Kochanek zawiódł?

Jesteś żałośna.
To moźe powiedz mężowi, że masz kochanka, że może nie chcesz z nim być, źe bzykasz się z nim przy każdej okazji. ????

Madowa
musisz się ogarnąć w życiu, nie wiem może leczyć zanim zaczniesz zawracać głowę kolejnemu, normalnemu facetowi.

Widzę po Twoich postach, że próbujesz przerzucić winę na swoich rodziców, męża. Wiesz na czym polega dojrzałość i odpowiedzialność, na podejmowaniu samodzielnie decyzji i braniu za nie odpowiedzialności. Skoro podjęłaś dorosłą decyzję o rozstaniu z mężem to weź za to teraz odpowiedzialność, za to że go skrzywdziłaś i zraniłaś i on nie chce i nie będzie Cię wspierał ani się przyjaźnił, za to że czeka Cię walka w sądzie o pieniądze, może o dziecko, odpowiedzialność za to że możliwe że do końca życia już będziesz sama.

Na tym polega dorosłość. Miałaś po prosto za dobrze, inni podejmowali za Ciebie decyzję, a teraz przerzucasz na nich odpowiedzialność. Żyj i zachowuj się jak dorosła. Myślę, że tu wchodzi w grę porządna terapia żebyś wyszła na prostą, udaj się do psychologa.

A ja takiego typa, który wie że Kobieta ma męża, jakbym spotkał na swojej drodze to napluł bym mu w twarz.Mam nadzieje,że tylko tyle. Jak on może proponować ci przyjedź z córką? Ona ma już ojca, moim zdaniem powinnaś wyprowadzić się choćby na miesiąc, nawet bez córki-powiedz jej że musisz wyjechać w delegacje. ale nie do kochanka i zero kontaktu z nim. Walcz o siebie. Współczuje ci , że musisz kłamać, trochę to rozumiem, - nie akceptuje, ale rozumiem. Boisz się że możesz przegrać wszystko w sądzie-słusznie. Nie zadręczaj się , co się stało to się stało, twoja decyzja co się będzie działo teraz. Jak chcesz, żeby teraz wyglądało twoje życie żebyś była szczęśliwa?

Stokrotka mam już jedną terapię u psychologa za sobą. To było w grudniu. Teraz to już tylko psychiatra

Byłam dziś w parku z córką. Ona biegała, bawiła się.
Ja siedziałam na ławce. Próbowałam odpowiedzieć sobie na pytanie Phayi: jak chcę żeby wyglądało moje życie?
Nie potrafię już myśleć. Zachowuję się jak obłąkaniec. Nie potrafię skupić myśli.
Siedziałam i gapiłam się w jeden punkt. Nie potrafię sprecyzować czego chcę.
Jak mam dojść z sobą do ładu chciałabym gdzieś wyjechać. żeby móc odetchnąć.
Może moja dusza wróci do mego ciała. Długi urlop mam dopiero za m-c.

Nie. Dziś nie jestem pewna niczego. Jestem chodzącym paradoksem.
Tysiąc myśli na sekundę, a nie potrafię choćby jednej z nich wyłapać.
Nie wiem czego chcę.
Pablo, Twoje pytanie mnie nurtuje. Jak wyobrażam sobie swoje życie?
Dobija mnie brak odpowiedzi

W żadnej wersji siebie nie czuję się szczęśliwa.

Pokładam nadzieję w czasie..

Skrzywdziłam męża. Jego cierpienie jest dla mnie bagażem, który dźwigam.
Chcę zrobić pstryk i dać mu szczęśliwe życie.

Zabijam.. Jestem mordercą męża, córki.

Czuję, że robię z siebie ofiarę, jakże mi wstyd

Funkcjonuje co prawda nie jest lekko ale staram się każdego dnia..

"Jeszcze mąż" nie dawno był na urlopie w pl. Przez te dwa tyg mieszkał z nami... Co prawda wolałabym żeby nocował u siebie, ale nie umiem go wyrzucić.. Nie mam siły na kłótnie, awantury.

Co najgorsze 3 razy sprowokował sex. Przychodził w nocy i zaczynał inicjację.. kurcze która by się oparła będąc kilka m-cy bez stosunku. Zresztą nie wiem, może takie są.. ale ja nie dałam rady. Niby mówiliśmy, że traktujemy to wyłącznie jako "czysty sex" ale oboje się oszukujemy. On przez te dwa tyg w pl widzę cofnął się o kilkanaście kroków do tyłu.. praktycznie zaczyna od zera.. na nowo musi się godzić z sytuacją.

