Mąż który nie wie co wybrać, a co powinnam zrobić ja?

Dobra...dokładnie takie same uczucia mną targały.
Gdy zdeklarowal się swego czasu, że zostaje, oczekiwałam że nagle będzie miodowy miesiąc. Że będą romantyczne gesty, wieczory we dwoje, wspólnie spędzany czas, miłość w jego oczach, gdy patrzył na mnie.
Ale to tak nie działa niestety.
To ja wymyślałam różne romantyczne chwile, wyciągałam do restauracji, na spacery....chciałam wzbudzić w nim tę miłość, która nas kiedyś połączyła..
Ale niestety, przy mnie był z rozsądku, serce i myśli były w tym czasie zupełnie gdzie indziej.
Czułam to, i serce mi pękało z bólu...później był emocjonalny rollercoaster...a potem już...sama wiesz.
Nie wiem jak mam dodać Ci otuchy...gdy widzę identyczny scenariusz.
Może nie powinnam tu pisać więcej...

EDIT: po przemyśleniu usuwam ten post

Bet
patrząc na Twoją czy też moją historię dobra jeszcze wiele może znieść. Jestem od dawna na bieżąco jeśli chodzi o Twoją historię. Moja równie popieprzona
Teraz sama sobie się dziwię, że tak długo nie dostrzegałam oczywistego, Ty również długo walczyłaś. Pamiętasz siebie sprzed ok roku?
Wczoraj przeczytałam wszystkie swoje posty na tym forum. Cieszę się, że się tu znalazłam. Czasem w życiu trzeba naprawdę wielkiego kopa dostać, żeby poczuć, że boli.

TEO50, czasami tak sypie z rękawa ,że aż po oczach daje ,ale tu ..... mądre rzeczy  napisał .Oczekujemy od razu cudów.Facet powinien mówić słowo w słowo to co chcemy usłyszeć .Gdy ma na myśli to samo ,ale nie wyraża tego tak jak chcemy ŹLE!!! ,nie mówi ŹLE !!! ,powie szczerze ŹLE!!! I BĄDŹ TU MĄDRY

Czy sytuacja dojrzała już do tego byś sięgnęła po pomoc fachową?
Bo sama, opierając się li tylko o forum, możesz nie podołać... Lepiej z kimś niż "samemu..." Grupa wsparcia, to może być za mało

A ja czekam na słowa: "wybacz, chcę walczyć o nas, daj mi szansę".
chociaż powiedziałam też, że jeśli on mnie nie kocha to ja nie chcę z nim żyć, nie chcę skorupy małżeństwa, że zasługuję na miłość
...po prosu chcę postąpić jak najmądrzej dla mnie, dla wszystkich
Nie chcę go bronić ale znam go tyle lat. I dlatego właśnie z tego powodu jakim jest człowiekiem
zastanawiam się co zrobić to czego chcę to być szczęśliwa! nawet jeżeli oznacza to koniec mojej miłości małżeństwa rodziny
chcę podjąć mądrą decyzję
Mam ochotę mu pokazać drzwi, naprawdę ....i boję się że on zwiesi głowę i poprostu wyjdzie...
Shadzara, ale ja jeszcze wierzę w sens mojego małżeństwa
Koniec stania z boku i czekania na rozwój wydarzeń!!!!
Chcę decydować o swoim życiu !!!!!!!!
On zawsze był takim typem, że jeśli czegoś nie czuł, nie chciał to się nie potrafił zmusić.
-------------------------------------------------------------------------------------
Ja już nie chcę rozwodzić się nad tym co myśli i czuje mój mąż, więcej ja się nie chcę nad tym
------------------------------------------------------------------------------------------
nawet zastanawiać.To jego sprawa.
------------------------------------
ja jestem silna, energiczna, mam swoje zdanie i nie lubię jak ktoś próbuje deprecjonować moją osobę.
zrozumiałam jednak też jedno, że żeby zawalczyć o tę miłośc muszę zawalczyć o samą siebie.
I teraz wybieram zaufanie do niego, bo tak chcę.
nie wiem jak poradzić sobie z tym, że on dalej coś czuje do..wiecie kogo
nie chcę się nad tym zastanawiać, chcę się zająć sobą... i próbuję
ale to nie takie proste, bo myśli same przychodzą
boję się powtórzyć scenariusz MoniCo

Dobra to są cytaty wyciągnięte z twoich postów, pewnie że wyrwane  z kontekstu, ale to nie przeszkadza zobaczyć co w tobie siedzi 
1. chcesz zawalczyć o swoje małżeństwo,
2. wiesz, że najpierw musisz zawalczyć o siebie,
3. nie masz pojęcia jak się do tego zabrać, albo o tym nie mówisz.
4. Boisz się jak chol.....a jasna, że to się nie uda.

