Mąż chce odejść... - Netkobiety.pl

Ryba, tak na marginesie, wierzysz, że tutaj nie ma innej kobiety?
Niekoniecznie kochanki, ale jakiegoś zauroczenia ?

I ja myślałam, że mi się trafił egzemplarz z zasadami

Wiesz, jak dla mnie to wygląda na zauroczenie - pewnie nawet obiekt westchnień nie ma pojęcia o tym, a co dopiero autorka wątku. Albo ja już taka "skrzywiona" jestem
Jak w In_ki stopce: wiem, co to za otwór.

Musiał być jakiś bodziec do odejścia, kobieta - nie podejrzewam, po ostatnich rozmowach stwierdzam, że to po prostu chęć realizacji siebie, samorozwój. Ja zajęłam się domem, dzieckiem, byłam mega szczęśliwa, że będziemy mieć drugie maleństwo, a on w tym czasie się oddalał, poszukiwał samego siebie i odnalazł ale już beze mnie na pokładzie. Poczuł się zepchnięty na drugi, trzeci tor, aż w końcu stwierdził, że należy zmienić kurs. Szkoda, że wcześniej tego nie zauważyłam i szkoda, że wówczas nie przyszedł i nie pogadał. Było, minęło.
Jestem tu i teraz, w miejscu, które samej mi trudno ocenić. Ostatnio usłyszałam, że nadal go korci, żeby wrócić, i jest jedyny pozytyw jaki usłyszałam, ale daje mi to iskierkę nadziei.
Czasem stwierdzam, że nie ma sensu walczyć, ale nie mogę sie poddać - kocham go i tyle.
Pewnie, dopadają mnie gorsze dni (już pisałam pozew rozwodowy, już pisałam mu, żeby po prostu spie... z mojego życia), ale staram się nie działać w emocjach. Czasami się jednak nie udaje i wówczas znowu się kłócimy.
Jestem typem osoby, która idealizuje świat i może dlatego widzę jakieś szanse, ale przecież już więcej stracić nie mogę.

zuza
to było więcej niż pewne, ze jest ktoś 3. Tak się zdarza w 99,99%. ja za mojego ex mogłaby się dac pokroić...cóż...

Pytanie tylko co dalej, co Ty z tym zrobisz bo to jest to na co masz wpływ, na nic więcej.

ciekawe co bys powiedziala raz na pol roku?

Tak to widać, ale można różnie interpretować, odczytywać.
Ja np. myślałam, że mój M po prostu już nie może tyle, co dawniej.
A nie chciałam go frustrować.
Chociaż źle czułam się z tym, jak mnie odsuwał, gdy zaczynałam się do niego kleić, to aby uniknąć spinania się przez niego aby stanąć na wysokości zadania, to głaskałam i mówiłam odpocznij sobie. BŁĄD.

typowo babskie gadanie!!! KURY. I to ze po facecie mozna poznac jak zdradza. zabarwia sie wtedy na kolor sino pomaranczowy jak papierek lakmusowy. Z jednej niczego sobie babki, a z drugiej kretynki jak malo. A ta co by sobie pewno reke dala obciac, chetnie to zrobie, niby ze mnie chirurg jak z koziej dupy reisentasza ale zrobie. I ta pewnosc w ocenie!, przenikliwosc do szpiku kosci i ta pewnosc jak dalej postepowac, jedna rada lepsza od drugiej. Kiedys sie wkurzalem ze jakies takie wajajace tu pisaly, nieszczesliwe niebozatka, Ale jak teraz te idiotyczne konkrety slysze to wole jednak te wajajace.

Zuza TY tez jakas niezdecydowana, juz pozew rozwodowy pisala, ale kocha nie moze!
Dobrze Ci pisza jest ktos trzeci bierz za pewnik, pier..ol wszystko. Pisalas pozew? mam nadzieje ze na kompie i jest gdzies zabunkrowany. tylko odszukac i wydrukowac.

Co to za gadanie ze poszedl szukac siebie? co zgubil sie? "Poczul sie odstawiony na drugi trzeci tor."  No pewno a jak Ty myslalas? Potwierdzasz tylko te zle teorie ze jak baba juz swoja prokreacje ma to na co jej facet? Murzyn zrobil swoje, murzyn moze odejsc. "Szkoda ze z tym do mnie nie przuyszedl".  Mial przyjsc do Ciebie? A nie byl?