Czasem sobie myślę, że może jeszcze warto spróbować.. ale nie.. on się nie zmieni. Najgorsza jest jego chorobliwa zazdrość. Gdy jego urlop dobiegał do końca pokazał w kilku sytuacjach swoją prawdziwą naturę. Zasugerował mi nawet 3 dni temu, że zainstalował na moim tel program szpiegowski i ma dostęp do moich danych w tel.. co z niego wychodzi i przychodzi..

Najciężej mi poradzić sobie z jego cierpieniem.. ze świadomością jaką krzywdę mu wyrządzam, jemu i córce. To jak mi mówi, że nie ma planów na życie.. że nie wyobraża siebie u boku innej, że całe serce oddał mi i dla kogoś innego nic nie zostało.. to takie przykre.. wtedy najchętniej bym go przytuliła i powiedziała: dobrze, więc wrócę do Ciebie.. Ale gdzie byłabym w tym ja?

Również boję się o swoją przyszłość... Boję się, że życie odpłaci mi się za cierpienie najbliższych.. Karma, wszystko do Ciebie wraca
I rozwód.. boję się tej  całej procedury. Wiem, że to oznacza definitywny koniec, zerwanie wszelkich więzi z "jeszcze mężem". Było jak było ale nie mogę powiedzieć że nie czułam się przy nim bezpieczna. Boję się czy dam radę samotnie przejść przez życie...

Phaya.. Ty z "rozsądku" złożyłeś pozew rozwodowy.. Co w tej chwili czujesz do żony?

Jak najbardziej tak. W takim przypadku konieczna jest terapia pod kierunkiem dobrego psychologa.

Madowa, przeczytałam Twoją historię. Bardzo Ci współczuję. Sama mam 25 lat, męża i nie czujemy się specjalnie "dorośli".Owszem, pracujemy, wynajmujemy maleńkie mieszkanko, sami za wszystko płacimy, w nasze problemy nie mieszamy osób trzecich. Ale prócz tego czujemy się na pograniczu dorosłości. Sami się śmiejemy, gdy mówimy do siebie per żono, per mężu. Wiem troszkę co masz na myśli...

Ja również miałam syndrom "gonienia króliczka". Dopiero psychoterapia uświadamia mi przyczyny mojego zachowania. Nie są to spotkania łatwe, terapeuta nie głaszcze po głowie i nie użala się nad nikim. Czasem prawda boli, są łzy, przekleństwa. Ale to pomaga! Jedna sesja nic nie rozwiąże! Tu są potrzebne miesiące, czasem lata.

Radziła bym Ci najpierw pochodzić do psychologa, niech on Cię pokieruje, czy jest potrzeba wspomagania farmakologicznego.

Co do zdrady, nie jestem zwolenniczką, jeszcze 2 lata temu ostro bym Cię potępiła ale już nie... Życie ma różne odmiany szarości. Ty szczęśliwa nie byłaś, zdobyłaś się na krok do przodu, zachowanie męża niedopuszczalne było. ALE!

Nie powinnaś iść z nim do łóżka! To jest wielki błąd z Twojej strony! Dajesz mu niepotrzebnie nadzieję i "prawo własności" <nie zrozum mnie źle>. Ja wszystko rozumiem, człowiek ma swoje potrzeby ale po to mamy głowę, żeby jej używać. Mąż może przedłużyć procedurę rozwodową, mówiąc w sądzie o tych zbliżeniach. Działasz na swoją niekorzyść. Robisz mu wodę z mózgu, dajesz sprzeczne sygnały. Z jednej strony chcesz rozwodu, z drugiej pozwalasz na bliskość najwyższego wymiaru...

Nie kochasz go jak rozumiem? Mówiłaś mu o tym, że nie odpowiada Ci jego zaborczość, kontrole? Była komunikacja w tym małżeństwie?

Jak w ogóle sobie radzisz?

