Mąż który nie wie co wybrać, a co powinnam zrobić ja?

Pytam bo nie pamiętam, czy padły z jego ust takie słowa "nie kocham" ?

Dobra powiem tak, do puki czekałam na to co on i jak on i kiedy on ,to nie ruszyłam z miejsca. Zawsze było "widzę,że on się stara, ale ..............." ,"wiem,że on chce dobrze,ale ja chcę.......",  wiem że on nie potrafi, ale ja............"
Zawsze robił za  mało, nie tak,nie o tej porze i dziś wiem że tak musiało być.

Decyzja z dwóch stron "chce ratować" to spotlanie w pół drogi. równe traktowanie praw i oczekiwań to spotkanie w pół drogi. I to są łatwe do osiągnięcia połówki, jak tylko zdajemy sobie sprawę z tego że właśnie tak teraz chcemy.
Ale nigdy nie potrafiłam zaakceptować żadnej połówki, do puki nie odciełam od niej przeszłości.

pytania: "kochasz mnie? co do mnie czujesz? a co z naszą miłością?"
odpowiedzi:"nie wiem" "skąd wiesz że nie ma już tej miłości" "skąd wiesz, że ciebie nie kocham"

Uciekam od tych oczekiwań wobec niego ale same doganiają (jak psy gończe, obracasz się i czujesz ich sapanie z tyłu
Rzucam na luz i jest spokój a w kluczowym momencie gdy rozmawiamy jednak okazuje się, że coś tam sobie w podświadomości założyłam, że będzie tak lub powinno być tak.

i zaczął więcej mówić wczoraj, trochę się otworzył, rozmawialiśmy o nas, co było nie tak (tak jak myślałam).
taka szczerość pozwala mi na głębszy oddech... bo na tej szczerości i na tym co w sobie znajdę chcę "wypracować" własne decyzje.

Bo cokolwiek on by nie powiedział,zrobił,czy jakkolwiek by się zachował,jak mocno by się nie starał nie zrobiłby tego czego ja od niego oczekiwałam. A oczekiwałam, że złagodzi mój ból, że znikną wszystkie złe uczucia, albo ,że się zmniejszą. Oczekiwałam, że on będzie tak samo cierpiał, a tu nie ma mowy o spotkaniu w pół drogi. Moje uczucia i to co on zrobił nigdy nie znikną, zawsze będzie nierówno. I to nie tak, że ja mam licencję na odczuwanie i ja to cierpię, on ma na co zasłużył. Bo nawet jak to prawda to nie można na tym nic zbudować,nie można żyć z poczuciem ofiary i budować ze swoim katem. I jeszcze oczekiwać, że on coś tam zrobi, udowodni czy załatwi. To moje uczucia i ja muszę się tym zająć.

dopytuję, ponieważ sama walczę z sobą:( dzięki

dzięki,

on dalej nie rozumie innej rzeczy, którą mi "wtłoczyła" do głowy End_aluzja,
że on nas już zostawił... i że teraz ode mnie też zależy czy będziemy razem.
On to słyszy ale nie rozumie... nie wierzy..

pomagasz mi Kachna bardzo
wszyscy tutaj
(lista gości na kawę się wydłuża

czytam dobra twój wątek, bo wprawdzie nie jestem zdradzoną żoną ale działania w kryzysach, emocje, są podobne
a tutaj dziewczyny świetnie piszą
nie wiem, co doradzić ale mocno wspieram ciebie w twojej drodze pokonywania trudności a i sama wiele się uczę
przytulam

przytulam odtulam

obiecałam sobie, że muszę w końcu znaleźć czas żeby poczytać o was...
a potem... sypnąć tak "magicznym pyłem Dzwoneczka"...
ależ mi się bajkowe nastroje włączyły..

przecież szklanka jest w połowie pełna

wszystko, co piszesz to prawda i dużo przeanalizowałam sama i z pomocą psychologa ( i myślałam, że jest mi lepiej), a jednak czasami dopada "coś", to niespełnione oczekiwanie  i kolejna rozmowa po której tylko rozczarowanie ...i blokada, a w konsekwencji ciche dni, bo już mi się nie chce chcieć i tylko pozostaje pytanie ...co dalej:( eh, życie, jakby je tu kopnąć w d...ę:(

przepraszam dobra 23, że ja tak tu wykorzystuję twój wątek na własny użytek, ale kachna66 tak mądrze pisze, ze nie mogę tego nie wykorzystać, a może innym też się przyda:), chociaż mój nastrój dzisiaj, jak pogoda

