Mąż który nie wie co wybrać, a co powinnam zrobić ja?

MoniaCo (chociaż głupio to pisać) ale trochę dzięki tobie jestem teraz silniejsza i mądrzejsza.

Ania, bardzo dużo prawdy w tym co napisałaś, on ciagle tkwił w pozycji "to ja muszę wybrać", jakby te opcje wyboru czekały jak towar w sklepie. A może zostać na koniec z pustą torbą

dobra jestem taka dumna z Ciebie *.*

też jestem dumna z siebie

Dziękuję wam za wsparcie.

dobra DOBRA,
mam nadzieje ze nie odetniesz nas od dalczej Twojej historii............

Dobra chyba, któregoś posta nie przeczytałam. Mąż się wyprowadził? Myślałam, że to na razie luźna sugestia była?
Cieszę się, że role się odwróciły. Wiesz dlaczego? Dlatego, że wreszcie dostrzegasz siebie w tym związku, że ważne dla ciebie stało się to co TY czujesz, a nie że on jest biedny, nieszczęśliwie zakochany.

Dobra, a jak ty się czułaś wychodząc z domu?
Jak teraz się czujesz?
Czy czekasz na jego telefony?
co myślisz po nich?

Dobra a jaki plan na potem, wiesz kiedy chcesz wrocic czy uzalezniasz to troche od meza?
jesteś dzielna tak w ogole.

Rozumiem:) ważne, że czujesz jako taki spokój,no i ,że masz miejsce gdzie mozesz pomysleć, posiedzieć.Mysle, ze mąz powinien miec swiadomosc, ze nie tylko on decyduje o Was ale i Ty, bo przecież tez mozesz zwatpic po tym wszystkim i nie miec sił czy checi.Nie wszystko zalezy od niego ale trzymam kciuki za Was, trudno przekreslic tyle razem razem i na pewno kazdy ratowałby swoje malzenstwo gdyby kochał drugą osobę.Trzymaj sie,bede zaglądac i przesylam pozytywną energie:)

Oczekujemy, że nasi mężowie, nasza rodzina, nasi przyjeciele będą jacyś...ale nie są..są tacy jak napisałaś, popełniają błędy.... tak samo jak my sami.
To z czym ja nie potrafię się pogodzić... to uświadomienie sobie faktu i akceptacja końca realcji.
Słowa mojej koleżanki: "W życiu ludzie przychodzą i odchodzą..." czytaj - poznajesz kogoś, angażujesz się..ale coś się kończy..akceptujesz.... Czy to mąż, czy to przyjaciel, przyjaciółka.
A ja całą sobą mówię : NIE! Nie podoba mi się, że złym jest założenie, że coś się nie skończy.
Ja Dobra, chcę by coś trwało, daję prawo sobie, innym do błędów, chcę je naprawiać,
ale nie chę mijać w swoim życiu "przechodniów"!!!
jeśli kocham, jeśli mi zależy to chcę żeby trwało. Mąż, żona, przyjaciel, przyjaciółka.
Ale to moje - CHCĘ

Jeśli druga strona nie chce pozostaje mi tylko to zaakceptować

"..wszystko trwa dopóki sam tego chcę.."

Paradoks jest taki, że ja powinnam zapisać się do klubu Kobiet kochających za bardzo...
Tak Kachna, nie potrzebuję prowadzenia za rękę, ale przeglądam się w forum jak w lustrze gdzie wpisy was, tych "mądrych", których cenię, po drugiej stronie monitora pozwalają mi sprawdzić ostrość widzenia.

Spróbuję
Gdyby tak każdy z nas zrobił..okazałoby się , że mamy tyle powodów do zadowolenia

A tak wogóle weekend miły,
mój mąż wydaje się, że jest na dobrej drodze, na tej samej co ja

"poFranzo-Kafkuje Ci " :-)) bo ja go uwielbiam !

"Bo czlowiek nie moze zyc bez nieustannej ufnosci w cos niezniszczalnego. "

...i dlatego ...

też lubię ..chociaż... zbyt niepokojący i smutny obraz świata i jednostki tworzył. Wybitnie dla twardych wrażliwców.

ja dopowiedziałabym:
...i dlatego....
ludzie mają religię, wiarę w nieśmiertelność, w humanizm, w miłość, ...etc.

niestety myślę, że świadczy to trochę o naszej słabości bo sami sobie nie starczamy.

Pozdrawiam pomarańczowa

Dobra,
Czuć taki spokój płynący od Ciebie.
Fajnie

A wiesz dokąd wiedzie droga?

