Jestem Mamą! czyli perypetie wszelkiej maści związne z niemowlakami :)

No to ulzylo Ci prawda?
Twój Antoś kończy dziś 3 miesiące ;-)

No to macie tu dziewczynkę.
Oto kolejna zwyciężczyni setnej edycji 'Top Model'- Lenka aka Lusia.

http://imageshack.us/f/818/478f.jpg/
http://imageshack.us/f/266/0jpz.jpg/
http://imageshack.us/f/29/7ek5.jpg/

Cyniczna, Domku, Minia- słodkie te Wasze chłopaki. Nic tylko chrupać.

A dziękuję. To fakt, kocham jej niebieskie oczyska.

Penny, ten Twój potworek, rewelacja...Żabcia mała.

A ja dzisiaj idę po męża do pracy. Przyda mi się taki samotny spacer, chociaż w jedną stronę.
Do małej przyjdzie prababcia, więc na pewno Lusia wejdzie jej na głowę.

Nataluszku, śliczna dziewczynka
Miłego spacerku.

minia23 - nie wiem czy znasz moją sytuację, co nieco tu pisałam.
Może to głupie co napiszę bo dla dziecka najważniejsza jest miłość, a nie dobra materialne stricte, nie mniej by zapewnić mu byt, ubrania, jedzenie i czas trzeba mieć na to pieniądze.
To tak w dużym uproszczeniu.
Mam 3 pokojowe mieszkanie, jak się tu wprowadziłam (to de facto mieszkanie, w którym się wychowałam), nie znałam jeszcze mojego męża, zatem zrobiłam sobie sypialnie (moje marzenie), mam salon i ten dodatkowy pokój (mój za dzieciaka, ale dopiero od 18 lat, od rozwodu rodziców, tak miałam pokój z bratem).
I jakoś tak się zafiksowałam, że chcę aby moje dziecko miało swój pokój, nie chcę by się gnieździł tak jak ja kiedyś.
Dwa, nie jestem już najmłodsza, im dalej w las tym mniej się chce, tym mniej człowiek ma sił.
No i jeszcze - mój mąż ma dwójkę dzieci. Zawsze gdzieś w tyle głowy mam to, że może coś się stać (np. ich matce, wiem mocny argument ale wszystkie opcje biorę pod uwagę) i wtedy pewnie z lądują tutaj (miałyby salon do dyspozycji) bo przyznam, że nie po to zapieprzałam by mieć własne mieszkanie i narażać swoje jedyne dziecko na ciasnotę.
Wyrachowane, może, ale szczere.
A zatem gdyby pojawił się kolejny Cud to jakoś byśmy się spięli, ale byłoby ciężko, poza tym mój mąż ma 39 lat.
Dla mnie istotne jest to by dla dziecka być rodzicem, a nie dziadkiem.

Tak, to debiut dla mojej mamy i ojczyma. Mama nas co prawda wnet codziennie odwiedza i coraz odważniejsza jest w opiece nad Antosiem (na początku to się bała go na ręce wziąć).
Mam nadzieję, że tak jak zawsze synek zaśnie do tej co najmniej 1, a do tego czasu na pewno będziemy w domu.

Właśnie się zastanawiam, czy sukienka czy spodnie?
Oczywiście obcasy, które uwielbiam choć jestem w nich nieco wyższa od męża.

Domeczku, wiadomo, wygodniej w spodniach... ale... odstrzel się! Jesteś tak śliczna, że na pewno w sukience będziesz wyglądała jeszcze lepiej ;-)))).

Jak pójdzie oczko, to je rozciągniecie, powiększycie, podrzecie i zajmiecie się czymś innym ;p

Zielony Domku udanej randki

dzieciaczki wasze są super,wysłałabym Wam meila z fotkami ale coś zrobiłam nie tak i nie mogę w ogóle pisać na poczcie,nawet tu na netkach

Minia faktycznie ten pokoik malusi,gdzie Ty tam łóżeczko wciśniesz?

no faktem jest że moje dzieci ze mną spały do pół roku,potem  poszły do łóżeczka jak już za bardzo wywijały no i dla mnie to było wygodniejsze

Sandra i Nataluszek, dzięki za słowa pociechy. Swoją drogą jeden maraton zaliczyłam... :-P niezłe uczucie wbiegać na metę.
a tak z tematów aktualnych... szczepiliśmy sie. biedny Krzyś ryczał jakby go ze skóry obdzierali. teraz nie daje się odłożyć do łóżeczka. ciekawe czy zagorączkuje...

