Mąż który nie wie co wybrać, a co powinnam zrobić ja?

Z Twojej strony się nie wypaliło, więc...? Jak myślisz, czemu to wypalenie on rozciągnął na was oboje?

Na tak zadane pytanie, jak miał odpowiedzieć, byś nie wystawiła mu od razu rachunku?

Zapomniał, że kocha? Miał jakiś wypadek? Cegła mu spadła na głowę? Cierpi na amnezję?

Zobacz rzeczywistość. Dla własnego dobra.

Nie oczekuję. Podpowiadam. By zobaczyła rzeczywistość i wówczas podejmowała decyzje. Albo o pozostaniu w związku, albo o rozstaniu, albo jakąkolwiek inną. Tylko przytomnie.

Wielokropku i super, że podpowiadacie..
Wasza wiedza i wsparcie jest nieocenione i bardzo potrzebne, ale każda z uczestniczek tego forum przeżywa to inaczej i ma inne potrzeby.
Dobra zdecydowała - masz dwa tygodnie i albo walczysz o nas albo won..
Ja bym zrobiła inaczej, ale to JA bym tak zrobiła, natomiast Dobra - wybrała to, na co jest gotowa i to, co może w danej chwili udźwignąć..
Dobrze dziewczyny, że jesteście, tylko czasem za bardzo "napieracie" ;-)
Dobra przeczytała "kultowy" wątek MoniCo i wie chyba wszystko..

I tak się właśnie staram autorce doradzić. Aby spadła na cztery łapy. Ale ona nie spadnie, jak będzie walczyć o coś co i tak jest z góry przegrane... rozmowy, płacz, naprawianie, psycholog, analizowanie. To nic nie pomoże. To tylko jej energię marnuje.

Nooo! Dokładnie to samo chciałem powiedizeć. Powiedzieć "Dziewczyno! Nie walcz o tę zdradę, nie żebrz o miłość, nie śledź i nie wyjaśniaj. Walcz o bycie samodzielną, o to, abyś stała mocno na dwóch nogach czy czterech łapach. Walcz o siebie, o to, abyś TY była silniejsza. Wtedy niezależnie gdzie mąż skieruje swoje kroki Ty będziesz wygrana".

No i to mnie też wkurza!!! Zamiast facet po cichu podjąć decyzje, zamiast potem konsekwentnie decyzje realizować, to on rozlał informacje i teraz jest pasztet niemożliwy do sprzątnięcia. Ja wiem, że zdrada się czasem wyda. Ale przecież jak się ktoś zakocha w nie-żonie, to nie powinien od razu trzasnąć małżeństwem w kąt.

No właśnie. Wg mnie autorka powinna powiedzieć "Oja! Ale narobiłeś bigosu. Jak już podejmiesz deczyje, to daj znać co robimy. Ja tymczasem poczuję się wolna i niezależna... nie pytaj gdzie wychodzę ani o której wrócę."

No tak, ale zakchanie to jednak taka niepoczytalność. Można się pogubić. Więc jeśli jej mąż chce ją przytulić, to nei znaczy, że kombinuje jak cwany lis...

Eno! NIe jest tak tragicznie... dopóki komornik nie stuka, dopóki rak kogoś nie uśmierca. Ot -- tylko ktoś się zakochał nie tam gdzie trzeba.

Nooo... ja bym na gościu takich nacików nie robił. Jednak dał wolną rękę, niech się żona uniezależni. A on albo dostosuje, albo odejdzie.

Tego właśnie nie rozumiem w zdradach, które się wydały. Chciałbyście decyzję "czy zostajesz"/"czy odchodzisz"... Ale przecież na to trzeba czasu... prawda? Nie rozumiem jak można podjąć taką decyzję w ciągu dwóch tygodni... Przecież aby odejść, to trzeba najpierw zamieszkać osobno. Przemyśleć przez wiele dni lub tygodni...

no gary
ale nie wiesz jak to jest, jak mąz idzie do pracy, a tam kurewna dalej pracuje
oprócz racjonalności, siłym, mądrości, mamy jeszcze w sobie demony

a demony niszczą...

piszesz, że zakochanie to taka niepoczytalność. cały czas na forum prezentujesz bardzo racjonalne podejście. takie, w których oceniamy fakty i przyjmujemy je takimi jakimi są, bez otoczki uczuć, bez dodawania teorii. bzyknał - bzyknał, nic wielkiego, bzykneła - zakocha la się - minie, wróci rozsądek...
to jak jest?
emocje? czy fakty?
bo jesli emocje
to w odpowiedzi na zakochanie meza mam prawo popełnić wielokrotna zbrodnię w afekcie - niepoczytalnośc, wynikająca z wielkiej miłości...

  cudowna delikatność. 
Ale na co naciskają ?