Pozdrawiam

może  ten gość to pedofil?O.o

Piszę bo złość mnie rozpiera.. mój JM spędza weekend w Pl. W I wersji sobotę chciał mieć wolną.
Całą niedziele natomiast miał poświęcić córce.
I co z tego wyszło?
Oczywiście pozmieniał plany w ostatniej chwili. Ale z tym jeszcze mogłabym się pogodzić,
że nie ma szacunku do mojego rozplanowanego czasu. Co prawda nic nie zaplanowałam, ale mogłam.
Ale! Nie mogę się pogodzić że nie respektuje własnej córki.
Wczoraj wziął małą do miasta na 5 godzin. Odwiózł o 15 i ślad po nim zaginął.
Jeszcze w sobotę rano mówił, że dziś przyjedzie skoro świt i spędza cały dzień z małą.
Natomiast dziś o 9 obudził mnie telefon: jednak będę o 17.
Ok.
No cóż. Widocznie ma ważniejsze sprawy.
O 15 sms: powiedz małej że będę o 18:30.
Nic jej nie mówiłam, bo nie chciałam jej robić wody z mózgu na wypadek gdyby JM 5 razy zmienił zdanie.
Bingo! Miałam rację!
Mała się niecierpliwiła i przed chwilką poprosiła o telefon do taty.
Wybrałam numer dałam jej słuchawkę. Usłyszała od JM: będę za dwie godziny.
Czyli o 19:30.
W sumie to nie wiem po co chce przyjechać. Chyba tylko dać jej całusa na do widzenia,
bo dziś wraca do pracy i zawsze przed 20 wyjeżdża.
Boli mnie widok córki. Po jaką chol...e obiecuje jej, że spędzi z nią cały dzień, gdzie to oni nie pojadą,
a poźniej się tego nie trzyma.
Przecież to tylko dziecko.
Mogłabym to również przeboleć gdyby to był jednorazowy incydent.
Niestety.
Sytuacja się powtarza co weekend kiedy jest w Pl.
Córka schodzi na boczny plan...

Sorki, musiałam się wypisać. Dać upust emocjom.

Olewa Cię tak jak Ty jego swego czasu..Szkoda, że w efekcie cierpi najbardziej córka -niczemu nie winna.
Ale facet to tez tylko człowiek, odreagowywuje pośrednio na córce, pewnie sam nie wie co robi.

Smutna historia ogólnie.

Czytałam Twoją historię. Trochę się poryczałam bo wygląda zupełnie jak moja.

Dwa dni temu wyjaśniliśmy sobie tą sytuację. Powiedział, że jeszcze nie pogodził się z tym co
mu zafundowałam i to była nieświadoma demonstracja jego żalu, czyli chyba coś co masz na myśli Pablo.
W niedzielę w końcu się zjawił. Przyjechał dosłownie na 10 min do małej.
Pożegnać się przed wyjazdem.
Po jego odjeździe zaczęła się wojna na smsy.
Nazwałam go chamem za to jak zakpił sobie z uczuć córki.
Serce mi pękało widząc jak 1,5 h czeka w oknie aż zjawi się tata.
Nie mogłam mu tego wybaczyć.
On w odwecie zaczął używać wulgaryzmów, odnośnie mojej osoby.
W efekcie dwa dni temu (również przez smsy) doszliśmy do porozumienia.
Obiecał, że już nie zawali jako ojciec.

Myślałam kategoriami: koniec małżeństwa, nie kocham męża.
Kochanek, moim zdaniem, nie jest istotnym elementem tej układanki.
Teraz myślę kategoriami: zostać z mężem? Być sama?
Na pewno nie: stworzyć nowy związek.
Boję się wprowadzać nową osobę w życie mojej córki, jak i również swoje.

Drogie Panie jestem ostrożna. Córka ma w moim sercu i głowie honorowe miejsce.
Co prawda nie wyobrażam sobie takiego scenariusza, że kochanek jest pedofilem.
Myślę, że chciałby poznać małą ponieważ tli się w nim nadzieja że kiedyś coś z nas będzie.
Miał pecha, że trafił na mnie. Gdyby to była normalna kobieta pewnie
mógłby spróbować ułożyć sobie z nią życie. Jednak na mnie nie warto czekać.
Nic mu nigdy nie obiecywałam.
Prawdopodobnie w nowym roku wylatuje na dobre. Znajomość się zakończy.
Mnie nie stać żeby do niego latać 10 tys km, a on również nie będzie skłonny tutaj wracać.

