chcę odejść pomimo......

Jesli miała być za coś nagana, to za to że nie odszedłeś dużo wcześniej. Może też za to, że dawałeś 200% siebie, a ona nic. Straciles na nią mase energii, tylko po to by być kochanym. Ona inaczej tez rozumie to słowo/uczucie. Nie sadze, by dalo sie zbudowac dobry zwiazek, gdy mezczyzna jest romantykiem, a ona na odwrot (nawet nie mam słowa, by to okreslic. to tez smutne). Tu nie ma czego ani naprawiac, ani tu sie nic nie da zbudować.

No cóż, powiem Ci, że ja też jestem romantykiem a moja żona podobnie jak Twoja.
Też swojego czasu zyliśmy obok siebie ( ładnych parę lat ).
Nie było czułości, komplementów.
Ale w pewnym momencie powiedziałem swojej żonie " dość".
Powiedziałem, że tak dłużej nie wytrzymam i odejdę.
Chyba, że jej jeszcze zalaży na nas, a jeżeli tak to razem naprawiamy ( co czynimy nadal, bo to jest długotrwały proces ).
Powiem tylko tyle, jesteśmy nadal razem i cały czas pracujemy nad nami i jest OK.
Natomiast z tego co Ty piszesz to ona nie chce Was ratować, a do tego trzeba dwojga.
Sam nic nie poradzisz.
Pomysł wyprowadzki uważam za strzał w 10.
Nie Twoja żona ma czas na przemyślenia i refleksje.
Powodzenia

bardzo szlachetnie, że nie obarczasz winą tylko jej, ale prawda jest taka, że od dawna nie było na to perspektyw

Pod wzgledem seksu również. . Było....przez krótko...na pewno do osiwadczyn...moze dluzej...... a może mi się wydawało. Trudno mi stwierdzić. Odnoszę wrażenie jakby usiadła na laurach.
Obawiam się że tymi szansami mozesz mieć rację.

Mój stan emocjonalny przypomina rozsypaną mąkę w piaskownicy. Nie potrafie tego oddzielic...jeden wielki chaos....trudno czegokolwiek sie chwycić jako punkt odniesienia....jedyne co mi przychodzi do glowy to uciecie wezla gordyjskiego.....pomimo dezaprobaty samej zainteresowanej jak i rodziny. Gruba warstwa ziemi......a moze sie myle?

Ten czas do odreagowania trwał 3 - 4 lat. W tymże czasie bylo dwóch mezczyzn w jej zyciu. Jeden koił jej rany ale wyjechał za granicę..........a drugiemu chodzilo tylko o jedno...wiadomo o co.....potem pojawilem sie ja.

Jeżeli to co między wami jest nie daje satysfakcji, jeżeli próby naprawienia po raz kolejny nic nie dają, jeżeli już nawet śpicie osobno, to nie wiem czy jest się jeszcze nad czym zastanawiać...
Czy jest coś co jeszcze was łączy? Oprócz adresu oczywiście

"Jeżeli to co między wami jest nie daje satysfakcji,"

Sęk w tym że jej daje. Mi nie. Dla niej jest wszystko ok. Dla mnie nie. Właśne w tym cała rzecz. Teoretycznie problemu nie ma. Wszystko jest ok. Jeśli się ją weźmie na strone i zacznie rozmawiać na ten temat to przyzna ze problem jest i tyle. Nawet teraz siedzi w kuchni słucha muzyki...śpiewa sobie. Ja siedze w sypialni na prochach. Jestem bliski rozdwojenia jaźni.