Myślę że chcą aby Dobra  zobaczyła rzeczywistość taką jaka ona jest, tylko (co nieuniknione),widzianą ich oczyma.
Ale czyż te mądre słowa nie mówią same za siebie ? "

"Ja w tym miejscu nie potrzebuję rozdrapywać ran, rozkminiać co myślę o kochance, jak to boli, jak cierpię przez to jak mój postąpił, pławić się we własnym cierpieniu,
cierpię bardzo....ja to tylko wiem

ale potrzebuję pójść dalej nie dreptać w miejscu.

Myślisz, że kalkuluję bo postanowiłam powiedzieć mu o moich warunkach dopiero gdy on zdecyduje? "
O I JESZCZE TE

"Zrobilas to, co Ci nakazywalo...no wlasnie co ? Twoje serce, rozum, Twoje Jestestwo,czlowieczenstwo.
I ani tego nikt rozumiec nie musi, ani poklonow bic.

Dlaczego zabieram głos w tym wątku? Dlaczego zadaję pytania, opisuję swe spostrzeżenia? Upoważniła mnie (i nie tylko mnie) do tego sama autorka wątku:

A czy musi wiedzieć? Co jej to da, że on będzie uświadomiony? Cóż ją obchodzi co on myśli, jak to widzi i co rozumie czy czego nie rozumie? Ostatnią rzeczą jaką bym jej doradzała to uświadamianie jego w czymkolwiek. Jak bym miała udzielić rady to bym powiedziała tak " nie zajmuj się jego myślami, rozumieniem, uczuciami złymi, czy dobrymi, uczuciami do ciebie czy do kogokolwiek. \Zajmij się tym co ty czujesz i co zrobisz jak on powiadomi cię o  decyzji. Przemyśl swoje warunki jakie mu postawisz, jakie kroki podejmiesz, nie zajmiuj się nim ani przez chwilę, przez te dwa tygodnie, zostaw jego sprawy jemu."

Godność ma różne oblicza, moja była bardzo podobna do twojej, dziś się zmieniła, już nie  ma w niej tych wszystkich "musi" , oczywiście ktoś musi i nie jest zależna od nikogo, jest tylko moja.

nie, Gary, w Desideracie jest napisane, by WYsluchac glupcow i ignorantow, a nie zeby ich sluchac :-)))

masz rację, ale do tego się dopiero dochodzi
kiedy uświadamiasz sobie, że jesli pozna nową laskę to będzie tylko jego sprawa
na która nie mam wpłwywu
jego decyzja

kachna - pamiętam, gdy uświadamiałas mi, co jestmyslenie on, o nim, co on czuje, jakie on ma uczucia, jakie uczucia ma kochanka, kiedy myslałam, co zrobić, żeby ona była nieszczęsliwqa, żeby on cierpiał
przypomniałaś mi to
kiedy pisałaś - co ci to da? czy to zmieni twoje uczucia? czy fakt, że ona będzie się czuła ytak czy siak ma. powinien miec jakikolwiek wpływ na ciebie?
zxatrzymałam się wtedy
dzięki tobie skupiłam się na sobie

dzięki, że teraz uwaznie czytasz i że dostrzegasz to wchodzenie w musi i że on
dobra. tak. ty i twój świat, twoje uczucia i potrzeby, twoje cztery łapy i twoja siła. ty dla siebie, dbaj o siebie.

ach,jak ja juz dlugo tu nie bylam a przynajmniej na takich tematach
Czesc Monia ,czesc Endi ! i cala reszta
trafilam na ten temat i poczytalam troszke ,ten fragment postu  Moni najlepiej mi sie spodobal.

polecam autorce tematu chwilke zastanowienia nad tym podsumowaniem historii Moni

Tak.Zgadzam sie z tym Gary.
I wiem , ze to jest mozliwe.

Ale nasza dobra23 nie stawia samej siebie na pierwszym miejscu i nie traktuje siebie dobrze. I dlatego taka opcja u niej akurat nie wchodzi w gre ...

