Przebaczam-jak to latwo powiedziec....

To nie jest dziecinne bo jeśli ktoś sam by nie wybaczył kobiecie gdyby znalazł się na jej miejscu to jaki w ogóle jest sens przebaczania

Nie

Ale dostałem z góry wytyczne od kogoś z emailem awdqf21f32@gmail.com

Oj Mazgaj, wiem ze mnie nie znasz, ja siebie tez jeszcze nie umiem zidentyfikowac -ale wiem i Ty tez powinienes-ze Maz mnie zna 30 lat i wie ze nawet teraz, po tym co mi zrobil ja swoje zasady mam a przede wszystkim mam swoja dume i nigdy bym sie do takiego Niveau nie znizyla.
Poza tym to dziecko by bylo zawsze moje ....

Dzis mija rok od kiedy dowiedzialam sie o zdradzie. Co sie zmienilo w mym zyciu....wszystko a
najbardziej ja. To nie ta sama kobieta co kiedys,wesola,spontaniczna a przedewszystkim ufajaca, wypelniona miloscia i wierzaca w wielka, jedyna milosc...teraz...tez kocham-bo gdyby nie to wielkie uczucie ktore zaiskrzylo 30 lat temu ....To nie bylo by mnie...nas. Do dzis jednak szukam siebie i sposobu na zycie po zdradzie. Rok, rok ktory minol powoli, rokw ktorym kazdy poranek, dzien, wieczor nasiakniety byl pietnem zdrady, rok w ktorym bylo wiecej pytan niz odpowiedzi, mysli samobujcze, depresja, choroby, zwatpienia w Boga i ludzi, bol, lzy...ale zyje i wzmagam sie z zyciem by sie nie poddac, szukam i powoli, bardzo powoli zaczynam odbijac sie od dna, a wlasciwie to daje sobie pomoc. Moj M stara sie wynagrodzic to wszystko co zostalo mi zabrane lub zranione
Oboje wiemy ze nigdy juz nie bedzie tak jak kiedys, wazne by sie udalo....to dla nas obojga najgorsza zyciowa porazka, skaza ktora juz zawsze bedzie, ktora bedzie nas w jakis sposob dzielic ale tez uswiadamiac ile nasze uczucie jest w stanie udzwignac, ile my jestesmy warci dla siebie i ze nasza milosc jest bezcenna choc krucha..
To ze wybaczylam nie znaczy ze zapomnialam(Tak jak pisala Endaluzja).Ale gdybym nie dala M szansy a on  by nie pokazal jak mu na nas zalezy i ze zaluje to by nas nie bylo. Pozostaly by tylko wpomnienia po naszym pieknym, szczesliwym zyciu ...
Wszystko byloby juz na dobrej drodze i moglabym powiedziec duzo, duzo dalej gdyby nie me czarne mysli, wspomnienia, skojarzenia...to jest COS  co doprowadza mnie do obledu, dlaczego nie umie poradzic sobie ze swymi myslami, dlaczego nie umie ich odstawic na boczny tor i poprostu zaczac zyc TU i teraz nie sprowadzajac wszystkich mysli i wydarzen do tego jednego tematu zdrady....czy te mysli juz zawsze beda po kazdym przebudzeniu ta pierwsza mysla i potem towarzyszyc przez caly dzien??? Naprawde chce sie od tego uwolnic, pozbyc...ale jak, nawet psycholog nie potrafi pomoc... a ja sie boje ze nie dam rady tak  zyc przez reszte zycia a co gorsza ze zniszcze TO co zaczynamy budowac od nowa...