chcę odejść pomimo......

depress,

Po pierwsze - zupełnie niepotrzebnie "zaatakowałeś" Elle. Fakt Elle jest wyrazista i nie owija w bawełnę, ale ma dobre intencje.

Po drugie - przyznaję rację Elle i Twojemu psychologowi:

No jak Elle tu pisze to trudno sie powstrzymac przed napisaniem rowniez (szkoda ze czas goni). Otoz autorze problem o ktorym pisze Elle jest klasycznym problemem wielu zwiazkow, roznie to wyglada w skali rozych ludzi, bo kazdy oczekuje w stosunku do siebie okazywania uczuc ale zeby czuc sie szczesliwym trzeba rowniez je okazywac od siebie. Nie wiem na jaki odcisk Ci tu natepnieto (przyznaje nie przeczytalem jeszcze watku) ale to jest problem, ktory nawet mnie dotyczy. Skrzydzony, czy slusznie czy nie, czy na podstawie faktow czy nie, czy tylko jako wyborazenie w glowie, wiekszosc oczekuje dzialania z drugiej strony samemu nie robiac nic. Pytanie na ile jest to "zdrowe" polaczenie w danej sytuacji. Na ile zrownowazone bo zycie to rownowaga. Piszesz np. ze "Nawet wylądowałem u wróżki....w akcie desperacji." I co w efekcie tego? Z tego co szybko poczytalem jest tu jakies duze podobienstwo da watku "Roberta". Z tym ze szybko Ci powiem ze bardzo duzo zalezy od zrozumienia drugiego czlowieka, dostrzezenia w nim roznic i akceptacji tego ze sposob wyrazania emocji, uczuc moze byc zupelnie inny a nie ze ich tam nie ma. Poniewaz tzw. powierzchownosc nie przesadza o uczuciach. Poniewaz jednak byliscie dla siebie pierwszymi, byc moze sie pomyliliscie w wyborze na samym poczatku. Kto wie?

Moim zdaniem Ty okazywales ale nie otrzymywales tego samego co sobie wyobrazales i oczekiwales. Nie umiales tego przyjac i zaakceptowac. Wlasnie po to jest cos takiego jak narzeczenstwo, faza przyjazni przy poznawaniu sie w zwiazku (a nie od razu do lozka). Itp.

"Psycholog powiedzial ze kocham projekcję lub wyobrazenie swojej zony a nie ją samą. Ze ona nigdy taka nie będzie"

Nie bedzie taka jak sobie wyobrazasz. Ale te decyzje powinienes podjac 8 lat temu a nie teraz marnujac sobie i komus zycie.

Czy Ty szukasz psychologa, który będzie potwierdzał to co Ty myślisz? Jeżeli nie masz zamiaru zgadzać się z psychologiem, to po co tam chodzisz? Czy inny po przeanalizowaniu twoich przemyśleń powie Ci co innego? Człowieku, otrząśnij się i zacznij leczenie od siebie.

Po prostu mi nie pomagał. Tak trudno zrozumieć? Po to właśnie się tam uczęszcza aby uzyskać pomoc. A terapeuta terapeucie nierówny.

Depress, jest taki wątek Roberta pt. "Dziwny związek", poczytaj, może komentarze we wpisach pomogą zrozumieć ci pewne mechanizmy u ciebie. Zarówno autor Robert, jak i ty, jesteście postaciami z tej samej matrycy.

Ktoś tu napisał, że depresja jest chorobą duszy. To prawda. Depresja bierze się z konfliktu wewnętrznego, nie potrafimy zaakceptować tego, że życie jest inne niż nasze wyobrażenia. Nie jesteśmy w stanie tego znieść.

Twoja żona, małżeństwo okazało się być inne w rzeczywistości niż chciałeś. Nie potrafiłeś się z tym pogodzić. Dopasować się. Wierzę jednak, że wszystko wróci u ciebie do normy.

Trzymam kciuki. Powodzenia. Wszystkiego dobrego.