"Na twoim miejscu pokusilbym się o pewien zabieg. Sam jestem osobą która potrzebuje poczucia bycia kochanym i bez tego ciężko mi funkcjonować.
Daj zonie poczuc troche ze cie traci. Żona dostaje wszystko i to w nadmiarze. Ona czuje ze ja kochasz. I dlatego nie wie jak to jest gdy tego nie dostajesz. Daj jej poczuc ze cie traci. I tu samo blaganie sprawy nie poprawi. Pozwol jej troche powalczyć, zwróć na siebie jej uwagę. Wyloz to wszystko z czym się meczysz. Niech dokładnie wie ze jakiś uraz z dawnych czasów nie może już dłużej ci przeszkadzać. To najwyższa pora by ona walczyła, starala się przełamać ta słabość"

Przerabialem. Wedle zasady "jesli czegos nie robiles zacznij. Jesli cos robiles, przestan". Oddalam sie i daje jej to zrozumienia od kilku miesiecy ...w pewnych kwestiach nawet od lat. Zmienilem hasla do swoich skrzynek, kiedys ja zawozilem do pracy, nawet samemu wczesniej wstajac, po to aby ona mogla cos sobie zrobic w swojej pracy "bo jej zależy". Teraz już tak nie robię. Zawsze szlismy spac pogodzeni.....chocby tego snu zostalo dwie godziny.....tylko po to aby nie przywitac dnia skloconymi. Kiedy jeszcze sypialismy ze sobą, juz nawet to zaprzestalem. Nie chcialo mi sie. Po prostu. Po co? Zeby podniesc sobie ciśnienie przed snem?

"Będzie się starala to wszystko zmienić. A gdy będzie się bardzo starala to wtedy wrócisz. Ale nie pozwolisz jej spocząć na laurach. Niech wie ze jak dalej coś będzie nie tak to odejdziesz. Nieodwołalnie. Bo lata mijają. "

Napisalem wczesniej ze zawsze miala tendencje do robienia wszystkiego na ostatnią chwilę. Zawsze jej sie udawalo do tego razu. W tej kwesti nawet jeśli ona się zmieni, to ja już nie znajdę w sobie siły do tego żeby znowu jej otworzyć drzwi. Wiele razy mowila ze bedzie inaczej...ze sie zmieni.....nawet zakładając ze pomimo sygnalizowania przeze mnie problemu, nie znała istoty ....to i tak dziwne to jest...kiedy mi opadły sily, ona się bierze za nasz zwiazek..petla sie zaciska....nawet przy jej zmianach......będę się bał....ze za 2-3 lata problem wróci. Będzie jeszcze bardziej wszystko pogmatwane, być może pojawi sie dziecko. Teraz ledwo daję sobie rady z samym sobą.....kolejnego zderzenia z rzeczywistością nie dźwignę. Nie dam rady. Na prochach ledwo ciągnę. Teraz jest okres kiedy płacę podatek od tego związku.

Owszem problem lezy w psychice.
Na znalezienie rozwiązania bylo ostatnich 7 lat. Srednio raz na miesiac o ile nie czesciej poruszalem temat, bylem gotów pomóc...chciałem pomóc. Sam poszedłem do psychologa w swojej sprawie....wykazalem sie checia naprawy, nawet zakladajac ze ja jestem winny wszystkiemu. Zrozumienie i pomoc męża / narzeczonego miała przez ostatnie 7 lat. Na tyle na ile mogłem. Nie jestem wróżbitą....sorry. Jesli ktos mi nie powie o co chodzi, to nie domyślę się aż takich spraw głęboko zakorzenionych.

Jasne...chodzi tylko o dobry seks. Heh....głodny głodnemu wypomni co?
Gdyby mi chodzilo o dobry seks, dawno bym ją zdradził lub zostawił....a nigdy tego nie zrobiłem, choć miałem ciągoty straszne. O sile miłości też Tobie nie oceniać. Jeśli kochałabys całą sobą a dostawałabyś połowę tego , nie wiedząc czemu to kiedy byś się poddała?Jestem ciekaw kiedy dałabyś sobie spokój?

