tajemnicza75 napisał/a:Dżdżo> osoby z większa wrażliwością odbierają takie smutne historie inaczej... tak dosłownie, dobitnie. Moja młoda się identyfikuje z postaciami, potem płacze, przeżywa, spać nie może... . Smutek jest ok ale jeśli go za dużo (lub podparty szczegółowymi opisami dramatycznych/tragicznych zdarzeń) to przygnębia, a książka ma ją raczej podtrzymać i wesprzeć. Dlatego Pędrak mi się z recenzji spodobał.... bo piszą, że bohater jest nieco inny niż wszyscy, nietolerowany, a radzi sobie humorem i dystansem. ... generalnie- super
.
Pozostałe pozycje książkowe sprawdzę jutro.
Przepraszam, bo to co powiedziałem rzeczywiście zabrzmiało, jakbym mimo wszystko przekonywał do Vesaasa. Rozumiem, że to nie powinny być książki zasmucające. Chociaż zastanawiam się jeszcze nad "Pałacem lodowym" tegoż Vesaasa. Książka o przyjaźni dwóch dziewczynek. Jedna z nich jest inna, wyróżniająca się z grupy swoim wycofaniem... Druga jest przebojowa, lubiana przez wszystkich. Możliwe, że z którąś z nich utożsamiałaby się Twoja dziewczynka. Ale... jest tam śmierć.
Ja sam byłem i wciąż jestem chyba nadwrażliwy. Gdy czytałem "Ostatnią granicę", łzy płyneły z oczu. Mimo wszystko chyba raczej i ten Pałac lodowy to zły pomysł. Jesli chcesz, mogę wysłać Ci fragmenty zeskanowane na próbę. Np "Modrej krainy" albo innej książki, która przyszła mi do głowy - "Epifanie" Imantsa Ziedonisa.
Zresztą fragment "Epifanii" mogę i tu na szybko podać:
" Spod asfaltowej nawierzchni wysuwają łby kamienie, rozglądają się, czy nie jedzie samochód, i po kolei znikają w najbliższej bramie. Dziś jest Wielki Dzień Emigracji Kamieni. Olbrzymie tłumy kamieni opuszczają miasto. Przy przejeździe kolejowym w Babiite utworzył się zator, długi pochód kamieni ciągnie do Vecaaki i dalej szosą tallińską do Skulte, Tuuja i Kurmrags. Kamienie weszły do morza, stoją w wodzie i niebieskimi kamiennymi oczyma patrzą w słońce. A z morza wychodzą te morskie, z długimi zielonymi brodami wodorostów, i nie wiedzą jeszcze, w którą stronę się udać. Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma. Kto wie, może zaskroniec, owinięty wokół polnego kamienia, cieplejszy jest od wegorza, który oplata kamień w zatoce morskiej?
A może łąka piękniej kwitnie, niż woda?
Kamienie, jak ogromne żółwie, wypełzają z morza na plażę. Widzę, jak wiekie jest ich niezadowolenie. Rzeki wrą, jak w czasie tarła, plecy kamieni to ukazują się, to nikną pod wodą. Kamienie porzucają wodospady i progi rzeczne i poprzez lasy, poprzez pola docierają do szos. Dlaczego na szosach nie ma wodospadów? Dlaczego samochody suną jak pchły wodne, nie mącąc powierzchni? Kładę rękę na czole mojego kamienia i czuję, że jest zdenerwowany. Oddycha jak w febrze, gorączka mu rośnie i spada na przemian.
Przemawiam do niego:
- Nie musisz nigdzie iść. Jesteś kamieniem na swoim miejscu. Żaden kamień nie ma miejsca tak pięknego.
Lecz kamienie są podniecone. Dobrze jest tam, gdzie nas nie ma. Ich podniecenie udziela się mojemu. Tysiące polnych kamieni stoi w kolejce przed sklepem jubilera. Słyszały, że podobno w zegarkach i pierścionkach także są kamienie. Prowincjonalni szaraczkowie wypytują kamień w zegarku:
- Niechże pan nam wyjawi, jak się pan tam dostał? Miał pan znajomości u zegarmistrza?
Pełne uroku kamienie z zielonych miedz i gajów każą u fryzjera farbować swoje mchy i wychodzą uczesane na jedno kopyto. Otulane dawniej aromatem polnych ziół, wychowane w cieniu lip i chmielu kamienie wychodzą z zakładu fryzjerskiego i pachną wodą kolońską ''Chypre''.
- Nigdzie nie musisz iść, ty mój dobry, ty mój ciepły - mówię do swojego. - Spójrz, wkrótce wokół ciebie zakwitnie żyto. Wysiewa się je od wieków.
Lecz on nie patrzy na kłosy żyta, patrzy tylko na ślady odciśnięte przez kamienie, które odeszły.
A na moim ręku niecierpliwie porusza się zegarek. Słyszę poprzez tykanie sekundnika, jak agituje jeden z kamyczków ośki:
- My, arystokraci... wstyd mi, że jesteśmy tak wyrafinowani... w epoce, gdy cementuje się podwaliny... itd. Wyczuwam, że inni gotowi mu uwierzyć i że w końcu doprowadzi on do swojego zakłócenia rytmu mojego zegarka; powinienem teraz coś powiedzieć.
Otwieram kopertę, chcę się odezwać, a tymczasem kamyczek-agitator wyskakuje raptem z zegarka i bęc- prosto do mokrego betonu. Należało pokazywać czas, a on zastygł w betonie. Wątpię, czy jest tam wart więcej niż zwykła drobina żwiru.
Mówię do pozostałych:
- Wy, kamienie w mechanizmie zegarków, jesteście osią czasu. Jesteście niezastąpione. Trwajcie nieugięcie i pewnie na swym stanowisku. Czas nie może się denerwować. Czas powinien być niewzruszony.
Jak wytrwale trzymają straż progi przed drzwiami domów i kamienne pomniki na cmentarzach! (Nagrobki naszych bliskich są ostatnimi progami, które kiedyś przestąpimy.)
Wszelako przysiadłszy na kamieniu przed domem poczułem, że i on jest niespokojny. Pytam się:
- Dokąd pójdziesz? Gdzie będzie ci lepiej?
- Tam, gdzie tylko uczciwe kroki wchodzą do izby.
Podnosi się więc próg i odchodzi od swoich drzwi. Powstaje sąsiedni próg i także odchodzi.
Czuję, że i mnie zaczyna ogarniać gorączka w tym dniu niespokojnych kamieni. Podążam za progami. Progi to kamienie o wysoko rozwiniętym poczuciu odpowiedzialności; ciekaw jestem, co uczynią.
Idąc w ślad za progami, docieram na podwórko kamieniarza. Są tu już wszystkie. I słyszę, jak do zgromadzonych - tych nowych, świeżo polerowanych, i starych, już wydeptanych - wygłasza mowę najstarszy mistrz wszystkich kamieniarzy:
- Należy podnieść jeśli już nie same progi, to przynajmniej ich wymagania. Próg to nie tylko funkcjonalny element budynku. Próg to rentgen, magiczne oko domu. Kieruję te słowa przede wszystkim do was - progów, które stoicie przed wejściem do przybytków nauki i świątyń sztuki. Wstańcie, wracajcie i bądźcie wyższe!"
Nie wiem, czy Twoja nastolatka to początki nastoletniości czy bliżej dwudziestki. Bardziej by się to nadawało dla starszej 