Dobra,
Świetna wiadomość

Po co Ci szklana kula?
Co ma być to będzie.
A teraz ma być dobrze!

napiszę co dalej chociaż nie do końca byłam pewna,
bo chyba nie dla siebie samej (a może jednak by coś podsumować ?)
bardziej dla innych, którzy czytali wcześniej i pomagali
i dla tych, którzy są w podobnej sytuacji, może  znajdą krzywe zwierciadło swoich historii by dostrzec pewne schematy

skrót tego co się zdarzyło:
mój mąż nie odszedł z domu, ja postrzegałam to jako chęć odbudowy naszego związku,
postanowiłam nic nie zakładać, nie budować oczekiwań,
ciągle brakowało słów z jego strony, chyba się starał na swój sposób ale do prawdziwej odbudowy związku to było zbyt mało
postanowiłam nic nie zakładać a jednak zakładałam i oczekiwałam określonych czynów, gestów, deklaracji
mówiłam mu o tym a on tego nie dawał,
moje nastroje wtedy to sinusoida
nadzieja, że już będzie ok, gdy on się w jakiś sposób zachował, odezwał i ?.pikowanie w dół gdy potem następował chłód i jego kreowanie ?normalności? w domu,
moja frustracja stopniowo zaczęła narastać, zaczęłam naciskać, mówić o rozstaniu,
pozornie codzienna normalność przeplatana ciężkimi chwilami gdy płakałam i strasznym uczuciem bezradności i strachu co dalej.
W końcu złość i gniew, tłumione emocje znajdują swoje ujście. Z tyłu głowy gdzieś ciągle tłukła się historia MonicO.

Szukałam dalej pomocy, znalazłam grupę wsparcia, poznałam wspaniałych ludzi (w tym z tego forum ), czytam książki o poczuciu wartości i wolności emocjonalnej, pierwszy raz czuję  co znaczy wsparcie przyjaciółki, co wogóle znaczy przyjaźń. Weryfikuję znajomości.
Staję się bardziej asertywna i wymagająca, powoli gubię syndrom lubianej ?zupy pomidorowej?.

Mój mąż też ma powoli dość i pierwszy raz to on proponuje byśmy poszli na terapię?
?

i kilka dni później wydarzyło się coś strasznego dla mnie, dostałam?obuchem
okazało się że od jakiegoś czasu znowu smsują, deklarując nawzajem uczucie?
Bolało chyba bardziej niż za pierwszym razem, bo zawiódł mnie nie jako mąż (to zrobił już dużo wcześniej) ale jako człowiek.
Przecież widział jak cierpiałam, jak się szarpię, walczę i trwam, wiedział, że nie proszę o ty by został, oczekiwałam tylko uczciwości: ?nie kochasz mnie, nie możesz poradzić sobie z uczuciem do niej to nie przedłużajmy tego, każdy idzie w swoją stronę?.
Może i naiwne?

Teraz chodzimy na terapię, ale w tle przewija się rozmowa by on się wyprowadził.

Ja: gdy patrzę w tył na swoją drogę, którą przez ten czas przeszłam cóż mogę powiedzieć..
?to moja droga, moje własne wybory.
Nie ma czego żałować bo ja nie lubię żałować, stało się coś i tego nie zmienię.
Muszę zaakceptować to co się stało i siebie samą jaką byłam.
Wiem, że jestem inna teraz. Trochę.
Ten czas wymusił na mnie bym przyjrzała się sobie samej.
Bym na głos do lustra powiedział ?słuchaj jesteś kobietą kochającą za bardzo?, 
bym nazwała po imieniu swoje traumy z dzieciństwa i dostrzegła jak duży miały wpływ na moje życie,
chociaż przez większość życia próbowałam bardziej świadomie lub nieświadomie zaprzeczyć temu.
Już wiem, że jestem dwie dobre, ta mała przestraszona, kochająca za bardzo, bojąca się bycia niekochaną, która przesuwa granice. I jest we mnie druga dobra, ta która planuje, która nazywa rzeczy po imieniu, która wymaga a raczej, która chce bardzo nauczyć się wymagać. One muszą się spotkać we mnie. I jestem wyrozumiała dla siebie. Może powoli uczę się kochać siebie samą.
Zmieniłam się trochę ja, zmieniło się moje patrzenie na świat, w końcu zaczynam się czuć wolna od ?przymusu kochania?, odkryłam że mąż przestał być osią mojego świata, że potrafię się świetnie bawić bez niego, jechać w podróż i nie czuć pustki, że nie ma jego obok.
To powolny proces, który teraz się dzieje?
i dziwne bo on przecież nadal mieszka z nami

przestałam go idealizować,
a może to on się zmienił a ja tego nie dostrzegłam
a może był taki zawsze tylko okoliczności nie były tak niesprzyjające..

wiem, że swoimi decyzjami doprowadził swoją rodzinę, jej bezpieczeństwo na krawędź przepaści?

być z takim człowiekiem?
nie pytam się, chociaż na pewno napiszecie

Może piszę trochę sucho ale nie lubię epatować na forum bólem i rozdzierać szat.
To co bolało i boli jest we mnie. Wiem jak bardzo bywam krucha w środku i jednocześnie twarda na zewnątrz.

