wesoły temat shit testów, czyli jak znaleźć chlopaka

No to taka postawa, która opisujesz jest godna pochwały .
Tylko, że z postów facetów, które czytam, wywnioskowałam rzeczy odwrotne. Jest sporo rozważania tego, co kobiety mają na myśli, co znaczą ich zachowania. Wyczułam też nuty poczucia wyższości i pogardy wobec kobiet.
My kobiety w większości nie wiemy nic o jakimś pua, ale stwierdzenia typu "wszystkie kobiety", "każdy mężczyzna", od razu wzbudzają bunt u obu płci, bo ludzie wolą, gdy nie podważa się ich wyjątkowości. Tak na marginesie.

Btw. Nie ta to inna- czy to przypadkiem nie Ty zarzucałeś mi materializm/ głupotę (nie pamiętam), gdy powiedziałam, że jak nie ten to inny?

Zacząłem się interesować psychologią biznesu niedawno.Wcześniej nie znając tematu uważałem go a'priori za banialuki.
Teraz jestem w szoku jak łatwo można poprawić efektywność swojej pracy.Ale do rzeczy:
podstawą sukcesu jest uświadomienie sobie, że wszyscy jesteśmy tacy sami:).
Taki Bill Gates, Adaś Małysz czy Władimir Putin to taki sam człowiek jak ja i Ty.Tak samo je i sra za przeproszeniem.A jego sukces nie jest następstwem posiadania tajemnych mocy, tylko konkretnych działań, które może podjąć każdy człowiek.
To tak pokrótce, bo całe tomy na ten temat powstały.
Taka dygresja na dobranoc.

No ale ja Ci przecież nie imputuję kłamstwa, tylko nie od dziś wiadomo, że są osoby, które znakomicie radzą sobie na polu zawodowym, a na gruncie prywatnym kompletnie nie. Z Twojego opisu wynika, że Twoje koleżanki właśnie do takich osób się zaliczają - w pracy tygrys, po pracy myszka.

Niemniej było trochę tematów i rozmów na temat tego, jak to kobiety "mówią nie, a myślą tak" i zdecydowana większość użytkowników była zgodna, że takie kobiety są zwyczajnie emocjonalnie głupie, niedojrzałe, niepoważne i że takie zachowanie nie jest właściwe. Zupełnie nie wiem, dlaczego miałabym Twoją koleżankę oceniać inaczej, bo ma 2 fakultety i wypchane konto. Papierki i pieniądze nie stanowią o wartości ani dojrzałości człowieka.

Ode mnie też by nie było liścia, a co by było, to by zależało od tego, jak uparcie próbowałbyś przeforsować swoje, bo ja, skoro jasno dałam do zrozumienia, że czegoś nie chcę, wszystko jedno czy czegoś wypić, założyć, uprawiać seks - to bez znaczenia - to znaczy, że na to nie pozwolę. Najwyżej byśmy się pobili i na pewno nie byłoby to "z liścia", bo ja zaatakowana zwyczajnie się bronię.

Natomiast dlaczego w Twoim otoczeniu są same takie kobiety (czy tam zdecydowana większość)? Widać takie myszeczki podświadomie albo świadomie Ci odpowiadają i takie sobie wybierasz do zawierania znajomości. Mnie np. nie odpowiadają wcale i jak chwilę temu usiadłam i zastanowiłam się, która z lepiej znanych mi kobiet pozwoliłaby na coś takiego wobec siebie, to żadna nie przychodzi mi do głowy. Ja lubię osoby, które wiedzą czego chcą i potrafią odpowiadać za swoje słowa. Czasami się wszyscy mylimy, jasne. Możemy posłuchać dobrej rady, jasne. Ale zmuszać kogoś, bo "ja mam rację" - to z normalną, pewną siebie kobietą nie przejdzie.

Pitagoras - mam pytanie od mojej przyjaciółki. Jakie masz granice w zmuszaniu kogoś do czegoś? Próbujesz założyć jej ten sweter, a ona się wyrywa i co robisz? Wykręcisz jej rękę, przytrzymasz jakoś, przewrócisz na ziemię, uderzysz, jeśli schowa ręce? Kiedy byś sobie odpuścił? Przyjaciółka ma wątpliwości co do tego "broniła się jak ranny dzik" i stąd pytania.

Tzn wiesz, ja mogłabym namawiać słownie, poprosić, ale też nie ogarniam robienia czegoś SIŁĄ. Jeszcze rozumiem drugi przypadek z wychodzeniem poza barierkę, bo to było powiedzmy zagrożenie życia. Jak ja bym była na tyle (głupia? pijana?), żeby np. chcieć poskakać sobie po balustradzie mostu, to bym się nie dziwiła, że mnie ktoś tam ściągnie siłą bez bawienia się w podchody. Ale sweter?

