Kobieta zmieniła się nie do poznania - co robić?

Złoty facet z Ciebie. Że nie zostawiłeś jej od razu tylko zacząłeś wyciągać ją na bieganie, rozmawiać o zdrowym odżywianiu itp. - coś robiłeś, starałeś się. Hejty mógłbyś ewentualnie zebrać, gdybyś bez żadnych starań i bez słowa odleciał do relatywnie ładniejszej.
Ale prawda jest taka, że ona NIE CHCE nic ze sobą zrobić i dopóki tego nie zmieni, to Ty jej nie zmienisz. Owszem, są rzeczy, na które nie ma się wpływu - ale ona nie może od tak olewać jakiegokolwiek zadbania o siebie. Nie dość, że przestała przestrzegać diety, to - tak jak piszesz - rozciągnięte dresy, siano na głowie. Nie dziwię Ci się, że stronisz od seksu.
Szukałeś rozwiązania - nic nie działa. Przykro mi to mówić, ale czuję, że ona "zapuści się" jeszcze bardziej i z dnia na dzień będzie coraz gorzej. Musisz mieć tego świadomość i jak dla mnie jedyne rozwiązanie w tym przypadku to rozstanie - w przeciwnym razie będziesz się męczył.

Jesteś pewien, że ta zmiana nie ma nic wspólnego z jej zdrowiem psychicznym/fizycznym tylko to zwykłe niechciejstwo...?

Nie wiem jak można się do takiego stanu dopuścić, wygląda jak by chciała złowić faceta a potem już ją własna uroda nie interesuje... mam taką koleżankę i dziwi się że nie ma faceta a brzuch ma jak w 7 miesiącu ciąży!!!

Współczuję Wam obojgu ale rozumiem Cię doskonale, bo dla mnie facet z nadwagą jest nie_do_przyjęcia.
Myślę, że to delikatna kwestia i może rozmowę na ten temat zacznij do tego jaka jest wyjątkowa dla Ciebie i że ja kochasz a potem spytaj czy jest szczęśliwa. Jeśli jest to zapytaj (jeśli ona sama tego nie zrobi) czy chce żebyś Ty także był szczęśliwy z nią, i powiedz, że Ty nie bardzo możesz ponieważ martwisz się o jej zdrowie, bo nadwaga to cukrzyca, nadciśnienie i tak dalej. Po prostu podkreśl troskę o jej zdrowie a nie, że jest teraz kaszalotem bo to ją może tylko zablokować.

Jeżeli rozmowy nic nie pomagają, nie chce zmienić tego stanu rzeczy to chyba lepiej jest się rozejść niż zdradzać. Zostałeś oszukany w pewnym sensie, bo poznając ją wyglądała ok. Gdybyś w takim stanie ją spotkał to nie zaiskrzyłoby. Możesz jeszcze z nią porozmawiać i postawić ultimatum, albo się ogarnie albo musicie się rozejść. Niech szuka sobie chłopa wielbiącego takie krągłości. Gorzej jeżeli ona schudła tylko dlatego, żeby złowić faceta a potem stwierdziła, że skoro już ma to nie musi się odchudzać.

Uważam dokładnie tak samo. Dla mnie miłość i pożądanie to dwie osobne kwestie, które mogą działać wspólnie, ale nie muszą.

Wygląda na to, że twoja dziewczyna wychodzi z założenia, że jak coś się usidli raz, to pozostaje to na zawsze w naszych rękach, więc odpuściła sobie dbanie o siebie. Teraz twoim zadaniem jest pokazanie jej, że to tak nie działa. Proponowałabym na początku jakoś delikatnie nawiązywać do negatywnego wpływu takiej otyłości na jej zdrowie, okazywać zmartwienie, itp. (może ma jakieś problemy zdrowotne o których nawet nie wie). Jak to nie pomoże, to pozostaje powiedzenie wprost, że nie na taki związek się pisałeś i że nie pociąga cię jej otyłość (taki mały myk psychologiczny - warto mówić, że nie podoba ci się jej otyłość, a nie otyła ona). Może się obudzi.

No przecież

I jeszcze do tego się bezczelnie przyznawać :-D

Zawsze mozesz zabrac ja na romantyczne wakacje nad morzem i zostawic tego walenia w Baltyku.

