Mąż który nie wie co wybrać, a co powinnam zrobić ja?

Nie zmuszam Cię. Założyłaś wątek, zadałaś pytanie, więc odpowiedziałam. Możesz nie myśleć.

Takich to tylko pod mur i .
Biedaczysko się znalazł.
Mogę być w plutonie egzekucyjnym.

No może złożenie pozwu otworzy mu szerzej furtkę do kurewny.
Bo to ona podjęła tą decyzję, a on nadal będzie grał rolę biednego, sponiewieranego misia.
Przecież on jeszcze myślał co wybrać, a tu jego żona wybrała i żąda rozwodu, a on jeszcze nie chciał.

MoniaCo opisała swój wątek tutaj w skrócie i jak historia się skończyła to wiadomo.
Jednak najważniejsze, że teraz jest szczęśliwa i żałuje, że poteflonowi czy tam chujoplątowi dała rok.
Co z tego wyszło?
Rok cierpiała i ma w plecy.

dobra23 gdybyś miała własne mieszkanie, pełne konto w banku to też byś chciała ratować tą zgwałconą miłość?
Nie jestem w stanie pojąć jak kobieta może jeszcze chcieć być z mężczyzną, który mówi że kocha inną!
Po prostu nie ogarniam tego jak można tak siebie niszczyć i jeszcze pisać, że się ratuje miłość! Dobra 23 jaką miłość?
Daleka droga do twojego osobistego dna. Mam nadzieje, że kiedyś poczujesz grunt i zaczniesz się wynurzać, bo w ten sposób jak teraz myślisz i robisz niczego nie osiągniesz.

Oj duzo takich mysli przed Toba

Amen!

Dziewczyny!!! Czy nie przypomina to wam  mojej historii. Ta sama głupota z której trzeba się wyleczyć. Witaj w klubie,ja też tak sobie wszystko tłumaczyłam,a to jest chore i tak tego nie docenił.

Lena dałam autorce juz na poczatku link do twojego postu .

Nie Monia, o jakich Ty siwych włosach mówisz .
W tą bajkę to nie uwierzę, a problemy z sercem to od tych motylków w brzuchu

O tych, których nie widac
A serce..no mocno bije, czasem daje popalić, ale spoko

mąż wrócił ok. 2.30. nie mogłam później zasnąć. Od 4 rano czytam wątek moniCo.
Dajcie mi siły bo zamierzam dzisiaj porozmawiać.
Koniec stania z boku i czekania na rozwój wydarzeń!!!!
Chcę decydować o swoim życiu !!!!!!!!

"Dajcie mi siły?"   Nie upychaj po różnych zakamarkach swej złości. Nie udawaj, że jej nie przeżywasz. Przypomnij sobie wszystkie te trwające od jakiegoś czasu sytuacje. Przypomnij sobie te wszystkie uczucia, które, by być osobą bezkonfliktową, ukryłaś.

Wydaje mi sie, ze nikt tu nie mowi o tym, aby Dobra zrezygnowala z malzenstwa. Ale, na ile zrozumialam wczesniejsze wypowiedzi roznych osob, kluczowym jest to, aby jej maz sie zadeklarowal. By Dobra tez przejela inicjatywe, nie stala z boku i nie czekala co z nia bedzie, co on zadecyduje. Te mniej lub bardziej drastyczne kroki, o ktorych ludzie pisza maja wlasnie na celu wymuszenie tej deklaracji, potrzasniecie nim, uswiadomienie mu, ze moze ja stracic. Byc moze wtedy zdecyduje sie o nia i ich malzenstwo zawalczyc.
Dobra musi tez teraz zawalczyc o siebie.

Twoj maz, smallangel,  przeprosil, poprosil o druga szanse. Z tego, co mowi Dobra jej maz pytany o to, co wybiera po prostu milczy. A ona czeka.
Nie uwazam, ze czlowiekowi, ktory zdradzil zupelnie nie nalezy dac drugiej szansy - oczywiscie, ze mozna. Mozna ratowac malzenstwo. Tu nie ma zadnych zasad. Tylko wlasnie, w mojej ocenie, problemem jest to, ze poki co Dobra jest jedyna strona, ktora chce to robic. Jej maz milczy.

EDIT: Z doswiadczenia wiem, ze jesli w takiej sytuacji milkniemy, tlumimy siebie i pozwalamy komus przejac zupelnie inicjatywe to pozniej czujemy sie slabe, male i upokorzone. Trudno jest sie z tego otrzasnac i przestac tak o sobie myslec.
Uwazam, ze jesli Dobra zdecyduje sie dac mezowi druga szanse to super, to jej sprawa i ich malzenstwo. Ale uwazam tez, ze jej maz najpierw powinien zechciec w tym ratowaniu uczestniczyc a jej decyzje (jakiekolwiek by nie byly) nie powinny wynikac ze strachu.