Askąd ten wniosek?               
Dobra wie czego chce i konsekwentnie to realizuje. Zajmuje sie tylko tym nna co ona ma wpływ, nie skupia sie na tym co on. To najzdrowiej myśląca świeżo zdradzona jaką znam. Wręcz mam wrażenie, że tu na forum usiłują co niektórzy wbić ją w schemat myślenia o nim. Nie zarzucam  nikomu złej woli, to kwestia innego myślenia, Dobra wszystko opiera o to czego ona chce i nie myśli co on ... i czy on... Czy to źle? Czas pokaże.

pomarańczowa
prawda, że dopiero teraz ostrzej wyartykułowałam swoje żądania,

ale to nie znaczy, że przez ten miesiąc nie było z mojej strony w ogóle gorzkich słów w jego stronę.
Jestem na niego zła za to co zrobił, za to na co nas naraża teraz i co będziemy musieli przejść

ale chyba każdy złości się wścieka inaczej....każda z matek inaczej przeżywa poród .. jedna krzyczy druga nie

i to też prawda, że cyt: "może w podświadomości wolę być taka, żeby przypadkiem swoim gniewem nie sprowokować jego...do odejścia?"
tak jak napisałam wcześniej.

tylko nie wiem czy to wynika z moich postów, ale ewoluowałam przez ten czas odkąd jestem na forum.
To wasze wpisy dały mi kopniaka by postawić mu żądania.

Ale też nie chcę się niepotrzebnie nakręcać, chcę waszych opinii bardzo, ale muszę wyważyć moje własne myśli, wiecie żeby nie było tak, że czytam kogoś, mówię sobie:"no takma rację!", kieruję się emocjami i zaczynam myśleć i działać nie w zgodzie z sobą ale tylko i wyłacznie pod wpływem waszych opinii.

W moich pierwszysch postach napisałam: chcę postąpić mądrze...może to jest z mojej strony kalkulacja, pomarańczowa:)

End_aluzja
ale ja mu to właśnie w sobotę powiedziałam !!
Może nie takimi dokładnie słowami...
a czy on to zrozumiał i na ile potraktował poważnie no i co z tym zrobi to się dopiero okaże

kachna
ja bym powiedziała, że właśnie większość się panicznie boi i dlatego nie wystawia walizek zdradzaczowi i nie stawia warunków,a to jest droga do nikąd, ja nią przeszłam i wiele innych kobiet z tego forum. W rezultacie straciłam całkowicie poczucie własnej wartości, została poniżona i zeszmacona. Z drugiej strony wiem, ze wiele osób mi radziło tak jak innym dziewczynom, ale chyba musiała sama osiągnąć to dno żeby móc się z niego odbić.

Ale różnie jest, moja mama nigdy się nie odbiła ze swojego dna, no i z rozpaczy wpadła w depresji i się zapiła, wiec różnie może być.

kachna

dziękuję za wiarę we mnie.

I lekcję już odrobiłam zmieniłam afirmację.... i dodałam "otwieram się na szczęśliwe dla mnie rozwiązania"

dobra
spoko, najważniejsze żebyś robiła tak jak uważasz, nie wbrew sobie. Ja nie krytykuję, bo sama robiłam po swojemu, a dopiero teraz widzę jakie błędy popełniałam. Tyle osób mi wtłaczało do głowy różne mądre rzeczy, ale nie byłam do nich przekonana. Teraz rozumiem kim był mój ex mąż i może musiałam to wszystko przejść żeby to naocznie zrozumieć.

Ja Ci tylko mówię, bądź gotowa na to, ze Twój mąż powie Ci, że nie chce z Tobą być (ja nie byłam gotowa na taką odpowiedź) albo że chce ale wszystko zamiatamy pod dywan, nic się nie stało (to znaczy że nie chcę tak na prawdę) albo że chce i zrobi wszystko żeby było dobrze (jak mąż Endaluzji), ale w tej ostatniej sytuacji też nie wiesz ile czasu potrwa zanim dojdziesz do siebie i na nowo zaufasz.

Ja tylko podkreśliłam to co napisałaś wcześniej, rzuciło mi się w oczy, bo sama tak robiłam. Bałam się, ze jak będę zła to ode mnie odejdzie, albo jak komuś powiem to że już za późno na ratowanie małżeństwa bo wszyscy wiedzą. On mną w ten sposób MANIPULOWAŁ, tworząc pozory że to moja wina a nie jego, z kata stał się ofiarą.

kachna
ale masz rację, większość wątków kręci się tu tylko wokół zdradzacza, co on, co nie on itd. Niestety teraz to rozumiem, zresztą sama się na tym zaczęłam łapać, że podobnie mówiłam i robiłam.