Wez juz Zuza wyluzuj, bo z rad to znajdziesz tu tylko przepis jak wode z mozgu zrobic..
Wrzuc na rozwod, zadbaj o dobre alimenty i szafa gra.

Ono, TEO dokładnie da się poznać:)
Postawiłam się na jego miejscu. Nie wiem, może niejasno piszę. To nie jest wróżenie z fusów. Może bardziej logika.

TEO50
Jak trafiłam na to forum i poprosiłam o poradę, to od razu ktoś zauważył, że ja mam właściwie obrany kierunek.
Ale pod wpływem różnych uwag i spostrzeżeń zaczęłam się zastanawiać czy ja świadomie ten kierunek obrałam, dlaczego właśnie ten, czy on rzeczywiście mi pasuje.
Może to dziwne, ale dzięki temu poczułam, że moje życie jest MOJE i szkoda tracić czasu na realizowanie scenariusza, który gdzieś w młodym wieku został mi zaszczepiony.
Różne punkty widzenia, które tutaj otrzymałam pozwoliły mi bardziej świadomie podjąć decyzje.
Bo finalnie, moje działania zależą ode mnie, od moich decyzji.
To ja muszę oddzielić ziarno od plew, chociaż ziaren czasami bywa bardzo niewiele.

Tak samo Ty Zuza, sama musisz zdecydować, czego tak naprawdę chcesz, jakiego związku oczekujesz, jaki da Tobie szczęście.
Nikt Twojego życia za Ciebie nie przeżyje.
Co chcesz zobaczyć, jak kiedyś za parędziesiąt lat będziesz opuszczała ten padół łez?
Było fajnie, bo miałam męża i małżeństwo?
Czy było fajnie, bo w małżeństwie byłam szczęśliwa i spełniona oraz kochałam z całego serca.
Oczywiście w powyższym przykładzie ograniczyłam się do związku, ale to dotyczy całości naszego życia.
Tego, żeby przeżyć je świadomie.

Przyszłość,
hm, wiesz co, pewno miedzy nami taka roznica ze ja sobie kierunek sam obieram dla siebie. Oczywiscie te watpliwosci mam czy dobrze go obralem, ale zazwyczaj wiem czego chce? Tak oceniam Zuze, u Kobiety cos sie stalo a ona sobie juz przemyslala pewne sprawy. Jej pierwszy post wskazuje na to ze nie wpada tu w panice ze jej sie swiat wali, ale zdaje w miare spokojna relacje z podanym rozwiazaniem. Jakos tak sie u mnie zlozylo ze chyba 2 czy 3 kursy przeszedlem na temat "rozwiazywanie problemow" itp. Schematycznie pierwszy post Zuzy wyglada na to ze podeszla do tego zgodnie z tym co mnie uczono, moze w sposob troche laicki ale jednak dobry, wiecej w tym instynktu niz racjonalnosci ale jest ok.

Nie zamierzam z Toba dyskutowac na temat oczywistych rzeczy
Twoje zycie jest Twoje i niczyje inne, przyklady mozna by mnozyc. Wiesz moze w tym momencie tez patrze oczami TEO i wymagam od innych tego samego. Po prostu wymagajacy jestem..

Myślę, że to co Ty nazywasz instynktem, to ja nazywam wpojonym scenariuszem.
I to jest różnica między nami.
Co do reszty jestem z tym OK

