Mąż chce odejść... - Netkobiety.pl

Też przeżywałem takie myśli w swoim związku , była chwila że wolałem być poza domem , niż w domu z żoną i dziećmi  , ale jeżeli strona nie ma woli próby -szczególnie ta która oferuje odejście czy rozstanie to nie dobrze.   Jeżeli jednak nie dogadasz się i nie wykaże on woli którą ty stawiasz , przecież to warunki , on odchodzi więc Ty stawiasz warunki , to walcz o swoje.

Tak, juz ponad rok. W skrócie - w marcu się wyprowadził, w lipcu wyjechał za granicę. Przyjeżdża raz na jakiś czas (~co dwa miesiące na kilka dni): urodziny dzieciaków, święta. Jak jest to staram się nie kłócić, bo cóż to da. Można powiedzieć, że jak przyjeżdża to "wieje u nas normalnoscia rodzinną": wspólne śniadania, obiadki, wyjscia, no i raz na jakiś czas przypomina mi ze z nami koniec, żebym nie robiła sobie nadziei, bo przyjeżdża tylko do dzieci.
Pewnie, że cały czas go kocham, ale niestety (a może stety:-)) on już nie dla mnie. Staram się nie kontaktować, odciąć od niego, ale nie potrafię - wszystko mi jego przypomina, mamy tyle wspólnych wspomnień...
Wysyłam mu info co u nas, zdjęcia dzieciaków, on raz na jakiś czas coś odpisze i tyle...

Droga autorko, rozumiem twój ból, ale coś mi w tej twojej historii nie pasuje.

1. Dlaczego twój mąż odszedł z tak błahych powodów? Czy podejrzewasz u niego totalny brak umiejętności bycia ojciecm, mężem? W końcu ożenił się z tobą, ma z tobą 2 dzieci.

2. Jak było przed ślubem? Jaki dla ciebie był, jak żyliście? W jakim kontekście był zawierany ślub? Jak było po ślubie?

3. Gdzie on poszedł potem mieszkać? Byłaś tam? Dlaczego potem wyjechał? Wiedziałaś o tym, że ma takie plany? Co on robił w Polsce? A co robi tam?

4. Czy ty nam wszystko powiedziałaś. Czy odszedł od ciebie, bo miał już cie dość? Ja odeszłam od swojego mężczyzny, pomimo, że kochałam i nadal kocham, ale tak mi dał do wiwatu, że nie ma szans na kontynuowanie tej relacji.

Moje pytanie podstawowe, jest związane z jego motywacją. Czy ty ustaliłaś konkretny powód jego odejścia? Mi tego brakuje, ta opowieść, przynajmniej dla mnie, kryje drugie dno.

1. Czy uważasz, że odszedł, bo był niezdolny do bycia ojcem, mężem?

2. Czy uważasz, że ma jakieś zaburzenia?

3. Czy tak mu dałaś do wiwatu, że miał już dość?

4. Czy ustaliłaś, że on nie odszedł do innej kobiety? Ustaliłaś to na 100%?

Będzie dobrze. Wstaniesz na nogi, tylko otaczaj się teraz ludźmi, którzy mogą cie wesprzeć.

I jeszcze jedno. Nie wiem, czy dobrze robię, ale już niewiele w tym "związku" mogę zrobić. Zacytuję maila, który dostałam.
Przybliżając historię: napisałam, że go kocham, po czym dowiedziałam się, ze on definitywnie zakończył ten etap swojego życia. Odpowiedziałam, że nie mogę w to uwierzyć, że nie ma chwili, bym za nim nie tęskniła i że jest mi z tym ciężko.