To byla taka cicha rada dla zalozyciela watku:-D

Wow, nie spodziewałem się takiego odzewu. Dzięki wszystkim za odpowiedzi:)

Jestem w beznadziejnej sytuacji, bo jest to kobieta z którą mógłbym się związać nawet na zawsze, bo naprawdę ma dużo pozytywnych cech, które mi odpowiadają i dogadujemy się dobrze, ale niestety psuje wszystko fizyczność, która zmieniła się diametralnie. Naprawdę ładna dziewczyna była, podobała mi się od pierwszego spotkania... A teraz jest 2 razy większa co najmniej. Dba o siebie tak konkretniej tylko kiedy gdzieś wychodzimy - np. na imprezę. Tak to zawsze związane włosy, niezbyt uczesane, zero makijażu i nie dodające jej atrakcyjności ubrania. W domu oczywiście luźny dresik, koszulka i czuje się niemal jak w serialu Kiepscy - tylko Ferdkiem częściej jest ona;)

Odnośnie jej zdrowia. Napewno miała problemy, napewno miała jakiś czas depresję, przez którą przeszła i z której niby się wyleczyła. W tej chwili jest bezrobotna, bo straciła jakieś 3-4 miesiące temu pracę. Wiem, że to może mieć znaczenie, ale ona i tak tyje praktycznie od momentu kiedy jesteśmy ze sobą. Wydaje mi się, że wcale tak dużo nie zjada (wiem jedynie, że bardzo nieregularnie i chaotycznie je i lubi "zmieniać smak" słodyczami...). Być może ma jakieś problemy zdrowotne. Chociaż mówiła, że miała tarczyce badaną i wszystko jest ok. Udało mi się z niej wycisnąć, że miała jakieś drobne problemy hormonalne. Matka jej nie raz mówiła aby poszła na badania. Ja też mówiłem kilka razy żeby sobie tarczyce jeszcze raz zbadała i ogólne badania zrobiła. Niestety nic to nie dało. Koleżanka ją na fitness wyciągnąć chciała i nawet jej już kartę wyrobiła, ale niestety rozeszło się po kościach, bo akurat wtedy miała sporo na głowie. Miała wrócić do tego, ale niestety nic takiego się nie stało. Ona teraz dziwi sie, że nie ma seksu, że mi się nie chce, że to straszne że ona faceta musi namawiać na seks. Dla mnie to też straszne, ale naprawdę mi się odechciewa, a kiedyś nie było z tym problemu. Wręcz w druga stronę było przegięcie czasami;)

Najgorsze jest to, że widziałem jakiś czas temu jej zdjęcia i na nich ona jest za każdym razem inną osobą. Raz szczupła, raz taka troszeczkę przy kości, raz totalnie gruba. Podejrzewam, że to jednak jakiś głębszy problem, którego rozwiązanie nie jest proste i ona zawsze będzie tyła, potem chudła i tak w kółko:( Chciałbym ją taką jak wcześniej. Tak niewiele czasu minęło...

Kurde czyli ona naprawdę ma jakies problemy, może  hormonalne? ja tez tylam od tabletek antykoncepcyjnych ale je zmieniłam i już było z powrotem dobrze. albo i ta tarczyca koniecznie powinna zrobić badania. A i mówisz ze mało je, ale może objada się jak ciebie nie ma bo wtedy nie czuje wyrzutow sumienia? może jakas bulimia? albo depresja bo nie ma pracy i jest zbyt slaba żeby sobie poradzić?

A ja bym się nie rzucała na depresje i wielkie problemy hormonalne i brak pracy. Zaczęłabym od minimum najprawdopodobniejszego, czyli tego, że ona najzwyczajniej w świecie się upasła. 30 kg w 10 miesięcy to dużo, ale dla osoby, która ma tendencje do tycia, to wielki wyczyn nie jest.

Depresje to ona może mieć teraz, bo jest źle odżywiona, ospała i ociężała, ale czy tycie było powodowane depresją? Nie sądzę. Raczej odpuszczeniem sobie. Ogólnie ja bym tak nad nią nie skakała i nie dmuchała, a wzięła ją zwyczajnie za fraki. Jak się dobrze czuje i nic jej nie dolega to niech przestanie żreć i weźmie się za siebie, a jak się źle czuje to do lekarza, na badania i dopiero potem niech się za siebie weźmie. Ale jak ona się dobrze czuje i nic jej się nie chce to sorry...

To, że dziewczyna przytyła to przytyła, bardziej niepokoi, że nie dba o siebie, bo niedbalstwo to nawyk. A nawyki są trudne do zmiany. Jedynie można porozmawiać myślę o tym, rozmawiać do skutku. Nikt nie musi być modelką na co dzień, ale podstawowa dbałość o wygląd jest ważna.