Hm... Na Twoim miejscu przyjrzalabym się bacznie i uważnie swoim oczekiwaniom odnośnie drugiej osoby. Czego tak naprawdę potrzebujesz i szukasz?
Sam fakt, że nie umiałeś dobrać sobie partnerki, co zaskutkowało bolesnymi ranami świadczy o tym, ze Twoje oczekiwania mają jakiś...defekt.
Więcej. To, że od tak długiego czasu "walczysz z wiatrakami" i nie przejmujesz do wiadomości, że już dawno powinieneś zakończyć związek, który nie spełnia Twoich oczekiwań, świadczy, źe czegoś się obawiasz. Czego się boisz?

Witaj Depress, 

Dawno Cię tu nie było! Sądziłam, że wrócisz pod zmienionym nickiem - eustress, ale widzę, że się nie udało... Szkoda...
Ciekawi mnie praca, jaką wykonałeś od czasu ostatniego wpisu i forma terapii, którą przechodzisz. Ja też zmieniałam terapeutę, bo za pierwszym razem zupełnie mu ze mną nie szło. Już to w jednym z wątków opisywałam dlaczego tak się działo. Potem trafiłam znacznie lepiej, ale ponieważ jestem wyjątkowo czupurna i cięta na psychologów to mieli ze mną niezłą "polkę galopkę", lepszą niż ja z nimi i w zasadzie to oni powinni mi byli płacić za rozrywkę jakiej im dostarczałam. Nie dziwi mnie więc Twoja zmiana terapeuty. W każdej dziedzinie zdarzają się jednostki o IQ drożdża, więc profesja z przedrostkiem psy- bynajmniej nie chroni przed miernotą...

Coś czuję, z tego co piszesz, że za jakiś czas staniesz na nogi i to w dobrej formie. Moim zdaniem, wnioski, które wyciągasz z waszego wspólnego życia są konstruktywne. Myślę też, pomimo tego, że ty teraz tego nie widzisz, ta lekcja życia uczyni cię kiedyś naprawdę szczęśliwym facetem. To się czuje po twoich wpisach, przemyśleniach, które tutaj opisujesz. Jesteś daleko dalej poza osławionym "Robertem".

I tak, ja przyznaję się to tego. Sama w obecnej chwili przechodzę na nowy etap życia, wycinam stare, jeszcze się miotam, a na forum nieraz potrafię zarzucić postem, w którym zapewnię wszystkich o swojej niebywałej mądrości. To jest hipokryzja. Ale to forum też uczy chociażby zmierzać się z innymi punktami widzenia, stymuluje do zmian, patrzenia z różnych perspektyw doświadczeń. Dla mnie jest bardzo owocnym doświadczeniem.

Słuchaj, będzie dobrze. Kiedyś sobie przebaczycie. Zapewniam cie. Dobrze, że dzieci nie było. Wszystko zaczniecie na nowa i od początku - każdy z was. Trzymaj się.

Czy stanę na nogi? Nie wiem. Wiem że czuję się strasznie samotny.  Paraliżuje mnie to. Były momenty że czułem okruchy szczęścia. Zapamiętam je na pewno do końca życia. Ta lekcja, tak gorzka dla mnie pokazuje mi jak cieńka granica jest między bezkresną wiarą a bezkresną naiwnością.

Co do hipokryzji.....nie byłbym tak surowy wobec siebie. Wszyscy tutaj chcą pomocy. Współczucie czy też empatia jest najbardziej wskazana. Każdy kto jest tutaj cierpi ale też chciałby pomóc. I to jest zdrowe. Nie jest to hipokryzja moim zdaniem. Natomiast niedopuszczalnym moim zdaniem jest stawianie osądów na podstawie "doświadczenia". Mnie w pierwszej chwili to odrzuciło .....bez względu na to czy ktoś jest wyrazisty i ma dobre intencje czy też nie.

Mańku....kurcze trudno jest mi się tłumaczyć z tego dlaczego tak to się potoczyło. To jest tak jak chcesz czegos tak bardzo...wodzi Ci tym przed nosem aż w koncu po jakimś czasie gdy wiesz że tego nie bedziesz miał zaczynasz już nie chcieć tego. Mieć dosyć. To właśnie się ze mną stało. Czy niepotrzebnie się rozsypałem?
Potrzebnie......to jest w tym wszystkim największym paradoksem. Bo gdyby nie to, nie szukałbym pomocy tylko trwał w tym. Jak to Elle88 powiedziała w jednym z pierwszych postów na mój temat...dalej pompowałbym wysiłek w tego Titanicam, choc 5 razy obrócił się do góry dnem.
Właśnie dlatego że się rozsypałem, szukałem pomocy, drążyłem, męczyłem poszukiwałem, dowiadywałem się o sobie. Wiele się dowiedziałem o sobie przez ostatni rok. Masz racje: zderzyłem się z murem. Dlatego też nie mam siły ratować tego...bo boje się kolejnego crash testu.