Myślę  abrikade, że większość z nas ma takie coś co nie pozwala odpuścić, sama miałam ich kilka.
-za mało zapłacił,
-za mało się starał,
-wykorzystał mnie,
-zburzył moje wyobrażenia, przekonania o wspaniałości naszego małżeństwa,
-unieszczęśliwił mnie
mogłabym długo wymieniać. A potem zaczeła się jego walka o uratowanie tego naszego związku , walka ze mną. I jak dziś na to spojrzę to widzę, że to jego zasługa, że jesteśmy razem. Mól wkład też jest jakiś, ale w porównaniu do jego niewielki.
Ważnym był moment gdy uzmysłowiłam sobie czemu nie potrafię odpuścić. Bo nie była to zdrada i ból który mi ona sprawiła, nie to co robił ,nie to żenigdy nie był uczciwy . Nie potrafiłam odpuścić, bo zawsze uważałam, że zdrady się niie odpuszcza, że zdrajcę trzeba wykopać, to moje przekonania pozwoliły mi tyle czasu nie odpuszczać, to chęć znalezienia powodu dla którego mogłabym mu przebaczyć trzymało mnie w tym stanie. To wszystko jest świadectwem jak niskie było moje poczucie wartości, ja musiałam szukać powodu aby zrobić to co chcę, musiałam dać sobie prawo do pozostania w tym związku, natomiast M dostał je od razu, wprawdzie pod pewnymi  warunkami, ale dostał.A potem miałam pretensje, że nie tak, nie dość się stara. Proszę poczytaj inne historie ten schemat się powtarza, zdrada- daję szansę-moim zdaniem on za mało się stara-ja tyle wycierpiałam-on ma se ten ból zabrać-on ma znosić to piekiełko jakie mu każdego dnia funduję-bo on zasłużył.
Tak to u mnie wyglądało, to mój M o NAS walczył, ja mu tylko na to pozwoliłam i oczekiwałam że zniesie wszystko, a nie ograniczałam się ,zapewniam cię. Ale  uważam, że to nam pomogło, to że on musiał nie tylko powalczyć, ale i znieść dużo bólu.
Abrikade, dobra kiedyś dojdziecie do tego co nie pozwala wam odpuścić i pewnie nie będzie to ważniejsze od tego co teraz chcesz. Mam również szacunek do tych, którzy nie potrafią i wykopują zdradzacza, bo jedni i drudzy robią to samo, robią co chcą.

dlatego trzeba wybaczyć zawsze ... wybaczyć sobie

Bardzo podobają mi się te 4 linijki.
Pytanie do Dobrej jest takie, czy można oceniać co twój M czuje? czemu właśnie to uznał za najlepsze?
Wiesz , że chce uratować małżeństwo i wiesz jak ty reagujesz na to ratowanie, decyzja należy do ciebie. Ja uważam że twoja decyzja jest bardzo mądra, nie dla tego ze on coś czy ty coś tam przemyślisz. Ale w takich sytuacjach najważniejsza jest konsekwencja, mówię że coś zrobię to robię i następnym razem, on wie że musi to właśniie tak potraktować.
Zawsze wiedziałam że jesteś mądra-dobra.

abrikade ty czekasz aż on przeprosi i chociaż trochę zacznie się starać,
i można z jednej strony dyskutować o niepotrzebnych oczekiwaniach i założeniach co do drugiej osoby,
ale chyba wiem o co ci chodzi, bo ty widzisz, że tylko ty walczysz i dajesz.
Innych mężowie starali się "nie dość", "nie tak", "za bardzo", "za mało"...tylko, że te żony z forum wiedziały i czuły te nieporadne starania..... a ty nie wiesz czy on w ogóle się stara, dobrze to widzę abrikade?

abrikade czy ty wiesz czego naprawdę chcesz i czy to co chcesz zależy chociaż trochę od ciebie czy tylko od niego.

Od ciebie może zależeć to czy zrezygnujesz z tych swoich oczekiwań co do jego osoby
a jeśli zrezygnujesz to będziesz szczęśliwa?