Domku gratulacjeeeeeeeeeeeee
Ale powtórz ten test! Tam w ulotkach zwykle jest napisane ze wynik po upłynięciu jakiegoś tam czasu nie jest wairygodny

Domku, spokojnie. Wynik odczytywany po dluzszym czasie niz podany w ulotce, jest niewiarygodny. Nie mniej jednak ja tez uwazam, ze powinnas go powtorzyc, bo mi tez zdazalo sie patrzec na test po dluzszym czasie, jednak wynik nigdy sie nie zmienil.

Domku koniecznie powtórz test.. wydaje mi się, że raczej też będzie negatywny.. nie ma sie co stresować.
Jak po randce??

Kobra. Mój mąż miał tak samo.. spał z rodzeństwem w jednym łóżku i mówi, że tych chwil spędzonych z nimi nie zamieniłby na najpiękniejszy własny pokój

a tak w ogóle to dzień dobry

Witajcie Mamusie:) U mnie ostatnio koszmarne nocki były, mały przyziębiony, ja też, do tego miałam bardzo dużo nauki i teraz nie mogę wszystkiego nadrobić na forum bo przy małym dziecku nie można siedzieć ile się chce...
Witaj Truskawko:) Jesteś z Łodzi a ja studiuję w Łodzi:) Łódź jako miasto bardzo lubię, ale odkąd mam dziecko a raczej od ciąży i pierwszego urlopu dziekańskiego ta Łódź mi już troszkę bokiem wychodzi, bo mam tam ok.250km i te wyjazdy mnie wykańczają fizycznie i psychicznie, ale w lipcu 2014 roku w końcu się obronię i zdobędę tego cholernego mgr, chociaż właściwie nie wiem po co... ale uparłam się że skończę (z trzema urlopami po ponad pół roku, aż wstyd). Też bardzo chcę mieć drugie dziecko, również marzy mi się model 2+4, ale wątpię żeby udało się go zrealizować bo czas leci, ja mam już skończone 28 lat a nie chcę mieć dzieci rok po roku bo mam bardzo dużą niewydolność szyjki i druga ciąża będzie niestety leżąca, z czym się liczę bo pierwsza też była taka, ale trudno. Teraz od początku będę brała leki, potem założenie szwu i odliczanie żeby chociaż donosić do tego 34tyg. Ale synek ma już 2,5 roku więc szyjka trochę odpoczęła, ale wiem że druga ciąża będzie z komplikacjami, niestety.
Pisałyście o aborcji, ja kiedyś byłam jej absolutnie przeciwna, z wiekiem robię się coraz bardziej elastyczna w swoich poglądach, uważam że to decyzja indywidualna i każda kobieta powinna ją świadomie podejmować rozważając wszystkie za i przeciw. Ja osobiście nigdy bym się na to nie zdecydowała, wolałabym urodzić i oddać, ale rozumię kobiety które usuwają ciążę, nie potępiam ich, nie uważam że są morderczyniami. Bo jesli naprawdę nie mają warunków, środków finansowych i czuję że psychicznie nie dadzą rady podołać wszystkiemu to nie powinny na siłę udowadniać że potrafią dać radę jak nie potrafią, no wiecie o co chodzi. Każdy robi jak mu pasuje, w ogóle te wszystkie ustawy mnie śmieszą, bo z jednej strony słychać o ciągłym zaostrzaniu ustawy aborcyjnej a z drugiej refundację in vitro. Przepraszam jesli kogoś razi takie porównanie, bo to dotyczy dwóch skrajnie różnych problemów. Ale przecież nadprodukcja zarodków które potem są jakby nie było przechowywane, mrożone itd. (ale po jakimś czasie są niszczone) jest częściowo podobne do aborcji kiedy też usuwa się zarodek. Przecież w in vitro często dopiero za którymś tam razem się udaje więc od początku wiadomo że ileś tych zarodkow się straci, może nie celowo, ale straci. Oczywiście jesli ktoś ma problemy jestem jak najbardziej za in vitro jesli to jedyna droga, ale też wymaga to wiele trudu i wiele trudnych decyzji in. ile zarodków "wszczepić" ile odłożyć, ile się wykorzysta, a co jeśli zapłodni się 13? wiadomo że część z nich zostanie "zabita". Nie zrozumcie mnie źle, popieram in vitro. Uważam tylko że to taka trochę hipokryzja, z jednej strony wprowadzać skrajnie zaostrzone przepisy zakazujące aborcji a zdrugiej bawić się w tworzenie ludzi wiedząc że też przy tym poniesie się jakieś "straty". Jesli kogoś uraziłam to przepraszam, ale takie jest moje zdanie. Powinno być refundowane in vitro ale powinna być też legalna aborcja do np.10 tyg. moim zdaniem. Nie popieram absolutnie aborcji, ale przecież i tak każdy kto chce usunąć to usunie, ale przynajmniej nie było by tylu lewych gabinetów, nie kontrolowanych i często zagrażających zdrowiu i czasami życiu kobiet. Dobra rozpisałam się jak głupia, a to i tak temat rzeka...