Kochana jest tyle mądrych osób na forum, które chętnie opowiedzą jak sobie poradziły, jak motywowały siebie samą do zawalczenia o siebie. Powiem tak, jak udał mi się pkt. 2 to nagle zniknęły inne punkty, przestałam się bać.
Dobra daj sobie prawo do myślenia tylko o sobie, nie mówię stań się samolubem, ale naucz się dbać o siebie.
Dobrym początkiem jest zlokalizowanie ?przeszkadzaczy?  , a bardzo szybko je usuniesz.
Moim przeszkadzaczem było przekonanie, że mój M domyśli się czego od niego oczekuję, jakie zachowania złagodzą mój ból, złość i co pomoże mi ponownie zaufać i wybaczyć. No i najczęściej nie domyślał się, a ja kompletnie nie doceniałam tego co było od niego, bo nie było moim wymysłem. Dziś wiem że wszystko co robił spowodowało tylko to że od niego nie odeszłam.
A z bólem i złością sama musiałam sobie poradzić.
Przeskadzaczem były również wpisy niektórych osób, na forum, tych co kompletnie sobie nie radziły ze swoim życiem, albo radziły , ale to jak żyły nijak się miało do tego czego ja chcę.
Jak przeczytałam jeden z ostatnich postów Teo50 byłam w szoku, no bo co ciebie obchodzi co czuje kochanka M ? I w czym to uświadomienie ma ci pomóc? I w imię czego ona ma być na tyle ważna, żeby zajmować twoje myśli?    Po chwili uświadomiłam sobie kto to napisał, facet który chciał ,starał się,aby jego małżeństwo było ok, tak przynajmniej czytałam, głównie w jego postach, ale tak czytałam.Tylko że ten facet nie pomyślał, że można zamiast powiedzieć rzuć to prasowanie,zrób  tak jak ja chcę, zamiast się wściekać że potem jeszcze łazienka i inne prace domowe, można powiedzieć ?to ja poprasuję, czy posprzątam, a jak się wyrobimy to chciałbym z tobą ?..No ale to by nie miało końca, bo przecież tą łazienkę to często trzeba sprzątać.
Natomiast niech ktoś spróbuje mieć inne zdanie, lub myśleć niezrozumiale dla umysłu TEO50, to uruchamia się agresor i sypie się ironia, obrażanie, dokopywanie wyśmiewanie i sarkazm. Nawet mnie to na chwile bawiło,że dorosły człowiek tak sobie nie radzi z odmiennym zdaniem innych.
Nie znam człowieka, tyle wiem co sam napisał, a jest tego niewiele. Nie wiem jak go ocenić i nie chcę tego robić. Czasem robi wrażenie inteligentnego,a czasem mało rozgarniętego cha....a. Natomiast wiem że ja uznaję go za przeszkadzacza, dziś jego słowa, opinia na mój temat nie uderzają we mnie, nie jest w stanie mi zaszkodzić, ale wiem, że jak byłam  w momencie w którym ty jesteś to bardzo potrafiły mnie takie posty dołować, no i zajmowało mi sporo czasu przekonanie że ta osoba się myli, co najczęściej mi się nie udawało.
Często  dzieje się tak jak ktoś ma niskie poczucie własnej wartości, to uruchamia się chęć poniżenia innych, deprecjonowania ich odmiennego zdania. Działa to na zasadzie  ja wiem lepiej,  to jestem wielki. Oczywiście to  jest tylko luźna dygresja i nie dotyczy konkretnych osób.
Przeszkadzaczami były osoby które mówiły mi co ja mam robić, co myśleć, które wiedziały co ja myślę co myśli mój M. i te osoby, które kompletnie nie brały pod uwagę tego co ja chcę. Oczywiście każdy może pisać do ciebie co chce, a tylko od ciebie zależy komu poświęcisz uwagę. Zdaj się na siebie, to że ja miałam swoje przeszkadzacze , nie znaczy że ty je masz, tobie mogą pomagać inne rzeczy.
Poza tym Dobra Monia to mądra kobieta, poproś niech ci opowie jakie błędy popełniła, które dziś widzi, jej przejścia są podobne, ale ty jesteś inną osobą, twój M jest innym człowiekiem. Wiesz ile ja znam osób z podobnymi do moich doświadczeniami? Wielu się nie udało , a mnie tak.

Do psychologa chodziłam sama. Pomógł mi zrozumieć pewne mechanizmy, uzmysłowił uzależnienie męża, agresję.
Pomógł wyzbyć się złudzeń. Ale moja sytuacja była i jest inna. Mój mąż nie jest "dobry".   Wierzę Dobra, że jak dasz mu swobodę, przestrzeń i czas to upora się z uczuciem i wróci do ciebie z czystym sercem.
Słowa kocham Cię i czułość nie przesądzają o wspólnej przyszłości.
Dobra, nie myślałaś o jakimś wyjeździe dla siebie. Bez męża.

Dobra,
moim zdaniem masz kapital startowy. Jestes zona i matka jego dziecka. CZy to malo? Zalezy, czasami tak a czasami nie. Nie osmielam sie prognozowac ile malzenstw siedzi ze soba razem bez milosci tylko ze wzgledu na to ze sa malzenstwami i maja dzieci, ile rozchodzi sie bo nie ma milosic, a ile jest takich ze po czasie mowia oboje albo jedno to byla najwieksza pomylka mojego zycia. Wychodze z zalozenia ze sie kochaliscie, wiem ze Ty go kochasz bardzo jeszcze, podejrzewam (mysle) ze on Ciebie tez. Dowodu na to nie mam, ale jakby trzasnal dzwiami za soba, to by byl dowod: idz do jasnej cholery kobieto!!, bez wzgledu czy mamy dzieci czy nie.
Wiec kapital zakladowy masz. Nie zapominaj ze masz jego obecnosc wiecej niz ktokolwiek, a co Ty z ta obecnoscia zrobisz to juz Twoja sprawa.
Masz prawo byc smutna zla i rozczarowana. Takie prawo ma kazdy. Jednak nie pracuj na nalepke beksa. Bo widze ze jestes na dobrej drodze. Ja nie wnikam jak to bylo przedtem u was, czy go ranilas czy nie. Podejrzewam ze poczul sie u Ciebie jak piate kolo u wozu w swoim czasie, ale to tylko podejrzewam. CHyba nie oczekujesz jak cos bylo w historii ze teraz rzuci Ci sie na szyje i powie. KOCHANA WRESZCIE ZROZUMIALAS; PRZEPRASZAM JA TEZ ZROZUMIALEM!
Takie myslenie to myslenie malych dziewczynek. Ale to tylko dywagacje, nic nie wiem tu pewnego wiec pozostawmy na boku. Aczkolwiek wierz mi Historia ma bardzo wielkie znaczenie i jakies idiotyzmy o odcieciu, o jakies grubej linii i zaczynamy od nowa, i historie pozostawmy bo juz sie nic nie zmieni; to debilizm.
Pomysl sobie  DOBRA, ze tam gdzie jestes, tym kim jestes to wypadkowa przezytych dni.