In_ka może słabe było

warto jest zawsze, nawet dla tego powodu ze kiedys sobie sama powiesz, tak ja chcialem.
Szanse, trudno ocenic, to zalezy od wielu czynnikow. Z mojego doswiadczenia wynika, ze czasami jest na reperacje juz za pozno. Oby u Ciebie nie bylo za pozno.
Zycze Ci wszystkiego dobrego i zebys potarla do Twojego celu. Przypomnij sobie, przypomnij jemu jak mialo byc. Wiesz jak bedzie potrzebowal mnostwo czasu, do namyslu to gorzej, dopoki ze soba rozmawiacie doputy sa szanse. Jak oboje odpuscicie, znikna.
Zuza, jak czytam co pisalas, to sobie tak mysle ze nie zwalasz wine tylko na niego. Moze mu o tym powiesz. Jakby popatrzec na malzenstwo ze cos sie chce w zyciu ugrac, to pamietaj jestescie Team, i tylko macie szanse ugrac jako Teamplayer. Kazdy z osobna, to tylko porazka zaprogramowana.
Z 3 krokow do przodu i dwoch do tylu pozostaje jeden do przodu, wiec posowasz sie do przodu..., pomysl ile lat posowalas sie do tylu i jaka droga przed wami by przynajmniej dojsc do punku wyjscia.
Masz ciezko, wiem, ale wierze w pomyslne zakonczenie tej historii. Najwazniejsze ze chcesz z nim byc. zapytaj czy on chce byc z Toba, ale nie miedzy sniadanim i zmienianiem pieluch..
Pozdrawiam Cie, i wiedz ze przynajmniej ja trzymam kciuki

Zuzka,
Piszesz, że to Twoja walka.
A o co walczysz?
Żeby on po prostu był?
A gdzie Ty w tym wszystkim jesteś?
Wiem, że Twoje wyobrażenie przyszłego życia rozpływa się w dali.
Ale zastanów się jakiego związku chcesz, co będzie jego osią.
Chciałabym Cię teraz przytulić, bo wiem, że cierpisz.

Aleksandra81: gdzieś mam to co ludzie powiedzą, niech gadają co im się podoba i zajrzą co się w ich gniazdkach dzieje; nie robię nic na pokaz.
Przyszłość: jakbym chciała żeby tylko był, to bym pewnie nowe krzesło kupiła i też by było:). Wiem, że odbudować nasz związek będzie mega trudno, ale warto walczyć.
Bet: czy to źle, że jestem kobietą walczącą o faceta. Nie rozumiem: facet może walczyć o kobietę, ale odwrotnie to już nie wypada? Oprócz tego że walczę, to uwierz ma do kogo wracać: jest osobowość, charakterek, ciałko, etc.

Zuza: Ja Cię rozumiem i trzymam kciuki. Nie musisz się tłumaczyć z tego, ze tak postępujesz, tak czujesz w czasach obecnych gdy dla wielu pojęcie małżeństwa jest abstrakcją lub wyłącznie jednym z wielu etapów życia.
To nie Ty źle postępujesz lecz Twój mąż, nie powinnaś mieć wyrzutów, ŻADNYCH !

OT

Aleksandro: można odnieść wrażenie, że ta dewiza Ci przyświeca na co dzień ale na pewno w momencie gdy tworzyłaś swój post.

Są jakies konkretne efekty, rozmawiacie,spotykacie sie,idzie cos do przodu?zycze powodzenia i rob tak jak chcesz,nie przejmuj sie opiniami