Dobra... czy bierzesz pod uwagę, ze mąż powie Ci, że ... nie wie?

Co wtedy Dobra? Podchodząc racjonalnie do sprawy będziesz na tyle silna, by czekać? Jeśli on będzie chciał obarczyć Cię decyzją (bo powie nie wiem) podejmiesz ją za niego?

Uf. pytasz dlaczego nie odeszłam? Nie ma jednej odpowiedzi, było wiele powodów, ale nie jestem w stanie odpowiedzieć która przeważyła.  Nie odeszłam bo
Nie chciałam aby świat się dowiedział co przeszłam- najzwyczajniej w świecie się wstydziłam,
Wierzyłam że te gó...no, nie jest tak wielkie- myliłam się,
Wierzyłam że mój M mnie kocha mimo wszystko -  tak mnie też zapewniał, dziś wiem, że nie o taką miłość mi chodziło.
Bo mój M  zawsze był dobrym mężem- co w zestawieniu z tym co wyszło okazało się moim wyobrażeniem.
Bo mój M spełniał wszystykie warunki jakie mu postawiłam- co okazała się nieprawdą, bo jednym z warunków było wyznanie całej prawdy o jego przeszłości, a tego nie zrobił i przez 1,5 roku wychodziły jakieś smrody.
Bo nie wyobrażałam sobie życia bez niego- z nim też nie.
Bo go kochałam- choć to uczucie sporo ucierpiało .

Jak widzisz wszystkie powody można równie dobrze przyjąć jak i wyrzucić, ale czy to ważne? Przecież to jest nieistotne, ważne jest to że chciałam zostać, zostałam. I dziś wiem że nie jest mi potrzebne żadne wyjaśnienie dla czegoś co chcę i mój rozum to akceptuje, ale wtedy potrzebowałam tych wyjaśnień. Powiem więcej decyzja o pozostaniu nie była od razu oczywista, dawałam sobie różne terminy na podjęcie decyzji, teraz wiem dlaczego, bo wszystkie powody oparte były o to co on. Tak naprawdę gotowa na zostanie w tym związku stałam się wtedy gdy byłam gotowa odejść.

Wszystko co ona robi generowane jest tylko i wyłącznie strachem. Strachem przed tym, że on odejdzie. Dobra boi się tego, bo czuje, że on kocha inną. Jeśli tak czuje, to pewnie tak właśnie jest. Z tych wszystkich historii wynika, że wygrywają tylko te, które się nie boją. Nie boją się poświęcić jego, w imię siebie... Bo teraz to jesteście po dwóch stronach barykady. Idziesz va banque i albo masz tą miłość, albo już jej nie masz.  Jeśli jej nie masz, to i tak już mieć nie będziesz. Przeciągniesz tylko w czasie swoje cierpienie karmiąc się tym, że on nie ze strachu, nie z poczucia winy, nie z litości a z miłości został. Człowiek który kocha nie zdradza.

Lexparnie ważne jak to zabrzmi i jak to odbierzecie....ja wiem, że on to wie

Dziekuję

było kilka rzeczy, które się na to nałożyły.
To co teraz napiszę to nie jest próba usprawiedliwiania jego (bo jego nic nie usprawiedliwia),
tylko przedstawienie kilku faktów:
- od jakiegoś czasu miał bardzo stresującą atmosferę w pracy (duże ciśnienie, poczucie niedocenienia, stres, nawał obowiązków...nie chcę się w to zbytnio zagłębiać)
- wzieliśmy kredyt na mieszkanie, i o ile na początku cel - mieszkanie jest czymś co spala i bardziej  cieszysz się mieszkaniem niż martwisz kredytem o tyle później,  ten kredyt widzisz, że jest klatką z której nie możesz wyjść...boisz się utraty pracy...itd.,
- oddaliliśmy się od siebie...on ciągle narzekał na pracę, każdego dnia gdy przychodził tylko o tym mówił...byłam tym zmęczona....próbowałam go wspierać..no ale widać nie dość mocno i wytrwale, nie tymi sposobami...nie wiem
- wtedy oddaliłam się od niego...pomyślałam że zatęskni do mnie ? (naiwne)
- przestaliśmy się przytulać..a to u nas było ważne wcześniej...
- kryzys wieku średniego mojego męża tak przypuszczam (mam tyle lat, nic już nie osiągnę, mam tylko kredyt, nie mam manewru z pracą, proza codziennego życia, deja vu każdego dnia)