Swoją drogą rozmowa z przyjaciółką przypomniała mi, jak kiedyś, z 10 lat temu, widziałam w restauracji jak chłopak chciał, żeby dziewczyna czegoś tam spróbowała z jego talerza. Ona nie chciała, on chwilę jej to pod nos podtykał, a potem chwycił za szyję i na siłę wepchnął do ust. Tamta dziewczyna miny nie miała za szczęśliwej, ale przy stoliku zostala, ogólnie na tym się skończyło. Dla mnie to abstrakcja kompletna, ja bym to na niego wypluła i mu dosunęła, a potem wyszła. I niech by tylko mnie spróbował zatrzymać.

Po co? Prawdopodobnie dlatego, że osoba zmuszająca uważa, że racja jest po jej stronie, więc działanie jest usprawiedliwione, wręcz słuszne. Kobieta mówi, ze czegoś chce albo nie chce, ale chce albo nie chce źle, więc dobrze jest ją zmusić do słusznego wyboru.

Ale serio nie umiesz sobie wyobrazić, że "w tej a tej sytuacji bym już sobie odpuścił", np. gdybyś musiał jej wykręcić ręce i przytrzymać albo przewrócić na ziemię?

Ale dorosła kobieta to nie dziecko, poza tym przy zdrowo wyrywającym się dziecku owszem - czasem przytrzymanie, położenie czy coś jest konieczne.

Pitagoras, ogólnie to moja przyjaciółka drążyła, bo ona była przekonana, że Twoja koleżanka w sumie nie miała nic przeciwko tej bluzie czy tam sweterkowi, a Ty byś de facto na siłę nic nie zrobił, że "szarpała się jak ranny dzik", to tylko takie wyrażenie kojarzące się niefortunnie. Ona uważała, że to było raczej na zasadzie owinąłeś ją bluzą, ona się trząchnęła, Ty ją znowu otuliłeś, a jakby się serio szarpała, to byś odpuścił. Uparła się, żeby się dopytać, bo wg niej... no jeśli mężczyzna serio walczy z kobietą siłą, żeby ją dosłownie ZMUSIĆ, to... no ma problem psychiczny.

PS.
Jak coś to ja się z nią nie zgadzam, uważam, że tu nie ma mowy o żadnych chorobach, a o zwykłym przeroście ego.

Jest. Gdybym miała np. schizofrenię, to bym ją miała, niezależnie od tego czy mnie i mojemu otoczeniu by ta schizofrenia przeszkadzała, czy nie. Jeśli Ty masz jakieś zaburzenie to masz, niezależnie od tego, czy Tobie i Twoim koleżankom przeszkadza.

Ujmę to tak - zdecydowanie NIE POWINNO TAK BYĆ.
Moim byłym partnerem był mistrz sztuk walk, głównie karate, mnie też trochę uczył. Na macie to on dla mnie był guru, mistrzem i słuchałam go bezwarunkowo, jak mówił skacz to skakałam nawet, jeśli mi się to wydawało głupie, bo w tej kwestii miałam do niego pełne zaufanie. Natomiast gdyby po zejściu z maty on próbował mi narzucić, jak mam się ubierać, to bym go śmiechem przewróciła, bo niby z jakiej racji próbuje się wtrącać w te sprawy?

Tak samo prof. X może być dla mnie autorytetem w kwestii np. psychologii jakiejś tam, bo wiem, że jest ekspertem od tego tematu i ufam jego opiniom, ale to zupełnie nie oznacza, że powinnam się bezwarunkowo słuchać również w innych kwestiach.

Tak samo jest w relacjach sado-masochistycznych: partner może być w łóżku dominujący, partnerka uległa (lub odwrotnie oczywiście) i to może być świetny związek, ale jeśli te dominująco-uległe relacje obejmują całe życie partnerów, to sytuacja robi się toksyczna. I tak dalej i tak dalej.

Ja zresztą mam podobnie - kiedy mam interwencję w przypadku próby samobójczej, ktoś stoi np. na parapecie, a ja mam tego kogoś z niego ściągnąć, to też się nie pieszczę, bo nie mam na to czasu, jak muszę to wydaję polecenia, rozstawiam ludzi po kątach i nie przejmuję się savoir-vivrem, ale nie przyszłoby mi nawet do głowy rozstawiać po kątach te same osoby na gruncie prywatnym np. na spotkaniu na kawę.

PS.
A wszechobowiązująca (czyli niezależnie od gruntu) relacja mistrz-uczennica jest dlatego toksyczna, że jedną stronę de facto w ogóle zwalnia od odpowiedzialności z jednej strony, z drugiej pozbawia możliwości decyzji. Człowiek przebywający długi czas w takiej relacji wpaja sobie, że decyzje de facto nie zależą od niego, że jego pragnienia się nie liczą, a liczy się tylko zadowolenie strony dominującej. Z kolei strona dominująca nie może sobie pozwolić na jakiekolwiek błędy, nawet drobne, bo w tym momencie upada jej mit o wszechwiedzy i autorytet błyskawicznie upada.