To że ona potrzebuje kogoś odpowiedniego to ja sam wiem. Chciałbym aby kogoś poznała. To chore..ale jestem postawiony na krawędzi. Aczkolwiek wiem ze jesli sama nie upora sie ze swoimi demonami, to problem wróci.
Czy ja bede szczesliwy? Nie.....bede zalowal....ale bede zyl w zgodzie z samym sobą. Tak mi sie wydaje. W tym stanie w jakim jestem trudno dobrze ocenić sytuację.

Dziekuje za slowa wsparcia.
Własnie nigdy nie chciałem jej zdradzić pomimo ogromnej.....potężnej ochoty...aż mnie skręcało.
Z jednego powodu tego nie zrobiłem:
Ktoś kiedyś zrobił jej krzywde. Właśnie ten pierwszy związek. Była oszukiwana, zdradzana....jeśli ja bym ją skrzywdził i zdradzil.....wtedy ona po moim odejsciu NIGDY nikomu nie zaufa. Zraniłbym ją do konca zycia. Nie założy rodziny.....nie bedzie sie czuła bezpiecznie.
Nie wybaczyłbym tego sobie. Pomimo tego ze nam sie nie układa, że jest żal, ból...rozpacz.....to jest moją żoną i zasługuje na szacunek i uczciwość.

przynajmniej taką.

Bardzo proszę czytajcie ze zrozumieniem! Jakie zwalanie decyzji o rozstaniu? Napisalem ze miotam sie aby odejsc od żony! JA!

Tak chcialbym aby kogos poznala.....poniewaz wiem ze mogłaby to być szansa na jej szczescie. Aby byla szczesliwa. Miala rodzine. Czy to tak trudno zrozumiec?

Terapie malzenska przerabialismy. Zamiast dac uczucie oczyszczenia, zrobilo sie bardzo nieprzyjemnie....i byl to jeden z najgorszych wieczorów tego zwiazku....wlasnie wizyta wspolna u terapeuty a w zasadzie to co było po tejże wizycie. Nie bede sie wdawal w szczegóły. Temat przerabiałem. Swoje łzy przelałem.

Dziekuję za dobre słowa....niemniej jednak staram sie w tym wszystkim byc obiektywny. Staram się.
Czy kocham swoją kobietę....w pewnym sensie tak...w pewnym już nie. Boję się o nią, martwię, chcę jak najlepiej, byłem uczciwy, nigdy jej nie uderzyłem. Podjąłem walkę. Zawsze starałem się pomóc. Z drugiej strony stało się coś co ja to nazywam "przegraną walką o nią z nią samą". Sromotna porażka.
Zabiła we mnie romantyzm, zabiła we mnie poczucie tego co to znaczy być prawdziwym facetem. Nie czuję się tak. jak facet. Nie mam już siły walczyć. Jeszcze rok temu podjąłbym sie remontu generalnego tego związku.....ale teraz nie umiem. Dochodzi do mnie to co sie ze mna dzieje.
Nie mam jakiejś specjalnie stresującej pracy. Jest ciężka, kasa śmieszna ale jest. Zawsze było co do gara włożyć. A tu mając warunki do zycia, i rozsypałem się psychicznie jak stary tynk w kamienicy.......czemu?
Przerwa i owszem będzie. Musi być. Ale nie sądzę aby wiele to wniosło.
Na obawy o depresji za późno. Stało się to faktem. Deprecha i stany lękowe w sosie z żalu i zawodu na samym sobie. Serwowane na zimno. C`est la vie.

Tak...uczęszczam do takiego pana reprezentującego Freudowski sposób rozumowania potocznie nazywanego psychiatrą. Daje mi drażetki dla dorosłych.

Bagno...fakt.

Powiem szczerze nie czuje ich działania jak dotąd. Jeszcze muszę poczekać. Czekam na to. Boje się tylko że przez farmakologiczne stłumienie wewnętrznego krzyku zamaże się prawdziwa przyczyna mojego stanu. Że sobie odpuszczę i zostanie jak jest udając że jest ok.