Dzisiaj rano gdy wstał nie wytrzymałam i wygarnęłam mu.
Myślałam że zrobię to spokojniej, bo przecież jestem taka "kulturalna i wyważona"
Nie krzyczałam, ale miałam podniesiony głos. Powiedziałam że nie będę czekać na to co on w końcu "zobaczy na zakręcie" (to jego słowa , że narazie nie wie co czuje i że żyje tak że nie wie co jest za zakrętem). Więc mu powiedziałam, że ja już na to nie czekam. Daję mu 2 tygodnie na zastanowienie się a potem ewentualną szansę by o mnie zawalczył. Jeśli się nie zdeklaruje to ma się wyprowadzić. Bo jeżeli chce zostać tylko ze względu na dziecko i z poczucia winy a nie pokaże mi swojej miłości do mnie to ja i tak nie chcę z nim być. Wystąpię o rozwód. Uświadomiłam go trochę w kwestii naszej sytuacji materialnej ale zaznaczyłam, że wspólny kredyt to nie jest coś co spoli związek. Dałam mu dwa tygodnie bo na drugi tydzień jadę w delegację i nie będzie mnie w domu, więc w sumie będziemy razem przez ten tydzień. Chcę jeżeli się wyprowadzi żeby przyjechała moja mama, żeby jakoś to przetrwać bo boję się, że będę wyła i że mój synek będzie na to patrzył. Jestem zdeterminowana jakoś i wiem, że już nie będę go przekonywać, namawiać by się zastanowił.
On teraz odsypia noc.

Wiecie nie wiem jak się teraz zachowywać, być obrażoną? rozmawiać normalnie, uśmiechać się?
strasznie się teraz boję, boli mnie brzuch, znowu schudnę.
Co do jego reakcji - jak przypuszczałam zwiesił głowę, nic nie powiedział,  był bardzo zaskoczony
trzymajcie kciuki... nie wiem za co... żeby się opamietał?
I jeszcze raz bardzo bardzo wam wszystkim dziękuję

Dobra, a jak TY CHCESZ sie zachowac?
Nie ze wzgledu na niego (byc np. mila aby uswiadomil sobie co traci/nie prowokowac go do odejscia czy odwrotnie, nie odzywac sie nie dlatego, ze masz taka potrzebe ale pod niego, aby sie jakos zrewanzowac), ale z jakim zachowaniem Ty sie bedziesz czula prawdziwie ze soba?

Ja tez zycze Ci wszystkiego co (w tej sytuacji) najlepsze. I wiem, ze czegokolwiek my Ci tutaj nie doradzimy, niezaleznie czy nas posluchasz czy nie, jestes tam sama i ze jest Ci ciezko.
Wiec jesli bedziesz miala potrzebe to pisz. Wygadaj sie, wyrzuc to z siebie, nabierz dystansu.
A my w miare mozliwosci sprobujemy Cie wspierac.

dobrze że gdzieś tam jesteście...

Dobra23 - dałaś czas na decyzje. Nie rozmawiaj już nic na ten temat. Teraz Mąż ma czas na to by pomyśleć, przetrawić temat i zdecydować.

Czy zrobiłaś to, bo chciałaś? Sama z siebie? Czy wbrew sobie?

Jak długo trwa ich znajomość?

wiem moniaCo, przestudiowałam twoją historię naprawdę dokładnie,
bardzo ci współczuję, chociaż wiem, że teraz już tego nie potrzebujesz.
Twoja historia sporo mnie uczy i wiem,  że jeżeli zostanie i będzie ściemniać, będzie dziwny, naprawdę nie pokaże, że walczy to muszę to zakończyć. Ja przez ten miesiąc gdy on niby zadeklarował, że nie potrafi nas zostawić, że się nigdzie nie wybiera i niby nawet trochę się starał to i tak czułam że coś jest nie tak i że to za mało. Ta kobieca intuicja i przeczucia !!!!
Mam nadzieję, że nie dam się zwieść jemu i uczuciu strachu, że odejdzie.
Chciałabym mieć taką siłę jak End_aluzja...

A mój mąż teraz zacichł, chyba jest trochę w szoku i mam wrażenie że nawet lekko zły na mnie?
Jak to? On był mnie taki pewien, przecież się starał być miły, mówił że wie jak cierpię i jak wielką krzywdę mi zrobił.
A ja tu nagle z warunkami.