Teo - piszesz dobrze, ale dlaczego z takim jadem, w taki chamski sposób? "brać za fraki, niech przestanie żreć, upasła się, kaszalot itp..." Tego nawet nie da się czytać... Dziewczyna się zapuściła, ale od razu traktować kogoś jak śmiecia to nie fair. Jej facet pytał o rady, a nie o stos inwektywów pod adresem swej kobiety.

artku
Żeby przytyć 30 kilko w 10 miesięcy, to naprawdę trzeba bardzo mocno się objadać. Jeśli ty nie widzisz, żeby ona tak się objadła ponad miarę, to znaczy, że ona to ukrywa. Co już samo w sobie jest patologią. To  że ona nie widzi problemu, lub zaprzecza mu tym bardziej dowodzi , że jest to pewien patologiczny mechanizm psychologiczny.
Ma szczęście, że Tobie tak bardzo zależy, ale ten jej problem zniszczy wasz związek. Powinieneś jej to uświadomić i naciskać, żeby ona najpierw przyznała, że jakiś problem jest, a potem żeby była skłonna poszukać pomocy.

Sęk w tym, że ona problem dostrzega. Źle czuje się z tym, ma kompleksy na punkcie swojej wagi i nie raz bliskie osoby zwracają jej na to uwagę. Ale ona nic nie robi w tym kierunku. Dodatkowo ma ten problem z łuszczycą, która stała się problemem tak naprawdę dopiero kiedy przytyła. Mówiłem jej jakiś czas temu co ma wpływ na rozwój łuszczycy - jakie jedzenie, że papierosy, piwo itd. ale ona dalej żyje tak jak żyła. Nie zmienia tego. Czekolada ma podobno bardzo negatywny wpływ na łuszczyce, ale ona i tak ją wcina. Papierosy jeszcze większy, a i tak pali. Wiem, że to nie takie proste, ale to pokazuje że jej jest tak jak teraz po prostu wygodnie. Kiedyś śmiała się z powiedzenia jednej osoby - jem po to żeby żyć, a niektórzy żyją po to żeby jeść. To wyglądało trochę tak jakby uważała się za tą co to właśnie żyje aby jeść... Muszę znaleźć sposób na to żeby jakoś subtelnie naprowadzić ją na to wszystko.

I niech będzie źle, uciekaj od niej i nawet nie oglądaj się za siebie. Mówię to ja, osoba z dużą nadwagą. Nie byłam lepsza w ciągu dwóch lat przytyłam 15 kg. Grubasy się zazwyczaj nie zmieniają, a ona jest jakaś mega roszczeniowa. Zwiewaj od niej, bo życie sobie zmarnujesz

Ja ogólnie postawiłabym na twarde parcie na zmianę trybu życia z jednej strony, a z drugiej wszelkie wsparcie jakie tylko zechce jeśli zrobi cokolwiek w tym kierunku. Jak coś to ja też mam nadwagę, nie lubię się ruszać i bronię swojego prawa do jedzenia co chcę i jak chcę, ale są pewne granice i te granice to zdrowie. I również uważam, że jak związałeś się ze szczupłą dziewczyną to masz święte, niezbywalne prawo protestować jak nagle się zrobiła 2 razy taka.

Warto jednak dostosować metodę do człowieka. Moja przyjaciółka, fanka sportu, miesiącami mnie próbowała aktywizować i wyciągnąć na jakieś zajęcia ze sobą, a ja kręciłam nosem. Basen nie, bo nic nie widzę bez okularów, bieganie nie, bo nie lubię, zumba nie, bo głupawa, siłownia nie, bo nudna. Kung fu - o, kung fu mi się spodobało! W efekcie jak wyszło na treningu, że sobie muszę część ćwiczeń odpuszczać, bo moje kontuzjowane kiedyś kolano nie wytrzymuje, sama nabrałam motywacji na chodzenie do tej nudnej siłowni, żeby je trochę rozruszać, wzmocnić mięśnie i ścięgna.

Co do odżywania - nie wiem, czy ona nie jest typem "wszystko albo nic", trochę taki się rysuje z Twoich postów. Albo wsuwam gotowanego kurczaka z brokułem bez soli (i bez smaku), albo kurczaka z kfc i popijam 4-pakiem browarków, a na deser tabliczka czekolady. Na niektórych to działa, a na innych nie. Może jak lubi to piwo to niech je dalej pije, ale 1 a nie 4 (przykładowo). Jak kocha czekoladę to niech je, ale 3 kawałki a nie całą tabliczkę. Niech stara się wzbogacić dietę o produkty, które lubi, a które jednocześnie są niskokaloryczne i zdrowe.