Depress,

Odnoszę wrażenie, że jesteś głębokim i świadomym wagi podejmowanych w życiu wyborów człowiekiem. Twoja historia jest bardzo przejmująca i można się jej przyglądać z wielu stron. Nie sposób na tym forum, w jednym wpisie zanalizować całego stanu rzeczy.
Ty doskonale kreślisz obraz Waszej relacji, bardzo precyzyjnie wyłuskujesz najboleśniejsze, a zarazem najsłabsze jej punkty.

Jeśli wolno, chciałabym zwrócić Twoją uwagę na dwie rzeczy:

Pierwsza, to rodzaj roli w jakiej wszedłeś w ten związek i jaką pełniłeś przez długi czas. Wydaje się, że swoją miłość, troskę, wrażliwość i delikatność wobec chmurnej przeszłości Twojej partnerki przemieniłeś w terapię z nadzieją, że uleczysz wiele ran,  że jej zwyczanie, po ludzku pomożesz. Ty, gimnastykowałeś się, by znaleźć odpowiednią formę terapii dla niej, podczas, gdy z jej strony nie było woli poddania się długofalowym jej wpływom. Rola terapeuty nie przyniosła widocznych skutków w zachowaniach Twojej żony, ani nie dała Tobie żadnych profitów mimo ogromnego wkładu w budowanie Waszej relacji. Słusznie, że czujesz się sfrustrowany, zniechęcony, bo w tym związku zabrakło "prawdziwego Ciebie", akceptacji takiego kogoś kim jesteś, bez konieczności odgrywania ról.

Druga rzecz, która mnie w Twoich wpisach magnetyzuje, to rodzaj iskry jaka się w Tobie uparcie tli pomimo wszystko...
Zdaję sobie sprawę, że to, co się czyta, to tylko (a może aż) słowa i że może być tak, iż nadinterpretowuję niektóre z opisywanych przez Ciebie sytuacji. Nie umiem jeszcze w tej chwili powiedzieć Ci dlaczego cały Twój post jest według mnie przeniknięty jakąś tajemniczą myślą, ale właśnie ta iskra mnie w Twoich wypowiedziach fascynuje. Nosisz w sobie taki rodzaj pięknej i mądrej wątpliwości, która przenika Twój obecny stan. Gdybym była Tobą i umiała tak wnikliwie i z taką precyzją jaką tu prezentujesz, analizować i opisywać zdarzenia, właśnie nad tą Twoją świętą wątpliwością bym się najniżej pochyliła zanim podejmiesz jakiekolwiek kroki.

Dużo dobrego, depress. Będę trzymać mocno kciuki, abyś jak naprędzej odstawił chemicznie środki wspomagające dobre samopoczucie. Wierzę, że ktoś taki jak Ty, da radę przejść przez życie w pełnym stanie świadomości bez łykanych codziennie poprawiaczy smaku istnienia...

jak ja Ci współczuje. jesteś cudownym facetem. Czasami człowiek musi sie pogodzić i odpuścic. Radziłabym na jakiś czas sie wyprowadzić i wtedy bedziesz miał spokój i się zastanowisz. Powodzenia

Tak szczerze.....byłbym.....moze pol roku  temu, rok temu i wcześniej. Owszem. Moje zycie wygladałoby zupełnie inaczej. Może już dawno bylibyśmy pełnoprawną rodziną. Czułbym że udało się. Że osiągnąłem sukces na wielu płaszczyznach. Przede wszystkim na tej jednej. Związanej z nią. Resztę można nabyć.
Teraz? Już jest za późno. Nie dałoby mi to szczęścia, bo wiem że jakiekolwiek wewnętrzne zmiany w niej nie zajdą. Ona się już nie zmieni. Jedyne co to będzie to tylko cichym przymusem którego nie chcę już na niej wywierać. Z resztą...zbyt dużo było obietnic pracy nad sobą które nie miały pokrycia w rzeczywistości. Miała tyle szans, tyle możliwości, tyle okazji. Smutne to.