No, i teraz mam taką głupią myśl, że może jednak trzeba było cierpliwością, bez takich ultimatów....a jemu by po prostu przeszło zakochanie....może?....

nie, muszę być konsekwentna, masz rację monia

On kiedyś na początku w rozmowie, powiedział, że najprawdopodobniej wybierze rodzinę ale to oznacza dla niego rezygnację z samego siebie. Potem kilka razy próbowałam drążyć ten temat i powiedziałam mu, że jeśli ma rezygnować z samego siebie to nie będzie z nami szczęśliwy  i my z nim też, wiec żeby odszedł. No ale on został ...ale też nic nie powiedział.

Boję się że odejdzie....:(  tego bólu i szoku i tego ile te uczucia będą trwały.
Ale chyba nie boję się być bez niego (powtarzam to sobie w myślach co chwilę - może zakoduje się to jakoś w mojej podświadomości

Straszny jest dzisiejszy dzień, nie wiem co ze sobą robić...zaczęłam sprzątać w szafach, a on gra na kompie.
Teraz pojechał na zakupy więc wykorzystałam moment.

Nie gradzę uczuciami, nie chcę robić krzywdy, i to co powiem jest niepopularne, może Cię rozzłościć.

Po wykryciu zdrady albo wystawia się walizki za drzwi, albo ciężko wlaczy o związek. Może tak trzeba... ale może nie... Są tacy co uważają, że nie trzeba robić ani jednego ani drugiego, bo żadne z tych rozwiązań nie działa, na przykład: "Kup Kochance Męża Kwiaty" - Katarzyna Miller?; "Some things look better baby Just passing through...  And it's no sacrifice just a simple word" -- Elton John.

Więc może neich sprawy męża idą swoim biegiem, nie ingeruj w to, niech sam podejmie decyzję, czy dalej się od Ciebie oddalać, czy może za pół roku romans szlag trafi i wtedy będzie chciał do Ciebie (emocjonalnie !!! -- a nie w ramach wspólnego mieszkania) wrócić. Skoro teraz się oddala emocjonalnie, to pozwól mu płynąć w siną dal. Jeśli tak wybrał, to niech idzie, zabezpieczywszy oczywiście byt Ciebie i dziecka.

Jak masz ochotę na uśmiech to się uśmiechaj. Jak masz ochotę na milczenie to milcz. Jak masz ochotę zrobić mu obiad, to zrób obiad, ale jak nie masz ochoty to nie rób. Jak nie masz ochoty prasować mu koszuli, czy prać -- to nie rób tego. Pomyśl, że się od niego uwolniłaś, że teraz dbasz tylko o siebie i dzecko, że robisz co chcesz a nie co musisz.

Nie udawaj, że zdrady nie ma. Nie rób "scen" z powodu zdrady. Zdrada się pojawiła, zaistniała, wyszła na jaw.

To nowa sytuacja, nie wymaga błyskawicznych działań jak na wojnie. Daj temu czas. Zobaczysz jak się emocjonalnie ułożysz z mężem. Nie walcz o związek. Nie walcz o męża. Coś pękło -- zobacz jak wygląda świat po tym pęknięciu.

Ufff.... jak ktoś uważa, że bzdury powiedziałem to niech się powstrzyma od komentarza -- jeśl to bzdury to szkoda "bić piany".

Nie moglabym sie bardziej zgodzic.

EDIT: Dobra, tylko pamietaj, ze my Ci tu doradzamy, ale to Ty musisz byc w zgodzie z decyzjami, ktore podejmujesz. Ty znasz siebie, znasz meza.
Jak sie trzymasz?

masz rację stokrotko muszę się przygotować się na jego odejście.
Z tego jak się zachowuje i na to co go znam przypuszczam, że powie, że nie chce odejść od synka, którego bardzo kocha ale nie potrafi dać mi miłości.
On zawsze był takim typem, że jeśli czegoś nie czuł, nie chciał to się nie potrafił zmusić.
A z tego co czuję, to on ją bardzo kocha a uczucie do mnie się albo rzeczywiście wypaliło albo tak przygasło, a on nie widzi, że się tli i może wystarczy trochę się postarać. Tak to widzę.

Jeśli tak będzie to właściwie nie mogę na siłę wystawić mu walizek.
To też jego mieszkanie (nasz wspólny kredyt:) ).
W takiej sytuacji patowej pozostanie mi być na tyle konsekwentną żeby poprosu  wystąpić o rozwód.
Mieszkanie razem pod jednym dachem w takim układzie ????? Straszne.