Papierosy tak samo - jak kocha palić, to może zamiast rzucać niech spróbuje się przestawić na elektroniczne, bez smoły i 4000 trujących substancji (chociaż mówiąc szczerze nie wiem, czy to te substancje, czy sama nikotyna pogarszają stan łuszczycy; no ale nawet jak nikotyna to są płyny do e-papierosów bez niej, dymek jest nikotyny nie ma, smoły nie ma, tlenków, toluenów i innych tam takich nie ma). Ewentualnie opcję papieroska zostawi sobie na jakąś imprezę. Ja, chociaż ogólnie tradycyjnych papierosów nie palę już prawie 4 lata, to nie robię dramatu jak sobie po którymś drinku jednego zapalę, nikt z mojego otoczenia też, nawet osoby nienawidzące tytoniu. A ja nawet w sumie nie zamierzałam rzucać, jakoś tak samo wyszło.

Depresja faktycznie może stanowić podłoże takiego braku motywacji, szczególnie taka słabsza, kiedy jeszcze nie jest AŻ TAK ŹLE, ale jest obniżenie nastroju, zmęczenie, osłabienie koncentracji, motywacji do czegokolwiek etc etc. No ale depresję to się leczy, a nie zajada i czeka, aż sama sobie pójdzie, bo wątpliwe żeby poszła, przynajmniej na dłużej.

Myślę, że najważniejsze jest to aby ona sama chciała coś zmienić. Zabierz ją w jakieś spokojne miejsce najlepiej wieczorem i porozmawiajcie na spokojnie powiedz, że jest piękna i chcesz jej pomóc by czuła się lepiej ustalcie, że nie będzie np na wieczór jadła słodyczy albo przynajmniej każdego dnia się będzie ruszała jak tego na prawdę chce to sama zobaczy, że małe zmiany w swoim wyglądzie zaczną ją cieszyć i może z tego wyjdzie bo będzie chciała więcej i więcej

Ok, czyli poznajesz faceta w swoim typie, jesteście razem a po miesiącu zaczyna tyć po 10 miesiącach przytył 30kg albo więcej i nie chce tego zmienić? Na dodatek mówi, że gdybyś go kochała to nie zwracałabyś uwagi na wagę. Tutaj mamy przykład oszustwa w pewnym  sensie. Skoro ona nie chce tego zmienić i jej z tym dobrze to trzeba się rozejść, niech szuka szczęścia u boku wielbicieli takich kształtów. Co innego przytyć 5kg a co innego 30kg. Wygląd wiadomo, że się liczy, nikt temu nie zaprzecza.

A czy Ty nie widziałeś, że ona tyje, że ma objawy kompulsywnego objadania się? Przecież musiałeś to dostrzec. I nic nie zrobiłeś? Nie zainterweniowałeś?

Nie wiem ale może Ona sobie odpuściła bo uznała że jesteś zbyt wymagający i tak naprawdę Tobie na niej nie zależy, kobiety mają taką intuicję...Z drugiej strony też mi się nie podoba to, że tak się zaniedbała. Współczuje Ci, miałeś taki plany i nadzieje a tu bach.

Rzeczywiście by pomoglo
juz widze reakcje kobiety, nie tylko tej, ale jakiejkolwiek, ktorej facet zwraca uwage ze utyla 5 kg.

Swoja droga to troche nie bardzo mi sie chce wierzyc, ze przytyla az 30 kg, bo to by oznaczalo  ze tyla prawie kilogram na tydzien.

Z drugiej strony jezeli to prawda to sie nie dziwie ze chodzi w dresie, bo ile razy w ciagu roku mozna wymienic cala garderobe?

A taki skok wagi to roznica 4 rozmiarow - kogo stac na kupowanie nowych rzeczy od stop do glow co 2 miesiace?

No dobrze, ale czemu np ja miałabym zmieniać swoja dietę i styl żywienia jeśli mój partner miałby problem z nadwagą, a ja nie?
Zwrócić uwagę wcześniej? No może i mógł, a właściwie to zwrócił i sam pisał, że wyciągał ją na jakieś ćwiczenia, aktywność, ale ciągle bylo "nie", więc co, siłą miał ciagać?