Pewnie jesteś teraz w sytuacji, w której już nie dajesz rady wytrzymać. Doskonale to rozumiem. Myślę, że z podejmowaniem jakiś ostatecznych decyzji o swoim życiu, związku powinieneś poczekać, aż depresja zacznie ustępować. Może działaj ze świadomością swojego stanu i nie podejmuj radykalnych kroków.
A z miłością też tak jest, że się zmienia wraz z upływem czasu, kocha się, choć druga osoba nie spełnia naszych wszystkich oczekiwań. Żona mówi ,że Cię kocha.
Podobno depresja zabija miłość, zresztą zupełnie nas zmienia. Jest fajna stronka, którą dzisiaj znalazłam dała mi wiele do myślenia: Stanisław Porczyk Czym depresja różni się od nerwicy.
Życzę Ci powrotu do zdrowia.

Myślę że o wiele lepiej będziesz tą sytuację postrzegać. Najpierw popracowałabym nad sobą, nie robiłabym żadnych kluczowych decyzji dopóki bym nie wyzdrowiała. Poczekaj aż leki zaczną działać. A z żoną rozmawiałabym jak najwięcej, (próbowałabym w miarę możliwości). To przez chorobę widzisz ten świat tylko i wyłącznie w szarych barwach, rzeczywistość jest trochę inna (nie tak zła jak ci się wydaje). Wiem co mówię - sama leczę się na depresję, która jest w tej chwili uśpiona. I też biorę wesołe leki :-)

Depress jak sypiasz?
Użeranie się z żoną nie ma sensu teraz. Jak przez tyle lat mówiłeś jej, że coś jest nie tak i nie rozumiała, to zrozumieć, co to jest depresja w ogóle nie ma szansy. Myślę, że właśnie żonę  obwiniasz o swoją depresję i tutaj bym się zastanowiła, czy na pewno to jest tylko jej wina?
O tym porozmawiałabym z psychologiem.
Sama mam podobna sytuację, sadzę, że też mam depresję, zapisałam się do lekarza. Przez lata mówiłam mężowi, że jest mi za ciężko, miałam coraz więcej objawów nerwicowych, a on kompletnie nie reagował. Jemu było dobrze a mnie źle. Ale uważam, że to moja wina, ponieważ nie potrafię bronić swojej osoby, nie myślałam o sobie.
Jesteśmy jakby z innej gliny zbudowani od małżonków. Mamy niższy próg wrażliwości. Zawsze nam powiedzą, przecież jest wszystko w porządku.
O żonę bym nie walczyła, ale też jej nie zostawiała, dałabym sobie czas  na podjęcie tej decyzji.
Kiedyś spotkałam koleżankę, była kilka lat po ślubie, powiedziała, że seks raz na 3 miesiące i daje do zrozumienia, że tego nie cierpi, najlepiej nie chciałaby wcale. Minęło 15 lat małżeństwem są dalej.

Początkowo chory na depresję ma bardzo ciężko, ale z czasem jak leki zaczną działać będzie coraz to lepiej. Musisz być cierpliwy. Ważne żebyś spał, a że zmęczony jesteś non top to normalne. Pamiętaj że osoby, które żyją obok osoby chorej na depresję mają  bardzo ciężko. Nie jest łatwo żyć z takimi osobami jak my.

depress co u ciebie?

Witaj. To normalne, ze tak powiedziala, z doswiadczenia wiem, ze jezeli kobieta tak mowi to znaczy ze szuka swojej przestrzeni, zeby sie odgrodzic i przygotowac do ostatecznego rozstania albo przemyslec jeszcze pare rzeczy. A ona nie moze isc do swoich rodzicow, tylko ciebie tak wywala? Przeciez to jest wasz wspolny dom. Dleczego tak sobie pozwalasz zeby chodzila Ci po glowie, tyle lat jej nadskakiwales, nie podoba mi sie jak ona cie traktuje, jak smiecia. Sorry, wkurzylam sie. Masz doczynienia z cholerna ksiezniczka, ktora jak widac znudzila sie nadskakiwaniem i nie chce nawet posluchac jaka jest do doopy a jest i to bardzo. Nie jestes jej pieskiem do kopania i rozkazywania.