Zacząłem się łapać na tym że odejście przyniesie mi ulgę. I ta myśl wzbudzała we mnie poczucie winy. Jak to? Tak łatwo sobie gówniarzu odejdziesz, jesteś niedojrzały, uciekasz odpowiedzialności, co zabieramy zabawki bo się znudziło itd itd itd. Pewnie niektórzy tak pomyślą......niech myślą. O wiele rzeczy się obwiniałem i pewnie dalej się będę obwiniał kiedy zamknę się w ciasnym pokoiku w jakimś mieszkaniu z pryszczatymi studentami.

Mam poczucie przegranej. Sromotnej przegranej.

przeczytałem to co napisałeś z zaciekawieniem. Wiele jest racji w tym co napisałeś. Choć może nie w tych proporcjach. Nie tak drastycznych. Wiele rzeczy dotkliwiej przeżywam...
Powiem Ci więcej.....jak na swój wiek osiągnąłem wiele....na prawde
Wiele razy w swoim życiu, swoim postępowaniem pokazałem że nie ma rzeczy niemożliwych.....ale i owszem były porażki. Niemniej jednak od pewnego czasu zacząłem wszystko dewaluować. Wielu mogłoby mi zazdrościć.....a dla mnie to jakoś nieistotne.

Próbuje siebie odbudować.

Psychiatra też zauważył to co TY...zaburzenie systemu nagrody.

Póki co mam chyba dobrze dobrane leki.....co prawda dwukrotnie mocniejsze dawki i w większej częstotliwości. Na terapię uczęszczam. Wyraźnie czuję że jej potrzebuję. Czuję że muszę porozmawiać z kimś mądrzejszym od siebie. Ide tam tylko po to, aby wyjśc z jakąś ideą.....która uruchomi proces myślowy dzięki któremu wyciągnę kolejny wniosek.

Wniosek który mi pozwoli zrozumieć siebie.

Depress,
Zbyt osobiście potraktowałeś frazę "defekt oczekiwań". Myślę, że ze względu na moja mało precyzyjną wypowiedź.
Dasz mi jeszcze jedną szansę ?

W mojej ocenie z defektem oczekiwań mamy do czynienia wówczas, gdy podstawą naszych nadziei i oczekiwań są nasze lęki. To jak dwie strony tej samej monety: z jednej strony pragnienie miłości a z drugiej lęk przed samotnością.
EXTRA_terrestrial napisał o przeskalowaniu i skupianiu się na negatywnych bodźcach i ja ten pogląd podzielam, ale jednoczęśnie zachęcam Ciebie do zwrócenia uwagi na jeszcze jeden aspekt.
Widzę to tak: gdy dzielisz swoje doświadczenia na dobre i złe, napięcia związane z pragnieniem miłości i napięcia związane z lękiem przed samotnością wzmacniają się nawzajem, tworząc zamknięty krąg cierpienia, który pogłębia Twoją frustrację i w którym ugrzązłeś.

Jeszcze jedna rzecz: uzależnienie swojego szczęścia, swojego dobrego samopoczucia, wreszcie jakości swojego życia od realizacji skonkretyzowanych oczekiwań nie do końca od Ciebie zależnych (związek tworzą dwie osoby) jest TWOJĄ porażką i każdej osoby, która na własne życzenie wpędza się w rolę ofiary, gdy rzeczywistość, którą sobie zbudowaliśmy okazuje się mrzonką i iluzją.
Ja robiłam dokładnie tak samo, zanim zrozumiałam, źe ja sama kreuję swoją rzeczywistość, że moje myśli tworzą mój świat, bo jeśli myślę o rzeczach czynię rzeczywistość bardziej konkretną niż ona jest. Więc jeśli widzię się w roli ofiary to tylko dlatego, że sama tak o sobie myślę.
Zobacz, co Twoje własne myśli zrobiły z Tobą!
Tak bardzo próbowałeś latami sobie wmówić, że związek z Twoją żoną będzie udany, pomimo tego, że nie jest ona tą osobą, z którą chciałbyś iść przez życie, że wpędziłeś się w chorobę. Uświadom sobie, że latami żyłeś w wewnętrznym konflikcie.
Czas go rozwiązać.
W jaki sposób już tu Tobie napisali mądrzejsi ode mnie.

