Rozważania rozwódki.

Treść Twojego dzisiejszego posta nie zdziwiła mnie.
Jesteś wierna swemu sposobowi myślenia; nikt i nic Cię nie przekona, że możesz żyć inaczej. Bo możesz, ale nie chcesz.

facetJAKwielu: chyba coś Ci się popierniczyło, z całym szacunkiem

akurat Liwia jest klasycznym przykładem kobiety - niewolnicy jednego Pana, która obwinia siebie w całości za to, że on odszedł, zdradzał, etc. Nawet jeśli sprawia pozory, że obwinia tez jego, to podświadomie w większej części obwinia siebie.
Nikt kto nie czuje się winny nie straciłby tyle czasu na rozpamiętywanie partnera, który tak zawiódł. Nikt, kto wierzy, że nie zasłużył na takie traktowanie.

Liwia uważa, że taki gość jak jej mąż może WSZYSTKO. Byle by potem szepnął jakieś miłe słówko, a ona wtedy powie: "No, zupełnie inny człowiek ".. i będzie mogła opowiadać o tym, jaka to niezwykła historyja jej się przytrafiła- no patrzcie, samo wszystko się dzieje, ona się tak "wzbrania" przed jej kontynuacją..Ona to w ogóle nie chce żeby on se wracał kiedy chce i na ile chce..no ale on wraca, no to co ona ma zrobić?
Ach, cóz to za love.. jak z bajki (braci Grimm)

Są dwa wyjścia...

1. Albo babrać się w tym co było. Wspominać przeszłość. Wierzyć, że znów może być tak jak kiedyś za bardzo dobrych czasów. Idealizować byłego męża. Wierzyć w jego przemianę, pseudo miłość i inne chwilowe obietnice. Przyjąć go z powrotem i wierzyć, że będzie jak w bajeczce....

2. Albo zacząć wszystko od nowa. Odciąć się od niego. Przestać wysłuchiwać psa ogrodnika, który ma wyśmienite zdolności działania na psychę. Zacząć żyć życiem, patrząc dwa kroki do przodu....

Wiem, nic nowego nie odkryłam. Wszystko zależy ode mnie. Ale ile można żyć w tym marazmie. Bo to marazm w moim prywatnym życiu, a nie życie...

Jestem po 2 rozwodach. Niechęć do wchodzenia w nowe związki to naturalny etap. Minie z czasem, ile to potrwa? trudno powiedzieć.

Na tą chwilę minęło 14 miesięcy od rozwodu, nie czuję chęci na wchodzenie w nowe relacje. Skupiam się na pracy, zdrowiu, rozrywkach.

Można żyć w marazmie. Rzeczywiście długo, nawet do końca swoich dni. Kwestia wyboru, wiem.....

Liwia- napisze czym milosc jest dla mnie choc nie sadze zebym Ameryke odkryla

Dla mnie, przede wszystkim milosc jest CHECIA do bycia z ta osoba, pomimo wszytsko, pomimo problemow czy przeciwnosci. Jesli ktos przestaje 'chciec' - po prostu, tak jak np moj jm no to ja, druga strona nic zrobic nie moze i milosc staje sie jednostronna.

Poza ciagla checia budowy, kompromisu i checi z druga osoba, milosc dla mnie to szacunek. Szacunek do kobiety/ faceta jako do czlowieka - nie zrobie tego (nie zdradze, nie bede miesiacami oklamywal) czego sama nie chcialabym doswiaczac z drugiej strony. I tutaj rowniez, w przypadku moim jak i wielu, wilu innyh na forum, moj jm juz na poczatku 2013 tego nie mial. Przestal mnie szanowac, idac z nia do lozka.

O jakiej milosci mogla wiec byc mowa?

Jak dla mnie, milosc to wlasnie przede wszystkim ta 'chec' bycia z druga osoba oraz szacunek.

Witaj Liwia,

Nieciekawie wygląda Twoja sytuacja, Był okres jak czytałem przed laty, że jakoś stałaś w miarę silnie na nogach z nadzieją na lepsze jutro, a teraz... kręcisz się wokół własnej osi trwając co gorsza w punkcie wyjścia bez perspektyw.