Oczywiscie Dobra nie bierz moich slow jako non plus ultra, ani Ty nie jestes jak moja, ani ja nie jestem jak Twoj, Tak sobie bajam, jacy my samce jestesmy, a ze uwazam sie za takiego przecietnego, to pewno duzo cech wspolnych z innymi mam. Wiesz jeszcze jedno tak w gruncie rzeczy, dobrze Ci zycze, i dlatego radze ze masz zrobic tak, jak Tobie bedzie dobrze, ani ja nie dam Ci recepty, ani ktokolwiek inny, o jedno Cie jednak prosze, nie czuj tylko sercem, ale troche mysl.

Teo50
Szacun
Ja bym bardzo chciała poznać twoją historię.
To nie tylko zwykła ciekawość.
Zyskałbyś na wiarygodności.

Dobra, przeczytałam sobie twoje wypowiedzi w wątku.
Od początku było wiadome, że mąż zostaje z tobą. Twoim sprzymierzeńcem jest to, że ona jest mężatką. Mężczyźni moim zdaniem są w miarę wygodni. Dużo przeszkód, również sytuacja finansowa działa na twoja korzyść. Powiedział ci wprost, że wie, że z nią nie będzie. Bardzo go sobie tłumaczysz, że on się zakochał, bo taki dobry.
Nie przyjmujesz do siebie, że po prostu się zakochał. Nie dlatego, że ona ma problemy, ale dlatego, że coś do niej poczuł.
Masz chyba strach w oczach. Jesteś na tyle inteligentna, że wiedziałaś, że jak dasz mu czas i każesz wybrać to zostanie. Nie denerwowałaś się zbytnio. Przecież on ci to już wcześniej powiedział!!! To co to w ogóle było za ultimatum. Tak jak ktoś pisał. Gdyby nie odpowiedzialność finansowa, twój smutek i mąż tamtej, wygodnictwo...
Strach powraca. Wiesz, że jest z tobą. Ale twój strach dotyczy miłości. Może jesteś dobra,  może lekko zarozumiała, może energiczna, ale dla męża możesz być po prostu zwyczajnie przewidywalna, a wasze małżeństwo nudne. Co to za małżeństwo gdzie nie ma kłótni, ale jest za to romans. Dobroć, rutyna. Niestety chyba należy chodzić do psychologa profilaktycznie po wielu wspólnych latach, żeby wiedzieć co zrobić, aby znowu były fajerwerki.wiedziała co ktoś myśli.
Dobra, z czasem się wam pewnie poukłada, jęśli popracujesz nad wyzbyciem się leku. Ale takim prawdziwym. Zmierzysz się z jego uczuciem do innej. Przepracujesz to w sobie. Myślę nawet, że z czasem ta sytuacja może wasze małżeństwo ożywić. Jemu chyba brakuje romantycznej miłości. Wiesz to uczucie zakochania. Pamiętasz jak było na początku. Miłość jest piękna, ale ta ekscytacja. Zobacz znowu coś ekscytującego. On, ona i ich romantyczna niespełniona miłość.
Psycholog może być bardzo pomocny. Nie tylko może pomóc w przetrawieniu zakochania męża, ale też dać wskazówki jak sprawić, aby ten romantyzm wrócił do waszego małżeństwa. No i moim zdaniem zdecydowanie ten lęk, który jakoś próbujesz zakląć pozytywnym myśleniem, a jest w tobie może wiele utrudnić. A nawet zniweczyć. Nie musisz mężowi mówić, że chodzisz do psychologa. Dużo historii słyszałam. Terapie par często kończą się rozstaniem. Psycholog dba o to, żeby jego pacjent był szczęśliwy, nie miał wyrzutów sumienia itp.
Dobra, powodzenia:)

bet,
po twoim poście zajrzałam "w głąb siebie"...

tak, chyba zawsze wiedziałam (podskórnie), że zostanie
i mój strach, wielki strach teraz dotyczy braku miłości

Moje małżeństwo było oparte na miłości, wiem, że miłośc ewoluowała, nie było ciągłych fajerwerków, ale byla zawsze podstawą naszego związku.

tak strach, że kocha ją.....nie mnie
i nie powinnam tego warunkować - zakochał się bo...
on po prostu zakochał się, inne czynniki mogły tylko być "pomocne"

i chyba dlatego teraz utknęłam
i muszę temu stawić czoła, chociaż bardzo bardzo boli

został bo...., bo...., bo.....

ale może jest tak jak powiedział kiedyś -  "coś się wypaliło"
i nic tego już nie zmieni

a gdy się złoszczę to myślę, że to najchętniej wysłałabym ich razem do pomieszkania razem, sprawdzenia tej ich miłości

Kachna, ale mam teraz taki momentami mętlik, że sama nie wiem co o wszystkim myśleć.
Wcześniej byłam bardziej zdeterminowana, miałam ułożone rzeczy w głowie, "filtrowałam" intuicyjnei wypowiedzi.

To co napisał o uczuciu mojego męża do kochanki:

cyt:

to tyle co do racji, którą przyznaję TEO.
No ale czy ja w ogóle się powinnam na tym zastanawiać?
Przecież nie zmienię tego..

