Równouprawnienie i feminizm. - Netkobiety.pl

A co mają plamy na butach z umiejętnością zarządzania np. dużym przedsiębiorstwem produkcyjnym, oprócz tego że pewnie jego szef na wyglancowanych butach ich nie ma?
OK. Dostrzegam w tej wypowiedzi porównanie. Kiepskie, bo kiepskie, ale jest. Niestety, szef nie może sobie pozwolić na owe 'plamy' na butach. Szef z plamami na butach, jest szefem do wymiany. Szefowskie buty zobowiązują. Szef powinien także dostrzegać pól  miliona barw, albo nawet i wiecej i wybierać, te które są korzystne do realizacji celów. Szeroka perspektywa spojrzenia na otaczającą zawodową rzeczywistość jest tu cechą pożądaną.

Nie. Ja potrafię zapamiętać prosty komunikat. Deska byla przykładem braku jego zrozumienia jakże charakterystycznym i typowym dla mężczyzn właśnie.
PS. Chociaż powiem Ci, że w duchu liczyłam iż zignorujesz tekst o desce. Jak widać Snake też ma z tą deską problem.

Domyślam się, że trampkom tego nie robisz, wszak stoisko z pomidorami na lokalnym bazarze, to skromny biznes, czasem szumnie nazywany small business.

A dla żony szacunek za litość dla Ciebie. Nic prostszego wybrać po prostu ładny.

Ha, ha handlowałem kiedyś pomidorkami ale nie na lokalnym bazarku. Miałem ekskluzywną miejscówkę. Za zarobioną kasę kupiłem sobie pierwszy komputer - dumny ZX Spectrum. Teraz jestem kimś, kogo w korporacjach nazywają dyrektorem kreatywnym czy jakoś tak, a że jestem wolnym strzelcem, to chodzę sobie ubrany jak chcę. Wolność rządzi!

Powyżej, to była złośliwość, a tu już tylko ignorancja

Przychodzisz do fryzjera, siadasz i mówisz - poproszę jakąś ładną fryzurę?

Trochę Was w międzyczasie poczytuję (w zasadzie wszystko).
Kolory, deski sedesowe, fryzury i pazurki - ot, różnice płci. Jakby w równouprawnieniu chodziło o to, żeby faceci zaczęli malować paznokcie.

Owszem - brutalne, bo w godzinę nie da się nakarmić dzieci, a co dopiero wychować - przygotować do dorosłego życia.

Skoro mężczyźni są tak naturalni, tak wierni w zachowaniu swojej naturze, jak piszesz

i tak zdesperowani, żeby rekonstruować swoje geny za pośrednictwem

, to może zamiast

sami zajęliby się wychowaniem swojego potomstwa, zamiast się wyręczać kobietami?

Osobiście uważam, że powoływanie się na naturę i różnice płciowe, to tylko wygodna wymówka facetów. Mężczyzna, któremu zależy na rodzinie i dzieciach nie odwołuje się do wojaczki, nie będzie przywoływał za argument polowań w celu nakarmienia rodziny i nie będzie mówił, że jeżeli znajdzie się młodsza i atrakcyjniejsza dla przekazania jego genów, to sajonara, nie trzeba było ufać.
Powrócę i będę się upierać, dopóki jakiś rozsądny facet tego nie obali, przy teorii, że faceci są wygodni i pod pretekstem wielkich spraw unikają codziennych obowiązków. Mało tego, żeby mieć gwarancję "świętego spokoju", wykombinowali sobie, że kobiety lepiej się nadają do czynności, których oni nie lubią i od nich stronią.

A co do rozsiewania genów, wychowywania dzieci i porzucania dla młodszych. Im więcej, tym lepiej Porzucanie jest opłacalne, bo facet wie, że matka zajmie się dzieckiem. Naturą już o to zadbała. Następna też się zajmie.
Tak he, he na szybko policzylem, że mój szacowny pradziadek dorobił się na dziś prawie dwóch setek praprawnuków. Tych oficjalnych, bo takich na boku też pewnie ktoś narobił. To jest sukces

No ale kto broni kobietom robić tak samo, znaczy zostawiać z dzieckiem i korzystać dalej z życia, rozsiewać ziarno..., a to nie one rozsiewają tylko one są tą żyzną ziemią No nie jest po równo. Pozostaje więc mieć pretensje tylko do Stwórcy, Natury, Nicości zależnie od wyznawanego światopoglądu.

Uwzględniłem to w szacunkach ale jest to niepoliczalne. Przyjąłem więc, że ilości bękartów i podrzutków się zerują. Nawet jeśli pradziad, dziadkowie, stryjowie nie upilnowali swoich kobiet, to trudno zakładać, że sami byli tacy święci. Niestety sukces genetyczny pradziada opierał się na tym, że oficjalnie posiadał 12 dzieci. Trudno to przebić i o ile wiem nikt z potomków nie powtórzył tego wyczynu. Inna sprawa, że pradziad dla osiągnięcia takiego wyniku potrzebował dwóch żon

Wszyscy albo prawie wszyscy to wiedzą, że kobiety też mogą. A że przeważnie nie chcą? To nasze facetów zmartwienie?