Znam to uczucie. Po mojej pierwszej nie umiałem już pokochać żadnej; na każdej widziałem cień eks. Z jednej strony szukałem w nich tego, co mi się w tamtej podobało, z drugiej - chciałem uniknąć cech, które popchnęły sytuację aż do rozpadu tamtego związku. Oczywiście wychodził paradoks. Pewnie masz podobnie. Przede wszystkim - musisz wyluzować i uznać, że faktycznie będziesz już sama. Jeśli poznasz kogoś, kto Cię powali - to uznasz to za miłe zaskoczenie. Desperacja, w takiej lub innej formie, jest najgorszym możliwym doradcą. Jeśli podświadomie gdzieś tłucze Ci się w głowie myśl "ale przecież ja już jestem stara, już nikogo nie poznam, nikt mi nie pasuje, ale CHCĘ kogoś!", to doświadczysz dysonansu, przez co wszystko będzie przeciekać Ci przez palce.

Liwia, nie jesteś sama, czytając Twoje słowa pomyślałam sobie "Witaj w klubie".
Moje doświadczenia z mężczyznami tak na mnie wpłynęły, że myślę tak samo o sobie - tzn - że nie mam zdolności kochania kogoś, poza własnymi dziećmi. Nie potrafię się nawet zauroczyć. Przez to wiem, że nie potrafię dać drugiej stronie tego, czego by oczekiwała. Wiem to, bo próbowałam być z "normalnym" facetem w związku z rozsądku, był to mężczyzna poważny, odpowiedzialny, myślał nawet o ślubie ze mną, dużo ze mną rozmawiał za co bardzo go ceniłam, nie potrafiłam go jednak kochać tak jak umiałam kochać kiedyś, zanim stałam się taka, jaka jestem teraz.
A najbardziej opisuje moje uczucia piosenka Skubasa "Nie ma we mnie miłości" - nie ma we mnie miłości, bo ktoś kto kiedyś był w moim życiu odchodząc zabrał ją ze sobą. Wypaliłam się. Kiedyś gdzieś czytałam, że ponoć człowiek zakochuje się na poważnie tylko3 czy  4 razy w życiu, jeśli to prawda, ja wyczerpałam swój limit.
Reasumując, mam tak jak Ty i nie uważam się za dziwoląga. Do życia starcza mi to co mam, moja mała rodzina (czyli dzieci, rodzice, brat), dom, praca, kilka koleżanek, codzienny kontakt z ludźmi w pracy. Kiedyś uważałam, że nie potrafię funkcjonować bez mężczyzny, po czasie przekonałam się, że mężczyzna tylko mi przeszkadza w codziennym życiu. Mało jest takich jednostek, ale jednak są.

Elle
Pisząc "normalny" miałam na myśli mężczyznę, który nie unikał rozmawiania o problemach. Który mi otwarcie i szczerze prosto w oczy mówił, jakie ma oczekiwania względem mnie jako kobiety swojego życia i nawet potrafił powiedzieć, że tego czy tamtego zachowania ma za mało albo za dużo. Który sam z siebie wiedział, że w seksie oczywiste jest zadowolenie kobiety i używanie prezerwatyw nie tylko jako środków antykoncepcyjnych, ale zapobieganie przenoszeniu chorób. Który normalnie pracował, dzielił się ze mną kosztami wspólnego życia, a jednocześnie miał swoją życiową pasję. Który nie spędzał wolnego czasu z piwem przed telewizorem. Który wspierał mnie po próbie samobójczej i nie wstydził się odwiedzać mnie w szpitalu psychiatrycznym. Który doceniał fakt, że mu gotuję, piorę, nawet pomagał w porządkach. Oczywiste jest to, że nie pił, nie palił, nie uzywał narkotyków, oraz co ważne dla mnie - w przeciwieństwie do mojego eksmęża nie uważał, że kłamstwo jest słusznym środkiem do osiągnięcia spokojnego życia. Przedtem się z tym nie spotkalam, kiedy z moim jeszcze-wtedy-mężem wylądowałam na terapii małżeńskiej usłyszałam diagnozę, że mamy różne charaktery i bariery komunikacyjne, po prostu on mówił jedno, ja słyszałam drugie i odwrotnie, więc związek nie układał się prawidłowo. Eksmąż nie chciał pracować nad pokonaniem barier komunikacyjnych, a przy tym drugim facecie okazało się, że jednak potrafię usłyszeć prawidłowo drugą stronę. Druga strona potrafiła też zrozumieć moje komunikaty, werbalne i niewerbalne. Nie umiałam jednak spełnić oczekiwań tego kolejnego mężczyzny, jakim była miłość, więc po kolejnej spokojnej rozmowie rozstaliśmy się. W zasadzie gdybym na tego drugiego mężczyznę trafiła jako nastolatka, pewnie do tej pory byłabym szczęśliwą mężatką, ale życie ułożyło mi sie tak że wreszcie po kilku latach szukania znalazłam szczęście (lecz nie euforię) w byciu samej. Może kiedyś się jeszcze zakocham, na razie tyle wiem o sobie, że nie potrafię być z kimś z rozsądku z samego lęku przed samotnością.
Jakby coś było jeszcze niezrozumiałe, to smiało pytaj.