Zuza napisała:Ale ja nie po to wychodziłam za niego, by teraz dać mu tak odejść.
Ze swojego "podwórka" wiem,że nie można czekać w nieskonczoność na podjęcie decyzji przez TŻ. Mój małżonek 2 lata temu  przed urlopem też tak mi zrobił, nie wrócił do domu po pracy i wysłał mi sms że nie wraca i już. Nie było go w domu w sumie 4 dni. Na drugi dzień po sms wysłałam mu e-mail z pozwem rozwodowy,którego wstęp zawieraly moje odczucia z całej tej sytuacji. Zostawilam w "pozwie" miejsce na kwotę alimentów na syna do wpisania przez niego. Dałam mu czas na przemyślenie na okres pobytu ze mną i z synem na wczasach. Wrócił i został, ale mieliśmy po wczasach jeszcze spotkanie u psychoterapeuty na którym sie pokłóciliśmy.Usłyszał ode mnie że nie będę za WSZELKĄ CENĘ ratować tego związku,ze jak nie -to NIE! Byłam gotowa na wszystko, bo strasznie mnie upokorzył swoim zachowaniem. Jesteśmy ze sobą dalej i od tamtej pory nie rozmawialiśmy już więcej na ten temat. Owszem pojawiają się zgrzyty.On jest w moim mniemaniu niedojrzałym psychofagiem bo zbyle czego robi awantury. Ja natomiast nie potrafię zapomnieć krzywd. Ale po ostatniej jego awanturze powiedziałm dość! Mogę żyć bez niego,dam sobie radę. Jego złość jest dla nas niszcząca, więc nie dam mu już szansy. Teraz gdyby odszedł ode mnie nic bym już nie robiła, bo trzeba siebie szanować i mieć święty spokój, niż męczyć się. Życie zbyt piękne i krótkie jest. :-)
Więc dziewczyno przemyśl sobie i poukładaj wszystko w głowie.
Zobacz Zuza jakie twój mąż ma korzyści nie mieszkając z tobą- żyje jak singiel- beztrosko,nie ma żadnych obowiązków wobec dzieci i domu. Superrrrrr!
Moim skromnym zdaniem taki facet potrzebuje żony Zołzy. Także nie można przy nim płakać, błagać go, szukać kontaktu z nim chyba,ze ma to być  wywiązywanie się z obowiązków Ojca. On nie powinien przyjeżdżać sobie do domu kiedy chce tylko w ustalonych godzinach w celu sprawowania opieki nad dziećmi i ma pomagać. A Ty dziewczyno w tym czasie: kometyczka,fryzjer, koleżanki (najlepiej jeszcze wyjścia wieczorem na imprezę zeby musiał z dziećmi zostać na noc-tak kilka razy). A ciebie zawsze powinien widzieć wesołą, zadbaną,zadowoloną i chłodną. Jeżeli nie ma kochanki to zobaczysz jak szybko mu się odmieni, szybko dojrzeje i wydorośleje. Szukaj wsparcia w swoim otoczeniu i głowa do góry.:-)

nie martw sie, ja też dostaję smsa, zebym zrozumiała, że jest za późno to nic nie da, to koniec, rozstańmy sie jak ludzie a ja nadal się łudzę i czekam, wprowadziłam wyzwanie 40 dniowe, jestem na 3 dniu, i od meza usłyszalam ale ja nic niechcę i wyszedł, ..... ale ja sie nadal łudzę, ze to się daa wszystko naprawić, trzymaj się Zuza

Zuzia... a czy przez ten miesiac, prze ten czas podczas którego nie ma Was, usłyszałaś od Niego, jakiś tekst... zdanie... słowo choć... że "niedługo wróci do was" ? Albo że On się pogubił, potrzebuje czasu i chce tak poukładać swoją głowę, serce, by wrócić? Albo wyczuwasz między wierszami, że jest "ta szansa", że będzie walczył o Ciebie? Że CHCIAŁBY ? Sam z siebie CHCIAŁBY ?

Nie piszę tego złośliwie - nie to jest moim celem
Zastanawiam się tylko, na jakich przesłaniach, obserwacjach, dowodach można budować swoje "wrażenie że jest się razem" (z przyjaciółmi często rozmawia się tak jak z partnerem, blisko, sekretnie, ze zrozumieniem...) i poczucie że wróci. Ja oczywiście nie neguję PRZECZUCIA... bo wierzę, że jest coś takiego i że ma "moc" i może nas "spokojnie prowadzić" do jakiegoś celu i pozwala "żyć normalnie". Ale wtedy, gdy np. dwoje ludzi chce być ze sobą, ale trzeba najpierw pokonać jakieś przeszkody (uporządkować przeszłość osobistą czy wspólną, albo przejść terapię, albo właśnie poukładać sobie wszystko w głowie, wyprowadzając się na jakiś czas, albo ... ).
Ale wtedy kiedy chce tylko jedna osoba? A od drugiej słyszy, no to co Ty słyszysz :  "żeby dotarło do mnie, że nie jesteśmy już razem" ...?
To wtedy na czym budowane jest to PRZECZUCIE?

