Religijność vs Kobieta. On wybrał Religijność. Co robić?

Netkobietko, może po prostu spokojnie odpisz, że nie przerwałaś rozmowy tylko przerwało połączenie. Może umów się z nim na rozmowę. My możemy sobie tu pisać różne rzeczy na jego temat, ale to Ty go znasz i widać, że zależy Ci na nim, więc słuchaj swojego serca. On chyba też nie jest tak całkiem obojętny skoro zadzwonił. Widać, że jest zdenerwowany całą tą sytuacją równie mocno jak Ty. Oboje unosicie się emocjami. A to do niczego nie prowadzi.
Mnie jeszcze zastanawia bardzo jego stwierdzenie "a dziwi Cię to?" Czyli tak jak przypuszczaliśmy tu, on tam znajduje ucieczkę od codzienności, może od Twoich pretensji?? Nie wiem. Może tam, w kościele znajduje spokój? Nie wiem, to Ty znasz całą sytuację. Generalnie faceci są słabsi emocjonalnie od nas kobiet. Jeśli nie dają sobie z czymś rady szukają ucieczki od tego. Czy w Waszym związku pomijając tę nadgorliwość religijną wszystko jest okej? Czy znajdujecie w sobie oparcie, jesteście dla siebie przyjaciółmi, macie do siebie zaufanie? Kurczę, czy Wy się w ogóle kochacie?

Czy on oprócz chodzenia codziennie do kościoła robi rzeczy, które mogłyby być kojarzone z fanatyzmem religijnym? Jakieś dziwne praktyki??

Myślę, że on stosuje szantaż emocjonalny. Usiłuje wpędzić cię w poczucie winy. Chce, żebyś to ty z nim zerwała, żeby on miał "czyste sumienie". Wtedy będzie mógł uchodzić niemal za męczennika, w swoich oczach będzie biednym misiem, którego dziewczyna rzuciła, bo on tak bardzo kocha Boga, a ona nie. Tymczasem to co robi jest egoistyczne, nie mam na myśli religijności, ale sposób, w jaki cię traktuje.
Ponadto może i jest religijny, ale z wiarą to to za dużo wspólnego nie ma. Otwarcie się na Boga jest równoznaczne z otwarciem się na świat i ludzi, z wielką empatią i miłością. A u niego tego nie ma. Jest sucha, rytualna religijność bez cienia tego, co się nazywa miłością bliźniego. Bez zrozumienia, wyczucia, akceptacji. Brakuje w nim autentyczności i tego światła, które widzimy w ludziach autentycznie wierzących. Ciągłe latanie do kościoła, służenie do mszy itd. wydaje mi się jakimś kompulsywnym zachowaniem tak jakby próbował w ten sposób coś odpokutować. Może czuje się winny temu, że wystąpił z seminarium? Temu też próbuje przenieść swoją winę na ciebie. Żeby się oczyścić. To jest bardzo toksyczne. Zabija tym ciebie, twoją duszę i pewnie i wiarę. Stawiając wyżej kościół wcale nie stawia wyżej Boga. Przecież kochając Go nie można gardzić ludźmi... tak jak on tobą i twoimi uczuciami.

Nie wiem czy to odpowiedni facet dla ciebie. Moim zdaniem on powinien zanim wejdzie w związek zrobić porządek ze swoją psychiką. Uporać się z niezaspokojonymi potrzebami emocjonalnymi i z poczuciem winy. A na to trzeba czasu i dobrego terapeuty.

Udaje.

Z tym udaje to "kochanie Boga na rzecz Ciebie" miałem na myśli. Przynajmniej z tego co piszesz. Ogólnie czy "bogobojny" to nie będę sądził bo kompetencji nie mam.

Co tutaj więcej pisać- albo się facet zreflektuje, albo nic z tego nie będzie.