Begin chętnie poznam Twoją historię.
Mam nadzieję, że wkrótce będziesz gotowa ją opisać.

Witam
Sama nie wiem co tu robię  ale chyba chęć poszukania odpowiedzi.
Może zacznę od początku chodź to nie będzie łatwe ale w paru słowach opowiedzieć co spotkało mnie .
Od 3 miesięcy jestem rozwódką sama złożyłam pozew  już na pierwszej sprawie dostaliśmy rozwód ale może dla tego że dogadałam się z mężem i z wieloma sprawami poszłam mu na rękę nawet z wychowaniem syna zgodziłam się by to On sprawował  opiekę ale może dla tego bo wiedziałam że syn bardzo chce zostać tam gdzie dom a nie przeprowadzać się w nowe nieznane mu miejsce .Uszanowałam syna decyzje bo nie chciałam by przeżywał i tak trudny dla niego okres. Nasze kontakty są w miarę  częste a dzieli nas około 160km. Nie  ukrywam że bardzo to przeżywam i nie radzę sobie z tym ale dobro dziecka przede wszystkim.Dzwonimy do siebie dziennie i zawsze zapewniam go   że go bardzo kocham i może na mnie liczyć .Jeśli chodzi o rozwód to powodem było brak komunikacji i uczucia, byłam traktowana jak przedmiot  nie doceniana , nie  kochana . Zawsze powtarzam że kiedy rozwala się małżeństwo winni są oboje jeden więcej drugi mnie i nie zamierzam się tu wybielać bo wiem że idealna też nie byłam . Po prostu nie układało nam się brak uczucia i dialogu doprowadziły do rozpadu .
Po przeprowadzeniu się i podjęciu pracy zaczęłam nowe życie nie było one łatwe ale jednak udało mi się jakoś dać rade , nawet dorosła córka była ze mnie dumna .
W tym czasie poznałam kogoś bardzo mi się spodobał a w szczególności jego opanowanie i ciepło oraz cudowny uśmiech .
Jedynym jak by problemem było to że jest jeszcze w związku małżeńskim chodź jak twierdzi od 1 roku już nic go z żoną nie łączy prócz domu i dzieci że jest w separacji i będzie chciał to w odpowiednim czasie zakończyć .Zaczęłam się z nim spotykać wierzyłam mu i ufałam i nawet tego nie chcę oceniać , rozmawialiśmy o nas i naszym wspólnym życiu o jego rozwodzie chodź nigdy nie mógł określić się kiedy bo jak twierdził potrzebuje czasu . Uważałam że znamy się krótko by oczekiwać takich potwierdzeń.
Mówił że kocha i jestem jego idealną kobietą z którą chce być. Pozwalał na to abym mogła mojej dorosłej córce o nim powiedzieć i najbliższej rodzinie . Chciał poznać moje dzieci i nawet interesował się ich losem a kiedy miałam kłopoty z byłym interweniował i pocieszał . Pierwszy sygnał który mnie zaniepokoił to to że nie za wiele mogliśmy się spotykać góra 3 razy w tyg bo jak twierdził ma swoje obowiązki wobec dzieci,  domu , praca i takie tam .Zaczęłam się wtedy zastanawiać czy na pewno mówi mi prawdę . Więc padały pytania i naciski , pierwsza kłótnia . Ale najgorsze to to kiedy zadzwonił mi informując że jego żona dowiedziała się o wszystkim .nie chcę pisać szczegółów bo nie ma to znaczenia . tydzień minął nie widzieliśmy się , dzwoni tylko raz bo jak mówi nie może bo ciągle jest pod ostrzałem . Kiedy pytam co z nami mówi że potrzebuje czasu i że nie chce zrezygnować z niczego ale musi pozałatwiać swoje sprawy . Boli mnie to strasznie że zostałam z tym sama a kiedy domagam się uwagi by wyjaśnił mi co będzie , dostaje tylko odpowiedź daj mi czas. Boje się i nie wiem co zrobić kocham go ale też nie chcę być oszukiwana , wolę brutalną prawdę ale prawdę a nie tylko słyszeć słowa daj mi czas muszę to poukładać . W tym czasie co ja przechodzę i czuje nie ma znaczenia bo nawet o nie nie zapyta ale tylko powtarza że on ma teraz piekło w domu i same kłopoty . Jest tyle rzeczy detali ważnych o których nie pisałam bo były by poematy.
Pytanie co mam zrobić w tej sytuacji czekać , naciskać , pytać , wymagać ?????