Czy ktoś z Was jest gruby? Czy wiecie jak funkcjonuje myślenie takiej osoby? Powiem jak to jest u mnie - fakt, nie oznacza, to, ze wszystkie grubasy tak mają.

Zawsze ważyłam dużo i zawsze byłam szykanowana z tego powodu, dopiero w liceum mnie zaakceptowano, a ja odżyłam, ale nie schudłam- cały czas byłam gruba i tak na siebie patrzyłam- jak teraz obliczyłam miałam "tylko" 10 kg nadwagi, nie wyglądałam tragicznie, jestem proporcjonalna. Potem przytyłam  kolejne 6 kg, nawet nie wiem kiedy bo się nie ważyłam, zdecydowałam sie na dietę i zjechałam w sumie 11 kg, no 10,5- ale miałam mega motywację, no i byłam sama, wiec często nie wychodziłam z domu, nie miałam z kim iśc na piwo, pizze itp.

Jeden związek- z normalną, jak na mnie wagą- ale nadwaga, a w drugim związku, obecnym przytyłam 15 kg, tak naprawdę w ciągu roku, kolejny rok sie ta waga utrzymuje. Dlaczego nie mam motywacji? bo podobam sie swojemu chłopakowi, dlaczego przytyłam i nie mogę schudnąć? bo w weekendy kedy się widzimy jem nie zdrowo, pije piwo/ wino, nie umiem sie ogarnąć.

OD ponad roku próbuje schudnąć, ale miotam się między jedną dietą, a drugą, a i tak kończy się to na czekoladzie. nie umie znaleźć tej motywacji, nie umiem opisać jak się czuję. To straszne uczucie, wiem, ze muszę coś zrobić, ale nie wiem jak, wszystko wydaje się nie osiągalne, bo chciałoby się schudnąć 25-30 kg (wtedy bym miała wagę prawidłową- pierwszy raz od 3 klasy podstawówki)w miesiąc, a tak się nie da. Wchodząc na wagę tracę motywację. Były takie dni, że mówiłam"" a do dupy z tym, zawsze byłaś gruba i będziesz, nie zmienisz tego, więc po co się ograniczać", a na następny dzień płacz bo jest się grubym. Walka z waga, a raczej ze swoja świadomością wagi to jedna wielka huśtawka nastrojów. Rozpacz, dopóki nie zje się czekolady i ma się dobry humor, humor ma się do czasu, jak tak czekolada "nie wyjdzie" na wadze.

Mi pomogłoby odizolowanie od jedzenia, zamknięcie w domu i jakby ktoś mi przynosił tylko te produkty, które mogę jeść, ja, książki, łóżko, rower, jakieś inne przyrządy do ćwiczeń. Po jakimś czasie miałabym dość książek i łóżka, wiec pewnie bym poćwiczyła. Jak pomóc grubasowi? Tłumaczenie, rady, dawanie nowych diet, ćwiczeń- nic nie da. Grubasy lepiej orientują się we wszystkich dietach i ćwiczeniach- także tych racjonalnych- po prostu nie potrafią ich wprowadzić w życie!

Od wtorku jestem na diecie, nie odczuwam pokus, dobrze mi idzie, nie mam zachcianek, ale co z tego? Jak znowu przyjdzie weekend, przyjdzie chłopak i te pokusy sie pojawią. Dla mnie jako grubasa najgorsze jest otoczenie, ja potrzebuję izolacji, żeby schudnąć. A jak się odizolować od chłopaka i związku?

No to mniej więcej to myśli grubas- jeden wielki chaos. Błagam nie chcę żadnych rad, bo tak jak pisałam jako grubas wiem o dietach więcej, niż przeciętny chudy, czy szczupły śmiertelnik

Jednym słowem masz gościu przerąbane, wiesz już mniej więcej na czym stoisz.

A czy z mojego posta wynikało,żeby kogoś głaskać po głowie. Tak, ja jestem leniwa, nie mam motywacji- nie użalam się, stwierdzam fakt. Chciałam tylko, pokazać co taka osoba może czuć, jak odbiera swoja walkę z kilogramami. Jak sama wspomniałam trzeba się ostro wziąć za siebie,a każdy to robi na inny sposób. Po prostu namawianie i proszenia, zachęcanie do aktywności, nic nie da, jak grubas sam tego nie będzie chciał. W wiekszości przypadków nie będzie chciał iść ze znajomym na spacer, czy pobiegać (zaleznie od wagi) bo będzie się wstydził, o siłowni nawet nie wspomnę. niestety aby schudnąć trzeba ćwiczyć, a grubasy się wstydzą pokazywać, że ćwiczą, boją się wyśmiania, tak samo z dieta, boja się pokazać, ze sa na diecie, bo boja się usłyszeć "znowu?" a w domyśle "i tak nic Ci to nie pomoże"