Oczywiście, że za czasów mojego pradziadka to nie było nic niespotykanego. Aczkolwiek dwunastka nie była znowu taka częsta. Co więcej cała dwunastka dożyła wieku rozpłodowego, a to akurat był sukces czy też szczęście. Co prawda z żonami już tak dobrze nie było, bo pierwsza po urodzeniu szóstki dzieci odeszła do Stwórcy, więc do kolejnej szóstki musiał pradziad przysposobić gospodynię. Na szczęście ja jestem z tej pierwszej szóstki, nie z żadnej gospodyni Z tym wiąże się dość zabawna historia, bo rodzinnie trwa mała wojenka o kości pradziadka. Parę dekad leżał sobie w grobie z pierwszą żoną aż ciemną nocą potomkowie tej drugiej żony wykopali pradziadka i przełożyli do grobu drugiej. No i teraz zapadła pewna konsternacja czy mamy odbijać pradziadka czy odpuścić? Może tej drugiej też się trochę towarzystwa należy? A może pójść na kompromis i dołożyć jeszcze pierwszą i niech sobie leżą razem, w tym trójkąciku?
A dziś to nie kwestia większej wiedzy, więcej światła i antykoncepcji tylko niechciejstwa. Komu się chce? No kobitkom na pewno się nie chce rodzić szóstki dzieci, bo jedno może zepsuć linię, a szóstka? Zresztą przykład prababci świadczy, że nie tylko linią można za to zapłacić. Poza tym 100 lat temu inaczej podchodzono do dzieci. Pradziad mojego dziadka własnego, bezpośredniego pogonił z domu w wieku lat 12, bo uznano, że jest już wystarczająco duży żeby na siebie zarabiać. Co zresztą było prawdą, bo dziadek się wyprowadził, poszedł do terminu, wyuczył się wielu fachów. Około 30-tki był majętnym człowiekiem, miał swoją fabryczkę, babci sprawił sklep bławatny, przed 40-tką kupił sobie przyzwoitą kamienicę w centrum miasta. Niestety zgnębili go komuchy... No i nie trzymał się metod wychowawczych pradziada, w porównaniu do niego rozpuścił swoje dzieciaki, wszystkie na studia wyższe wysłał i ha, ha guzik im te studia dały. Tu dziadek ewidentnie nie pomyślał perspektywicznie. Trzeba było dzieci fachu jakiegoś przydatnego wyuczyć, a nie w świat wysyłać...

Czasem czytając posty Snake'a ciężko mi uwierzyć że on naprawdę ma żonę.

Ha, ha no nie demonizujcie Sony tak mojej połowicy. W sumie niezgorsza z niej kobieta. Azaliż jest obecnie w stanie nieodzywającym się do mej skromnej osoby. Gdyż, ponieważ oddałem się całą swą osobą memu hobby, które to ona darzy szczerą i nieukrywaną nienawiścią. Zupełnie nie wiem dlaczego, bo nie robi wyrzutów jak wracam bladym świtem z tańców i swawoli z młodymi kobietami, jak gram na komputerze, alkoholizuje się patrząc bezmyślnie na dziesiątą powtórkę jakiegoś serialu w rodzaju Przyjaciele czy też Dwóch i pół. Natomiast pojawia się temat hobby i normalnie zaczyna się jazda z gatunku "och jaka ja jestem zaniedbana, samotna, przytul mnie misiu...". Wytrzymałem tego misia ze 3 dni, rzuciłem przez telefon jeden temat po którym jak przyjechałem do domu panowała błoga cisza. Jest dobrze - pomyślałem! Dla ugruntowania efektu rzuciłem grubym słowem, gdy mi coś mojego upuściła więc już mam spokój na pewno na parę dni, a zbliża się weekend więc... Tu też nie popiszę, no chyba, że w przerwach.
Ps. Mam pewne obawy, bo właśnie dostałem pod ryj późny obiad więc trochę mnie to martwi czy jednak nienawiść do hobby nie wygra nad urazą i obrazą

Pozazdrościć Snake pozazdrościć

Snake, Ty przecież, ni mniej ni więcej, zaczynasz jawnie trollować

A czy ja mówię, że to źle lub że nie wolno!?

A kto jej broni wyszywać makatki czy coś w ten deseń? Ją po prostu wk….., że cytuję "nawet jak siedzisz ze mną na kanapie, oglądamy telewizję widzę po twoich oczach, że właśnie myślisz o tym swoim pier……. hobby". Koniec cycatu. Czyli taka wersja babskiego podejścia do zdrady - póki jeszcze tylko jakąś pannę puknął raz czy dwa, to nie jest jeszcze tak źle ale jak nawet nie puknął, a się zakochał czy w inny sposób zaangażował w nią myśli i uczucia no to dramat...