Przykro mi... Twoje ponaglanie, pytania, nic tu nie zdziałają.
Czyny najlepiej świadczą o jego woli.
Najlepiej utnij ten kontakt.
Lepiej pocierpieć pare tygodni niż żyć w matrixie.
Przykro mi.

Cześć   Przeczytałam uwaznie Twoja historię opisalaś ją  40 a ja jestem tam dosc czesto, nie bardzo chcę tutaj pisać
napisz do mnie maila jak chcesz pogadać bo widzę ze mamy duzo wspolnego.
Pozdrawiam  A

Cześć Dziewczyny!!!!

Parę  dni temu odezwał się ale może dla tego że mu napisałam sms że chcę uczciwej odpowiedzi co dalej ???
Odpisał że sam nie wie że ma taki mętlik w głowie i boi się o swoją córkę oraz ojca .
Nie mogłam już więcej i napisałam że kocham go i życzę mu wszystkiego dobrego że nie mam żalu ani pretensji ale my nie jesteśmy sobie pisani. Powodzenia >
Nie trwało to 2 min i zadzwonił tym razem czule tłumacząc że źle interpretuje jego sms że on ma trudną teraz sytuacje w domu że musi sobie wszystko poukładać w głowie i z rodziną a do tego trzeba czasu .Ze kocha mnie i chce być ze mną ale na tą chwilkę nie może dać mi odpowiedzi kiedy będzie wolny . Powiedział wiele miłych i czułych słów a na koniec że ma nadzieję że kiedy będzie ON wolny ja jeszcze też będę wolna.
Boże jak ja bardzo go kocham i nie potrafię o nim zapomnieć chodź bardzo bym chciała , staram się nawet zajmować wszystkim innym pracą , remontem mieszkania , dziś nawet jadę do przyjaciółki na noc by poplotkować i wylać swoje żale .

A nie pomyślałaś, że mógł chciał przekazać raczej coś trochę innego? Tzn, że nie czuł ulgi, bo nawet jakbyś była w ciąży to nie przeszkadzałoby mu to?

Poza tym coś mi się wydaje, że foch nieadekwatny do ciężkości przewinienia. Jedna linijka tekstu, a ty już tyle założeń robisz.

Cześć Koleżanki!!!!!

Dziś mamy się spotkać sam zaproponował to spotkanie, myślę że w końcu wyjaśnimy sobie wszystko, padnie wiele pytań i wiele odpowiedzi a czy będą szczere i prawdziwe zobaczymy.
To były 2 tyg najdłuższe jakie kiedykolwiek w życiu były .

Wiem jedno że jestem zdecydowana na rozstanie, nie chcę czekać na coś co i tak z góry jest na straconej pozycji , myślę że swojego cudownego życia nie zostawi dla mnie bo nie czekał by z tym tak długo.
Pewnie dziwicie się dla czego chce z nim jeszcze porozmawiać może dla tego że są sprawy które chcę wyjaśnić znać odpowiedz bo od tego zależy jak będę postrzegać przyjaźń bo i ONA w to jest zamieszana .

Najgorsze w tym wszystkim jest to że ja wiem i czuje że macie rację a gdzieś ciągle staram się go usprawiedliwić i widzieć w nim dobrego człowieka i przyjaciela .

do zobaczenia dziś wieczorem

nie było spotkania

Samotna
a dlaczego nie bylo?

Nie dostaniesz odpowiedzi na tym forum, bo tu takich facetów nie ma. Tu są zdradzeni, porzuceni, próbujący się podnieść przynajmniej moralnie i tacy co już się podnieśli i przekazują swoje doświadczenie.

Poczytaj inne watki, znajdziesz tu całą gamę zachowań...

To chyba już raczej pytanie do terapeutów. Moim była kobieta...

Tak przeczytałam dokładnie i masz rację ale ja chyba ciągle szukałam odpowiedzi dla tego tak bardzo chciałam się z nim spotkać by dostać prostą odpowiedź.
Ale zamiast tego otrzymałam kolejne sterty kłamstw a na domiar tego wpędził mnie w poczucie winy .
może będzie kiedyś możliwość pogadania tak sam na sam bo wyczuwam że rozumiesz mnie .
Wiem jedno ON już nie istniej .

