chcę odejść pomimo......

Może....trudno mi stwierdzic.
Ostatnimi czasy cos mowi, na drugi dzien odwoluje. Ze ona tak nie myslala. Tak jest w kółko. Nie raz i nie dwa zdarzylo sie tak ze dosolila czyms, widzac ze mnie to w jakis psosób dotknelo nie sprostowala. Kiedy jednak ja nie godzilem sie na to i podejmowalem wątek, to odpowiadala ze jedynie zartowala.   

Co ciekawe przez lata za kazdym razem kiedy rozmawialismy na powazne tematy zwiazane z nami to padalo z jej ust pytanie lub tez stwierdzenia:
- "to po co TY ze mna jestes? Jest tyle fajniejszych dziewczyn?"
- "To weź sobie taką która ...... Nawet nie wiesz jakie poitrafią byc kobiety"
- "Jeszcze będziesz za nami płakał, zobaczysz"

Po ślubie zmienilo sie na:
- "Trzeba bylo sobie wybrac dziwke za zone"
lub też
- "Prosze, smialo, mozemy sie rozejść...powiedz kiedy to złożę papier"
- "Kocham Cię dlatego dam Ci rozwód"

Te słowa padały z jej ust tak.....lekko? Nawet nie wiem czy to odpowiednie określenie......po prostu rzucała tak nimi, moze nie przy kazdej rozmowie o nas, ale padały. Zapadły mi w pamięć.
Teraz kiedy ja jestem na skraju, jej slowa do niej powróciły w moich zamiarach....i teraz ona wielce walczy. Nie raz wiem ze rozmawiala z moimi rodzicami mówiąc że mnie kocha, wiedząc że chcę odejść. Tylko czemu teraz? Dlaczego wczesniej nie walczyla? Bylo tyle lat, tyle okazji. Nie chcialem wiele.

Abstrachując już od tego ze ja do jej rodzicow sie nie zwracam w takich sprawach.

Póki co potrzebuję czasu. Muszę sie podnieść sam. Stanąć na nogi. Zebrać siły. Nic innego póki co mi nie przychodzi na myśl.

Czy bedzie podobnie? Nie wiem......nawet zakladajac ze problem jest rowniez we mnie.....to to jest nabyte przez te kilka lat. Przedtem nie mialem takich lęków. Ten związek mnie wykonczył....wypalił. Zabił.
Padlo juz pytanie czy bede szczesliwy po odejsciu. Zapewne z początku nie. Ale bede sie staral zyc w zgodzie z samym sobą. Skupic sie na swoich pasjach.

W poniedzialek przez łzy powiedziała mi ze ona niczego juz mi nie moze obiecywac i nie chce. Odebralem to jako to ze sie nie zmieni. "Taka jestem"...powiedziała stojąc przede mną.

...

....

Trudno si z Tobą nie zgodzic

Gwoli scislosci bylismy razem na spotkaniu u terapeuty. Napisalem w pierwszym poscie. Od czasu tamtego spotkania byla jeszcze raz czy tez dwa razy. Ale do tego czasu nic, choc wielokrotnie prosilem i sugerowalem pojscie. Zaczela chodzic w momencie kiedy ja sie rozsypalem psychicznie i jednoczesnie nie mozna bylo zaprzeczyc temu, ze problemu nie ma.

Sorry Depress juz gubie watek. Moj ex tez poszedl dwa razy i sie wymigal, stwierdzil ze babka jest idiotka i nie ma o niczym zielonego pojecia. Widze ogromne podobienstwo twojej historii do mojej. Tylko u ciebie nie bylo przemocy fizycznej.

Ostatnie dni są jak  podróż wgłąb samego siebie.
Od czasu brania leków nie widziałem wyraźnej porpawy. Czuję się jak matrioszka....a bardziej jak mniejsza matrioszka w większej. Niby z zewnątrz wszystko ok, ale w środku dygoczę.

Kilka dni temu miałem wizytę u psychiatry, który jest doktorem habilitowanym, podobno bardzo ceniony, nie tylko po opiniach w sieci, ale i miałem możliwość rozmawiania z ludźmi którzy u niego byli.