Kachna nie wiem czy dobrze zrozumiałam, on powiedział mi w którymś momencie - "kocham ją",
to było przed deklaracją powrotu.

Gdy zdecydował się zostać padło zbyt mało słów,
powiedział, że zostaje, że mogę mu zaufać..i tyle
a teraz unika rozmowy..

uważasz, że sam fakt pozostania jest deklaracją "walki" o nas ?
Kachna może tak..a ja się teraz czepiam i jestem niecierpliwa...może....może chcę za szybko wszystko...

Kachna tak chcę żeby było normalnie, to znaczy żyć zwykłymi sprawami, toczyć zwykłe rozmowy, ale nie udawać, że nic się nie stało.
Nie chcę z nim codziennie przechodzić sesji terapeutycznej, przeżywać katharsis,
ale też potrzebuję, gdy jest mi źle żeby poprostu przyszedł i mnie przytulił, a on wtedy właśnie mnie unika.
Jest mi zwyczajnie przykro.

TEO50
Pisałeś ,że jesteś zdradzaczem i będziesz  zdradzał.Co powoduje ,że masz takie podejście do kobiet?
Zostałeś tak zraniony ,ze teraz się wyżywasz?
Czujesz ,że potrzebujesz ciągle nowych emocji?
SEKSOHOLIZM NA MAKSA?
Metkę jakiego faceta można Ci przypiąć?

Oj,ja też swojego czasu zleciałam 10 kg.organizm łapał wszystkie choroby .
Wiedziałam,że powiązane jest to tylko z jednym.
Gdy poraz kolejny wybrałam się do lekarza,bo miałam kłopot z nerkami rozpłakałam się,co mnie jeszcze spotka.
Przez pół roku ciągle coś.
Jeszcze nikt nie miał tyle taktu i wyczucia jak tego dnia moja pani doktor. Powiedziała wtedy/znam pani męża i wiem,że będzie dobrze,ale potrzeba czasu,a on nie należy do facetów co robią coś od tak sobie,winę ponosicie oboje ,bo z czegoś wyszła ta sytuacja/
Przypomniałam sobie niedawno tą rozmowę i pomyślałam..
Dlaczego ja mam go wiecznie posądzać o jakieś kombinatorstwo,znając go i wierząc jakim jest człowiekiem,skoro osoba obca mówi o nim w ten sposób to chyba potwierdza,że się nie mylę.

nie rozumie, o ile wiem zdradzam jedna kobiete, z jedna kobieta. Nie jezdze na jakies 2,3,4 fronty. I jedna i druga o calej sytuacji sa poinformowane, tzn jedna wie o drugiej. Wiec nijako nie mozna z tematu zdrada TEO wywnioskowac jakie mam podejscie do kobiet wogole. W zwiazku ze zdrada nie potrzebuje ciagle nowych i nowszych emocji, czasami mam ich zanadto, moge odstapic czesc jak ktos chetny ;-)
Co znaczy seksoholizm na maxa? Poczuwasz sie wydawac takie opinie? Mysle ze za malo masz danych, dobry psycholog lub psychiatra pewno by sobie na podstawie tych danych nie pozwolili na tak wglebna diagnoze.
Metke? co ja ciuch jestem? ok XL moze byc, czasami XXL

o tym jak zostalem zraniony nie mam ochoty dyskutowac, w kazdym badz razie gdyby tak bylo, nie szukam odpowiedzialnosci za to u osob ktore z tym nic wspolnego nie maja.

Kwestia ze jestem zdradzaczem i bede to chwilowe, jeszcze sam nie wiem ile ta chwila potrwa, to gwoli wyjasnienia

Może znowu ktoś mi powie wybielchcę
go,cofasz się.
Nie!!!! On wie czego chcę i potrzebuję, żeby być szczęśliwą.
Może nie to nie tak ma wyglądać według niektórych naprawianie życia.
Rozmawiając z nim powiedziałam mu ,że brakuje mi  rozmów przez telefon i jeszcze parę innych spraw.
Teraz dzwoni,ale nie trzeba poszukać jakieś dziury to pada pytanie..
Czy dzwonisz z obowiązku?tak się tego uczepiłam,że rozdrapywałam wszystko.
Bez chwili zastanowienia odpowiedział,że gdyby nie chciał to by nie dzwonił.
Psycholog rozłożył mi tą sytuację na czynniki pierwsze i dopiero wtedy dostrzegłam to co chce mi przekazać.
Radził mi,żebym przestała pytać ciągle i ciągle, bo to do niczego dobrego nie prowadzi. On sam zacznie odpowiadać na pytania,które ja nawet mu nie zadam..Pani wie czego chce i to jest najważniejsze.
Gdybym nie odbierała teraz jego telefonów to co bym czuła gdybym była na jego miejscu...
Nie warto się wysilać.
Tak samo próbowałam odsunąć się, ale to sprawiło,że się cofam.
Zamiast  być ze sobą zaczęliśmy się oddalać,a on cały czas jest przy mnie.
Teraz myślę tak jestem,bo chcę
Odbieram telefon,rozmawiam ,bo chcę
Ty też musisz zrozumieć, że robiąc coś nie robisz tego ,bo musisz tylko chcesz.
A  my po prostu chcemy być szczęśliwe.

Teo50
Są faceci co szukają wrażeń i są tacy co robią to ,bo nie mają czegoś w związku.Trochę pogalpowałam i przeceniłam  ,przepraszam.Ale zastanawiam się co czujesz ,czy też należysz do wątku / nie wiem ,którą wybrać/
Metka z tym mi się skojnarzyła.
Jak to mówi mój syn ,który nabrał teraz trochę ciała
Mamuś najpierw masa,później rzeźba.
A ja twierdzę ukochanego ciała nigdy nie jest za dużo.