W tym sms-ie napisał - 'że ja uważam że sobie wszystko wyjaśniliśmy' - to dla Niego może to koniec już...
Ja się nie rozłączyłam, a gdyby chciał to by oddzwonił. Dopuszcza się czegoś czego Bóg na pewno nie pochwala.
W lutym na walentynki kupiłam mu ładny prezent... spotkaliśmy się  weekend ale doszło do sprzeczki...
Gdy przyszłam do domu z prezentem on się wykąpał spakował... Płakałam w drugim pokoju i byłam cicho
wszedł do pokoju, pocałował mnie w czoło i wyszedł.... Wtedy odkryłam w smsie od koleżanki, że dziwne że
nie spędza ze mną dnia Zakochanych, on uważa to święto za smutne tak tam napisał. Potem napisał jej że,
spędził ze mną aż trzy dni, to trochę za dużo i się pokłóciliśmy ale widocznie tak trzeba żeby się pogodzić.
Bo za dobrze zbyt długo też być nie może, bo za nudno by było.. - czułam że mi nie dobrze jak to czytałam.
Od tylu lat o tym nie wiedziałam, a zwykła koleżanka więcej wie niż ja sama?
Nie wystarczyłoby mi czasu dzisiaj żeby opisać wszystko ile było sytuacji.. nawet w rodzinie.
Ja siebie nie wybielam, że jestem idealna a jego oczerniam, bo wielu może tak myśleć.
Wiele Jego intryg już zniosłam i dłużej nie mogę.
Chciałam podzielić się tym by nikt nie popełniał moich błędów.
Nie był tak naiwny by we wszystko wierzyć z miłości, pozwalać by przysłoniła resztę co powinno być widoczne.
Dlaczego komuś obcemu  przedstawia się jako osoba dobra? Ja teraz widzę w Nim egoistę.
Skoro życzył mi już Wesołych Świąt to znaczy że już nie odezwie się... Ale ja ten czas wykorzystam
nie po to by płakać tylko po to by rzucić się w wir pracy i ona mnie uleczy jak wtedy gdy zerwaliśmy pierwszym razem.
Tylko po to by przyzwyczajać się do tego że znów muszę rozpocząć samotną wędrówkę przez życie,
dopóki nie spotkam kogoś kto nie będzie wykorzystywał mojej naiwności..

Mnie uczono, że aby miłość była piękna, prawdziwa i trwała powinna być jak średniowieczne katedry oparta na planie krzyża... Belka pionowa do relacja Bóg - człowiek (stąd najważniejsza), a belka pozioma to relacja człowiek - jego bliźni. Czytając Twoje posty odnoszę wrażenie, że "Twój Adam" zdecydował się tę poziomą belkę odrzucić... Zatem nic w takiej strukturze życia nie zostaje już z chrześcijaństwa... Bo w tej chwili, bez poziomej belki nie jest to już krzyż lecz słup. A słupy to swoim bożkom stawiali poganie...

Nie rozmawiaj z nim o tym przez telefon. I Pan Bóg i miłość kiepsko się mieszczą w ciasnocie światłowodów.
Daj mu znać z całą serdecznością na jaką Cię stać, że jesteś gotowa się spotkać i omówić różne kwestie, właśnie teraz, gdy zbliżają się święta. Jego reakcja powinna wiele Ci powiedzieć...

Powodzenia!

Jest w tym trochę racji, ale dlaczego właśnie teraz przed Świętami?
Jeśli nie będzie chciał w ogóle odebrać telefonu i słuchać mojej serdeczności z propozycją na spotkanie?
Moja siostra uważa, że moje "czepiania się Wiary" - to naśmiewanie z mojej strony w Jego odczuciu.
Jakby nie było możliwe to że on tak bardzo lubi Kościół i jest wierzący.
Ja się nie naśmiewam tylko chciałam zaznaczyć że z mojego punktu widzenia to nienormalne.
Ma mnie a lata tam jakby to było Jego przeznaczeniem i zażądałam wyjaśnień.
Nie sądziłam, że On tak zareaguje... Nawet na Święta nie przyjedzie..
Wydaje mi się że On postawił kropkę nad i.
A ja nie mam odwagi dzwonić do Niego..
Jakie to żałosne...
I Nie chcę już bo chyba mi otworzyliście oczy..
Za dużo tutaj już padło słów i macie rację ze wszystkim. ;/