Na to mi tak odpisał:
"Tak wiem,
rozumie Cie,
mi tez jest kurwsko ciezko,
jest mi przykro po tym Co dzis Tobie napisalem,
chcialbym byc teraz Twoim przyjacielem i pomoc jak przyjaciel bo po tylu razem spedzonych latach rozumie Cie i to dobrze , ale niestety jako partner odchodze i nie moge pelnic jednoczesnie tych dwoch funkcji.
Nie prosze Cie o wybaczenie bo tego nie da sie wybaczyc ale o przyjecie tych decyzji.
Pewnie mi nie uwierzysz ale ty przeczytalas maila dopiero wieczorem a ja od chwili jego napisania mam kurewsko zjebany dzien. Boli mnie to bardzo ze kogos krzywdze, latwiej chyba by bylo jak bys mnie nakryla z jakas laska wtedy nienawisc wzielaby gore. Boli mnie to bo krzywdze kogos kogo dobrze znam i nie chce Cie krzywdzic ale nie jestem w stanie byc Twoim partnerem.
Przepraszam."

Czekam na rady.

Powoli się przyzwyczajam do bycia samej, powoli zdaję sobie sprawę, że nie mam po co walczyć, bo nikogo do miłości się nie zmusi. Trudno mi zrozumieć mojego męża, ale wiem, że cytuję go "rozwód jest nieunikniony".
Najgorsze jest to, że cokolwiek robię, gdziekolwiek jestem, to przypominają mi się chwile spędzone z nim. Oglądam właśnie film i się cała rozkleiłam, bo x.lat temu oglądaliśmy go razem (wtedy rozkleiłam się na filmie, teraz mam inne powody).  I kolejny raz złamałam swoją zasadę: po czterech dniach niepisania do niego, wysłałam mu smsa. To było silniejsze ode mnie.

Zuza
ale po co piszesz?  Co to daje? Jesteś jak narkoman uzależniona. Też tak miałam. Zmieniłam sobie opis w telefonie na "po co?" I za każdym razem jak miałam zadzwonić lub napisać to czytałam to.

ja myślę że na bank on już ma nową rodzinę.

Tiaaa...
Bo to "COŚ" twoimi palcami stuka w klawisze telefonu.
Obsesja to obsesja.
Nie słyszałam, by udało się komuś wyjść z niej BEZ własnego udziału w walce... BEZ postawienia SPRZECIWU. Proś go dalej. Nie poniża to twej godności?
No to faktycznie, jak już zderzysz się z tą "niespodzianką" to może być jak zderzenie z rozpędzonym czołgiem... O co wówczas go poprosisz? O dobicie konającego? Wciąż starasz się wcisnąć część swego jestestwa w jego ręce (odpowiedzialność)... dobrze się to nie może skończyć

Mocne słowa, ale przynajmniej docierają do sedna.

A mnie wcale nie dziwi kryzys po urodzeniu się dziecka. Myślę, że najbardziej odczuwalny jest brak seksu dla nich. No bo przecież wcześniej byli w centrum i na każde zawołanie mieli kobietę, a teraz po porodzie nie dość ze hormony to jeszcze ogólne zmęczenie dochodzi. Wiem coś o tym. Obraz rodziny w dzisiejszych czasach jest bardzo wyidealizowany... A żona po porodzie z jednej strony ma się zajmować dziećmi, domem a z drugiej nadskakiwać panu i władcy i mieć ZAWSZE ochotę na seks. Tak. Nie ważne, że jedyne o czym marzymy to przyłożyć głowę do poduszki i zasnąć. To facet ma być w centrum, chwalony i zaopiekowany.

Uważam, że gość wykazał mega niedojrzałość. Macie przecież 2-mczne dziecko!!! Jakim trzeba być skrajnie nieodpowiedzialnym dupkiem, żeby w takim momencie zostawić kobietę. Ty się poważnie zastanów nad tym, czy w przyszłości np. w chorobie będziesz miała na kogo liczyć. Jak już takie robi cyrki...przy osesku.
Wiem jakie trudne jest wychowanie takiego malucha, bo sama mam dwoje dzieci i aktualnie nieciekawą sytuację... grożącą rozwodem... Jak mój mnie straszy (a robi to już wiele lat) to ja mu na to: "Jasne, już dziś składaj papiery". "Po co będziemy się oboje męczyć". On też pewnie myśli, że go będę prosić i czołgać się na kolanach. Ja się nie czołgam. I to jest jedyna rzecz, która w tej mojej sytuacji daje mi jakieś poczucie godności. (Choć sama nie odważyłam się złożyć papierów rozwodowych...)