Zmianę świata należy zacząć od zmiany siebie. A na efekty nie trzeba będzie długo czekać.

Dobra - TEO50 napisałaś coś bardzo ważnego. Warto na to zwrócić uwagę.
Nie tylko to co pogrubiłam, ale cały fragment Jego wypowiedzi - dużo "mówi".

Dobra przestałam subskrybować twój wątek, ale z tego co czytam list za bardzo nie pomógł?

Mąż nie chce z tobą rozmawiać, bo nie chce mówić o sprawach, które dotyczą jego kochanki, bo ją kocha, szanuje jej prywatność i chce zachować chociaż te chwile intymności, z których ty go chcesz obedrzeć w rozmowie? To jego tajemnica, jego szczęśliwe chwile na czas życia z tobą? Ale skoro stwierdził, że wybrał ciebie, no to skąd ta blokada?
Pytam bez złośliwości.

lena sorki a nie rozumiem, doprecyzuj ... jacy oni

kumam,
tym bardziej, że jestem chora na nieuleczalna chorobę, chociaż można żyć pomimo zupełnie normalnie ...i też zmieniać swoje życie

jestem za...

Gdyby ktoś mógł za nas podejmować decyzje tak jak kiedyś bywało jak byliśmy mali, pamiętacie...?

A później ten żal do rodziców jak narzucali nam własne zdanie.
A potem? te pierwsze sukcesy i rozczarowania ... - "smak życia" a teraz te ostatnie ... konsekwencje wcześniej podjętych decyzji.

Czy to były tylko wróżby z fusów czy marzenia z palca wyssane? Ta nasza wizja przyszłości= czysty hazard czy źle wykonana praca?
My- Ci którzy szukali i jeszcze nie znaleźli albo nie szukali a zostało im dane? Jaki ten świat duży, jaki nieprzewidywalny, niby to wszystko takie proste a dlaczego nie wychodzi?

Tyle ile pytań tyle odpowiedzi a tylko jedna jest właściwa dla nas. Trafić na tę właściwą to tak jak wygrać w totolotka czyż nie?

To co z tobą się dzieje jest całkowicie naturalne. Uczucia i emocje jakie wywołuje zdrada w związku , są porównywane od śmierci bliskiej osoby. Jesteśmy w stanie zorganizować pogrzeb, załatwić  i dopracować w  najdrobniejszych szczegółach.  Ból, tęsknota i co ważniejsze świadomość,że już nigdy jej nie zobaczysz przychodzą znacznie później. To samo dzieje się z tobą, puki nie byłaś pewna jego decyzji, byłaś pewna swojego stanowiska puki miałaś jakiś cel nie zajmowałaś się tym jakie konsekwencje przyjdzie ci ponieść. A teraz przechodzisz okres żałoby, a to jak wiesz jest sprawa bardzo indywidualna i różnie trwa. Dlatego taki nacisk nakłada się na zajęcie się sobą, bo zajmowanie się sprawcą żałoby nie pomaga.

Gdybyśmy rozmawiały to zapytałabym "czy ty się słyszysz?" A skąd u licha on może o tym wiedzieć?

Przepraszam Dobra, a ciebie to mu podrzucono, czy sam sobie znalazł? Kurcze nie chcę porównań, ale pytam ciebie,czy naprawdę uważasz, że twój M wybrałby dla siebie gorszą opcję?  Myślisz, że ktokolwiek mając dwa warianty wybiera ten gorszy? Dlaczego ty chcesz z nim zostać mimo wszystko? Bo z jakiś powodów, ta opcja teraz jest dla ciebie najlepsza. Nie wiesz czy za rok powiecie ty i twój mąż "to była dobra decyzja" czy też "to był błąd" ale to zależy tylko od was, razem i każdego z osobna.  A to znaczy, że macie trzy pola do zaopiekowania się, jedno wspólne i każdy jedno własne. Ty masz inne rejony ,on inne do przepracowania. Uszanuj swojego M nie wchodź mu "w szkodę". Nie jest to łatwe, ale dla swojego dobra, nie zastanawiaj się, nie pytaj  i nie myśl o tym jak on poradził sobie z uczuciami. To jego sprawa i na pewno nie jest dla niego prosta. Wiesz moja psycholog kiedyś mi powiedziała -bo pani M jest bardzo honorowy-w pierwszym momencie się obruszyłam -ciekawe gdzie go  ukrywał?  Ale byłam już na etapie,ze potrafiłam  odciąć się od myślenia o nim  i skupić  na sobie. Zadałam sobie pytanie  -kim jestem,, aby oceniać czyjeś uczucia, tym bardziej ze swoich nie potrafię do końca ogarnąć.  Dobra twój  M to dorosły facet, któremu dałaś szansę, czemu nie dasz mu czasu aby z niej skorzystał? A co za tym idzie nie  dasz jej sobie? Czy będziesz zadowolona jak  porozmawiacie, powiesz czego oczekujesz i on to spełni? Co będziesz sobie  myślała jak będziesz smutna, a on podejdzie i cię utuli? Cudownie spełnia moją potrzebę, czy może no tak robi to bo mu kazałam, sam by się nie domyślił. Jak będziesz  żyć z człowiekiem, nie wiedząc jaki jest i co jest w stanie dla ciebie zrobić sam? Jak chcesz go oceniać jak twoja ocena będzie oparta o to czego ty od niego oczekujesz?Czy zadowoli cię jak spełni twoje oczekiwania bo ty tak chcesz? Co będziesz czuć Jak nie spełni ? Jak obłożysz go wymaganiami, oczekiwaniami to nigdy nie zauważysz dobrych rzeczy które sam dla ciebie wymyśla, bo masz pewne że nie będzie nigdy taki jak ty sobie wyobrażasz. Jak pozwolisz mu być sobą  i nie wciśniesz się do klatki swoich oczekiwań wobec niego, to każdy dzień może być niespodzianką
Dobra, przysłowiowe mleko już dawno poszło w diabły. Pokaż mi które z was ,dodałabym jeszcze męża tej kobiety, które nie jest skrzywdzone? Jedno jeast pewne ty jesteś najbardziej i nie chodzi tu o pomiar skrzywdzenia. Jesteś najbardziej skrzywdzona, bo to twoje uczucia, twoja krzywda i miej świadomość, że każdy ma takie samo prawo myśleć. I nikt się nad twoim bólem nie pochyli, bo ma swój. Twój M może mieć wyrzuty sumienia, może ci współczuć, ale i tak gdzieś na końcu zostajesz sama z tym bólem i nie licz na to że poczujesz, że on cię zrozumie. Tylko ty to rozumiesz, tylko ty wiesz co czujesz i jak bardzo boli, dlatego tylko ty możesz sobie pomóc.

