Netkafejka dla katolików (o wszystkim i o niczym) ;)

Czekoladko, ja nawet czytałam wypowiedź jakiegoś księdza, który twierdził, że w sytuacji zagrożenia życia to matkę powinno się ratować, a nie dziecko. Wiadomo, że utrata dziecka boli zawsze, nawet wtedy, ale istnieją pewne sytuacje, w których trzeba podjąć trudną I bolesną decyzję.

Judaizm ortodoksyjny i ultra-ortodoksyjny zakazuje stosowania prezerwatyw i stosunków przerywanych mężczyzną.
Antykoncepcje może stosować kobieta jeśli tego chce. Rodzina w Judaizmie jest najważniejsza więc kilkoro dzieci w domu to nie jest jakiś niespotykany widok. Po za tym aborcja jest dozwolona do pewnego etapu rozwoju płodu, ale w trudnych przypadkach można spytać o radę rabina.

Ja wiem, że nie jestem na tyle silna I odważna, I jednak dokonałabym wtedy aborcji. Co nie oznacza, że przyszłoby mi to łatwo.

To Twoje obserwacje, czy może czytasz na te tematy?

No ja też nie wiem co bym zrobiła, ale na dziś dzień myślę właśnie w ten sposób.

Nie wiadomo co by się zrobiło, tak w 100%. Na pewno starałabym się znaleźć jakieś rozwiązanie i zapewnić swoim dzieciom opiekę.

Strasznie dołujący temat
Wolę się nie zastanawiać nad tym co bym zrobiła gdyby coś tam

A jakiego jesteś wyznania? Jeśli mogę spytać oczywiście

Jesteś Żydem? Rozumiem, że chcesz przejść na judaizm czy to raczej kwestie etniczne?
Sorki, że tak wypytuję, po prostu ciekawie to brzmi

Ja swoją drogą wszystkim interesującym się judaizmem polecam powieści Noaha Gordona. W swoich książkach bardzo dokładnie opisuje założenia tej religii.

Ogólnie jestem przeciwna aborcji i myślę, że w większości przypadków, bym jej nie zrobiła, ale w tym wymienionych- nie wiem, trudna decyzja, możliwe, że to nieliczna, że może bym dokonała. A to i tak z bólem serca. No, ale szczerze mówiąc nie wiem... ciężko powiedzieć w tej sytuacji Wiem jedno, inne sytuacje, czyli kaprys, wpadłam, bo nie zabezpieczyłam się czy coś zawiodło- wtedy nie dokonałabym aborcji i tu jestem przekonana, po prostu nie mogłabym. Dla kaprysu na pewno nie podjęłabym takiej trudnej decyzji, wiecie o co mi chodzi.

Eutanazja- w skrajnych przypadkach, gdy chory jest pewny, gdy były z nim liczne rozmowy, to jestem za, jak tak można ująć. Gdy zwierzęta cierpią usypiamy je, jest to dla mnie akt miłosierdzia, w przypadku bardzo cierpiących ludzi, gdy nie da się tego cofnąć, a ich decyzja nie jest pod wpływem chwili też mogę uznać to za akt miłosierdzia. Niezbyt pewnie to zgodne z KK, ale jak wiecie teraz nie jestem za bardzo katoliczką, więc te poglądy są wynikiem moich poglądów, a nie KK- bo z KK się w wielu kwestiach jak też wiecie nie zgadzam.

Edit: Antykoncepcja dla mnie jest ok, tak jak u Domi. Tabletki brałam, ale źle się czułam, odstawiłam. Ogólnie nie uważam, by tabletki były złem moralnym, uważam jednak, że są dodatkową chemią i nie chcę jej fundować organizmowi, skoro źle się po nich czułam. No czyli kwestie praktyczne. No, ale niektórym kobietom odpowiadają i rozumiem to, zależy od organizmu itp.  Tak samo jak wiecie nie mam nic przeciwko seksowi przed ślubem, czemu przeciwny jest KK i w łóżku byliśmy już po 2 tygodniach bycia razem z moim facetem, a teraz 5,5 lat już leci Zmierzamy do wspólnego mieszkania, ślubu- może cywilny, bo skoro nie jesteśmy pewni wiary i grzeszymy według KK, to tak lepiej, no ogólnie tak dążymy, na razie mieszkamy jeszcze z rodzicami. Skoro seks przed ślubem jest dla mnie ok, to tak samo mieszkanie przed ślubem i nie widzę w tym nic złego. Mimo współżycia przed ślubem jednak ślub jest dla mnie ważny, jest on ważny emocjonalnie dla mnie, ale tez pod kątem praktycznym, już ślub cywilny wiele ułatwia. NPR zawsze wydawał mi się fajny, nie dlatego, że niby moralnie ok według KK, bo jak widzicie nie przejmuję się tym co dla KK moralne, tylko tym co ja uważam za odpowiednie. No i fakt pod kątem tym NPR wydawał mi się zawsze fajny, dlatego, że nie ingeruje w organizm, nie ma chemii itp, a przy okazji lateksu No, ale mam zaburzenia hormonalne, jak kiedyś Wam pisałam i u mnie mogłoby to być zwodnicze, źle działać. Chyba, że komputerek cyklu. A w dni, w które nie można byłoby według niego się kochać, jak nie chce się mieć jeszcze dziecka, to zastosowalibyśmy prezerwatywę np, więc tak, to byłoby wygodne, raz z gumką, bez większego strachu- póki dzieci byśmy nie chcieli, a potem jak płodne jako zabezpieczenie gumka i to byłoby całkiem ok

No właśnie ja też nie wiem, bardzo to trudne. Oddać życie za dziecko to piękne, jak się tak myśli, ale pewnie miałabym męża wtedy czy mojego faceta i tez o nim, bym chciała myśleć, a pewnie chciałby bardziej, bym ja przeżyła, byśmy dalej razem żyli, mimo wszystko. Tym też na pewno bym się jakoś kierowała, dlatego to trudne. Dlatego w tejj sytuacji możliwe, że bym usunęła. W innych sytuacjach raczej nie

Nie odpowiedziałeś na pytanie
ale ok, już nie męczę
Ciekawa rzecz

A jakby dziecko miało się urodzić chore?