Poświęcić się dla synka, żeby miał pełną rodzinę i łudzić się, że mu przejdzie a mnie obdarzy kiedyś na nowo miłością????
Nie chcę małżeństwa bez miłości!!!!!!
Nie chcę przedsiębiorstwa zamiast rodziny, nie chcę skorupy.
Bo może na zewnątrz będzie fajnie i nie będę musiała się zmierzyć ze strachem, problemami finansowymi...... ale każdego dnia będę się zadręczać ja.
Już teraz każdy dzień bez oznak miłości z jego strony do mnie tak bardzo boli.

co do kwestii mieszkania i kredytu.
Od kilku lat mieszkamy w większym mieście, przeprowadziliśmy się z "prowincji" za chlebem.
Wzieliśmy kredyt na 30 lat na nieduże mieszkanie.
No i w tej sytuacji mam następujące perspektywy: wrócić na prowincję z dzieckiem albo wyjechać np do Anglii.
Mam zawód, na który akurat tam jest popyt.
Chociaż już pracuję w innej branży i nie za bardzo mam ochotę do takiej pracy wracać.
Musiałabym też przez rok intensywnie uczyć się języka.
Takie widzę na razie wyjścia.

I uświadomiłam go w tym podczas naszej rozmowy wczoraj... bo chyba nie zdawał sobie z tego sprawy.

Mam wrażenie że myślał, że zostawi mi wszystko, pomoże przy spłacie kredytu i będzie fair.
Ale nie zarabia aż tak dużo by płacić całą ratę kredytu, utrzymać siebie tutaj no i jeszcze alimenty.
Bo przecież jeśli jest tak wspaniałomyślny to przecież za 15 lat może moje dziecko już nie będzie ze mną a mi zostanie cała rata kredytu, I co? będzie spłacał przez 30 lat kredyt byłej żonie z poczucia winy? 
Muszę widzieć to niestety realnie.

To łączy się z  tym, że wyjeżdżam z synem i są od siebie dalej i zmienia się całe życie synka.
Wiecie, żeby nie było że to moja jakaś karta przetargowa. Naprawdę nie takie są moje intencje.
Nie chcę żeby łaczył nas tylko kredyt i dziecko !!!!
Ale chcę żeby miał świadomość wszystkich konsekwencji.
Chyba go to przybiło.

Dobra-jestem z Tobą!
Usłyszałam kiedyś zdanie wypowiedziane przez "silnie dorosłą"prawniczkę:"nic tak nie łączy ludzi jak kredyty".
Moim zdaniem:
-nie żebrz o miłość   
-trzymaj się terminu/2 tygodni/
-dasz radę!/niestety nie Ty pierwsza i nie ostatnia/

dziewczyny dzisiaj rano nie wytrzymałam i trochę popłakałam się, nie wiedziałam że mój mąż to usłyszy, myślałam że jeszcze śpi.
No i przyszedł i przytulał mnie długo. Nic nie mówił a ja nie pytałam.
Nie wiem czy dobrze zrobiłam pozwalając sobie i jemu na tę bliskość?
Postanowiłam wcześniej, że teraz już nie będę sama inicjować przytulania się, bo czułam się jak skamlący pies do swojego pana.
No ale on przyszedł sam.
Teraz pojechał i pocałował mnie na pożegnanie... no i nie wiem czy to dobrze?
Nie chcę przerabiać scenariusza moniCo.

Postanowiłam nie pytać przez te 2 tygodnie jego o nic.
Ale czy pozwalać jemu i sobie (bo to wiecie, dla mnie  takie lekarstwo uśmierzjace ból na chwilę) na przytulanie się?
Oczywiście jeśli będzie wychodziło to tylko z jego inicjatywy.

masz rację stokrotko
on mógł po prostu próbować tylko mnie pocieszać, nie chcę doszukiwać się w tym jakiegoś znaczenia bo i tak tego nie wiem.
Nie siedzę w jego głowie.
Dla mnie to był taki "chwilowy usmierzacz bólu",
nie potraktowałam tego jako przejaw deklaracji i nie spowodował we mnie jakiegoś  wielkiego przypływu nadzieji.

Nie wiem tylko czy pozwalać na to? Szczerze mówiąc czuję, że tak...

MOIM ZDANIEM (ale sama musisz dla siebie rozstrzygnac jak Ty sie czujesz i z czym Ci w tej sytuacji dobrze) to:
1) jezeli chcesz i mozesz przyjac te fizycznosc (przytulenie) to wydaje mi sie, ze nie ma w tym nic zlego.
Ja nie doszukiwalabym sie tutaj tez checi/braku checi do powrotu. Tak, Twoj maz nawalil i zachowal (i nadal zachowuje bo milczy, ale dalas mu czas, wiec niech go wykorzysta) jak sie zachowal, ale macie za soba tyle wspolnych chwil, ze nie zdziwilabym sie, gdyby chcial Cie po prostu jakos wesprzec? Nie znam go, nie wiem, Ty musisz zweryfikowac jego zachowanie (czy Cie wspiera bo boli go Twoje cierpienie czy byc moze urabia?).