No właśnie, czy powinnaś?
To tak jak chciałabyś zjeść pstrąga, wchodzisz do restauracji i zaczynasz śledztwo, skąd jest ten pstrąg, kto go złowił, czy cierpiał jak go zabijali. Pewnie że możesz , tylko po co?

Padło tyle słów ile on chciał wypowiedzieć, o ile ty zapytałaś.
Wiesz ja weszłam na to forum z jednym pytaniem ? czy komuś się udało? i nikt mi nie odpowiedział, nikt nie znał takiego małżeństwa które wyszło z tego gó.....na i ocalało. A jednak zaryzykowałam, popełniałam błąd za błędem, gadałam ,pisałam głupoty budowałam klatki w które to siebie to jego pakowałam, ale zawsze wiedziałam czego chcę. Na początku pomóc mojemu M, potem uratować związek, ale dopiero jak moim celem stało się uratowanie mnie samej i w tym kierunku poszłam, poczułam ulgę. Tego nie da się przepracować szybko, to długi proces, pełen pomyłek i paradoksów i trzeba sobie na to pozwolić, bo tylko tak się dowiesz ,że tego nie chcesz.

Witaj w świecie klatek !
O ile sobie dobrze  przypominam to całkiem niedawno pisałaś, że widzisz, że się stara, uśmiecha, jest czuły.
Wiem, że jest ci przykro, ale jak mówisz nie było na ten temat rozmowy, to i on nie wie jaką rolę mu napisałaś i przydzieliłaś, o to co robi jest niewystarczające i nigdy nie będzie, jak będziesz w swoich myślach ograniczać go do swoich wyobrażeń.
Dziś jest późno, ale jutro jak chcesz opowiem ci jak ja zajęłam się tą potrzebą, aby on mnie przytulał jak ja byłam smutna.

Ania ten list pomógł mi i wiem, że dobrze zrobiłam.

Można domniemywać, że rozpatrując list w kategoriach czy pomógł w tym by on podjął decyzję, to jednak tak pomógł.
ja w tym liście napisałam, że jeśli chce zostać to musi zawalczyć o nas,
może mówiąc "zostaje" on deklaruje - tak chcę zawalczyć o nas... tylko zabrakło innych słów, których mi brakuje
Ania, oczywiście to tylko "może", to taka moja dywagacja teraz w odpowiedzi dla ciebie.
Bo oczywiście może jest inaczej.

Wiesz, on unika rozmowy ze mną nie na temat kochanki i ich relacji,
ja nie mam zamiaru o tym z nim rozmawiać i on też o tym wie.
On unika rozmowy o nas i to mnie boli.

Ania a złośliwości między nami na pewno nie ma, bo nie ma powodu
ucieszyło mnie nawet, że napisałaś

Dobra, ja napiszę Ci z perspektywy kochanki.
On nie wybierze. Tak mi się wydaje.
Miałam taką samą sytuację. Powiedział żonie, że mnie kocha. Przekonała go, że dzieci, że poświecenie, że tyle lat itp. Nie wiem, nie było mnie tam.
On nie potrafił wybrać.
Trzy miesiące w męczarni typu "kocham Cię, ale nie potrafię, bo dzieci" ciągły kontakt. Ciągła męczarnia.
Pierwsze sygnały dotyczące "tego" ... wiesz, żeby było tak jak wcześniej. Czyli ja - kochanka pojawiły się po jakiś 6-8 tygodniach.
Jego zaangażowanie w utrzymywanie ze mną relacji było ogromne, ale ja już nie chciałam tak (rozstałam się z mężem)
To była męczarnia emocjonalna której nie wytrzymałam.
Żona chciała, żeby zerwał ze mną kontakt. Oszukiwał ją, nie zrobił tego nawet na dwa dni.
To ja zdecydowałam. Zrywanie tego kontaktu zajęło mi dwa tygodnie wszelkimi sposobami. Od tych brutalnych typu (spier... do żony), po prośby, dziękowanie za to co było, tłumaczenie, że nie potrafię. W końcu błagałam, żeby dał mi spokój. Rany... jak ja się męczyłam.
Udało się. Mam spokój od tygodnia. Na razie.
To był najlepszy tydzień od trzech miesięcy.
Czuję się cudownie, jakby słoń zlazł mi z głowy.
Wielka ulga. Uśmiech. Szczęście, a przynajmniej jego początki.
Nie wiem jak u nich. Nie obchodzi mnie to.
Wiem, że narażam się na ostracyzm. On mi mówił, że ona nie wygląda tak jak ja i nigdy nikogo sobie nie znajdzie.
Boże, jakie to smutne.
Stanowczość. Jeśli Cię kocha, to potrzebuje wiadra zimnej wody na łeb. Jeśli nie - i tak nic nie zmienisz, tylko przeciągniesz swoje własne cierpienie.