wiesz jedna z moich koleżanek, która wie o sytuacji (a wiedzą tylko 2 osoby)
wie dlaczego tego nie robię.
Zna trochę mnie, mojego męża, wie jakim jest człowiekiem.
Mogę się na niego wściekać, mieć żal, myśleć o nim źle za to co nam teraz zgotował.
Ale wiem też jakim jest człowiekiem ( i to nie przez pryzmat zaślepionej miłości, po prawie 20 latach nie nie masz już klapek na oczach)

Widzisz, każda sytuacja jest inna, każdy przypadek jest inny.
Twój mąż pokazał Ci, że jednak Ty jesteś dla niego ważna i widać zrobił to na tyle skutecznie, że nie przeszło Ci przez głowę prosić o  zmianę pracy.
U mnie jednak było inaczej...początkowo wybrał rodzinę, ale na kilometr było widać, że ten wybór nie pasuje mu. Wracał z pracy smutny, zrezygnowany..pomęczył się rok i nie wytrzymał, odszedł. Szkoda tylko, ze skazał mnie na ten rok.
Nie potrafiłam wtedy zrobić żadnych zdecydowanych posunięć, tylko czekałam....Bóg wie na co...
Nie wiem, co by było, gdyby jednak odszedł wtedy z  firmy....myślałam sobie wtedy, że byłaby to szansa jakaś...bo co z oczu, to z serca. Ale diabli wiedzą, jak to faktycznie by się dalej potoczyło.

Dobra...mimo wszystko jednak go próbujesz usprawiedliwiać. Robisz dokładnie to samo, co ja robiłam.
Bo kryzys, bo sytuacja finansowa, bo brak jakiś tam osiągnięć w wieku 40 lat...to wszystko są wydumane powody, i głupie usprawiedliwiania pójścia na lewiznę.
Jeśli pojawia się jakiś problem w związku, to po to się ma partnera, któremu się przysięgało, że na dobre i na złe...i kiedy nastaje to złe, wtedy jest prawdziwy egzamin partnerstwa, małżeństwa. Przychodzisz i mówisz, co leży na wątrobie, z czym sobie nie radzisz, w czym potrzebujesz wsparcia.
Niestety większość woli pójść na łatwiznę, bo tak milej, łatwiej, przyjemniej, a potem tłumaczyć to kredytami i kryzysami.
Pamiętam, że miałam wielki żal do mojego męża, że nie przyszedł, nie pogadał, co go trapi, z czym się męczy. A umiał się tak zakamuflować, że wydawało mi się, ze wszystko jest w porządku.
Pewnie coś przeoczyłam w codziennym kieracie, ale skoro widziałam zadowolonego uśmiechniętego faceta, nie sądziłam, że coś jest na rzeczy.

moniaCo, nie chcę go usprawiedliwiać - ja wiem, że tego jak się zachował nic nie usprawiedliwia, nic!

Lexpar zapytał, cyt.: "Zastanawiam się dlaczego on tak się zachował, czego mu brakowało, co Ty zrobiłaś nie tak  ja nie wiem.
Może chciałaś go zagłaskać".

Spróbowałam przeanalizować czynniki, które wtedy wpłynęły na to, że rozpoczął romans..
ja to tak widzę co wcale nie znaczy, że mam rację...

To, że je widzę nie umniejsza w moich oczach jego winy...
bo niestety zaryzykował, ba, dalej ryzykuje utratę rodziny

I tu się z Tobą zgodzę w całej rozciągłości. Zrobił to bo chciał, z pełną świadomością czynu, nikt go nie obezwładnił i nie zaciągnął do łóżka tamtej...
I muszę przyznać, że bycie razem dalej jest o wiele trudniejsze, niż rozstanie.
To ciężka praca ze sobą, codziennie.
Kachna...czytałam Twoje posty, wcześniej nie znałam Twojej historii. I powiem Ci, że jesteś niesamowicie silną kobietą.
Szacun