Pewnie prawdziwe jest to co piszesz. W każdym razie ja wybrałam tak jak wybrałam. Faktem jest, że eksmąż zapewniał mi emocjonalną jazdę bez trzymanki, do której po czasie się przyzwyczaiłam i uważałam za coś normalnego, pewnie sama z biegiem czasu wskutek jego toksycznych zachowań sama stałam się toksyczna. Teraz moje życie stało się zdrowsze, przede wszystkim ja jestem stabilniejsza emocjonalnie, wraz z odejściem eksmęża brakło czynnika, który wytrącał mnie z równowagi. Może mam zakodowane niewłaściwe połączenia nieuronowe, ponieważ po odejściu eksmęża spotykałam się też z kimś, kto zapewniał mi nie mniejsze jazdy emocjonalne. Potem dopiero spotkałam tego normalnego faceta, którego nie umiałam pokochać.
Zrobił się z tego off topic.
Ale chciałabym przekazać, że można żyć samemu w równowadze. Że szczęścia trzeba szukać w sobie, a nie w drugiej osobie. A miłość? Życie jest taką niewiadomą, że może i miłość kiedyś jeszcze przyjdzie.  Ja na razie wolę swoje życie takim, jakim jest teraz.

Ależ Elle, z całym poszanowaniem, skąd możesz wiedzieć, czy ja podświadomie chcę związku czy nie? Przecież nie siedzisz w mojej głowie. A zgodnie z teorią programowania podświadomości, podświadomość realizuje to co jej narzuca świadomość, moja świadomość wybiera życie bez mężczyzny.

Droga Liwio pisze do Ciebie kobieta, która po rozwodzie jest już 5 lat! Mało tego, pisze do Ciebie kobieta, która jest trzy miesiące po rozstaniu i cierpi bezgranicznie. Z doświadczenia wiem, że ból może minąć tylko wtedy, kiedy mu na to pozwolimy. Banał, wiem o tym. Wydaje mi się, że błędem, który popełniasz jest rozpamiętywanie. U mnie sytuacja jest taka, że serce krwawi, bo jestem po rozstaniu dopiero 3 m-ce, a wcześniej przeżyłam jeszcze rozwód. To co mi teraz pomaga, to totalne zaprzestanie analizowania. Nie chcę myśleć o moim byłym, bo nie chcę cierpieć. dla mnie ogromnym sukcesem jest to, że potrafię pomyśleć o sobie. Nie w głowie mi teraz żadne związki.
Moja rada jest taka abyś zgromadziła w sobie wszystkie, ale to wszystkie pokłady energii i przestała o nim myśleć. Pamiętasz jak byłaś małą dziewczynką? Założę się, że często czułaś się bardzo szczęśliwa. Mam wrażenie, że brakuje ci miłości własnej. Wiem, wiem, to najtrudniejsza rzecz na świecie i często mam wrażenie, że brak miłości własnej jest właśnie konsekwencją wchodzenia w dorosłość. Dzieci są przecież takie szczęśliwe.
Warto zapomnieć o byłym choć będzie ci bardzo ciężko. Nie jest ważne aby zmieniać siebie na siłę , bo ciągle wmawia się nam kobietom jakie mamy być. A może tak zakochać się w sobie? Czy wiesz, że od momentu, kiedy się rozstałam miałam kilka takich przebłysków, że owszem czuję miłość i to w dodatku do samej siebie? Do tej niedoskonałej, depresyjnej, marnej istoty? W takich chwilach znika pustka całego świata. I choć na razie takich chwil doświadczyłam jak na lekarstwo, to i tak pokazały mi one, że poczułam się znów jak mała dziewczynka, która kocha życie.