Bardzo Cię rozumiem,napisalam maila , poczatek swojej historii,
a wiesz co w tym wszystkim bylo najsmieszniejsze ???koniec !!!!
bo nawet nie stać go bylo, zeby mi to powiedzieć.
Pozdrawiam sedecznie  i milego dnia wszystkim zagubionym:)
Dla nas tez kiedyś zaswieci slońce ))

Dziś wyżywam się na ścianach bo robię mały remont nawet chyba mi to pomaga ale ból okropny gdzieś co jakiś czas się przypomina.
Ja pokasowałam jego numer tel aby mnie nie korciło a ON myślę nie odezwie się bo za bardzo go chyba słowami tchórz, egoista,
drań itp uraziłam a on na punkcie swojego EGO był bardzo wrażliwy .
Dziękuję WAM dziewczyny że czytacie moje wypociny ale jakoś łatwiej mi jest znosić ten trudny okres.
Mam przyjaciół i znajomych z którymi mogę na ten temat pisać ale jakoś tu wiem że wszystko co opowiem będzie szczere ocenione nawet mogą paść złe słowa które też czasem mogą   pomóc.

Ja też odpisałam Ci na maila, w ten sam dzień albo następny

Byliśmy z mężem na wspólnej wizycie u psychologa.

Oto mój problem:
Rodzice byli wymagający, a ja zawsze starałam się być dobrym dzieckiem. Miałam problem z przeciwstawieniem się im.
Zwłaszcza jeśli chodzi o ojca. Wolałam kłamać niż wyrazić swoje zdanie i po swojemu zrobić. W końcu poczułam wewnętrzny bunt. W wieku 16 lat poznałam męża (poczułam że to szansa wyrwania się od rodziców) i spod skrzydeł ojca weszłam pod skrzydła męża. On doskonale przejął jego role. Również opiekuńczy ale i zaborczy. Technikę z kłamstwem przeniosłam z rodziców na męża. Teraz po kilku latach znów czuję bunt i próbuję zwiać. Problem w tym, że wchodząc w kolejny związek kolejny raz będę szukać ojca a nie partnera i historia będzie się powtarzać w nieskończoność.
Nie zaistniał u mnie proces młodzieńczego indywidualizmu. To jest ten czas gdy nastolatkowie są sami.. realizują swoje pomysły, skupiają się na sobie, określają siebie. Ciągle miałam kogoś kto prowadził mnie za rękę, rozstawiał nade mną płaszcz ochronny. Teraz odczuwam taką potrzebę aby coś zrobić SAMA, być samodzielna. Ale z drugiej strony boję się tej samodzielności bo to dla mnie nie znane, nigdy tego nie doświadczyłam.
Niby nie kocham męża ale dlaczego od lutego nie złożyłam jeszcze pozwu rozwodowego? Ano dlatego bo trzymam go na zapleczu, w razie gdyby mi się noga podwinęła, gdybym zwątpiła w tą swoją samodzielność (co zresztą się stało), wiem że zrobię pstryk a on zjawi się mogąc się do niego przytulić zaznając błogie uczucie bezpieczeństwa, jego troski o mnie i miłości.
Rozłożyłam siebie na cząstki pierwsze i wszystko mi się skleja do kupy.

Chciałabym Was zapytać.. co robić aby nie bać się samodzielności?
Chciałabym się wyprowadzić z córką z domu. Wynająć mieszkanie. Ale z drugiej strony baaaardzo się boję.
Boję sie że nie poradzę sobie z obowiązkami, że nie będzie nikogo do kogo mogłabym się przytulić, kto będzie mi pomagał, opiekował.
Iść w to w ciemno, mimo strachu? No bo jak inaczej się tego nauczyć?

Mąż oczywiście też ma problem: samoocena, poczucie wartości na poziomie niższym niż zero.

Udaliśmy się do psychologa ponieważ wiedziałam że problem jest złożony, siedzi w podświadomości, że sami nie damy rady połatać dziur.
Psycholog uświadomił nam, ze na chwilę obecną każde z nas musi podjąć terapię indywidualną, bo mamy nieźle namieszane w głowach.
Zarówno ja jak i mąż. Choć mój problem wydaje mi się większy. Dopiero po terapii oboje zadecydujemy co dalej z małżeństwem. Być może spojrzymy na nie z zupełnie innej strony i każde z nas stwierdzi że obok prawdziwej miłości to nawet nie leżało.