A ja się nie zgodzę. W pewnych sytuacjach, gdy trzeba wyjść z kryzysu, gdy trzeba zrobić ten pierwszy krok, odbić od dna to "zdrowy optymizm" (nie mylić z euforią) powinien być przepisywany na receptę w syropie.
Po to, żeby ruszyć z miejsca, no a potem to najlepiej racjonalna ocena z lekką dozą optymizmu.

A poza tym Kachna, kto mi kiedyś napisał:
"Chciałam ci powiedzieć, coś co kiedyś mi powiedziała aga33 i do dziś to często powtarzam :
WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE, BO NIE MA INNEJ OPCJI" Optymizm w czystej formie
tez to powtarzam
pozdrawiam

jeżeli taką podjęłaś decyzję, to ja jestem z tobą...
życzę dużo siły i wytrwałości w osiąganiu wyznaczonego celu

nieraz radykalne rozwiązane bywa najlepszym, powodzenia Dobra

Dobra,
Szanuję Twoją decyzję i Twój wybór.
Ale czuję smutek, żal
i obawę o to, co się stanie z Tobą, gdy on nie będzie za Tobą gonił

Mimo, że na Twoim miejscu postąpiłabym tak samo.

Trzymaj się,
ściskam i pozdrawiam

będzie mi smutno..
ale cóż wolę poznać tą prawdę niż czekać i się łudzić.
Ta wiedza pozwoli mi też na moją własną autonomiczną decyzję czego chcę ja i w jakich realiach tej mojej decyzji przyjdzie się sprawdzać.

Oj dzielna dzielna
Tego spokoju jej tylko pozazdrościć

widzisz u mnie jest tak, ze zgodnie z tym co maż mówi do zdrady nie doszło, było tylko..., nie wiem właściwie co to było:(
i mąż nie widzi powodu żeby przepraszać (ale to też nie jest typ, który generalnie lubi przepraszać)...

czy się stara? on zachowuje się tak samo,  jak przed tym czymś, to ja teraz oczekuję, ze on da mi więcej, czułości, zainteresowania, bliskości.

Ja wiem czego chcę teraz, ale jak wynika z tego co napisałam powyżej mój mąż mi tego nie da, bo on (chyba) nie umie i jak się tak nad tym zastanawiałam, to nie miałam tego nigdy, tylko teraz w poczuciu zagrożenia, mam większe zapotrzebowanie:)

czy będę szczęśliwa, jeśli zrezygnuję z tych oczekiwań? a czy będę szczęśliwa, jeśli zrezygnuję z niego? nie wiem.

dobra powinnaś być flagowym wątkiem zdradzonych

Widziałam na forum wiele historii i histerii, ale tylko Ty wykazujesz się myśleniem i zdrowym rozsądkiem na tym etapie, kiedy większość zwykle wyje, użala się nad sobą i przepracowuje swoje uczucia do porzygu.

Choć się nie udzielam, to obserwuję z doskoku i trzymam za Ciebie kciuki, bo wracasz mi wiarę w kobiety

Teo
miło się zrobiło..(chociaż nie wiem czy powinno ?)

hmm...flagowy wątek zdradzonych..hmm..

a jednak smutne

Smutne to są jęki zdradzonych, ich ciągłe "nie wiem co mam robic!", miotanie się i czekanie na cud. Smutne jest to, że przy zdradzie wychodzi, ze kobieta jest uzależniona od faceta bardziej niż heroinista od strzykawki i absolutnie nie chcą z tym nic zrobić. Nagle się okazuje, że chłop to epicentrum wszechświata i poza nim nie ma nic.

człowiek, który zostaje zdradzony "nie wie co zrobić" Teo, marzy o cudzie - żeby czas się cofnął, żeby to się nie wydarzyło
'uzależnienie" wynika chociażby z miłości Teo - z tego, że kocham, koichałam i nie wyobrażam sobie - czy mozna przestać kochać? jak to jest/ dzisiaj kocham jutro nie kocham? nie mówię tutaj o pieniądzach, dzieciach i czterech kątach -mówię o relacjach, o byciu z kimś.. o budzeniu się co rano koło kogoś, o zyciu z kimś przez ix lat, o tym, że znam jego oddech, ciało, rozpoznaję kroki na schodach, wiem co lubi, czego nie lubi, lubię z nim rozmawiać i być.. OD TEGO jestem uzależniona - od relacji, od jego bycia obok
zdrada to zmienia, przekresla, wyrzuca, przerabia

ale to nie znaczy, że z godziny na godzinę przestanę być ";uzależniona" uzależniona od zycia, które wiodłam przez ix lat
i chociaż ono się skończyło, mam prawo do niego tęsknić
i liczyć na cud - żeby było jak dawniej

a jak zrozumiem, że cudu nie będzie- moge zrobić krok dalej..