Już po wszystkim....

Zamknąłem za sobą drzwi. Dziś po raz ostatni.
Teraz mieszkam gdzie indziej. Zaczynam życie...a może je kończę?

Nie było sformułowań "proszę zostań", "nie odchodź".....
Zbyt wiele by to nie zmieniło....ale przynajmniej czegoś dowodzi...

Były łzy...po obu stronach. Z mojej strony były łzy żalu....poniesionej porażki pomimo włożonego trudu.....
Z jej strony....hmmm ... trudno mi stwierdzić czy to łzy miłości....czy urażonej dumy, bo jak tak mogłem się postawić i odejść?

Tak więc zrobiłem coś, czego nie spodziewałbym się jeszcze pół roku temu...

Mam ochotę się napić....na umór...

Myślę, że wszystko dopiero przed Tobą

Przyłączam się do gratulacji.
Aż miło, gdy ktoś podejmuje walkę z sobą o siebie

Ale z Ciebie "depres" Depress ;-) Przecież realnie i tak liczy się to co będzie.

Może tak:
Człowiek ma wybór:

"robienie sobie kanapki"

jak lubisz się męczyć robisz ją z myślą "już nigdy..."
jak nie chcesz się męczyć robisz ją z myślą "Po raz pierwszy...

"wkładanie klucza w zamek"

Wariant depresyjny "Ach czemu to nie tamte drzwi"
wariant antydepresyjny : właczasz sobie w głowie przebojową piosenkę z opery Jesus Christus Superstar "Freedom! Freedom!... :-)

Można sobie to otagować albo przeszłością albo przyszłością. I można o tym decydować.

"To boli...."
Boli cię Twoja natura. Więc automatycznie każde swoje doznanie kojarzysz z czymś bolesnym.
Tymczasem właśnie wyzwoliłeś się ku czemuś. I to jest fakt.

Wiem.....jestem tego świadom. Jednak paraliżuje mnie myśl o tym, że cel tego wyboru, którego dokonałem jest tym złym.....i że okaże się to dopiero za kilka lat...kiedy będzie pozamiatane.

Mam nadzieję że się mylę.

Przykro mi Depress,

Bardzo żałuję, że jesteś tu, gdzie jesteś, i przykro mi jako człowiekowi, który przeszedł tę samą ścieżkę, co Ty i każdym centymetrem ciała czuje to, o czym piszesz...
Wiem, że takie doświadczenie należy do najtrudniejszych zdarzeń w życiu. A jeśli jesteś człowiekiem odpowiedzialnym, refleksyjnym, wrażliwym, to skala bólu znacznie się zwiększa. Mnie dobijał jeszcze fakt, że zostałam sama z półtorarocznym synkiem i sprzeniewierzyłam nie tylko swoje ideały, ale, że rozwodem przyczyniłam się do zmarnowania życia własnemu dziecku.

Depress, nikt sobie nie radzi w takim momencie. Ty też sobie z tym nie radzisz. I to jest NORMALNE. Jest w człowieku takie idiotyczne przekonanie, że jak będzie przebierał nogami, to gdzieś w końcu dojdzie. A to nieprawda. To jak paradoks Zenona z Elei. Bo ani od prędkości, ani od długości drogi nie zależy osiągnięcie Twojego celu, bo...
bo tego celu, tego krańca do którego chcesz dotrzeć jeszcze nie ma. I pewnie przez jakiś czas nie będzie. 