Pomógł im. Wybitny specjalista.

Wizyta trwała około godziny. Człowiek bardzo inteligentny, bystry i przede wszystkim empatyczny.

Nie spodziewałem się że podczas tejże wizyty, będzie w stanie zdefiniować moje życie, nawet okres wczesnego dorastania.

Jestem chory na Dystymię.

Od czasu diagnozy, łzy dopływają mi do oczu nieustannie. Moje życie poskładało sie w jedną całość. Gdy czytam na ten temat, to wszelkie publikacje traktujące o tej tematyce, są jakby istnym opisem mojej osobowości. Mam zaplanowane leczenie farmakologiczne na najbliższe 10 miesięcy.

Wiem jak ma na imię wróg.

Problemy w moim małżeństwie to jedno, wieloletnia katorga w pewnych sferach to drugie. Kilkanaście lat wewnętrznego rozdarcia to trzecie. A plan działania to czwarte.

Teraz zaczynam prawdziwą walkę.

Od czasu wizyty czytam wiele...bez przerwy.
Z dystymią jest tak że szanse na wyleczenie są mniejsze jak przy depresji. Z danych statystycznych wynika że około 60% ma szanse wyleczenia. Podkreślam: ma szanse.
U mnie to trwa wiele lat...uświadomiłem sobie to niedawno. Zacząłem analizować swoje dzieciństwo, wczesne dorastanie (gdzie miałem już mocno rozwinięty zespół jelita nadwrażliwego który już jest ściśle powiązany z tą chorobą) okres studiów. Teraz mam 31 lat i wszystkie puzzle "mnie" poukładały się perfekcyjnie.

Wręcz przerażające!

Tak więc liczę się z tym że będę z tym żył do końca życia temperowany prochami i zmianami nawyków, terapią.

Przedtem byłem jedynie w stanie wykluczyć "co nie jest powodem mojego stanu" gdzie moi bliscy w to nie dowierzali.

Teraz wiem co jest tym powodem. Wizyta u psychiatry była niejako tego potwierdzeniem

Co do żony.........problemy w naszych relacjach istnieją. Dwa nadszarpnięte misie z wyrwanymi uszkami, bez oczka.
Jednak ostatni czas też dał mi pewną rodzaju nauczkę, że moją żona też nie do końca powodem jest powodem mojego stanu.

Przeprosiłem ją za to że obwiniałem ją za wszystko.

Pocieszające i deprecjonujące zarazem.

Wracam do domu na stałe. Jestem jej wdzięczny że trwała przy mnie tyle lat. Chciałbym zacząć wszystko od nowa. Wynagrodzić jej to po części.

Przedtem napisałem w którymś poście że nigdy więcej terapii wspólnej. Teraz zmieniłem zdanie. Chce pójść razem z nią, aby terapeuta wiedząc co dolega mnie i jej, aby pomógł nam uleczyć naszą relację. Jest co naprawiać i ona też potrzebuje pracować nad sobą.

Pomimo syfu w jakim się znalazłem, wieloletniej męki z samym sobą i świadomością że moje dotychczasowe życie było przezywane w pół gwizdka, pociesza mnie to że mam szanse zacząć życie od nowa.

Od nowa wiedząc co mi jest i próbować walczyć, mając na uwadze porażki.

Dystymikowi mówić o optymiźmie?

Ona może nie ma o tyle problemu ze soba, co z przeszłością. Nierozliczona która zostawiła blizny. Jedyne co jej potrzeba to być bardziej otwartą również na sfery bliskości między nami samej inicjując.

Niesamowite że, pomimo tego ze wyszedlem z gabinetu psychiatry ze łzami w oczach, majac swiadomosc ze moje dotychczasowe zycie jest fikcją przezywaną w 1/3, to poczułem ulgę że znam przyczynę.

Powiem więcej. Pod kątem Dystmii, zaczalem analizowac to co osiągnąłem w życiu. Po raz pierwszy powiedziałem o sobie że mam jaja, osiągnąć tyle z taką potężną kulą u nogi jaka jest ta choroba.