pozdrawiam i przepraszam, jeśli uraziłam

właśnie sprawdzam smsy, maile, próbuję znaleźć coś pozytywnego, coś między wierszami, że może to jednak nie koniec, że może jest jeszcze szansa. I co? i nie mogę tego znaleźć. Ale jest coś innego, co ja (tak wiem, ta naiwna) uważa za światełko w tunelu: są słowa "dziękuję" za moje opanowanie i rozsądek, za zdjęcia dzieci, które mu na bieżąco wysyłam, są słowa, które mówią, że jest wkurzony na nas (nie tylko na mnie), że stało się co stało, są rozmowy o tym co u nas, co u niego i to nie 5.minutowe, ale półgodzinne. Wiem też, że ja bardzo tego chcę i pewnie dlatego próbuję w naszych rozmowach wyszukać nadziei. Ktokolwiek inny by tego posłuchał, poczytał, to by nie znalazł ani krzty nadziei. Ktokolwiek inny po wysłuchaniu i przeczytaniu, powiedziałby dziewczyno daj sobie spokój, nie widzisz, że on nie chce być razem z Tobą, nikogo nie zmusisz do miłości.
Ogólnie jestem racjonalna, mocno stąpam po ziemi, ale w tym przypadku całkowicie się rozklejam.
A co do rozwodu, to co on mi da, nie potrzebuję papieru, który jedynie potwierdzi sytuację, która jest w tej chwili. Póki co uzgodniliśmy podział wydatków i tyle.

mija kolejny miesiąc, a ja cały czas nie mogę sobie poradzić. Mąż mi nie daje żadnych złudzeń, że wróci, a ja nie potrafię sobie z tym poradzić. Wieczorami ryczę jak wół, wszystko kręci się wokół niego - sprawdzam tel czy nie wysłał smsa, czy nie dzwonił, sprawdzam pocztę. A tam nic... no chyba że dzwoni do dzieciaków i tyle. Poprosiłam go by dał jeszcze szansę temu związkowi, ale on o niczym nie chce słyszeć. Pewnie napiszecie, żebym szanowała siebie, zajęła się sobą i dziećmi, nie patrzyła w przeszłość, tylko żyła tym co będzie - próbuję, ale nie potrafię. Męczy mnie taki stan, ale nie mogę się z niego wyzwolić.

In_ka sorrki ale zagubiłem ten wątek i dlatego wcześniej nie odpisałem.
Powiem Ci tylko jedno.
Można wypić beczkę piwa, wina etc., ale jak nie ma uczuć, nie ma chemii, to nic z tego nie będzie.
Ja już jestem starszy pan i wierz mi, że cały czas adoruję swoja żonę.
Chodzimy na piwo, chodzimy na keebaba, jak wraca z pracy to wychodzę po nią i na nią czekam.
Kiedyś tego nie robiłem i bardzo żałuję.
Ona (moja żona ) jest dla mnie najważniejszą istotą w życiu.
A co jest najważniejsze?
To jest to, że widzę, iż ona to widzi i docenia.
W kim mam mieć wsparcie jak w nie w żonie?
Kochanki nie szukam ( ale był okres kiedy z tymi sprawami było źle).
Ja sam się dziwię, że można tak długo kochać kobietę.
Ona (moja żona ) dała mi wszystko.
Dała mi miłość, dała mi oddanie, dała mi dziecko.
To czego ja jeszcze mogę chcieć?
Chcę tylko jej.
Chcę czuć jej piękny zapach, chcę czuć jej ciepło jak kładziemy się spać.

Zuza - dosyć pospiesznie przejrzałam twój wątek. Myślę,że twój mąż kogoś ma, chyba,że już to odkryłaś ?
Mój wątek też jest tutaj. Dokładnie zaczyna się tak samo jak twój, tyle,że u nas 12 lat małżenstwa..Mąż wyprowadził się w czerwcu, mowil identyczne teksty. Potem jeszcze karmił mnie różnymi kłamstwami przez jakiś czas, albo rzucał jakieś hasła, które miały zrobić mi nadzieję. Do końca nie wierzyłam,że on kogoś ma...nie on, nigdy mnie nie zdradził. Ciągle myślałam, gdzie jest co robi..to był koszmar. Dwa tygodnie temu umarłam po raz kolejny, zupełnie przez przypadek odkryłam,że mieszka z kobietą i jej dzieckiem. Do tego z kobietą, którą znałam od dziecka ( z mojej rodzinnej ulicy). Myślę,że on nigdy by się nie przyznał i tak nadal tkwiłabym w zawieszeniu.
Odciął się ode mnie i od dzieci prawie całkowicie.
Nadal ciężki mi w to uwierzyć, ale niestety life is brutal. Wiem,że muszę się z tym pogodzić. Moje życie teraz to jednak wielka huśtawka emocji.