Monia nie wiem co jest łatwiejsze, bo tej drugiej opcji nie spróbowałam Ale  wiem ze gdybym odeszła nie doszłabym nigdy tu gdzie jestem, nie miałabym motywacji ani możliwości. Moje małżeństwo było moim poligonem, wydaje się że łatwo jest dbać o siebie będąc samym, ale to nie prawda, nie ma to znaczenia czy jesteś sama czy z kimś. Wazne jest czy potrafisz dbać o siebie, jak potrafisz to jest to tak samo łatwe w jednej jak i w drugiej sytuacji.
Czytając forum widze jak mało osób to potrafi, jak dużo osób nie potrafi odciąć  swojego myślenia od krzywdy a co za tym idzie, od  krzywdziciela.Wiem że gdybym odeszła nadal bym tkwiła uwikłana w jego zdrady, w jego życie. Tylko będąc z nim mogłam się od tego oderwać. Nie było łatwo, prawie 2 lata minęło zanim zaczęłam się uczyć czym jest zajmowanie się sobą, zanim zaczęłam chcieć się uczyć. Te dwa lata zajmowałam się w większości moim M, tym jak się czuje, bardzo pilnowałam, żeby nie za dobrze, pilnowałam, żeby jego myślenie było na właściwych torach, oczywiście właściwych dla mnie   Dziś śmieję się z tego dowodu miłości, który dał mi mój M. Ja bym ze sobą nie wytrzymała .

Monia jesteś młodą aczkolwiek doświadczoną kobietą, ale wielki szacun dla Ciebie za mądrość i dojrzałość.

Przychodzi czarodziejka i pyta "kto chce wiedzieć co siedzi w głowie partnera?". Nie ustawiłabym się w kolejce, ale dwa lata temu pchałabym się żeby być pierwszą.Jest to naturalny odruch, jak komuś nie ufamy, a umówmy się po zdradzie nie ma zaufania.
Kochana to nie jest przejście na liczbę pojedynczą, szczególnie jak pozostajesz w związku, ja nie proponuje -zostań egoistką, egocentryczką czy samolubem. Dbanie o siebie nie wyklucza wspierania M, ugotowania, czy wyprasowania koszuli. Dbanie o siebie to również dbanie o niego, ale  na innych zasadach.
Kiedyś napisałam artykuł na ten temat :oto on
Nic nie muszę, wszystko mogę (bo mam takie prawo)

Podczas mojego wychodzenia ze współuzależnienia przeszłam wiele stopni na drodze do decydowania o sobie. Zaczynałam od tego, ze dawałam sobie prawo do wszystkich uczuć i zachowań. Ufałam mojemu mężowi, bo brak zaufania krzywdził zarówno mnie, jak i jego. Ba, samo podejrzenie, że mnie okłamuje, czy manipuluje mną, było dla mnie bolesne. Więc dawałam sobie prawo do wiary w jego uczciwość, mimo dowodów że nie powinnam tego robić. Nikt mnie do tego nie zmuszał, to był mój wybór, to Ja wierzyłam w kłamstwa, to Ja wierzyłam w logiczne ?prawdy?, to Ja spychałam w niebyt poczucie że coś tu jest nie tak, wreszcie to Ja bagatelizowałam kłamstwa, których nie dało się nie zauważyć, traktując jako nieszkodliwą wadę charakteru. Czy mogłam coś zmienić? Nie, choć mogłam wszystko i nic nie musiałam. Wiedziałam że mam takie prawo i korzystałam z tego prawa całe moje życie, ale jak się okazało, dla mnie bezużyteczne, bo nie potrafiłam dbać o siebie.