Rozmawiamy......wracam do domu.

chce zacząć od nowa

dziękuję za wsparcie i dobre słowo!

poczułeś ulgę bo połowę drogi masz już za sobą, wiesz w czym tkwi problem a to sporo.

Nie masz pojęcia jak się cieszę że wracasz do domu, mimo że jesteś znajomym przez internet.

Powodzenia!

"Ostatnie dni są jak  podróż wgłąb samego siebie.
Od czasu brania leków nie widziałem wyraźnej porpawy. Czuję się jak matrioszka....a bardziej jak mniejsza matrioszka w większej. Niby z zewnątrz wszystko ok, ale w środku dygoczę."

Jeśli mogę wtrącić swoje trzy grosze, to po części zdiagnozowałeś się sam, na długo przed Twą wizytą u psychiatry... choćby wybierając taki, a nie inny nick. Więc zasługa pana doktora, jest tylko połowiczna... ;-)

Pisałam Ci już, że masz rewelacyjne analityczne spojrzenie na siebie i rzeczywistość. Wiem, że niektórym cierpiącym na depresję, bardzo pomaga we wglądzie we własne "ja" pisanie. Notowanie myśli, zapisywanie obserwacji własnego samopoczucia, ważnych dla siebie sentencji, etc. Jesteś w tym świetny depress!

Twoje zdanie o matrioszce, które  pozwoliłam sobie zacytować jest niesamowicie obrazowe, choć ja trochę inaczej spojrzałam na jego przesłanie. Sens zabawce, którą jest matrioszka nadaje to, że musi stanowić komplet. Żadnej nie może brakować, bo każda ma swą funkcję. Żadna też nie istnieje bez relacji z pozostałymi, bo jest jedynie pustą w środku "skorupką". Coraz większe elementy, to jakby kolejne poziomy stawania się coraz bardziej świadomym siebie (i swoich ograniczeń) człowiekiem. A wszystkie większe, jakby nadbudowane i udoskonalone mają za zadanie "uchronić ten najmniejszy - dzieciątko", którym trzeba się dobrze opiekować... Jakże często się zdarza, że u osób z problemami, właśnie już ta "matrioszka - dzieciątko" doznała tak wielu zranień...

Cieszę się z Twoich decyzji o powrocie do domu.
Pojąłeś...

Depress i jak tam w domu?

Witaj szczęście111.
Jak w domu? "Rewelacja"!
Po 3 dniach była dyma. Średnio jest co dwa dni. Już trzeciego dnia zacząłem żałować swojej decyzji.
Podczas jednej z kłotni mając świadomość co mi jest, przytoczyła mi że żebym spojrzał na siebie jak toczę pianę z buzi. Pojechała po mnie po  prostu. Aż miałem ochotę jej.....ehh.
Przeszła samą siebie. Doprowadza mnie momentami do skrajności.
Dziś jej oświadczylem że wyprowadzam się do rodziców za tydzień. Nie wiem na jak długo. Powiedziałem jej że to jest bez sensu. Znów zaczynam dygotać. Znów wracają demony. Wróciłem do domu i zamiast być lepiej, jest tak samo, o ile nie gorzej.
Przy wczorajszej klotni powiedziala mi ze od dawna czuje ze jestem z nia tylko dlatego że nie mam się podziać. Aż trudno mi to skomentować.
Dziś mi mówi że mnie kocha. Że moge jej nienawidzieć, a ona i tak będzie mnie kochać. 
NOSZ K##@!
Nie wiem czy to szczescie ze biore leki dla schizofreników, bo na prawdę jestem bliski rozklejenia sobie mózgu na dwie części. Cho chwile sprzeczne ze sobą sygnały. Jestem bliski obłędu. Mam nadzieje że amisulpryd bedzie choc w czesci zbawienny.