Jednym słowem pociągają mnie badboye Te neurony plus kilka innych ważnych dla mnie czynników sprawiają, że wolę być sama. Tak też da się życ

Widzę, wątek powoli staje sie moim wątkiem Dziewczyny, nie przekonujcie mnie, bo ani wy nie uwierzycie w moje argumenty, ani ja w wasze przekonywania, zresztą musiałabym wtedy podać fakty z mojego życia, które umożliwiłyby niepożądanym jednostkom na identyfikację mojej osoby; trzeba przyjąc po prostu do wiadomości, że są ludzie, może jest ich niewielu, którzy nie chcą być w związku i już. Jeśli spotka mnie miłość, taka z motylkami w brzuchu, to bardzo fajnie, ale na razie świadomie pozostaję przy swojej decyzji i swoim sposobie myślenia.

Wydaje mi się, że miłości nie można się ot tak po prostu oduczyć, bo przecież miłość to nie tylko uczucie pomiędzy kobietą i mężczyzną. Mamy przecież dzieci, krewnych, których możemy kochać. Kochamy kiedy dajemy pieniążek żebrakowi, kiedy karmimy bezdomne koty, przytulamy przyjaciółkę, która płacze, pomagamy osobie w potrzebie. To wszystko nazywam miłością. Większość kobiet na tym forum, sugerując się ich wypowiedziami, wykazuje duży wskaźnik empatii, która według mnie ściśle powiązana jest z miłością. Dlatego proszę nie wmawiajcie sobie, że nie potraficie kochać, bo to nieprawda. Nie można utożsamiać miłości tylko i wyłącznie w aspektach damsko-męskich. Droga Liwio, snując wizje o wspólnej przyszłości z mężem zupełnie omija Cię teraźniejszość. Jeśli rzeczywiście pisane jest wam być razem, to będziecie ze sobą, ale na dzień dzisiejszy nie jesteście i tego trzymać się trzeba. Każda rana kiedyś się zagoi i wtedy staniesz na nogi. I błagam, nie pisz, że nie potrafisz kochać.

jaszka87, czy próbowałaś z nim porozmawiać o tym?

Byłam w podobnej sytuacji - tyle tylko, że to eks był wybuchowy, a ja przez to zupełnie zamykałam się w sobie i nie potrafiłam wypowiedzieć słowa. Kiedy ja byłam gotowa na rozmowę, to on najczęściej mówił "nie dziś". Przykre, ale prawdziwe. Mój eks wychowywany był w domu, w którym pomiędzy rodzicami panowały bardzo złe relacje. Ojciec podobno pił, ale ja go poznałam jako człowieka bardzo spokojnego. Mama eks natomiast przedstawiła mi się jako osoba raczej nerwowa. W domu zawsze więcej do powiedzenia miała mama.
Droga jaszka87 tutaj mogłaby pomóc terapia małżeńska. Jeśli mąż nie będzie chciał, idź sama. Pod wpływem Twojej zmiany może zmienić się on.