Jednak nie miałam świadomości, że mam coś do zmiany, że mogę inaczej, że mam jakiś wybór, bo nie potrafiłam zmieniać siebie. W tamtym czasie gdyby ktoś mi powiedział ?Twój mąż jest uzależniony, a to niszczy ciebie, zrób z tym coś, ale jego zostaw w spokoju, Ty zrób coś ze sobą, nie z nim, bo jego problem, to nie twój problem?, uznałabym to za absurd. ?Mogę? było tylko teorią, a w życiu zamieniało się w ?muszę?. Musiałam ufać, wierzyć, poddawać się manipulacji i odsuwać od siebie niepokój, który czułam, bo inaczej ... to co? Rozwód? Z powodu kilku drobnych kłamstw, czy mojego, być może nieuzasadnionego niepokoju? I mimo że znam powiedzenie ?zaufaj i sprawdź?, nie zrobiłam tego ani razu. Nie tylko dlatego, że mi to nie przyszło na myśl, ale już sama możliwość że mąż mnie okłamuje była bolesna i chyba bałam się dowiedzieć prawdy, a ponad wszystko nie chciałam tej prawdy w moim życiu. Wybierałam logiczne kłamstwa, bo prawda była pozbawiona rozsądku, logiki, do tego była bolesna, no i przyjmując fakty chciałabym coś z tym zrobić, a przecież nie było mi źle, to po co drążyć coś, bez czego mogę i chcę żyć? Przy czym są to tylko moje przypuszczenia, bo nigdy tak nie pomyślałam, nigdy tak tego nie nazwałam, a że nie potrafię odpowiedzieć na pytanie, ?dlaczego?? to myślę, że działała tu podświadomość, która chroniła mnie przed prawdą. Tym bardziej, że mogłam tak żyć, nie pamiętam, aby mi to ciążyło, więc nie musiałam niczego zmieniać. Ale prawda, ta prawdziwa, sama do mnie przyszła, tak wyraźna, że nie mogłam już jej zignorować. W tamtym czasie miałam prawo do wszystkich uczuć i zachowań, które nie krzywdziły innych wokół mnie, bo tylko takie prawo sobie dawałam. Potrafiłam poradzić sobie z krzywdą jaką mi robiono, ale nie potrafiłam krzywdzić innych.. Nigdy też nie miałam poczucia, że zaniedbuję siebie, ale nie pamiętam abym kiedykolwiek pochyliła się nad swoimi uczuciami.

Mogłam wszystko w sobie zmienić, lub nie i miałam do tego prawo. Tylko po co mi to było, skoro nie potrafiłam korzystać z tych praw? Od takiego momentu, zaczęła się moja droga do moich praw i do mojego ?mogę?, ?nic nie muszę?, droga bardzo trudna, bolesna, długa, a była tylko niewielką częścią tego z czym miałam się zmierzyć. W pierwszej kolejności musiałam dowiedzieć się czego Ja chcę. Wydaje się to bardzo proste i staje się takie, jak do realizacji moich planów potrzebuję tylko siebie. A moje ?chcę? w większości zależne było od mojego męża. I tak, nie chciałam aby mój mąż był uzależniony, a jeżeli już to niech się leczy i chciałam aby szybko, najlepiej natychmiast wyzdrowiał. Chciałam żeby mój mąż .., oj dużo tego było, ale kompletnie nie miałam pomysłu na to co Ja mogłabym chcieć zmienić w sobie, a właściwie to nawet nie widziałam potrzeby, abym Ja coś robiła. Przecież wystarczy że On się zmieni i coś zrobi, bo to nie Ja mam problem. No i na tym się skupiłam.

Dziś jak to piszę to uśmiecham się, bo pamiętam jak bardzo byłam o tym przekonana. Teraz widzę jak moje myślenie i postępowanie było zależne od mojego męża i jego zachowań. Może to się wydać dziwne, ale dziś również tak bywa, że moje postępowanie jest zależne od mojego męża. Bardzo dużo rzeczy nas łączy i siłą rzeczy oddziałujemy na siebie każdego dnia. Ale teraz nie czuję niepokoju, bo wiem że zawsze ?mogę?, ?nic nie muszę? bo już potrafię zarówno chcieć, jak i nie chcieć, bo wiem jak to obronić.

Bardzo ciężko mi było zrozumieć że Ja decyduję o swoim życiu i nikt inny nie ma wpływu na to jak będę żyć. Na przykład: nie chciałam mieć uzależnionego męża, a mam, to jaki mam na to wpływ? Ano mam, mogę odejść, i nie będę miała uzależnionego męża.

Mój problem polegał na tym, że wbiłam sobie do głowy, że jeżeli to Ja decyduję o swoim życiu, to wszystko co chcę, mogę i mam prawo jest idealne i przyniesie mi szczęście. I nie wzięłam pod uwagę czynników zewnętrznych, to tak jakbym chciała zamieszkać na Florydzie, ale wizy nie mam. Mogę żyć na walizkach i oczekiwać na nią, mając świadomość, że być może nigdy wizy nie dostanę. Mogę prowadzić takie życie jak dotychczas, ale nie inwestować w nic, mając nadzieję, że kiedyś, może ... Mogę również się z tym pogodzić i żyć pełnią życia tu gdzie jestem, lub w innym dostępnym dla mnie miejscu. Żadna z trzech możliwości nie jest tym czego chcę, a chcę na Florydę, ale to nie jest zależne tylko ode mnie. Ale jak zechcę pojechać do Rzymu to pojadę.