Krist, więc wiesz przez co przechodzę. Jednocześnie chylę czoła przed Twoją drogą krzyżową.
Pocieszę Cię: mieszkamy od siebie 8-10 km Na prawdę bardzo bliziutko. Idziemy na piwo?
Na prawde, jesli chcialbys pogadać po męsku jestem otwarty. Powiem Ci szczerze też potrzebuję takiej rozmowy, ale z kimś kto wie o co biega. Ludzie wyrwani z codziennosci ipadów, prowizji, trudnych spraw i podobnych gówien nie są w stanie mnie zrozumieć. Mało kto umie. Zobacz jaki swiat jest piekny, usmiechnij sie...i tak w kołko takie puste frazesy.
Jeśli przeczytasz moją odpowiedź, odezwij się do mnie na maila. Zgadamy się.

A co do Twojego problemu.....w sumie nie wiem czy mam lepiej. TY przynajmniej widzisz przyczyne w postaci ex ktory miesza Twojej kobiecie w głowie. Widzisz przyczyne! U mnie nikogo trzeciego nie ma. Przynajmniej tak myślę. I to jest frustrujace bo przyczyny nie widzisz. A problem jest.

Nie mam już siły, Nie chce o raz kolejny ewentualnie wraca i testowac na sobie jak kroli doswiadczalny czy bedzie dobrze czy zle. Jestem czlowiekiem do cholery, mam uczucia i granice ktore sa lamane srednio co dwa dni . Mam dosyc.

Przedtem byly leki, bol, rozdygotanie. Teraz jest złość, ból i rozdygotanie. Lęków jeszcze nie ma ale już do mnie wracają. Czuję to. Demony wrócą.

Dziekuje za dobre slowa. Przede wszystkim musze znaleźć w sobie siłę. Tylko to. A tego już mi dawno zabrakło.

Coś tam robi. Niby inicjuje. Ale to nie chodzi już tylko o tę sferę tylko o caloksztsztalt tworczosci.
Czy pracuje. Trudno to nazwac. Probuje wszystkie niepowodzenia tlumaczyc moja chorobą co jest mocno nie fair. Ma po prostu proste wytlumaczenie, wygodne wręcz.
Ostatnio sie mnie zapytala co ona ma robic, mowic zeby bylo ok. Odpowiedzialem ze to tak nie dziala. Albo sie czuje albo nie. Albo sie wie, albo nie.

Pierwszy dym wybuchł w momencie kiedy sie dowiedzialem ze nie bedzie chodzic do psychologa. "Nie będę chodzila, bo Pani psycholog powiedziala ze nie muszę". Nie musze wiec nie ma problemu. Jakie to proste i wygodne.

Ja tez nie musze chodzic. I co z tego? Tyle że ja mam w sobie doze samokrytycyzmu aby obwiniac siebie. Ona nie.

Reszta kłotni jest o dorobek artystyczny. Tak na prawde smarkam tym wszystkim z nią na czele. Najbardziej mam dosyć jej obrazonej miny przeplatanej ze slowem "kocham". Istna huśtawka. Zgłupieć można.

Też się zastanawiam. Nie potrafie odpowiedzieć.
Masz racje. Jeśli widzę u niej jakieś "ruchy" to tylko ze strachu że straci. Z obawy ze zostanie sama.

Jednak nie powstrzymuje jej to aby obrzucic mnie rzygowinami typu toczenie piany z buzi, albo bycia z nia bo sie nie mam gdzie podziać.

Masz wiele racji tylko nie bede na tyle perfidny aby z premedytacja ja zniechecac do siebie. No chyba ze w tym jest metoda?
Bo poki co proby odejscia jak "dorosły człowiek" mając szacunek do niej,  koncza sie placzem, i deklaracjami ze zawsze mnie bedzie kochala. I czy to co przeszlismy razem nic dla mnie nie znaczy?

Jak to spiewal Skubikowski, "złe słowa ze słodkich ust"

.... to prawda. Brutalna......ale prawda.

Bardzo brutalnie to ujęłaś, ale coś w tym jest. Tyle że do odejscia bede musial stanac samemu na przeciw calej swojej rodzinie która uwaza ze moje problemy to chwilowy zakręt w zyciu.
Nawet jesli mi sie uda, nie zaakceptują tego wyboru. Boje się napiętnowania i porównywania ciagłego do tej "jedynej".