Nie żyjemy w jutrze ani we wczoraj. Żyjemy w tym, co DZIŚ. Twoje DZIŚ jest właśnie takie - przybite, niepewne, roztrzęsione, zdruzgotane, spocone z przerażenia, momentami zalane łzami, wściekłe, zrozpaczone... Miej odwagę wziąć je TAKIM JAKIE JEST. W tym braku, w tej  pustce, którą teraz odczuwasz znajdziesz odpowiedź co dalej i znajdziesz środki aby na nowo zintegrować się do tej CAŁOŚCI, o której wspomniałeś.

Nie da się utopić smutku w szklaneczce whisky. Smutek ma bowiem dużą wyporność.
Pozwól sobie na smutek, na pustkę, na niepewność jutra. Miej odwagę stanąć z nimi twarzą w twarz... na trzeźwo.

To strach przed zmianą.
Wątpliwości oznaczają, że nie dotarłeś do momentu, w którym głównym motywatorem do zmian w życiu byłoby skrajne niezadowolenie z miejsca w życiu, w którym się znalazłeś. A sam doskonale wiesz, że do tego miejsca zmierzałeś.
W mojej opinii i tak zwlekałeś zbyt długo, bo od dawna wiesz, że nie jest dobrze i może być lepiej.
Życie jest również po to aby doświadczać i testować rożne rozwiązania.
Otwórz sie na NOWE
Moje ostatnie spostrzeżenia są takie, że miłość nie dematerializuje się, nie rezygnuj a z pewnością ją odnajdziesz.
3mam kciuki

To źródło tkwiło chyba we mnie jeszcze zanim ją poznałem. Natomiast specyficzna osobowość mojej żony pewne rzeczy i aspekty uwypukliła. Nie działo się to od razu....potrzebowałem kilka lat aby dotrzeć tu, gdzie jestem teraz. Ten stan w jakim jestem jest poniekąd skutkiem niespełnienia. Chyba tak to mogę nazwać. Uzmysłowienie sobie że nie będzie tak jak chciałem. Tak jak chciałbym aby było.
Wszystko to polane sosem z kłótni, żali, rutyny, pretensji, szarpanin i wyrzutów sumienia.
Od kiedy jestem na nowym miejscu, ani razu nie położyłem się do łóżka po to aby się trząść, ani razu nie płakałem. Nie wiem czy trzyma mnie nadal "szok adaptacyjny" o którym wspomniałem wcześniej, gdzie gdy emocje opadną przyjdą refleksje (tudzież demony) , czy też ta zmiana na prawdę ma wpływ na moje życie. Odczuwalny wręcz.
Nawet pomimo tego że wczoraj czułem się źle.....
Wczoraj poniekąd pod wpływem okoliczności jak i również obniżonego nastroju, wieczorem miałem kontakt z żoną. Zadzwoniłem do niej. Czy potrzebowałem? Nie wiem.....po prostu zadzwoniłem.....Rozmawialiśmy...nawet doszło do lekkiej sprzeczki. Mówiła że tęskni....Ja już niestety nie mogłem jej odpowiedzieć tym samym....

Rozklejania sobie mózgu ciąg dalszy....

Zjedziecie mnie jak psa....

Minął ponad miesiąc od wyprowadzenia się.

Wciąż trudno mi funkcjonować... tzn inaczej, boli mnie to że to się tak kończy i tak na prawdę nie chcę dopuścić tego do swojej myśli.

popełniam błąd za błędem rozpaczliwie wierząc że może jednak?

Znalazłem dodatkową pracę. Zaharowuję się po to aby nie myśleć.

Od czasu wyprowadzki, były próby ratowania, spotkania, łzy.
Było nawet spotkanie dla "Trudnych małżeństw"
Przedstawiłem plan naprawczy. Jednak tak szybko jak go przedstawiłem, przestałem w niego wierzyć.
Doszedłem do wniosku że powinno to być zrealizowane kilka lat temu.
Doszedłem do wniosku że ona się nie zmieni. Ja też nie potrafię zrezygnować ze swoich oczekiwań. Próbowałem je zagłuszać latami....nic z tego nie wyszło. Nie udało mi się. Staczałem sie jedynie psychicznie.
Jednak w trakcie rozmowy o naprawie pojawiły się sformułowania o tym że ona musi mieć dziecko (pomimo tak dramatycznego stanu w jakim jesteśmy), bo nie będzie sie czuła spełniona kobietą, że będzie sfrustrowana.
Były myśli czy może jeszcze raz nie spróbować.....nie wiem nawet od czego, ale spróbować............

