią, poprzez swój egoizm i niezrozumienie sytuacji, swoje dzieci. Teraz One jako prawie dorosłe osoby, nie mają ani woli, ani ochoty, na kontakt z ojcem. Tego Wam nie życzę...