Jak już zrozumiałam, że mogę wszystko, nic nie muszę i mam prawo, to zachłysnęłam się tą świadomością. Korzystałam z tych praw całą sobą, zachowywałam się jak dziecko, które właśnie odkryło że potrafi chodzić i wykorzystuje tę umiejętność nie zważając na nic. Wszystko mogłam co tylko chciałam, byle tylko było oparte o mnie. Nie chciałam nawet myśleć, że mam zrobić coś dla innych, na szczęście nie obejmowało to dzieci, w takim stopniu jak męża. Bo w tamtym okresie, nie było we mnie potrzeby liczenia się z jego zdaniem, czy potrzebami i nie miało to nic wspólnego z zemstą. Chyba pierwszy raz w naszym małżeństwie, to co roiłam nie było oparte o mojego męża, choć On to boleśnie odczuł . Wejście w rolę egoisty, nie było dla mnie łatwe, bo było mi nieznane, obarczone wyrzutami sumienia i świadomością empatyka - altruisty. Dałam sobie prawo bycia egoistką, Wiem, że musiałam przejść ten etap, ten jakże intensywny kurs myślenia tylko o sobie. Egoizm nauczył mnie jak zadbać o swoje potrzeby, jak odmówić nawet najbliższym, nawet jak jest to dla nich bardzo ważne. To pozwoliło mi poznać siebie. Dowiedziałam się że nie pasuje mi ani jedna skrajność ? nieliczenie się ze sobą, ani druga skrajność ? nieliczenia się z nikim. Dziś potrafię zadbać o siebie i swoje potrzeby, potrafię również z niektórych zrezygnować, bez żalu.

Jakiś czas temu rozmawiałam z koleżanką, która od sześciu lat ma ogromny żal do swojej mamy. Podczas rozmowy z nią uderzyło mnie to jak Ona zaciekle broniła tego żalu, kilka razy powtarzała ?mam prawo czuć się z tym źle?, ?mam prawo być wściekła?, ?mam prawo do wszystkich uczuć?, ?mam prawo przeżywać ból?. Dlaczego Ona broniła tych uczuć, przecież one ją męczą, nie lubi ich, czuje się z nimi źle? Ta koleżanka stała się przez chwilkę, dosłownie ułamek sekundy, moim lustrem, moim odbiciem. Ja nie potrafię wybaczyć mojemu mężowi, mimo że wiem, że obciąża to najbardziej mnie. Ja też ?mam prawo? i tak samo go bronię, tylko po co mi takie prawo z którym mi źle? Przecież to ?wszystko mogę, nic nie muszę bo mam prawo? ma mi pomagać w życiu, a nie mnie unieszczęśliwiać. To o co chodzi, czemu Ja, tak jak i moja koleżanka dałyśmy sobie prawo do tak długiego przeżywania żalu, złości i niewybaczenia? Wiem dlaczego tak się stało u mnie, bo nie zajęłam się tymi uczuciami a dałam im prawo do istnienia. Bo tak zagalopowałam się w dawaniu sobie praw, że zapomniałam o istnieniu ?wszystko mogę? i ?nic nie muszę?.

Dziś wiem że NIC NIE MUSZĘ, chyba że chcę, bo mogę chcieć, WSZYSTKO MOGĘ jak tylko chcę, potrafię i godzę się z tym, mogę godzić się na to czego nie chcę, mogę się również nie godzić na nic. MAM PRAWO ale nie zawsze muszę z niego korzystać, mam prawo nie dać sobie prawa. Mogę żyć tak jak chcę, bo mam takie prawo i nie muszę żyć tak jak nie chcę, muszę to oprzec o siebie, muszę bo tak chce.

A co możesz zrobić kochana? Ty wiesz co powinnaś zrobić. Powinnaś odejść bo co da pozostanie? ?Nie da się wlać miłości w czyjeś serce. Ale ten ktoś może potrafić spowrotem pokochać. Ale do tego żeby to pojął trzeba tylko dystansu i samotności. Może wtedy uczucie wróci, a może nie. Niestety czas tylko pokaże.

Dobra to ja Ciebie .
Trzymaj się dziewczyno.
Naprawdę jesteś dzielną kobietą.
Podziwiam Ciebie za całokształt, za Twoje podejście do sytuacji.