Myślałem tak do zeszłego tygodnia, kiedy dowiedziałem się że jestem bezpłodny (tudzież bardzo ciężko niepłodny). Powiedziałem jej o tym.....jej odpowiedź "no to co?"

Kurcze, dręczy mnie to że chyba nie do końca ona zdaje sobie sprawę z tego. Przy tak wielkim parciu na dziecko, za rok, dwa lub cztery okaże się nie da rady tak ciągnąć tego, że będzie niespełniona.
Nie chcę usłyszeć że zmarnowałem jej życie za kilka lat.

Niech mi ktoś powie, czy jeśli związek przechodzi kryzys, kryzys relacji, bliskości, wartości.....gdzie wszystko jest całkowicie nie tak jak być powinno....i nagle okazuje się że jedna z osób jest bezpłodna....czy jest sens to naprawiać? Może ja źle rozumuję?
Może coś takiego jest w stanie zbliżyć dwoje ludzi? Może wierzę w bajki?

Nie wiem już nic.
Te badania zgnoiły mnie jako faceta. Czuje się nikim.

Uważałem do pewnego momentu że nie ma sensu marnować komuś życia, tym bardziej że ona chce dziecka. Bycie z kimś takim jak ja znacznie to utrudnia. Teraz już nie wiem co sądzić o tym wszystkim. Może jako mężczyzna powinienem podjąć twardą decyzję za nią? Odejść już definitywnie i pozwolić jej pomimo bólu jaki ją czeka, pozwolić jej ułożyć sobie życie na nowo z kimś innym?

To jest jakiś obłęd.

Jeżeli moderator uzna że treść posta jest niezgodna z kategorią to z góry przepraszam. Nie chciałem zakładać nowego wątku aby zaśmiecać forum.

Do rzeczy....

Minęło trochę lat...
Długo mnie tutaj nie było. Wiele się zmieniło w moim życiu.
Zdecydowanie na plus.

Rozwiodłem się. W trakcie rozwodu zobaczyłem drugą twarz swojej byłej żony. Zdałem sobie sprawę z wielu rzeczy.
Poszedłem na terapię. Pracowałem nad sobą mimo trudów i tkwienia w pewnych ramach, tęsknoty itp. Budowałem nowego siebie. Wydaje mi się że wyszedłem na prostą. Wiele się nauczyłem o samym sobie.

W ciągu kilku ostatnich lat poznałem mnóstwo ludzi. Dobrych i złych.
Moja książka adresowa też się przesiała odpowiednio. Innymi słowy zrobiłem porządek z samym sobą i w życiu.

Obecnie jestem z kimś. Mogę śmiało powiedzieć że związek w którym jestem ma zadatki na ten właściwy. Jestem zakochany w niej.
Tyle że jest jedno małe ale....

Moja obecna partnerka jest młodsza ode mnie o 14 lat. Jestem jej pierwszym partnerem w wielu aspektach. Bardzo mi ufa. Ja jej też.
Jednakże jest to osoba która miała przechlapane od najmłodszych lat. Przez lata dorastania wykształciła w sobie pewne mechanizmy obronne które z początku były dla mnie niezrozumiałe.
Gdy poznawałem ją bardziej, zaczynałem powoli rozumieć skąd bierze się jej zachowanie.
Trudne dzieciństwo, toksyczny rodzic. Objawy nerwicy. Brak zaufania do kogokolwiek.

Między nami też zaczęły narastać konflikty. Zdarzyły się sytuacje że byłem jej workiem treningowym tylko dlatego że nie mogła wyrzucić z siebie złych emocji które w niej narastały.

W pewnym momencie dotarliśmy do ściany. Nauczony doświadczeniem z poprzedniej relacji wyszedłem z założenia że muszę w tym wszystkim być najważniejszy, mam na myśli to aby stać równo na nogach i nie dać się ciągnąć w dół gdy ktoś spada w przepaść. Dlatego z szacunku do samego siebie postawiłem ultimatum, że albo porozmawia ze specjalistą albo ja dłużej nie będę w stanie tego dźwigać i być zaworem upustowym dla jej trudnych emocji. A jej emocje należą do bardzo trudnych.