Wiem, że jestem odpowiedzialna za córkę. I chcę temu wszystkiemu sprostać. Moim marzeniem jest czuć się dobrze z samą sobą, być silną, pewną kobietą. Dziecko jest dodatkowym "utrudnieniem", czuję to, ale jeśli się uda, to będzie niesamowite i warte tej harówki.
A potrzeba jest silna, ponieważ nie chcę całe życie być zależna od kogoś.

Psycholog twierdzi, że terapia indywidualna nie musi być przeszkodą w ratowaniu małżeństwa. Aczkolwiek musimy być świadomi, że z biegiem czasu może się faktycznie okazać, że jedno z nas lub oboje zauważymy iż to małżeństwo nie ma najmniejszych szans.
Szczerze to na chwilę obecną fakty, które przedstawiłam wyżej raczej świetlanej przyszłości nam nie wróżą. Ja jednak mam cichą nadzieję, że relację: córka - ojciec, da się przekształcić na partner - partner, że pokocham męża jak faceta, a nie ojca.

Terapie małżeńską możemy podjąć po zakończeniu terapii indywidualnej, o ile obie strony nadal będą chętne. Trafiliśmy na bardzo mądrą Panią psycholog, dotknęła tych problemów o których piszę. Jednak 1,5 h wystarczyło nam wyłącznie na w miarę skrótowe opowiedzenie naszej historii i odniesienie się do niej. Ona na tej postawie wysnuła tak trafne wnioski.

Muszę zajrzeć na Twój wątek.

Spanowany Twój rym dla mnie jest jak oblanie serca miodem, chciałam podziękować tak mimochodem Nie wiem jednak czy przeczytałeś karty wszystkie tego wątku, dużo złego wyrządziłam, zacznij od początku...

Myślę, że to bardzo ważne, co odkryłaś, w kontekście Waszych ewentualnych wspólnych kolejnych lat.
Zdałaś sobie sprawę, że to on może odejść do innej, a nie Ty od niego.
Że jemu może się udać to, co nie udało się Tobie.
To może zaboleć.
Myślę Madowa, że masz kolejny bodziec, by o Was zawalczyć.
Jak by tego nie oceniać w kategoriach moralnych, jesteście "na remis".
Twój mąż, jak piszesz, również chce, byś nadal była jego żoną.
Macie więc możliwość resetu, by zacząć od początku.

Pozdrawiam.

Popatrz, jak to się wszystko potoczyło.
Paradoksalnie, masz to, czego chciałaś.
Co prawda, nie "zrobiłaś pstryk palcem", ale skutek już jest.
Mąż już nie cierpi, jak powinien, a pogodził się z tym, że Was już nie ma, a wręcz (mam takie wrażenie), jest z tego zadowolony.
To powinno być dla Ciebie najważniejsze teraz, bo zmniejsza Twoje poczucie winy wobec niego.
Ukłuła Cię jego zdrada, bo tak się to odczuwa, nawet mimo braku miłości w związku.
Nie chciałaś przecież, by Cię dotykał, już od przynajmniej roku (zauważyłaś, że dziś mija pełny rok od Twojego pierwszego wątku?). To także powinno zadziałać oczyszczająco na Ciebie.
Teraz tylko się boisz, że nie jesteś zdolna do samodzielnego życia.
Dasz sobie radę, spokojnie.
Przecież od dawna chciałaś się uwolnić od tyrana i "nie widzisz możliwości powrotu do męża".
Właściwie, to z góry było wiadomo, że niczego nie da się naprawić, bo nie ma ku temu woli żadnej ze stron
Wszyscy przyjęli do wiadomości Twoje odejście.
Teraz, w tych nowych warunkach, bardziej spokojniej przejdziecie czas postępowania rozwodowego.
Obawiasz się zerwania wszelkich więzi z jeszcze mężem. Skoro nigdy go nie kochałaś jako mężczyznę, po cóż Ci jakieś więzi?
Przecież tych "ojcowskich" tak naprawdę, nie utracisz, jeśli zachowacie do siebie szacunek.
Macie przecież dziecko, które i tak będzie Was łączyć, bo oboje je kochacie.

Pozdrawiam.