I tego nie zrobię. Nie mam zamiaru ani pisać, ani dzwonić, ani przyjeżdżać, ani się poniżać i go błagać.
Jestem Kobietą i znam swą wartość. Tylu facetów spławiłam dla takiego gnoja...
Podobnie było 2 lata temu. Wystawił mnie w Sylwestra tak jak teraz na Święta.
Olał zaproszenia moich rodziców na Nowy Rok. Potrafiłam na 8 miesięcy milczeć i to On napisał pierwszy.
Po takim czasie wrócilibyście do swego Partnera/Partnerki? Przyznał że spotykał się w tym czasie z Kobietami ale nie było seksu.
A te Kobiety uzmysłowiły mu, że mnie Kocha i chce ze mną być... Ale gdyby tak było to tych Kobiet w ogóle by nie potrzebował.
Jak mam z Nim rozmawiać, to wolę milczeć bo robi ze mnie idiotkę a gdy jest dobrze to na krótko.
Wiernie mu oddana... Zawsze Kochająca, czekałam z obiadkiem gdy przyjeżdżał na weekend.. Miał co chciał... Nie wiem gdzie popełniłam błąd.[?]
Czeka może teraz z telefonem w ręku co zrobię... A potem będzie pisał jak do koleżanki... i pytał czy nie mam zamiaru
już się do niego odzywać. Wtedy on wie że mu ulegnę i będzie zgoda i wszystko wróci do normy? Ale nie tym razem.
Moją wadą zawsze była łatwowierność i naiwność... często miewałam takie kłopoty i byłam wodzona za nos.
I gdzieś tam w głębi czuję że uśmiechnie się do mnie szczęście i zacznie się układać...

No i dobrze, facet myślał że sobie znalazł naiwniachę, to trzeba mu nosa utrzeć.

To może powinnaś dać sobie z nim całkowity spokój. Po co masz się nie potrzebnie męczyć i zamartwiać, bo nie wiadomo czy znów nie zmieni zdania po pewnym czasie. Widocznie jemu jest tak wygodnie, a Ty cierpisz.

Więc niech padają te jego zarzuty. Wtedy może i serce szybciej swoje oczy otworzy.

No proszę ile jeszcze rzeczy wyjdzie ....... z jego "świętości" na pokaz.
Zabawiał się z kobietami... i zero seksu...   fiu fiu.
Bajarz i tyle, tylko naprawdę dziwne to że nadal wraca do Ciebie...
On normalnie gra  jak aktor na scenie... widać że niestety ma Cię "Gdzieś"

Życzę WYLECZENIA SIĘ  od tego faceta...

Nie powinnaś tak uogólniać, nie mniej jednak w Twoim przypadku powrót do tej samej rzeki jak widać okazał się bagnem.

No jak masz na obiad bigos to odgrzewany smakuje lepiej;)

Atmosferę chciałem rozluźnić;)

To znaczy?

A czy ty tak patrząc z perspektywy czasu możesz stwierdzić, że on cię kiedykolwiek kochał?

Jesteś niesamowitym wrażliwcem, Net. Trochę trudniej wówczas wędrować po świecie, ale z kolei to wędrowanie ma o wiele więcej barw.
Teraz są to barwy zimne, we wszelkich tonacjach smutku i rozżalenia. Gdzieś tam jednak na horyzoncie pojawi się niebawem Twoja jasna polana, gdzie zatrzymasz się na dłużej...

Wieczorna dedykacja specjalnie dla Ciebie: http://youtu.be/pgWkjbbgKTY

Dziękuje ...

Piękny utwór i mówi wszystko sam za siebie...

Wrażliwsi mają gorzej no ale wole być taka
Niż okrutną egoistką i udawać... jak On..
Jak na razie rzuciłam się w wir pracy i odeszłam w cień.
Jakby mnie nie było... Nie wychodzę z domu...
Święta miną podobnie...
Monotonia...

Dziś pozwalając sobie na odrobinę relaksu dałam ponieść się fantazji...
Przypomniały mi się chwile gdy był u mnie i byłam szczęśliwa...
Ale szybko wybrałam numer do Siostry i postanowiłam ją
wypytać o menu które zacznie od jutra sporządzać, choć tak na prawdę
wcale mnie to nie obchodziło.. Myśli odeszły na chwile...
Przed snem myślę o Jego wadach i zasypia mi się lepiej... odrobinę lepiej..

Musiałabyś być chyba nosorożcem, by nie czuć nic, by nie wspominać, nie tęsknić, nie rozpamiętywać... Bywa i tak, że nagle, że po rozstaniu czuje się taką gorycz i niechęć, że aż trudno sobie wyobrazić, że jeszcze niedawno przecież mówiło się, że się tę osobę kocha...
Pożegnanie miłości trwa czasem trochę dłużej niż pomachanie chusteczką za pociągiem wiozącym ukochaną osobę.

I wszystko to jest normalne, choć niewielu chce to przyjąć do wiadomości.

Staraj się nie życzyć mu źle,  nie projektować jego czarnej przyszłości. Skupiasz się wówczas na czymś złym, kumulujesz w sobie myśli, które w konsekwencji pogłębią Twoje cierpienie. Nie warto tak. Życz jemu i sobie jak najlepiej!