Po kilku miesiącach terapii na którą uczęszcza, sama przyznała że wiele jej to daje, że zaczyna rozumieć pewne mechanizmy, że powoli się uczy funkcjonować na nowo.
Przypomniała sobie wiele rzeczy które wyparła z dzieciństwa lub okresu dorastania a które miały ogromny wpływ na jej samoocenę i postrzeganie siebie. Powiedziała mi że żałuje że tak długo zwlekała z tym aby coś z tym zrobić.
Jestem pełen podziwu dla jej determinacji.  Chylę za to przed nią czoła i staram się ja w tym wspierać.

Jednak......od kiedy ją znam, ma spadki nastrojów. Czasami są one na tyle drastyczne że nie potrafi wyjść z łóżka.
Ma stresującą pracę. Przez cały tydzień chodzi zdenerwowana i naładowana pracą. W weekendy też nie ma lekko bo dręczą ją myśli o tym że za dzień lub dwa będzie znowu do tej pracy musiała iść i też chodzi zdenerwowana.
Jakieś wolniejsze okresy typu święta też są stresogenne, bo to toksyczny rodzic, bo jakieś wspomnienia z przeszłości. Ogólnie nie ma takiego czasu w którym mogłaby się odciąć.
Fatalnie sypia, dręczą ją koszmary. Jest nerwowa. Płaczliwa. Potrafi być butna i niemiła by za chwile kulić się jak pies szukając pocieszenia i ciepła.

Robię co mogę ale to powoli staje się dla mnie ciężkie tym że muszę (przepraszam za sformułowanie) ją "dźwigać".

Od kilku miesięcy próbuję ją namówić na wizytę do psychiatry. Jej terapeutka stwierdziła że ma coś na wzór depresji i......na tym koniec.
Wciąż próbuje sama sobie z tym poradzić z marnym skutkiem. Wystarczy jeden aspekt który nie pójdzie po jej myśli i cała "pewność" siebie legnie w gruzach. Schemat się powtarza.
Gdy próbuję z nią na ten temat rozmawiać, ona mówi mi że zdaje sobie z tego sprawę jednak na tym się kończy. Myśl o pójściu do psychiatry zostaje skutecznie wyparta.

Jej wahania nastrojów i stany depresyjne mocno wpływają na nasze relacje. Staram się być przy niej i ją wspierać jednak wiadomo, każdy ma swój próg wytrzymałości.

O zrządzenie losu, nigdy nie sądziłem że znajdę się po drugiej strony barykady. Bardzo ją kocham, jest fantastyczną osobą jednak nie potrafię jej namówić na wizytę do specjalisty. Wiem że to by jej pomogło, bo w jej zachowaniu widzę schematy które sam uprawiałem kilka lat temu gdy potrzebowałem pomocy. Z tą różnicą że na wizytę do psychiatry nikt mnie nie namawiał. Sam poszedłem bo wiedziałem że potrzebuję pomocy. 

Proszę poradźcie mi jak ją namówić na to aby poszła na konsultację. Chce jej ulżyć. Chce aby zaczęła na siebie patrzeć przez inny pryzmat. Na siebie i na rzeczywistość. Bo jest mądra, zdolna, ambitna, pracowita, piękna. Jest wartościowym człowiekiem. Widzi to każdy z mojego otoczenia prócz niej samej.

Będę wdzięczny za zrozumienie i cenne wskazówki

Pozdrowienia dla czytających!

Rozumiem że Ty przez życie kroczysz zawsze pewnie, bez strachu, jakichkolwiek wątpliwości tak?

Każdy ma jakieś problemy. Każdy się musi z nimi zmagać. Ty zapewne też, bo gdyby tak nie było, nie byłoby Cię tutaj.

Zgadzam się z Maku.
Przeczytałam cały Twój wątek i aż mną drgnęło czytając Twój dzisiejszy wpis.
Nie napisałeś kiedy nastąpił rozwód oraz jak długo jesteś z nową Partnerką.
Czy po rozwodzie pozwoliłeś sobie na żałobę po związku?