TY też kochana absolutnie tego nie rób. Nie żebraj o miłość.

Zuza kobieta, która ma dzieci dobrze jak jest praktyczna - tak myślę.
Miłość, tęsknota to jedno, ale facet ma z tobą dwójkę dzieci no i jesteś jego żoną.
Jak sobie radzisz?
Pracujesz? Masz z kim zostawić dzieci, żeby np wyjść ze znajomymi i się zrelaksować.
Czy uważasz, że pieniądze, które przekazuje ci na prowadzenie domu i utrzymanie rodziny są wystarczające?
Radziłaś się prawnika co do ewentualnych rozwiązań?
Nic nie piszesz o zwykłych sprawach, z których jednak nasze życie się składa.
Człowiek jest chyba tak skonstruowany, że jednak tęskni za odwzajemnioną miłością, za czułością, bliskością.
Jeśli ktoś nie chce być z nami to moim zdaniem należy uszanować jego decyzję. 
Może jednak warto otworzyć się na nowe.

A co do kasy, to się umówiliśmy, że wszystkie koszty związane z dziećmi (większe zakupy, przedszkole, żłobek) i mieszkaniem dzielimy na pół. I tak co miesiąc wysyłam mu rozliczenie jaką kwotę musi mi przelać.
Prawnika się nie radziłam, bo mimo, że ogólnie jestem realistką mocno stąpającą po ziemi, w tej kwestii niestety ciągle żyję marzeniami...

Nie pisałem w Twoim wątku ale chciałby się odnieść do poniższego wpisu

Gdy przeczytałem Twój pierwszy wpis, rok temu, juz wtedy tak myślałem jak bet, ale nie chciałem "Szczuć".
Wg mnie jest inna kobieta w jego życiu. Ja jestem tego pewien.
Nawet nie próbuj go pytać bo Ci nie powie.
Moim zdaniem powinnaś złożyć pozew z orzekaniem o winie i powiedzieć "sprawdzam".
Albo go to otrzeźwi albo on odkryje karty.

pozdrawiam ciepło

Zuza: czytasz inne watki i nie zauważasz podobieństwa ? Twój jm manipuluje Tobą bo wie, ze go kochasz, Ty jeszcze go w tym utwierdzasz.
Ona ma ubaw po pachy, płaci Ci jakieś ochłapy i żyje z jakąś Panią X sobie wygodnie, a Ty w tym czasie zajmujesz się wszystkim. Odwiedza kiedy chce, bo mu np pasuje. I TY SIĘ GODZISZ NA TO ? Jesteś na etapie wypierania.
Tak, on Ciebie zdradza i mu tak wygodnie. Gdy pisałaś ostatni post on spał smacznie obok niej albo ją w tym czasie posuwał.
On wie, że gdybyś znała prawdę puściłabyś go w trąbę z ogromnymi alimentami na siebie i dzieci, więc przeciąga w nieskończoność.
Wcześniej czy później się rypnie i poznasz całą historię, jednak powinnaś wykonać ruch uprzedzający.
Nie powinnaś się wahać. Ile chcesz czekać ? Przecież on Ci wyraźnie powiedział "to se ne wrati".
Poczytaj watek Piotra, chcesz walczyć o taki "powrót" ?

Poryczałam się czytając te kilka ostatnich postów. A pewnie tak jest, a ja tracę niepotrzebnie czas, spalam się, zamiast "żyć nowym życiem". I przyznam jeszcze, że wczoraj zgodziłam się, by nocował u nas podczas jego pobytu. Spytał, czy ma czegoś szukać, czy ma spać u nas. Niby zrobiłam to dla córy, która od tygodnia mówi, że jak tata przyjedzie to z nim śpi.

I co ma zrobić? Co proponujesz do walki? Przeciez jest otwarta, przyjmuje meza, rozmawia. Moim zdaniem alimenty przede wszystkim. Reszta do uzgodnienia. Przyznam ze to zachowanie nietypowe chyba ze nie kochal. Do tego trudno się przyznać.

Współczuję Ci ..