No niestety na to trzeba czasu. Za wiele tutaj nie zdziałasz.

Witam!

Po dwóch tygodniach milczenia, wczoraj nastąpiła pierwsza rozmowa. Sam się odezwał... pisząc krótko
Czy już nigdy się nie odezwę i jak sobie dalej to wyobrażam...
Zaczekałam do wieczora zadzwoniłam, ale wychodził na trening i powiedział że oddzwoni.
Rozmowa przebiegała w sposób zimny i jakby wszystko między Nami za chwilę miało się skończyć.
Oddzwonił... godzinę później niż obiecał i w dodatku pił już alkohol... chyba "na odwagę"
Oczywiście mu o tym powiedziałam to zapytał mnie czemu się z pijakami zadaję.. [?]
Pytał też za co go kocham i że strasznie był wściekły gdy mu o tym kościele tak napisałam.
Powiedziałam mu że powinien iść na Księdza, udał jakby nie słyszał... A potem powiedział
że po śmierci ja nie będę najważniejsza tylko Bóg i chce według niego być uczciwy.
Gdy jest w domu sam modli się rano i wieczorem a jak ja jestem z Nim lub u Niego to nie robi tego przy mnie.
Jego główną wadą jest brak mówienia swych myśli wprost.... Zataja wszystko i nie mówi mi nic
Potrafi po dwóch tygodniach czasem wrócić do tego i powiedzieć na spokojnie bo on nie lubi na "gorąco"
Uważa że nic złego nie robi, kościół nie sprowadzi Go na złą drogę i nie wie w czym ja widzę problem.
Był wobec mnie trochę agresywny i strasznie zaborczy. A to że kiedyś mi się noga podwinęła to ja
nie mam prawa mu zwrócić uwagi nie mogę popełnić błędu i zawsze będę tą złą bo zataiłam coś przed nim
ale nie byłam gotowa może na pierwszą szansę ale chyba on już nie chcę drugi raz...
Powiedział że mu zależy i Kocha nic sie nie zmienia w Jego uczuciach pomimo tych dwóch tygodni milczenia.
Powiedział też że mi nie ufa... ciężko jest z tym by odzyskać Jego zaufanie.
Powinno pijanych słuchać się uważnie bo mówią prawdę najszczerszą gdy na trzeźwo brak odwagi.
No i w skupieniu słuchałam... Ale Jego słowa były zimne jak lód... rozpłakałam się a on się rozłączył..
Dzwoniłam drugi raz nie odebrał... Dziś kolejny dzień nawet nie przeprosił...
Co  o tym myśleć.... Czuje się jak nic nie wart śmieć.....
Ale tym razem za dużo goryczy poczułam w ustach....
I zbieram się od wczoraj by to zakończyć....
Tak jak potraktował mnie przedwczoraj ..... nikt nigdy, przysięgam !

Tak naprawdę to Forum otworzyło mi na Niego oczy i Jego postawę wobec mnie.
Zostało powiedzianych tutaj tak wiele słów, że nie wiem co robię jeszcze u Jego boku.
Wiem że jedyne co co mnie trzyma przy Nim to uczucie. Jestem z egoistą, który
nawet mnie nie szanuje... Podczas rozmowy chciałam mu przygadać, ale coś
mnie powstrzymywało.. Nie wiem jak mam sobie tłumaczyć to zachowanie:
Zależy mu i Kocha mnie ale po tym jak się rozłączył i ma mnie dalej w dupie
to jest Miłość? O takiej Miłości mówi "Jego Bóg"  ? ?

Racja... ale poradź jeszcze jak wyrzucić go z serca bo nad tym się zastanawiam właśnie najbardziej..
Nowa Miłość? Na pewno nie.... moje serce nie jest na tyle wytrzymałe... by tyle znieść za jednym razem..

Poznawaj jak najwięcej ludzi.
Od przebywania z durniem Twoja psycha już też jest zryta.
Nie chce mi się przeglądać całego wątku od nowa, ale pamiętam jak byłaś oburzona, że on poszedł służyć do mszy jak byliście razem w kościele.
Obiektywnie to nic złego, jak chłopak jest ministrantem, ze idzie służyć i zostawia dziewczynę ''samą''.Msza to nie randka.
Tylko Tobie przy tym śmieciu już się mebelki w głowie poprzestawiały i -podobnie jak on- tracisz poczucie ''normalności''.
Wiej jak najdalej.