Jestem sama od prawie 4 m-cy. To był chyba najtrudniejszy czas w moim życiu. Prawdziwa żałoba po stracie. Codziennie jak wracałam do domu po pracy to płakałam. Miałam tyle szczęścia, że mogłam liczyć na wsparcie mojej mamy (mieszkam z rodzicami od czasu rozwodu z mężem). Nie da się opisać tego czym jest żałoba po związku, ale... od pewnego czasu wykonuję ćwiczenia oddechowe relaksacyjne, poza tym jestem po kilkumiesięcznej terapii i biorę antydepresanty. Zaskoczę cię jak Ci napiszę, że poradziłam sobie? O tak! Raz jest lepiej, a raz gorzej. Zupełnie nie myślę o nowym związku nie dlatego, że mam awersję do mężczyzn, ale dlatego że nie jestem gotowa. Staram się dbać o siebie i synka. To bardzo mi pomaga. Kiedy przychodzą czarne myśli wychodzę do ludzi. Dla mnie to najlepsze lekarstwo. Co najważniejsze, nie piszę do byłego, nie oglądam zdjęć, przestałam analizować co zrobiłam źle. Nikt nie jest doskonały. Wszyscy popełniamy błędy. nie ma sensu licytować się kto jest bardziej winny a kto mniej.
Na pewno sobie poradzisz cokolwiek się nie stanie. Jest jeszcze jedna możliwość. Być może Twój mąż nie bierze sobie Twoich słów na serio i tak naprawdę kocha Ciebie? Zostaje jeszcze możliwość taka jak wcześniej napisałam. Jak sama podejmiesz terapię, to może zmienić się również on.

Jaszka, każdy związek jest indywidualny. Każda osoba go tworząca także. Jednak warto próbować ratować małżeństwo. Ja z perspektywy czasu - nie żałuję, mimo, że mi się uratować nie udało. Mam sumienie spokojne i poczucie, że zrobiłam wiele. Musisz wiedzieć czy kochasz męża, czy on kocha Ciebie. Nie jest łatwe życie po rozwodzie, niektórzy myślą,że wtedy człowiek beztrosko sobie żyje. Nie, nie jest tak. To już inne życie.

Bellatrix, zgadzam się z Tobą. Po latach, analizując wszystko od początku też do tego doszłam. Mam chwilami pretensje do rodziców sama przed sobą, ale nie będę im tego "wypominać", bo po co. Kończąc trzydziestkę, będąc potem po rozwodzie wszystko przeanalizowałam. Były mąż inaczej postępował, ja wiele do własnego małżeństwa wniosłam z własnego, rodzinnego domu.

Oby_do_przodu....doskonałe spostrzeżenia.

Nie wierzę w to, że po rozwodzie można na nowo stworzyć nowy, dobry związek! Być może są nieliczne przypadki, ja takowych nie znam. Sama próbowałam. Nie udało się. Nie uda się. Tamto życie przeszło. Więcej nie będzie.

Liwia nie napawa optymizmem to co napisałaś. Nie daje nadziei, ze kobiety rozwiedzione mają jeszcze szanse na związek. Zawsze sadziłam, że takie związki stworzone w późniejszym okresie życia: nie jako smarkule dwudziestoparoletnie, a jako dojrzałe kobiety, są związkami bardziej wyważonymi, stabilnymi i opierającymi się nie tylko na motylach w brzuchu. Że ta wiedza, którą nabywa się o drugiej płci pomaga nie popełniać błędów młodości.

jaszka87 czy ty jeszcze kochasz męża?
Smutne jest to, że twój mąż ignoruje ciebie i to co czujesz. Zwłaszcza, że mu komunikujesz to co ci nie pasuje, co chciałabyś zmienić.

Liwia ale czy to znaczy, że lepiej żyć w nieudanym małżeństwie niż odejść i żyć samemu? Że wszystkie zdrady, pijani mężowie, mężowie kłamcy to wciąż lepsza perspektywa niż bycie samej?

Aniaa, nie. Absolutnie mówię NIE! Życie samej nie jest łatwe, ale lepsze niż życie w kłamstwie, zdradach, alkoholu i innych. Decyzja o rozwodzie, o rozstaniu nie jest łatwa, bo znów na całe życie jak kiedyś przysięga małżeńska. Spokój psychiczny w życiu nie ma ceny.

Okruszynko, chciałabym kochać znów. Tak normalnie, zwyczajnie. Nie wiem czy już potrafię. Czuję czasem tak, jakbym wszystko co mogła dała już kiedyś mężowi.

Nie mam pojęcia. Mam wrażenie, że wszystko co mogłam już komuś dałam.

Zgadza się! Niektórzy z nich nawet u dalekich kuzynów rozwodu nie mieli, tak więc co mogą wiedzieć?!