Poniekąd masz rację. Jednak tkwienie w czyms takim poniekąd.....podkreślam poniekąd doprowadziło mnie do takiego momentu w którym jestem teraz.

Juz sam nie wiem co jest czym. Co powinno być, jak powinno być. Nie wiem juz nic.

A moze ona nie jest taka zla? Jedna Pani psycholog powiedziala mi "lepsza taka zona jak zadna"

Ostatnio widze ze sie stara. Zrobi mi kanapki do pracy, stara sie byc mila. Ale ogolnie jest jałowo. Nie wiem czy moze byc inaczej? A moze sie okaze na koncu ze nie mam racji, ze w kazdym zwiazku tak jest?
Nie mam skali porownawczej. Wiem tylko ze boli mnie. Nie wiem czy slusznie.

Jak mam to rozumieć? Wiem czego bym chciał, a w zasadzie czego chciałem. Teraz juz nie chce bo wiem ze to bedzie wymuszone.
Zastanawiam sie jedynie czy to czego chce nie jest niemozliwym do osiagniecia przez kogokolwiek? Czy tylko przez nia?

Owszem chaos jest. Niewiadoma również.

Z tymi kanapkami to nie jest głupie....to co? adres chcesz?

Nie wierze, ze ona cie kocha. To nie jest zwiazek tylko wieloletnie wspoluzaleznienie, nie mozecie sie dogadac i sie prawdopodobnie nie dogadacie. Czy gdybyscie nie byli malzenstwem tez by sie tak zachowywala? Bo mnie sie wydaje, ze ja trzyma wstyd przed byciem rozwodka, samotnoscia i wzieciem odpowiedzialnosci za swoje zycie. Jezeli na cos sie nie zdecydujesz, znowu wyladujesz w doopie i to jeszcze z wieksza depresja. Pozdrawiam.

Witaj. Psycholog, terapeuta jest od tego zeby podnosic cisnienie. Lepiej do niego idz. Pozdrawiam

A zaczeła podwazac wizyte u tego psychiatry ktory stwierdzil dystymie, ze wie wszystko najlepiej, ze on jest najgorszy. Jesli ona bedzie musiala sie z nim konsultowac to mam poszukac sobie kogos innego. Ze dystymia jest modna i tak dalej i tak dalej.
Dziecinada troche dla mnie. Czlowiek przychodzi z prośba o pomoc a zamiast tego wysluchuje dziecinady  i przepychanek pomiedzy ludźmi z branży.
Wkurzyła mnie ta wizyta. Zero konstruktywizmu. Nic mi nie dała ta wizyta tak na prawdę. Bardzie wyszedłem rozgoryczony.

Poza tym odnioslem wrazenie ze to o czym jej mowilem nie robilo na niej wrazenia. Poczulem sie potraktowany po macoszemu.

Depress kiedy moja powiedziala mi, ze mam depresje z tendencja do maniakalnej ryczalam przez dwa dni. Nigdy czegos takiego nie mialam, nigdy tak zle sie nie czulam. Wpedzilo mnie w to kkzb, przemoc w zwiazku i fakt ze jestem ddd. To sa rzeczy z ktorych sie wychodzi. Musisz poukladac swoje zycie, Ty tkwisz w toksycznym zwiazku, jak masz sie lepiej poczuc?

Depress, jaki smarkacz, zdziecinnialy mezczyzna?! Jak sie zachowuje twoja zona, Bo dla mnie ona jest chora, osobowosc typu nienawidze cie - nie odchodz? Gdybym ja miala takiego faceta jak Ty w zyciu zlego slowa bym Na niego nie powiedziala a tym bardziej tak zgnoila. Jestes z toxyczna osoba, ktora cie niszczy, nie wspiera cie i jeszcze dobija gwozdz do trumny. Kiedy w koncu przestaniesz sie obwiniac i ruszysz do przodu? Jak wyladujesz w psychiatryku? Ona bedzie przynosic ci czekoladki i nowic jak bardzo cie kocha. Przeczytaj jeszcze raz twoj pierwszy post.