I jeszcze jedno w swoim poście nie pisałam nic o chorobach zatem nie widzę sensu wytykania mi, że chorzy to jedno, ale nie to drudzy, bo sama pisałam tylko o tych leniwych i obżerających się. Mam wrażenie, ze uważasz, ze bronie grubasów i tłumaczysz mi jak idiotce jak wygląda życie. No cóż ja jako grubas nie bronię grubasów, nawet ich nie żałuję, ja mówiąc szczerze nimi gardzę, czyli sobą też, bo gardzę idiotami, którzy z własnej woli doprowadzili się do takiego stanu.

no własnie nie będzie raźniej, wiele grubych osób sie wstydzi ćwiczyć przy kims, najbardziej przy znajomych, bo boja się, ze za tydzień, dwa ich motywacja padnie i potem będa musieć patrzeć temu znajomemu w oczy, a on pewnie będzie sobie myślał " i znowu jej się nie udało, ale jest beznadziejna". Oczywiście prawdziwy przyjaciel tak nie pomyśli, ale grubas roi sobie wiele rzeczy, a najbardziej boi sie wyśmiania, wyśmiana swojego wyglądu, wyśmiania starań, wyśmiania kolejnej porażki.

To tu widać glebszy problem, ale nawet nie chodzilo mi o cwiczenia gdzie trzeba sie obnazać czy cos czy np rower z kims z rodziny czy chlopakiem..
z tego co piszesz to najlepiej zostawic taką grubą,nieszczesliwą osobe,nie czepiac sie bo ona sama musi dojśc do tego wszystkiego...ale co jak ten stan trwa i trwa i nic sie nie zmienia?
sugerujesz, ze autor ma rzucic wszystko i isc sobie.Ja moze jestem altruistyczna ale jestem za pomaganiem ludziom no ale jesli ktos kurczowo nie daje sobie pomoc to chyba faktycznie tylko zostawienie w spokoju pozostaje.

Według mnie wszystko zależy od podejścia. Najłatwiej jest powiedzieć bo ty mnie nie kochasz taką jaka jestem. Ale jak się kogoś kocha to chce się być dla niego tym kimś najlepszym, dziewczyna sama zauwazyła że nie pociąga swojego faceta i nic z tym nie robi. Nawet nie chce próbować. A przecież ma na dodatek ogromne wsparcie bliskich. To już nawet nie chodzi o te kilogramy, bo mogłaby dbać o siebie żeby wyglądać schludnie, i już byłoby dużo lepiej. Poczułaby się bardziej pewna siebie, to może pomyślałaby o diecie i ćwiczeniach które razem z partnerem można wykonywać. Zaczynając choćby od spacerów. Trzeba tylko chcieć zmiany.

Nałóg jedzenia jest do opanowania, tak jak każdy inny nałóg. Ale jeśli nie chce się z tym zerwać od siebie, tak wewnętrznie, to nic z tego.

Iceni nie musisz sie unosic:) ja zrozumialam co napisała Nirvanka, moze nie do konca jej intencje ale wiem co autor mial na mysli.Uwazam, ze silna wola to nie zaden wytrych tylko realne panowanie nad sobą.Skad wiesz, ze nie mam problemow z jedzeniem?tez nie raz sie odchudzalam, moze nie z nadwagi ale ten proces nie jest mi specjalnie obcy.I nad iloscią spozywanego jedzenia da sie zapanowaci DA SIE od tego powstrzymać!skad przekonanie, ze nie? ba nawet trzeba, na tym polega sztuka by zjesc odpowiednią ilosc i nie dopychać się np kilokramem slodyczy.Wielu osobom sie udaje oprzec tej potrzebie wiec sie powstrzymują czy nie??a wiadomo, ze z jedzenia nie mozna zrezygnować bo jest potrzebne do zycia.
Z Twojego postu wynika, ze osoby pod wzgledem jedzenia sa bezwolne a jakos wielu osobom udaje sie schudnać i utrzymac wage.Z takiego myslenia jak Twoje wlasnie rodzą sie przekonania,ze proces odchudzania jest niemalze niemozliwy.
A czy to są zaburzenia odzywiania czy nie to kwestia nazewnictwa,teraz zaburzen jest mnostwo i wszystko sporawadza się do psychiki.