I wiesz co, chyba nie sama zdrada boli mnie najbardziej w tym wszystkim, tylko ta cała otoczka. Te wszystkie kłamstwa, które mi wciskał. Też pytałam się go wielokrotnie czy kogoś ma i też się wypierał, kłamał mi w oczy.

Trzymaj się, my kobiety jesteśmy silne, przetrwamy to. Mamy dzieci, mamy dla kogo żyć.
A oni..pamiętaj,że karma wraca do człowieka podwójnie, po za tym budowanie szczęścia na cudzym nieszczęściu szybko się kończy.

zuza
no to super, obrałaś chyba najgorszą drogą z możliwych bo oszukujesz samą siebie...wiesz gdzie to prowadzi...na pewno nie do szczęśliwego życia. Ogarnij się.

Priw.

Zuza, dlaczego chcesz coś udawać przed dziećmi?
Nie możesz spędzić części świąt tylko z dziećmi i ze swoją rodziną?
Po co się tak "katujesz" i zapraszasz ex-męża skoro ty go nie obchodzisz- bo on nie chce do ciebie wrócić ?
Nie uważasz że już pora uporządkować swoje życie i iść do przodu, zakończyć ten "toksyczny" dla ciebie układ? 
Ze swoimi uczuciami, żalem możesz nie poradzić sobie sama jak możesz to poszukaj dla siebie pomocy psychologa. Pozdrawiam cieplutko 

zuza
Przepraszam to Ty robisz to dzieciom? Nie!To on to zrobił dzieciom, mając gdzieś ich uczucia. Lepiej na kłamstwie oprzeć całe życie? Ile tak będziesz jeszcze udawać dla dobrego ogółu i kryć go dlatego że on myślał fiutkiem zamiast mózgiem?

To Twoje życie i nikt go za ciebie nie przeżyje.

Nie wiem czy jest, nie spotkałam. Ja radziłam się psychologa, dziecięcego też. Jednogłośnie mówią, ze dziecko musi wiedzieć na tyle na ile jest w stanie zrozumieć.

Moja córka miała skończone 5 lat, a syn 2 jak ex się wyprowadził. Powiedziałam ex, że jeśli razem nie usiądziemy i nie przeprowadzimy rozmowy - że tata nie kocha mamy i nie chcą z nią dalej mieszkać i się wyprowadza to ja to zrobię sama, a wtedy nie ma wpływu na to co dzieci usłyszą. Zrobił to, ja byłam i słuchałam, zapewniliśmy ich obydwoje, ze nie było to ich winą i że ich kochamy oboje.

no tak, taka rozmowa jeszcze jest przed nami - kolejny trudny krok.

"Twoja tęsknota opóźni mój przyjazd" ??? Co miało znaczyć? czy nie dostrzegasz, ze Twój mąż bawi się Twoim cierpieniem. Jest przekonany, że w każdym momencie przyjmiesz go z otwartymi ramionami, to zakrawa na sadyzm. Zuza, rozumiem, że jest ci ciężko, zostawił Cię z dwójką maleńkich dzieci i nie dość, że nie ma facet skrupułów, to jeszcze z Tobą pogrywa.
"Twoja tęsknota opóźni mój przyjazd" jak to rozumieć; jestem pewien, że za mną tęsknisz, to dobrze, potęsknij jeszcze, lubię, gdy jest ci przykro.
Zuza, nie tłumacz się córką, ona jest malutka, przyjmie to co jej powiesz. Ty jesteś dla niej najważniejsza. Może zrób postanowienie noworoczne i zacznij odkochiwać się w tym okropnym człowieku.

jak zaczynałam pisać na forum, wierzyłam, że za jakiś czas napiszę, że nam się udało, że odbudowaliśmy na nowo nasz związek, że pracujemy nad nim. Dziś wiem, że była to tylko mrzonka...