No chyba, ze tak ...ksiezniczka w swojej twierdzy. Kobieta, ktora nie szanuje mezczyzny, ktory dawal z siebie wszystko co najlepsze. Bywa i tak, Depress zajmij sie soba i chrzan to. Zacznij myslec tylko o sobie tak jak ona to robi. Niech sobie siedzi w Mordorze

W tobie sila czlowieku, Ty podejmujesz decyzje, to Ty masz do wyboru dwie drogi: szczescie, ktore kosztuje sporo wysilku i zycie w bagnie, czyli cos co znasz dobrze i co wciaga. Wybor nalezy do Ciebie.

To zalezy jakie masz wymagania ale jezeli z biegiem czasu spadaja one do tych kilku podstawowych takich jak milosc i szacunek to chyba nie jest dobrze. Czasmi rzeczy sa czarne i biale, zwlaszcza kiedy juz zrobiles wszystko co mozna, zeby ratowac swoj zwiazek. Tez tak ratowalam, chcialam sie zmieniac, wchodzilam za przeproszeniem do tylka i co? Ktos mial to gdzies. Zmiany nie sa zle, czasami dobrze jest wprowadzic je, zaczac zycie od nowa, jezeli nic juz nie dziala. Znam tylko twoj punkt widzenia, nie wiem co mysli ona.

Wychwycilam wiem jak sie czujesz i rozumiem Cie. Jezeli jestes wdobrym  zwiazku powinienes to dostawac a nie wymagac Dobrze, ze zdajesz sobie sprawe z tego wszystkiego i trzezwo myslisz.

Kiedys musi Kazdy sie kiedys budzi.

Depress, jak się trzymasz? Czy masz jakieś plany na Świętą?

Jakoś się trzymam...jakoś.

Dzisiaj jadę do rodziców...zostaje tam nawet po świętach....nie wracam do domu.

Lexpar jak mam rozumiec to co napisales? Te problemy byly od dawna okreslane mianem prozaicznych powodow, lub ujmami z mojej strony. Ze cos robię źle. Teraz kiedy ja juz chodze do psychiatry, ona sie nagle obudzila i zabrala sie za ratowanie naszego zwiazku. Troche za późno.

Poza tym nie potrafie jej zaufać.....przez tyle lat gdy mowila ze problem tkwi w wielu, na prawde wielu powodach......moje zaufanie spadło gdy okazalo sie ze to wszystko bylo nie prawda.....ze moje miotanie sie, branie wszystkiego sobie do serca było guzik warte. Ze wysilek ktory wlozylem w to wszystko tez był guzik wart.
Nie obdarzyla mnie zaufaniem przez tyle lat aby mi powiedziec o pewnych rzeczach.....nie byłem godzien przez rok, dwa, 4 lata...nie byłem bo jak to ujęła "i tak bym nie zrozumiał".
Poza tym ona nie do konca rozumie w jakim ja jestem stanie. Nie jest sobie w stanie tego wyobrazić.

to mi się podoba...

Powiem Ci Lexpar chylę czoła przed Tobą.

Ja jestem cholernie zawziętym człowiekiem. Zawsze angażuje się we wszystko co robie ponad normę. Zawsze robię do porządku. W tym wypadku jest to ponad moje siły.
Nie jestem w stanie stwierdzić jak to u Ciebie było. Jakie miałeś symptomy tego że Twój zwiazek sie zaczął sypać. Wiem jedynie że jesteś romantykiem.