cóż mogę ci napisać malami...

współczuję żonie, im jako rodzinie,
ty napisałaś, że masz spokój od tygodnia,
że czujesz się cudownie, jakby słoń zlazł ci z głowy
jak napisałaś wielka ulga i początek szczęścia..
ty....
a z czym została żona ? oni jako rodzina ?
Piszesz nie obchodzi cię to....
smutne...

wiem, że piszesz by tylko wydać swoją opinię, może nawet mi pomóc..

no, ale ja jestem jak sama zauważyłaś po tej drugiej stronie barykady...
i ja zostaję z tym czymś...co akurat w twojej, waszej  sytuacji ciebie nie obchodzi

No,a kubeł zimnej wody?
Szczerze, też mam chwile, w których myślę, że to najlepsze rozwiązanie
Kubeł zimnej wody dla mojego męża... żeby się wyprowadził, zamieszkał z kochanką zobaczył jak szybko motyle i romantyzm odleci...

Dobra, ja też jej współczuje. Bo w przeciwieństwie do niej, wiem jak cały czas było.
Wiem, że była okłamywana.
Ja nie nalegałam, odpuściłam od początku. Dzwonił do niej przy mnie i nadal kłamał. Chwilę wcześniej trzymał mnie za rękę, już po tym, jak niby zdecydował.
Ja nie byłam zła i wyrachowana. Byłam po prostu słaba. Przez chwilę, bo z natury jestem bardzo silną osobą.
Czasami dostajesz od życia tak po dupie, że ciężko się zebrać ze sobą, a co dopiero myśleć o innych.
Ja miałam Misia, który obiecywał wszystko. Był zdecydowany bardzo długi czas. Nalegał, żebyśmy się ujawnili i zaczęli własne życie. Był pewien - ja nie.
W końcu wszystko przeciął mój mąż. I zaczęło się piekło na ziemi. Mój misio mojemu mężowi przez telefon obiecywał, że ze mną będzie. Mówił mu, że mnie kocha. Potem powiedział to swojej żonie.
Mój misio wszystkich skrzywdził maksymalnie. Zrobił wszystkie kroki poza tym ostatnim niszcząc maksymalnie mnie, mojego męża, nasze małżeństwo, swoją żonę. Czy siebie - nie wiem. Taki chciał być uczciwy.
W takiej sytuacji, zapewniam Cię, bardzo trudno o racjonalne myślenie. Trudno się pozbierać.
To nie jest kwestia tego, że mnie to nie obchodzi, bo nie.
Dobra, mnie to obchodziło przez długi czas. On ciągle mi sugerował jaka jest między nimi sytuacja (że jest źle). Robił to specjalnie żeby mnie zatrzymać.
Wiem, że po dwóch rozmowach na początku, ona nie pytała o nic. On twierdzi, że nigdy nie zapyta (będzie się bała?). A jak zapyta, to ją okłamie. Proste. Przecież robi to ciągle.
Mnie to po prostu obchodzić nie może. Nie może, bo po co? Stało się i ja w tej sytuacji do której i tak już doszło zachowałam się jak mogłam najbardziej fair.
Wiem, że ona cierpi, ale nic z tym nie zrobię. Nie jestem w stanie. Mam lecieć do niej i ją przepraszać? Co to zmieni. Mój widok tylko pogorszył by sprawę.
Kwestia stron barykady nie jest dla mnie taka oczywista. Ja nie jestem po żadnej, bo już o niego nie walczę, teraz już tylko o siebie.

malami, smutna ta twoja historia
nie wiem jaki z niej morał..
nie wiem co mogę z niej wziąć dla siebie... jaką naukę..
na pewno coś
dzięki

Malami napisała o tym strachu: ona nie zapyta, będzie się bała.
Ma rację. Twój mąż też zna ciebie. Wie, że nie chcesz go stracić. Wie, że nie idziesz: ok będzie co ma być. Ten list był taką trochę asekuracją. Okazaniem słabości, lęku. Nie ma co oceniać czy dobrze, czy źle że napisałaś co czujesz. Tylko wyzbyłaś się już czegoś. Drugi już nie zrobi wrażenia... 
Czemu uważasz, że kubeł zimnej wody to zamieszkanie z kochanką i że motyle szybko odlecą. Ludzie, którzy są razem, zasypiają koło siebie, budzą się rano, cieszą się swoją bliskością zżywają się ze sobą. Tak jak on zżył się z tobą. Kiedy są po przejściach, kiedy dla bycia razem wiele poświęcili nie chcą tego stracić. Bardzo zależy im, żeby się udało. Zwłaszcza jeśli nie ma już do czego wracać.
Kochanek Malami oszukiwał wszystkich. Twój mąż być może jest inny. Tak się zdaje z twojego opisu. Wydaje się być rozsądniejszy. Chociaż jednak romans ciągnął. Od początku ma świadomość, że z tego nic nie będzie. Co nie znaczy, że bardzo mu szkoda. Nie musi mówić ci wszystkiego co myśli.
Nie wiem dokładnie co ustaliliście, ale jednak doszło do jakiegoś porozumienia między wami. Dla mnie teraz wyrzucenie go to tak trochę jak nie dotrzymanie jakiejś umowy. Minął dopiero tydzień.
Zresztą uważam to za głupie rozwiązanie. Właściwie to wówczas podejmujesz za niego decyzję i wyrzucasz go do kochanki.
Nie było mnie stać na wyprowadzkę z trójką dzieci i będąc w ciąży. Teraz postąpiłabym inaczej. Można zastawić sprzęt z domu, cokolwiek i wygrzebać pieniądze na wynajem mieszkania. Nie mówiłabym gdzie mieszkam. Podwoziłabym mu dziecko do domu jak chciałby się spotkać. Albo w jakieś ustalone miejsce. Odkocha się, poukłada swoje sprawy to może się starać nakłonić cię do powrotu. Wtedy jak będzie dobrze to może spróbujecie. Mieszkania bez twojej zgody nie sprzeda. Jakieś pieniądze na syna przecież ci da. Pracujesz. Powinnaś sobie dać radę. A wyobraź sobie jego w takim pustym mieszkaniu. Wszystko przypomina ciebie, syna. Puste miejsce w łóżku, wspomnienia. Proza życia. Czynsz, rata kredytu, brak obiadu...