Dziękuję tym osobom które tu mnie pocieszały, rugały i dawały kopniaki.
Dzięki temu forum zrobiłam pewne kroki w swojej drodze i poznałam w realu fantastyczne osoby.
No to tyle?
może komuś moja ciągle tocząca się historia w czymś pomoże

Czyli żarło, żarło i j***.

Maż dalej trwa w romansie, ty dalej płaczesz i prowadzisz terapie "siebie".
Bo związku już nie ma, jest trójkąt.
A raczej On i ona.

Z jednej strony, dobrze że się uczysz na własnych błędach, następny związek będziesz miała zdrowszy.
Dobrze ze widzisz ze kochałaś za bardzo, tyle ze nie kochałaś bo cię zdradził. Tylko teraz kochasz za bardzo.
Z drugiej strony, nie wywaliłaś go wiec nic nie stało na przeszkodzie żeby jak "odpocznie i się znudzi tobą" mógł znowu zacząć pisać z laską.

Nie napiszę. Jesteś mądrym człowiekiem, znasz odpowiedź na to pytanie.

Dalszej przytomności życzę.

dobra
czyli nadal żyjesz w trójkącie. Pytanie jest takie, czy się na to godzisz i na jakich warunkach? Terapia tak super, dla Ciebie-to oczywiste, ale w żadnym wypadku wspólna, taka Tobie nico nie da.

A on dalej wie, ze rozdaje karty, zobacz co napisałaś w ostatnim zdaniu-boisz się życia bez niego.

Taki tam cytat, z maja....

Ja bym rzekła że ze strony męża przede wszystkim .
Dobra , taka dobroć od  Ciebie bije .. szkoda jej dla Twojego męża - ja mogę rozumieć że się zakochał, może i próbował cos zmienić .. ale to uczucie silniejsze do kochanki.
Nie rozumiem dlaczego nie zbierze resztek swojej męskości i nie pozwoli Ci żyć ????
Tak jakby swoja obecnością karał Cię za to jaka jesteś... bo jakbyś awanturę zrobiła , z domu wywaliła ... w sądzie majątek zabrała i alimenty horrendalne chciała..to by miał wymówkę ...a tak to jak zostawić taka dobrą ???
on jest mułem na Twojej drodze . . nigdy nie wypłyniesz na szerokie wody ... bo masz z niego balast.

A ja spytam przewrotnie: a po co ma kończyć?
Tak z pragmatycznego punktu widzenia.

Dobra, moim zdaniem to nie jest tak, że on z tobą nie chce być czy już cię wcale nie kocha. Jesteś mu bliska. Tylko, że jest już kochanka. Nie jesteście tylko ty i on. Będzie z tobą, będzie tęsknił za nią. Będzie z nią, będzie mu brakować ciebie. Ale kiedyś to pewnie minie...
Warto abyś wybierała rozwiązania dobre dla siebie. Tak jak on. Czego chcesz. Co uważasz, że jest dla ciebie korzystne.

I mnie przykro, Dobra.
Tak naprawdę chciałam się mylić w tej kwestii.
Ech... wiele razy coś myślę, ale tak naprawdę mam nadzieję, że źle myślę, że jestem tylko czarnowidzem.

Terapia? Gdy ona siedzi mu w głowie jest totalnie bez sensu. Pani psycholog to nie czarodziejka. Nie wyrzuci mu jej z głowy.

Nadal uważam, że jedyne co mogło/może pomóc to terapia szokowa. Musi stracić, by przekonać się, co stracił. Ale musi uwierzyć, że oto przestało wszystko zależeć od niego, że może nie być powrotu. Inaczej będzie tak się bujał. Będzie niby z Tobą czekając tak naprawdę na kroki, decyzje tamtej. Nie odzyskasz go tak. Nawet jeśli zostanie, bo tamta się nie zdecyduje, to co będzie miał Ci do zaoferowania? Jakieś ochłapy? Naprawdę chcesz czekać aż to jakaś pani zdecyduje o Twoim losie?

Zdecydowanie go przeceniłaś. Bo jakby miał jaja, to sam by się wyprowadził, zrobił ze sobą porządek i wrócił lub nie (wedle wyników). A tak normalnie się nad Tobą znęca.

I Pitagoras ma rację. A niby czemu on ma rezygnować? Kochanka i tak nie jest zdecydowana, by z nim być? To co ma sobie teraz rujnować życie, narażać się na niedogodności? Bez sensu. Ale ta postawa bardzo wymownie o niem świadczy. Bardziej niż wszystko inne, co do tej pory zaprezentował.