A znam go czy nie?

To po co tu siedzisz, snujesz teorie o braku czasu na pasje, babskiej zazdrości jak cię to nie interesuje? Ot, kobieca konsekwencja... :LOL:

Sony, takie pytanie ratunkowe, Ricka Deckarda kojarzysz? A tak na poważniej, to wariant zakochania nic mi nie mówi, wariant fizyczny więcej, bo rodzi pytania. Czy nie przyniosła jakiegoś syfu do domu oraz jak przekuć to na materiał dowodowy.

No Ricka nie kojarzysz? O czym śnią elektroniczne owce.

Lub jak kto woli wersję filmową - Blade Runner. Harrison Ford jako Deckard, łowca androidów ze swoim testem emocjonalno-psychologicznym.

Postanowiłam coś dorzucić. Sytuacja u mnie w pracy. Otóż jest koleżanka z 10 letnim stażem, w tej chwili pracująca na pół etatu, bo ma dwoje małych dzieci. I ona ma na wszystko jedną odpowiedź: dyskryminacja osób pracujących na pół etatu. Raz na zebraniu narzekała, że wszystkie oferty na inne/wyższe stanowiska są na cały etach. Teraz afera o...biurko. Tak. Nie mamy przypisanych sobie biurek, jest tzw hot desk, bo część załogi pracuje w domu w niektóre dni - w tym owa koleżanka, w związku z czym w biurze jest dwa dni. Ja jestem 5 dni. I ona ma swoje regularne biurko, a ja nie mam, managerka nie ma i ludzie na wyższych stanowiskach nie zawsze mają. Jak managerka chciała zamienić ją z kimś - tak, żeby było logicznie, bo jej jest obojętne gdzie siedzi, skoro jest w biurze tylko dwa dni, to koleżanka poszła z tym jeszcze wyżej wymachując dyskryminacją.

To samo z pracą na pół etatu. Sama zdecydowała, by pracować w niepełnym wymiarze z powodu rodziny. Teraz pretensje do całej firmy, że nie ma stanowisk na pół etatu. Ano nie ma. Nie da się być szefem, awansować wykonując połowę pracy, która jest do wykonania. Kto miałby niby zrobić resztę? Ale najłatwiej powiedzieć dyskryminacja. Dodam, że rzecz dzieje się w UK więc tutaj srają w gacie na samo słowo "dyskryminacja".

Całe to myślenie wynika z błędnego komunikatu pt "możesz mieć wszystko". A to jest bzdura która tylko wywołuje frustracje. Albo koleżanka pnie sie w górę i awansuje albo siedzi większosć czasu w domu i jest matką. Nie da się tego pogodzić. Kobieta nie chce poświęcić czasu ani wysiłku, ale za to łatwo jej przychodzi używanie wielkich słów takich jak dyskryminacja osób pracujących na pół etatu, dyskryminacja matek, nierownie traktowanie. itd. A to żadna dyskryminacja - to jest jej wybór. Jeśli chciałaby poświęcić czas i wysiłek, to mogłaby piąć się w górę, nikt by jej nie bronił - ale ona nie chce. 10 lat na tym samym stanowisku - ale łatwiej powiedzieć dyskryminacja.

CatLady, no właśnie o to chodzi. Mnie się wydaje, że feministki chcą zjeść ciastko i mieć ciastko.

Jako pracodawcy, nie jest moim problemem, że ktoś chce mieć dzieci. To jest wybór danej pani. Nie będę dawać bonusów za to, że mało siedzi w pracy. Podobnie jak nie dałabym awansu panu, który przez pół ro ku odszukiwał się duchowo w Indiach, bo kiedy on sobie medytował inni pracownicy zapie*dalali za niego (pomijając, że chyba musiałabym być ekonomicznym debilem by dać komuś tak długi urlop, bo nawet niepłatny zmusiłby mnie do zatrudnienia zastepstwa i przepłacania za to grubej kasy).

Chce jakaś pani robić karierę, to musi się pogodzic się z tym, że to zawsze jest coś za coś. Nie da się mieć urlopików, pół etatów, wczesnych piątków i przy tym zostać dyrektorem czy szefem zespołu. W to trzeba włożyć CAŁE swoje zaangażowanie i prace po godzinach.

Twierdził bo już dawno nie żyje. No i ja się przecież nie powołuje na Dicka w sensie eksperta od czegoś tylko do jego twórczości, a konkretnie bohatera powieści, a jeszcze konkretniej do bohatera ekranizacji filmowej. Na zasadzie anegdoty. Zresztą ta sprawa z Lemem, to chyba w dużej mierze była bardziej anegdotyczna. No i znana raczej jednostronnie i subiektywnie.

Stosując takie kryteria doboru trzeba by odrzucić sporą część literatury, malarstwa, muzyki i ogólnie twórczości. Dorzucając pijaństwo i rozpustę chyba całość...