2) w tej sytuacji, w ktorej Ty jestes ja dalabym mu czas i spokoj na podjecie decyzji. Powiedzialas jak to widzisz, dalas mu 2 tygodnie. Wydaje mi sie, ze to musi byc jego decyzja bo ja gdybym go np. w czasie tych 2 tygodni namawiala czy prosila to pozniej zawsze zastanawialabym sie, czy jesli np. zostal to czy sie zlitowal.
Nie twierdze, ze w ogole macie nie rozmawiac. Ja nie poruszalabym tego tematu. Ale, jak pisal Gary - jesli masz ochote to rozmawiaj (o innych sprawach), jesli nie to nie.
Tu nie ma zlych czy dobrych odpowiedzi, to Ty musisz czuc, ze masz lub nie masz na cos ochote, ze nie robisz nic na sile czy wbrew sobie.

Hej dobra i inni

Życzę dużo siły i wytrwałości .
Pewnie lada moment napiszę tu jak zakończyła się moja historia. Nie tak jak liczyłam rok temu, ale jestem dobrej myśli czytając historię stokrotki

Teraz polecam przeczytanie, dzisiaj trafiłam, długie ale świetne

http://www.forum.niebieskalinia.pl/viewtopic.php?t=2770&sid=8030712bb975826c2388bdd8a15ecf85

Pozdrawiam ciepło

a teraz siedzę i ryczę ze strachu
jestem umówiona z koleżankami na kawę wieczorem ale nie wiem czy dam radę.
One nic nie wiedzą i jakoś trudno mi będzie udawać że się dobrze bawię.
Ale jestem trochę zamknięta w domu i to też jest złe bo ciągle myślę.

Dobrze że jutro idę do pracy

wyszłam z koleżankami wieczorem...i jedna okazało się wyśledziła mój wątek
hej, hej....pozdrawiam cię teraz
i jak tu być anonimowym?

dziewczyny mi  radzą by po 2 tygodniach, nawet jeśli mój mąż się zdeklaruje że chce o nas walczyć, to i tak poprosić go o to by się wyprowadził (na jakiś czas?).
Żeby naprawdę odczuł co może stracić i jak to jest bez nas...
co o tym sądzicie?

a jak na razie on bardzo zacichł, między czasie uśmiecha się do mnie częściej no i próbuje inicjować trochę bliskości.
Może to tylko jego podchody ...albo w ten sposób okazuje jak o nas walczy
to dużo za mało dla mnie...

Wielokropek...hm.... nie wiem co napisać
szczerze spróbuję poszukać i nazwać to co czuję: więc gdy mnie przytula jest mi dobrze, to dla mnie oznaka, że on szuka kontaktu ze mną.
Poza tym wiem, że taki kontakt buduje więź a przez ostatnie miesiące nie przytulaliśmy się w ogóle, seksu też nie było no i oczywiście nie ma.
On przez te miesiące oddalenia zapomniał tego uczucia jak to jest gdy się przytulamy.
Kurcze może to strasznie naiwnie brzmi z mojej strony...trudno...ale chcę być szczera sama ze sobą.
Może to też trochę mojej manipulacji żeby sobie przypomniał?...chyba....

Wielokropek uwierz mi i nie oszukuję tu siebie....ja z tych gestów jego gestów nie buduję żadnych złudzeń.
Pozwalam się przytulić ale sama tego nie inicjuję, jakby powiedzieć nie "odtulam" jego

Piszesz: słowa, słowa....
a ja to widzę tak (czyny):
- nie inicjuję czułości w ogóle a tak było przedtem,
- nie zagaduję go miło a tak było przedtem
- rozmawiam ale rzeczowo na tematy konieczne, nie prowadzę z nim żadnych miłych pogawędek przy kawie

suma sumarum  dla mnie to są jakieś czyny bo zmieniłam swoje zachowanie i on to widzi.
Dałam mu czas więc nie chcę teraz robić jakiś radykalnych kroków zmieniać diametralnie zachowania

Ja to widzę teraz tak:
przedtem stałam z boku z wystraszonymi oczami, błagająca i przekonywująca męża by się zastanowił nad naszą rodziną.
Teraz stoję z boku patrzę uważnie i trzymam w ręku zegarek ..i mierzę czas.