"Na początku było OK i dopiero później zaczęło coś się chrzanić.
Spróbuj wyjaśnić co byłe tego powodem takiego jej zachowania."

Ja wyjaśniałem tyle razy. Dlaczego nikt nie potrafi zrozumieć że ten temat był poruszany mnóstwo razy. Za kazdym razem był podany inny powód takiego stanu rzeczy. Moze Twoja partnerka powiedziala Ci w czym tkwi problem....wziales sie za to...widzisz realne postepy.....i idziesz tą drogą.
A co by bylo gdybys rozmawial, zona by Ci podala powód, Ty bys sie wzial za to....a za jakis czas problem wraca i zona podaje Ci inny powód takiego stanu rzeczy? I tak miesiac za miesiacem, rok za rokiem? Mialbys dalej sile walczyc? Umiałbyś?

"A może między Wami nie było żadnej komunikacji.
A tak szczerze, to powiem Ci, że jak by mi na niej nadal mocno zależało to bym walczył do krwii ostatniej.
Facet który kocha kobietę to walczy o nią jak wściekły pies a w ostateczności ją zagryzie i sobie łapę odgryzie aby się wykrwawić."

Tym samym dotarlismy do tej kwesti...komunikacji. Po raz kolejny pisze, nie jestem wróżką. Jesli ktoś ze mna szczerze nie porozmawia to nie pojdziemy dalej.
Mi już na niej nie zależy tak jak kiedyś. Kiedyś potrafilbym walczyc, ale nie teraz. Nie potrafię już. Wciaz przepelnia mnie strach ze problem wroci, ze znow to nie bedzie to. Nie potrafie tak dalej.
Mowisz ze facet ja zagryzie a potem sobie lape odgryzie zeby sie wykrwawic.
Ja juz nie mam łapy, a krew krzepła. Chodze do psychiatry i mam problemy ze swoją egzystencją. Nie jestem osobą chwalącą sie wszystkim swoim stanem, swoimi problemami. To że tutaj wyladowalem jest niejako tego potwierdzeniem. Cala ta sytuacja doprowadzila mnie do takiego stanu, krew zakrzepła.

"Na początku pięknie jak w bajce.
Następnie wiele lat obok siebie.
Teraz naprawiam bo chcę, bo mi zależy, bo ją kocham, bo z nią chcę spędzić starość (jak do niej dożyję), etc.
Powiem Ci, że nie żałuję podjęcia mojego działania w ratowaniu mojego związku."

Ile trwał Twój początek? Ile trwala ta bajka? Niecały rok jak u mnie? czy kilka lat? Masz dzieci? Wiesz.....jesli by u mnie bylo dziecko, to ratowalbym...nie mialbym wyjscia. Ale w tym przypadku, kiedy nie ma dziecka?? Podejrzewam ze u Ciebie to szlo troche innym torem.....masz za soba inne doswiadczenia, Twoja zona bycmoze jest inna....to wszystko sklada sie na pewne decyzje.
Boje się podjać walkę po to aby znów nie dźwigać się z takiego stanu....boje sie ze sie posypie wszystko po roku, po dwoch......przeciez sam ktos mi tutaj napisal ze nie nalezy zakladac ze bedzie lepiej tylko gorzej....jezeli my bedac bez dzieci przechodzimy cos takiego....to co to znaczy?
Ja tez kiedys wyobrazalem sobie swoja zone jako sliczna czterdziestke, piecdziesiatke..ale od pewnego czasu nie mam takich wizji. Po prostu nie potrafie sobie tego wyobrazic.

depress, ty przede wszystkim masz lęki, lęki przed przeszłością. Jak leki zaczną działać mam nadzieję że staniesz na nogi i będziesz się mniej bał tego co będzie. Ale do tanga trzeba dwojga... a jak ty już nie widzisz swojej żony jako osoby, która przeżyłaby z tobą starość to ciężko to widzę.