Zazdroszczę Ci odwagi do podjecia tego kroku. Mi póki co jej brak. Tymbardziej ze bede musial robic to oficjalnie. W majestacie prawa.  Trzasniecie drzwiami za soba nie wystarczy.

kattyen- oj tak znam ten ból.
depress- Posłuchaj w zdrowym związku nie musiałbyś pisać na forum, a te sprawy przedyskutowałbyś ze swoim partnerem. Nawet jeśli chcesz ratować małżeństwo to tymczasowa separacja jest chyba jedynym wyjściem, bo zbyt dużo w Tobie "nie wiem". Olśnienie przy małżonku nie przyjdzie ot tak. Myślę, że sam nie wiesz czego teraz chcesz, pogubiłeś się a to najlepsze danie dla nerwic i depresji. Tak czy siak, PAMIĘTAJ, że decyzję musisz podjąć SAM, nie bazuj na naszych WIZJACH tylko stwórz WŁASNĄ.

Wcale mnie to nie dziwi. Przydalyby cie male wakacje. Powodzenia.

Niby tak, ale ja tak bardzo zaangazowalem sie w nią, zaniedbujac siebie...ze odejsc od siebie znaczy dla mnie odejsc od niej.
Na razie zadnych formalnosci nie bede ruszal.

Musze znalezc w sobie sile i chec na to aby wyjechac. Tylko to poki co moge i jestem w stanie zrobic.

No i stało się....

Dziś podpisałem umowę na wynajem pokoju.
Zaczynam się powoli wyprowadzać.

To były ciężkie osiem miesięcy...

Jeszcze cięższe niż to co było dotychczas.

Padło tyle odrażających słów z obydwu stron. Aż mi się ręce trzęsą gdy to klepię w tą klawiaturę.
Tyle....szarpanin.....słownych, fizycznych.

Brak mi wsparcia bliskich. Co ważniejsze osoby w moim życiu mają do mnie żal....za to że nie umiem w sobie wskrzesić jakiegokolwiek uczucia....do kogoś kto nawet w zwykłej rozmowie, mówiąc spokojnie, potrafi powiedzieć coś na prawdę przykrego....tak rzucić tym bez skrupułów....

Sam też w tym czasie przekroczyłem granice, o które bym siebie nie posądzał....wstyd mi za to.

Nawet wylądowałem u wróżki....w akcie desperacji.

Tak źle jak teraz jeszcze nie było...

Niczego nie osiągneliśmy !!

Lata związku z którego ani nie ma potomstwa, ani majątku...ani miłości........kompletnie bezporduktywny. Przynosi jedynie żal, cierpienie wzajemne, brak szacunku, niespełnione plany obu stron,...tak odmienne jak się okazało.

Niby kiedyś marzyliśmy o tym samym, ale życie pokazało że mamy dwa odmienne podejścia do tego, oraz oczekiwania.

Mamy ciężkie charaktery....oboje.

Jakiś czas temu, może to Wam się wyda dziwne, złączyłem dwie pięści z sobą.
Lewą i prawą. Oświeciło mnie...

Zacząłem napierać lewą pięścią na prawą....
Potem odwrotnie....prawą na lewą...

Lecz gdy napierałem obiema, stałem w miejscu....kosztowało to wiele wysiłku...a nic się nie działo.

Nie mam już siły napierać....

Tym właśnie jest ten związek...

Dwoma pięściami które stoją w miejscu ... żadne nie odpuści. Do tego ma to bardzo destruktywny wpływ na mnie.

Tak więc teraz wiele rzeczy się dla mnie zmieni. Zaczyna się okres "podkulonego ogona".

Czy będzie mi lepiej w jakimś pokoiku? Zrobię kilka kroków w tył.....Na pewno jest to dla mnie strzał w pysk....

Czy on mnie przetrzeźwi.....nie wiem.

I`ve failed.

Możesz jaśniej?