Z jednej strony to duży wysiłek ale zabić swoje dziecko tylko dlatego, że ma się urodzić chore...straszne

Chodziło mi o to czy czujesz się nim zarówno w kwestiach wiary jak i pochodzenia?
Co musisz zrobić by Cię przyjęli? Tzn. jak wygląda ta konwersja?

Rozumiem

Nie czujesz się katolikiem?

I czekać na przyjście Mesjasza?
Jeśli uważasz, że to Ci da szczęście, to pewnie, trzeba żyć w zgodzie ze sobą

Ale powtórne

Hej

Chore, ale na tyle, by mogło funkcjonować, czyli nie wiem zespół Downa czy coś takiego, wprawdzie wymagające dużych nakładów pieniędzy i cierpliwości- nie usunęłabym, czyli bym urodziła. Tak czuję na dzisiejszy dzień. Wiadomo, że jednak nauczyłabym się oszczędności przedtem, znalazłabym jak najlepszą jak mogę pracę itp. Byłoby ciężko, bo to dziecko wymaga wtedy dużej opieki, ale czuję, że tak, mogłabym wziąć tę odpowiedzialność i akurat w wyniku takiej choroby nie usuwałabym. Ozywiście, skoro nie byłam w takiej sytuacji, to nie mogę mieć pewności, ale czuję i uważam, że tak bym zrobiła. Jakby jednak to było na 100 % pewna choroba, że dziecko umrze po urodzeniu zaraz, wiecie coś takiego, to wtedy bym się zastanowiła.

No, heh.... generalnie... można powiedzieć że ja jestem zadowolony. Pościnało się i w ogóle... Tylko nogi jakby mniej... :D:D:D

Dokładnie, czekoladko- jakby miało umrzeć, to zapewnić godne te ostatnie dni a nie zabijać jak psa.

No powiedzmy, że bezgłośnie jęczą i nie za bardzo chcą wykonywać polecenia posiadacza

Tak, niewielka, ale wtedy zastanawiałabym się czy mam narażać go na to, bo wiadomo, jak umrze po urodzeniu niedługo, to cierpi raczej, śmierć jest bolesna, niestety, jak bym dokonała aborcji w tej sytuacji, to do któregoś miesiąca prawdopodobnie nic nie czuje. Jak piszę, ja bym dokonała aborcji raczej tylko w nielicznych przypadkach i to mógłby być ten nieliczny przypadek, tak jak tamto zagrożenie życia i tyle. Po prostu, jeśli faktycznie nie cierpi tak wtedy, to może bym wtedy tego dokonała, żeby potem nie musiało cierpieć umierając już jako noworodek.

Szanuję Twoje zdanie truskaweczko Mimo to uważam, że dziecko jest dzieckiem od samego początku i wyciąganie go z brzucha matki samo w sobie jest okrutne. Tak czy siak - dziecko będzie cierpieć więc chciałabym żeby przynajmniej mogło przyjść na świat jak człowiek, godnie.

Zrobić dziecko to tak smutno brzmi

Hej

Tak, wrażliwa. To jestem ja

Tiaaa

Są też różne rodzaje niepełnosprawności, np. dla niektórych głuchota czy ślepota to nie powód, ale dziecko z zespołem Downa czy takie, które nie może się samodzielnie poruszać już by zabili. Takie rozróżnianie, jak dla mnie bez sensu

W takiej zapchajdziurze jak PL osoba z zespołem Dawna ma ciężko nie oszukujmy się dotyczy to też części ON.

W krajach rozwiniętych niepełnosprawność to nie problem.

Domi ja wzdychałem do Twojego awatara

Na swoim przykładzie powiem, że nie trzeba mieć ciężkiej niepełnosprawności, żeby było trudno. Te osoby z cięższą mają jeszcze gorzej. Ale można próbować mieć pozytywne nastawienie i wtedy jest lepiej.

Srebrny, Abizer - niezwykle mi miło.
Truskaweczko, no ba.

Chodzi mi o całokształt. W krajach rozwiniętych też nie ma jakiś wielkich nakładów na wydatki socjalne ale podejście jest inne, społeczeństwa również.

srebrny, w swoim kraju widziałam pare osób niepełnosprawnych, w tym ok. 20-letniego chłopaka z Zespołem Downa I kobietę z niepełnosprawnością ruchową (a może I intelektualną), której pomagał specjalnie przeszkolony pies. To było na dworcu kolejowym I nikt dziwnie się na te osoby nie spojrzał ani nie wytykał ich palcami.

Mieszkam w UK, a dokładniej w Szkocji .

Szkoci wbrew pozorom są bardzo tolerancyjnymi ludźmi, w wielu aspektach.

Zjechali Cię za co?

Nie wiem i szczerze, nie mam jakichś większych obserwacji w tym zakresie

Szczerze nie wiem. Jak ktoś ci daje odczuć, że nie jesteś mile widziana, a do tego niektórzy robią jakieś głupie miny na twój widok to co sobie możesz pomyśleć? Towarzystwo niczego sobie takie przeciętne raczej, przenudziłem się z nimi i wróciłem do domu.
Jestem bardzo towarzyską osobą lubię nawiązywać nowe znajomości, ale po tamtym nigdzie nie wychodziłem przez pół roku.