To jest mój punkt widzenia. To co uważam, że można zrobić. Ale absolutnie nie chodzi o to, żebyś tak postąpiła.
Cokolwiek postanowisz, zrobisz to musi być w 100% twoje. Musisz być o tym przekonana, czuć to. No i mieć odwagę.

Teo ja nie stawiam ci paroli, pisząc ,nie obarczam winą ani nie dokopuje za M. Po co jak będę chciała dokopać  to właściwą osobę. Ja nie odnoszę się do ciebie, tylko do twojego zdania.  Nie walczę z tobą, prezentując swoje zdanie. A tak z ciekawości, zawsze jak ktoś ma inne zdanie od ciebie, uważasz że się tobie sprzeciwia, czy tylko mnie to dotyczy?
Naprawde uważasz, że ja prowadzę jakąś krucjatę pt " kachna kontra tezy Teo50?"      to mnie ubawiłeś a najbardziej to
"wiem", a skąd jeśli można zapytać? Bo rozwalić tezy Teo nie przemknęło mi nawt przez moją głowę, dlatego ciekawi mnie z czyjej to wyciągnąłeś?
A kto ci każe się bronić przed moim zdaniem ? kurczę naprawdę masz bujną wyobraźnię. 
Pokaż mi jedno miejsce, wyłączając przedostatni post do dobrej w którym ja oceniałam negatywnie ciebie, gdzie użyłam choć jednego epitetu, gdzie odnosiłam się do ciebie a nie do twojego zdania.
No i to muszę rozłożyć na czynniki pierwsze.
TEO-Moje jest takie same prawo pisania tu jak Twoje kachna66,
KACHA- a kto ci tego prawa zabrania i dla czego uznałeś za konieczne  to tak dobitnie zaznaczyć właśnie mi?
T-nie musisz sie wogole z niczym zgadzac.
K- Co cię skłoniło do poinformowania mnie o tym? Bo nie podejrzewam że byłeś przekonany że ja o tym nie wiem.
T-Nie pisze w Twoim watku i nie widze powodu by Twoje rady byly najlepsze.
K-     Rozwaliłeś mnie Ja nie uzurpuję sobie praw do najlepszych rad i nie mnie oceniać jakie one są, jednemu pomogą i będą najlepsze, a drugi nawet na nie nie spojrzy. Ale i z jedną i z drugą sytuacją ja nie mam problemu
T- Moze masz racje ze Twoje rady z kobiecego punktu widzenia sa wlasnie te z najwyzszej polki.
K-Nigdy w życiu nie wygłaszałam takich racji, raz napisałam, że  kobietę zrozumie tylko kobieta, to jest ta rada z najwyższej  półki? Ale chyba nie, bo to nie rada, to moje zdanie. To oświeć mnie kiedy ja wygłaszałam te racje?
T-Moze uwazasz sie jako Alfe i omege stosunkow malzenskich z punktu widzenia kobiecego,
K- Wiesz , może nie uważam się za alfę ,ani omegę, ale jakieś doświadczenie mam i na nim opieram swoje  wypowiedzi.
T-mam nadzieję, ze nie uzurpujesz sobie prawa obiektywizmu.
K. a ja mam nadzieję, że mi tego prawa nie odmawiasz, bo widzisz, 4 lata uczę  sję widzieć rzeczy takimi jakie są, mimo że  uczucia mówią coś innego, to coś tam umiem.
'
Nie musisz odpowiadać, niech to zostanie takie jak jest.Kurcze tyle zawoalowanych komplementów na raz w życiu nie dostałam. Ale oczywiście to moje subiektywne uczucie.

   
Teo muszę cie poinformować ze mój pobyt na forum nie ma z tobą związku, i nie nie mszczę sie na tobie za mojego M, i  nie przyszło by mi na mysl w  jakikolwiek sposób łączyć ciebie z moim M. bez obrazy, ale w moich oczach nie możesz sobie kolo niego stanąć. i to nie dla tego ze ty jesteś bardzo zły, ale dlatego że on przy tobie za daleko odstaje, w tym pozytywnym sensie.
Widzisz ja nigdy nie mam potrzeby dokopywania zdradzającej rasie męskiej, wystarczył mi mój M Ale dzięki Bogu już jest to za mna.
A w twoich wypowiedziach mi sie nie podoba jak wychoddzi z ciebie cha...wo, jak usiłujesz obrażać i jak interpretujesz moje słowa a potem poddajesz to co wymyśliłeś negatywnej ocenie jako moje.
Nie mam wpływu na to co piszesz, ale mam wpływ na to co ja. Została przekroczona moja granica i tylko ja mogę z tym coś zrobić.