Siadająca psychika to nic dziwnego o zakochanej niezbyt szczęśliwie dziewczyny.
Twoja psychika nie siada, tylko się pieprzy- zatracasz poczucie, co jest normalne, a co nie.
Przechodzisz do porządku dziennego nad rzeczami nieakceptowalnymi i rozpaczasz z powodu pierdół.
Pobaw się w ten ''związek'' jeszcze z pół roku, a trwale stracisz zdolność do zdrowych relacji z ludźmi.

Moim zdaniem faceci po seminarium są niezdolni do "normalnego" życia. Patrzą na wszystko przez pryzmat wiary. Seks przed ślubem - nie, antykoncepcja po ślubie - nie, codzienna modlitwa- tak.
Znam taki jeden przypadek - były seminarzysta rok czasu zwodził dziewczynę że jest wspaniała, że ożeni się z nią po czym oświadczył jej że za bardzo go prowokuje bo ubiera się w za krótkie spódnice, a taki ubiór jego zdaniem uwłacza kobiecie. Oczywiście rozstali się. On od dwóch lat grasuje po sympatii.pl bez efektów, ona - w tym roku wychodzi za mąż a jej facet oświadczajac się powiedział że będzie ją kochał bez względu na to czy założy miniówkę czy kalesony z golfem po szyję.

Kocham Go - to pierwsza rzecz dla jakiej chcę ratować związek.
W głębi duszy mam cichą nadzieję, że zrozumie jak odejdę
Będzie chciał wrócić i się zmieni.. Choć raz zawalczy o mnie.
Wczoraj wieczorem napisałam czy się już nie odezwie do mnie.
Cisza....  Poniżam się ale przynajmniej nie będę miała niczego
na sumieniu że nie walczyłam i nie zrobiłam nic.
Zrobiłam już chyba wszystko co mogłam...

Za co go kochasz? Tylko prosze nie pisz ze nie kocha sie za cos. Napisz 5 jego cech ktore sprawiaja, ze warto z nim byc.

To jest bardzo zly powod by odchodzic. To tylko pokazuje jak bardzo na to odejscie nie jestes gotowa i jak chcesz manipulowac nim by sie zmienil. On sie nie zmieni a Ty sie poddasz i wrocisz. Wrocisz bo jak mowisz go kochasz i bo na odejscie najnormalnej w swiecie nie masz ochoty. Ty chcesz by on zrozumial. A w momencie gdy on nie zrozumie poddasz sie i wrocisz. Na jego zasadach i to bedzie Twoja kleska. Jesli zamierzasz odejsc to nie po to by on zrozumial , zaczal sie starac i walczyc o Ciebie, tylko dlatego ze Ty tego chcesz i z swiadomoscia, ze byc moze on nigdy nie zawalczy. Jesli zamierzasz odejsc to wtedy gdy zaakceptujesz ze byc moze juz nie ma odwrotu.

No i dobrze, zawalczylas, masz czyste sumienie a teraz zawalcz o siebie. Nie chce to nie, nikogo do szczescia przy Twoim boku nie zmusisz. Teraz sobie odpusc i zobacz czy zawalczy.
Widzisz ten Twoj chlopak katolik i byly seminarzysta to zwyczajny oszust, ktory nagina zasady wiary dla swoich potrzeb, jakiekolwiek one by nie byly. Daj mu juz spokoj, niech sie dalej bawi w swojej piaskownicy, a Ty wroc do swojej. Masz szanse znalezc sobie kogos kto nie bedzie sie spowiadal po kazdej nocy spedzonej z Toba

Powiem to w krótkim zdaniu: Ja też jestem osobą z ciężkim charakterem i życie nie jest ze mną  łatwe.
Ale pomimo moich zachowań czasem niewybaczalnych jest ze mną...W pełni akceptował mój wygląd...
Wstydziłam się rozebrać przed Nim pierwszy raz itp... Jest dobrze wychowany, kulturalny, rodzinny.
Wybaczył mi wiele... Widocznie już nie potrafi więcej znieść.. Czasem go osaczałam, a On bardzo tego nie lubił...
Nie był taki kiedyś... I tak naprawdę nie wiem dlaczego tak się stało...
Starałam się i pisząc że chcę to ratować robię sobie wstyd na tym forum.
Decyzja i tak należy do mnie ale mętlik w głowie niszczy wszystko..
Wiązałam z Nim nadzieje i przyszłość... Podeptał to...
Dlatego tak ciężko mi jest ..