Odnośnie nowego, to nie jest małe "ale", jak to ładnie ująłeś. Twoja Partnerka choruje, ma zaburzenia i chwała jej za to, że chce się leczyć.
Jednakże, nie można dźwigać na swoich plecach problemów drugiej osoby. Jak przy niej wygląda Twoje samopoczucie, Twoja depresja zniknęła?
Namawiasz ją na psychiatrę, i widzisz, że ona nie chce. Nie zrobisz nic na siłę. Nie zbawisz świata.

Dziękuję za odpowiedź.

Ostatni mój wpis tutaj datowany był na 2015. Wtedy też byliśmy w separacji nie mając ze sobą kontaktu.  Była żona za wszelką cenę próbowała dowieść moją winę w rozpadzie związku.
Sam proces rozwodu trwał długo a prawomocny wyrok ogłoszono w z początkiem 2017 roku.
Dla mnie była to już tylko formalność tak naprawdę, ponieważ nie mieliśmy ze sobą kontaktu żadnego.
Z końcem 2015 zacząłem uczęszczać na terapię. Chciałem się wyleczyć z wielu rzeczy które się mocno we mnie zakorzeniły.
Od tamtego czasu byłem sam. Nie wiązałem się z nikim, nie szukałem plastra. Poznawałem kobiety, owszem jednak nie zmierzałem w stronę związku tylko po to aby "kogoś mieć".
Nauczony błędami z przeszłości nie chciałem popełnić ich po raz drugi.

Moją obecną partnerkę poznałem w połowie 2018 roku. Zgadzam się że to nie jest male "ale" i owszem, chwała jej za to że chce coś z tym zrobić. Wielokroć gdy wychodzi z gabinetu widzę oczy z których płynęły łzy jeszcze kilka chwil wcześniej. Wiem że to dla niej trudne i cieszę się że próbuje coś z tym zrobić.

Jednak samemu będąc w depresji kilka lat wcześniej, wiem że czasami człowiek jest sparaliżowany mimo chęci zmiany i świadomości tego co jest nie tak. Bardzo jej współczuję.

Jak wygląda moje samopoczucie?

Przez te lata udało mi się ułożyć z samym sobą. Lubie swoje towarzystwo więc potrafię też zmienić "kompas" gdy przychodzą chwile na które nic nie mogę poradzić. Zajmuje się innymi rzeczami a jej daję przestrzeń. To jedyne co mogę zrobić.
Staram się jej pomagać (nie wyręczać) aby wiedziała że może na mnie liczyć. To nie jest tak że w tym stanie jest constans. Są okresy gdzie ona funkcjonuje zupełnie inaczej.

Co do mnie...

Po mojej dystymii nie ma śladu. Znam moje ciało i wiem że wysyła mi specyficzne sygnały zanim nastąpi "tąpnięcie". Robię wszystko co w mojej mocy aby było OK. Jeśli nie mogę jej pomóc to skupiam się na sobie. Po prostu wyznaczyłem pewną granicę której nie pozwalam przekroczyć. Nikomu.

Co do psychiatry, to nie jest tak że ona nie chce, że powiedziała kategoryczne NIE. To bardziej strach, wątpliwości, czy aby to potrzebne. Sama kiedyś już była blisko umówienia wizyty jednak coś poszło nie tak. Zadziałało wyparcie.

Co jakiś czas wracam do tematu próbując z nią porozmawiać, lecz bez nacisku, bo przyniesie to odwrotny efekt.

zastosuj supplement I witaminy o ktorym pisze powyzej, dziala cuda

Zastanawia mnie, dlaczego jej terapeuta nie zaleca jej tego? Czego się boi?
Gratuluję Ci postawy, że potrafisz stawiać granicę, to jest bardzo ciężkie. Cieszę się również, że lepiej się czujesz. Czytając cały Twój wątek, było mi bardzo smutno.

Nie przekonasz jej siłą. Ona sama musi podjąć, tę trudną dla niej, decyzję.
Ty, skoro postanowiłeś z nią być, powinieneś ją wspierać tak jak to robisz. Wiesz dobrze, że czasem naciskanie, czy zagłaskanie kota na śmierć, do niczego dobrego nie prowadzi.