Mocno trzymam za Ciebie kciuki, za każdy Twój wybór.

Brakuje tu Elle88 ona by pewnie skutecznie wybiła dobrej z głowy te myślenie życzeniowe.

to już nie jest kwestia wyboru, w sensie co zdecyduję ja,
bo ja od dłuższego czasu wiem, że on powinien się wyprowadzić, że czas to zakończyć
zamiar terapi szokowej? tak i nie, bo i po co,
bet, masz rację, też tak to widzę.
KajkaKa dziękuję, nie liczę na to, że pani terapeutka wyrzuci kochankę z głowy męża,
mnie terapia pomaga bo w końcu wyraźniej widzę mojego męża, bo on w końcu zaczyna mówić
terapia i rady mądrych osób pomogły mi zdystansować się od niego

pitagoras nie mogę się nie uśmiechnąć, tak masz zupełną rację, z pragmatycznego punktu widzenia jemu nie opłaca się zwyczajnie odchodzić..

i mam nadzieję, że jestem na dobrej drodze by wyzbyć się myślenia życzeniowego

a ja ciebie dobra rozumiem
bo wiem, jak jest ciężko znaleźć w sobie siłę, do tak radykalnych zmian w życiu
szuka się wszystkich wymówek i wątpliwości
patrząc z perspektywy czasu - raczej jest to błąd
ale ja nie znalazłam w sobie siły ...

Czy potrafisz odpowiedzieć na pytanie dlaczego?
Dlaczego karmiłaś się złudzeniami? dlaczego tak długo tkwiłaś? dlaczego .....?
Czy nikt ci nie powiedział tego, co Ty teraz przekazujesz dobrej?
Czy nie miałaś  świadomości, że to nie ma sensu?

właśnie tak jak napisałaś inka,

dla mnie dodatkowo radykalność zmian jest, będzie bardzo brzemienna w skutkach z innych powodów,
bo z dużym prawdopodobieństwem będę musiał poświęcić to na co pracowałam ostatnie lata, nowy zawód, może nowe szanse rozwoju, nowe perspektywy, teraz jestem na studiach podyplomowych,
radykalność zmian bo najprawdopodobniej zmiana środowiska dla dziecka, nowa szkoła, powrót do małej miejscowości albo plan wyjazdu zagranicę
wolę realnie ocenić co może mnie czekać, bo decyzje mają swoje konsekwencje.
To wszystko jest ważne i ma swój ciężar gatunkowy

A teraz po prostu kombinuję w głowie jak to pogodzić, jak poświęcając jak najmniej żyć bez niego.

nie szukam odpowiedzi, rad co nam może pomóc, jak uratować nasz związek,
ja bardziej patrzę na niego i zastanawiam się co on może mi dać i jakim jest człowiekiem, czy jest mi z nim po drodze jako z człowiekiem, nawet jeśli tak jak teraz deklaruje chce walczyć o związek,
czy ja jeszcze chcę z nim być...
wiem, że powinnam to zakończyć, że on powinien się wyprowadzić
nie czuję by robić to po to, by  on się wreszcie przebudził... bo nawet jeśli tak jest i byłoby..
to jakim jest człowiekiem, że doprowadził nas na skraj przepaści i zaryzykował wszystko, naszą rodzinę, bezpieczeństwo

kachna
moja przyjaciółka mi już kilka razy powtarzała - "jeśli on ma się wyprowadzić, jeśli to ma się skończyć to musisz tego chcieć naprawdę na 100% a nawet bardziej na 200% "

ja wiem, że powinnam, bo tak podpowiada mi rozsądek, bo taka jest logiczna konsekwencja tego co zrobił on i tego co postanawiłam ja wcześniej.
wiem, dla innych to telenowela, taniec kroków naprzód i w tył,
ale ja ciągle jestem z sobą w zgodzie, nawet jeśli z perspektywy, jak pisze KajkaKa (i ma zapewne rację) uznam, że to był błąd
to doświadczenie nauczyło mnie traktować siebie samą lepiej, zaakceptować siebie i przyznać do błędów, ba, dać sobie prawo do błędów,
może to dorabianie teorii, budowanie usprawiedliwienia dla własnego niezdecydowania, tchórzostwa...jeśli nawet, to tak jestem tchórzem

Ech dobra...:(
Czytam i czytam i mam deja vu.
Szkoda

dobra
a ja jednak uważam, że w zgodzie ze sobą nie jesteś, rozsądek krzyczy uciekaj, a serce co innego. Jesteś rozbita, bo wiesz co powinnaś zrobić, a tego tak naprawdę nie chcesz. Też tak miałam...:)