Zgadzam się niestety .. o to za mąż ? Wyprowadził się, odwiedza dzieci kiedy mu się zachce , na pewno w celibacie nie żyje, daje marne grosze na dzieci ,nie interesuje się zŻONA!!! I to bez żadnych konsekwencji !złóż pozew rozwodowy z całkowitym orzekaniem o winie .na co czekasz powiedz ? Nie widzisz ze Twój MĄŻ od roku ma cię w.... ! Egoista bez serca

Zuza, czy nie masz już dość siebie katować i karać myśleniem o... niedojrzałym chłopaku, który ożenił się kiedyś z tobą i który z tobą ma dzieci, i nie jest odpowiedzialny, dla którego liczy się tylko jego wygoda i jego ego.
To facet, który chce eksperymentować, poznawać nowe, bawić się, który jest skoncentrowany na sobie.
Chcesz być z kimś kto oszukuje i jest nieodpowiedzialny- nie nadaje się do życia w rodzinie?

Zuza, zadbaj o swoje zdrowie psychiczne bo uzależniłaś się.

Co zrobiłaś realnie w sprawie alimentów, rozwodu?

Daj sobie szansę i spróbuj zmienić swoje życie. Wiem że łatwo jest mi to napisać, ale spróbuj złamać schematy. Może masz okazje by nawet kogoś poznać i zbudować z kimś fajną relację, tylko uciekasz przed tym.
I tak wystarczająco długo jesteś sama i dajesz sobie radę. Zawsze masz prawo do pomocy ze strony ojca dzieci oraz możesz prosić o pomoc krewnych.
Walcz o siebie, odetnij się od niego bo to ciebie wyzwoli i odczujesz ulgę i spokój, zaczniesz wreszcie żyć.

Zmiany w życiu są potrzebne, bo niosą rozwój. Poradzisz sobie z tym jak kiedyś poradziłaś z innymi relacjami, z osobami które są dla ciebie przeszłością.

Zuza.. minął juz rok. A Ty dalej jesteś w tym samym miejscu.. tak nie można .

Dlaczego pozwalasz na to żeby Twój mąż robił co chce i nie ponosil żadnych konsekwencji ??

Dlaczego sama masz się zająć domen i dziećmi ??

Przecież on przez ten rok w celibacie nie żył.. nie badz naiwna ! Obudź się w końcu !!!

Nie pozwalaj sobie na to co się dzieje JUŻ od rok..

Jest mi żal Ciebie , ale proszę zrób coś z tym !!

Wszyscy w koło mnie mają rację, powinnam żyć swoim życiem, przecież mogę być jeszcze szczęśliwa, czy to sama czy może z kimś. A ja na przekór wszystkim, walczę z wiatrakami. Jest mi mega przykro, że to mnie spotkało. (Wiem, większość z nas ma różne problemy, wiele osób tu na forum o wiele większe). Moje życie jest na totalnym zakręcie. Nie wiem dlaczego nie mogę przyjąć jego słów do siebie. Wiem, że on chce rozwodu, że nie wróci, a ja ciągle swoje. Marzę, by zasnąć i o nim zapomnieć. Obudzić się i nie pamiętać, że był w moim życiu ktoś taki. Wszyscy mi powtarzają, ze jestem dla niego za dobra, nie potrafię inaczej. Wiem, że znowu polecą na mnie gromy, ale ja go nie potrafię przestać kochać. Jestem wewnętrznie uzależniona od niego