prawo do żalu i żałoby mamy zawsze wwtędy, gdy coś nas boli, cierpimy, coś tracimy
i jesli ty potrafisz się otrząsnąć jak mokry pies -to się otrząsaj
a jeśli ja potrzebuję się walnąć na bok wylizac sobie rany.. i przy okazji jajka - jak to pies.. to to zrobię

I jeszcze na dodatek w pełni to zaakceptuję.

Dokładnie tak Endi...
Myślę, że łatwiej się otrząsnąć jak psiak, gdy jest się w bardzo młodym wieku, nie posiada się dzieci, którym też trzeba pomóc przez to przejść.
Gdy nie ma wielu wspaniałych lat za sobą, wspólnych przyjaciół.....i niestety zobowiązań, majątków, kredytów...

Wczoraj "stuknęły"  dwa lata jak odszedł definitywnie....
Choć teraz jestem już zupełnie w innym miejscu, na innym etapie...naszło mnie wczoraj na wspominki....co by było gdyby....

może te, co się za szybko taplać przestają.. tak naprawde nigdy z z bagienek nie wychodzą?
stają się podejrzliwe i nieufne na całe życie, bo nie przepracowały traumy?
tego tez nie wiesz teo
ja uważam, że dojrzałość wymagA PRZEJŚCIA OD A DO ZET PRZEZ WSZYSTKIE STANY EMOCJONALNE, W TEMPIE, JAKI POTRZEBUJĘ
POD WARUNKIEM, ŻE MAM ŚWIADOMOŚC TEGO, CO SIĘ ZE MNĄ DZIEJE I TEGO, ŻE TO PROCES.. A  proces wymaga założenia, że będzie i musi byc kolejny krok i w końcu musze być na niego gotowa
i sądze, że na tym forum pomagamy ludziom uświadamiać im, że kolejny krok jest,. będzie i musi
ale, pomagamy im zaakceptowac stan, w którym, są i udzielamy zgody na to, co czujesz w tej sytuacji
czujesz żal - ok, masz prawo
czujesz złość? masz prawo
odrzucasz emocje i idziesz do przodu? uważaj, mogą wrócić w najbardziej nieoczekiwanym momencie

Ale Endi, kurcze, naprawdę NIE trzeba wszystkiego przepracowywać! Jak ja bym tak przepracowywała wszystko tak jak Ty, to pewnie do tej pory leżałabym pod kołdrą z depresją jak rów mariański...
Swoje trzeba przepłakać i przecierpieć, tego nie neguje, ale ciągłe, nieskończone rozkładanie wszystkiego na czynniki pierwsze i próbowanie zrozumieć już niewiadomo czego nie prowadzi do niczego dobrego...

Co to znaczy "przepracować traumę"? Traume się przeżywa, a potem się z niej wychodzi, a nie się w jej tapla...

Wpadłam.

Myślę, że każdy ma swoje tempo.
i chyba ani nie jest dobrze gdy otrząśniemy się zbyt szybko,
bo może się okazać, że to tylko nasza poza, nasza chęć ucieczki, zakończenia, chęć rozpoczęcia nowego
a gdzieś w środku nie pogodziłyśmy się i nie zaakceptowałyśmy

i z drugiej strony gdy zbyt długo tkwimy w tej żałobie, w tym rozdrapywaniu ran możemy przyzwyczaić się do tego stanu i dreptać w miejscu chociaż dawno powinnyśmy zjechać z tego ronda

Będzie dobrze!
Przecież nie ma innej opcji!
Przytulam

powiedziałaś mu dobra, że prosiłas go o to, by się wyprowadził na jakiś czas. a ponieważ on nie potraktował twojej prosby serio, zrobiłaś to ty?

Dobra...jesteś silniejsza, mądrzejsza, niż ja gdy byłam na tym etapie....trzymam kciuki