Jak tu zacząć, by nie przeczytać od razu negatywnych uwag. Pewnie potępicie mnie zaraz, ale do rzeczy. Jakiś czas temu zaproponowałam mojemu mężowi przyjazd do niego na dwa tygodni mojego urlopu, z dziećmi oczywiście. Wówczas tego nie komentował. Teraz akurat przyjechał na weekend, kilka formalnych swoich spraw załatwić.  No i do tematu wrócił. Zaprosił nas do siebie, przede wszystkim dzieci, ale i mnie bo chciałby żebym sobie odpoczęła. Zaproponował, że mógłby po nas przyjechać i nas odwieźć, ale wszystko to pod jednym warunkiem: że nie będzie to dla mnie powodem do nadziei i że nie będę próbowała wykorzystać ten pobyt na zbliżenie się do niego.
Wróciliśmy do tematu jego odejścia. Ma do mnie wielki żal, że nie czuł się kochany, że miał mało seksu, nie było szczerych rozmów etc. Twierdzi, że jakbyśmy nie mieli ślubu, to może żylibyśmy teraz szczęśliwie. Ale na moje pytanie, czy to ja zmieniłam się tak bardzo po ślubie nie umiał odpowiedzieć (przypominam,że przed ślubem znaliśmy się/byliśmy parą/ 11 lat). Nie potrafił tez odpowiedzieć dlaczego tak długo to ciągnął, skoro mu nie pasowałam, dlaczego wcześniej nie zakończył tego związku. Usłyszałam tylko, że był głupi, że wszystko tak się działo jak oczekiwali inni, wszystko się działo poza nim. Stwierdził, że nie chce patrzeć na innych, że chce być szczęśliwy (chociaż póki co nie jest). Jest mu przykro, że nie może mi pomóc, czuje się niekomfortowo, że ja musze radzić sobie ze wszystkim, ale on do mnie nie wróci, bo już od długiego czasu mnie nie kocha.

Zuza ja ci powiem z własnego doświadczenia - pokaż mu, że już go nie kochasz podając o alimenty lub zaspokojenie potrzeb rodziny.Może z rozwodem na razie się wstrzymaj.Tylko jeśli już podasz to nie ustępuj.Nie opowiadaj mu o dzieciach, o sobie,a już w żadnym wypadku nie płacz i nie żal się jak ci ciężko.Jak będzie dzwonił, to zbywaj go byle czym i udawaj, że akurat masz gdzieś wyjść, czy po prostu nie masz czasu.Wierz mi, że jego postępowanie zmieni się, zobaczy że potrafisz mieć go gdzieś i o to chodzi.Do tej pory miał wszystko i to mu się z n u d z i ł o.Niech się zacznie zastanawiać, że może stracić naprawdę wszystko przez własną głupotę.Trzymaj się.

Zuza, Ty chyba nie zamierzasz pojechać?... Jeśli po tym wszystkim chciałabyś, żeby on wrócił, to tylko to co zbyt delikatna radzi może pomoc.

Wydaje mi się, ze wszyscy tutaj dobre mówią, mąż jest wygodny a jego wymówka jest dość krucha. Wszyscy rozumiemy że jest Ci ciężko i że na pewno Twoja psychika nie znosi tego najlepiej ale czy jest warto poświęcać swoje wartości dla kogoś kto pokazuje że już mu nie zależy ?
Jakie było jego podejście do Ciebie po tym jak wylądowaliście w łóżku ?  Jeśli potrafił zrobić dzieci to niech wie że musi potrafić je wychować, może on jeszcze nie dojrzał do założenia rodziny...
Zawsze jeszcze jest szansa na to że jak już dostanie co chciał ( czytaj - rozwód ) to założę się że zatęskni za tym co stracił, za swoją rodziną którą rozbił na własne życzenie.
Czy mąż wzbudza Twoje podejrzenia że za jego czynami stoi inna kobieta ?

Skoro tak chcesz i skoro właśnie tego chcesz - to powodzenia, baw się dobrze ...

Oj Zuza, Zuza chyba "lubisz" życie w roli ofiary i uzależnienia od prawie ex męża. Po co myślisz i analizujesz dlaczego mąż zgodził się na wspólny wyjazd. Zgodził się i już. Ty będziesz tam jako mama jego dzieci i jak prawie koleżanka, bo żoną jesteś tylko w dowodzie.
Nie rób sobie wciąż nadziei. Zajmij się sobą na wyjeździe i dziećmi i niczego nie próbuj, bo to żałosne z twojej strony tak nie szanować siebie. W kimś takim jak twj maz możesz wzbudzać litość, może pogardę?
Przepraszam za ostre sowa, ale otrząśnij się Zuza z tego marazmu.
i zgadzam się z IsaBella77  "Ale za 25-30 lat nie będziesz mogła już zrobić niczego ze swoim życiem, oprócz uświadomienia sobie, że je zmarnowałaś." T

zuza jestes mloda obarczona obowiazkami wszystko co najgorsze ciazy na twoich barkach malenkie dzieci,dom i ty sama w tym wszystkim ale nie daj sie walcz o swoje kopnij pana w dupe zeby go zabolalo dasz rade a to uwierz zaprocentuje powodzenia

A czemu to on ma być ten zły? Przecież to autorka postu się wprosila żeby do niego przyjechać. On jej nie daje nadziei a ona na siłę jej szuka. Ja tak to widzę

Gdybym potrafiła, to bym pstryknęła palcami i zapomniała o nim. Niestety dla mnie nie jest to łatwe i pewnie potrzebuję więcej czasu. Już dziś umiem sobie lepiej poradzić z tym, że jestem sama. Jeszcze kilka miesięcy temu ryczałam jak tylko pomyślałam o nim. Teraz zdarza się mi to rzadziej. Nie potrafię jednak przestać go kogoś. Był dla mnie wszystkim. Całkowicie zdaję sobie sprawę, że do miłości nikogo nie mogę zmusić. Zawiodłam go w pewnym sensie, nie zauważyłam, że się oddala na zawsze, nie czuł, że jestem cała za nim. Może dlatego teraz tak trudno mi powiedzieć koniec i kropka, brakuje mi go po prostu. Póki co czuję, że daleka droga przede mną.
A co do wyjazdu, to może i wrócę z wyjazdu rozwalona, ale przynajmniej dzieci będą szczęśliwe z tatą. Ja zamierzam cieszyć się wolnym.

Hej.

łatwo powiedzieć  odejdź lub zostań.

Zrób wszystko, żeby uratować swoje małżeństwo. Ale 1 warunek. Wyznacz czas. Po przekroczeniu tego czasu - KONIEC. Facetom trzeba określać ramy czasowe - dając mu odp ,, poczekam ile się da " -poczekasz ile się da.

Potem sama zrozumiesz, że nie skorzystał. Będzie bolało. Będziesz wyła do księżyca, rwała włosy, szukała winy w sobie. Minie.

Będzie bolało jak cholera. Długo. Bez litości. Poszukaj od razu psychologa bo nie pchniesz tematu.

Ale każdy kolejny dzień będzie krokiem. Milimetrowym - niezauważalnym , ale krokiem . Do poukładania WŁASNEGO ŻYCIA. Bo Ty jesteś najważniejsza.
I nic nie rób wbrew sobie . Chcesz wyrzucić tv przez okno - wyrzuć. Chcesz wywalić wszystkie jego rzeczy - wywal. Chociaż na chwile będzie Ci lepiej. Bo Twoje chwile są tu najważniejsze. Chcesz mu przywalić - przywal.

Jesteś najważniejsza bo potrzebna na tym naszym po...nym świecie jako szczęśliwa kobieta.

Łatwo nie będzie. Będzie trwało całą wieczność. Ale dasz rade. JA daje.

A faceci to kurwiarze. I nigdy nie dawaj ręki za żadnego. Ja też tak myslałam - teraz łaziłabym bez łba i ręki. To by dopiero było.

Jak coś pisz pisz pisz.

Zawsze możesz liczyć na nas.

rozumiem żal, uprzedzenia ... ale nie wiem czemu generalizujesz

czytam posty w moim wątku i w innych i nie wierzę, że tylu facetów jest tak nieodpowiedzialnych. Wiecie co mnie najbardziej boli, że pozwolił, że tak daleko nasz związek "zaszedł", a on wtedy bach, koniec tego. Skrzywdził w ten sposób naszą trójkę. Nie wierzę, że ot tak się zmieniłam i nagle nie czuł się kochany. Znamy się w końcu do teraz 17 lat', miał czas by poznać moje wady i zalety. I wszystko wskazuje na inną kobietę... Chociaż żadnych dowodów nie mam.
Teraz zastanawiam się, czy dobrze zrobiłam decydując się na ten wspólny wyjazd. Ale żadnych nadziei sobie nie robię, chyba powoli dociera do mnie to, że nie ma sensu o niego walczyć.