Ja pewnie już bym się zdecydowałam na drugie dziecko, ale muszę skończyć te studia, bo urlopu już nie dostanę, chcę to skończyć, zamknąć ten rozdział i na spokojnie skupić się na dzieciach. Nataluszku ja też tak wcześniej myslalam, ciągle wybiegałam w przyszłość, planując swoją :karierę", ale jak wszystko przewartościowałam to wiem, że jesli zostałabym przy jednym dziecku to za ileś tam lat bym żałowała. Wiem, że będzie nam ciężej finansowo z dwójką, ale wolę mieć więcej dzieci i mniej rzeczy m,aterailnych, ale to też jak kto woli. Najwazniejsze według mnie to być szczęśliwą. Jedna kobieta chce się realizować w pracy, inna chce mieć 4 dzieci i sama je wychowywać, niektóre łączą opieką nad dziećmi i pracę. Najważniejsze żeby nie zmuszać się do niczego. Wiadomo, że pracować przeważnie trzeba, ale nie ma się co zmuszać do rodzenia większej ilości dzieci dla czyjegoś widzi mi się jesli nie czuje się wewnętrznej takiej potrzeby. Ja teraz czuję że instynkt mi szaleje, bardzo ale to bardzo chcę być w ciąży, ale poczekam aż się obronię bo znowu mogę nie zdążyć bo wyląduję w szpitalu. Wcześniej brakło mi 3 miesięcy do obrony jak trafiłam do szpitala, potem musiałam powtarzać rok bo były duże różnice programowe, w między czasie znowu wziełam urlop bo mały miał trudne ząbkowanie, rehabilitację i nie dawałam rady się uczyć, jeździć w kólko i przez cały tydzień sterczeć w kolejkach do kolejnych lekarzy (miał też problemy z nerkami, wylew do układu nerwowego i w ogóle inne dolegliwości o których nie chcę pamiętać np. zaburzenia oddechu, bezdechy itd.). Teraz chcę dowlec te studia i mieć poczucie, że mimio wszystko je skończyłam.

Denerwuje mnie to jak moje niektóre koleżanki się dziwią że jeszcze nie wróciłam do pracy. Zwłaszcza najwięcej mają do powiedzenia te które są obstawione mama, teściową, babciami, i inną armią pomocników. Byłam ostatnio w szkole (tej podstawowej gdzie robię) i oczywiście dyrektorka mnie naciskała żebym już wracała, że przecież to tylko 4-5 godzine dziennie, haha to bło dobre, zanim się wyszykuję, dojadę, wrócę do domu, to będzie nie 4-5 ale raczej 6-7 godzinek, plus rady, zebrania, wycieczki, przygotowywanie przedstawień, dyżury na świetlicy, kółka dodatkowe, jakieś próby to bym siedziała jak nic po 8 godzin w szkole, zresztą już to przerabiałam, i to oczywiście wszystkie nadgodziny w ramach pracy społecznej, niby na ochotnika a jak się nie podoba to do widzenia, znajdą innego jelenia. Jakby wiedzieli, że planuję zajść w drugą ciążę, od razu przejść na chorobowy, potem następny (tym razem roczny) macierzyński i następne trzy lata wychowawczego to by mnie chyba zywcem na stosie spalili. A dla mnie niestety nawet te głupie 4 godzinki to byłby problem, nie mam absolutnie nikogo do pomocy, żłobka nie ma, na przedszkole za mały, wynająć nianie to bym zarobiła na samą nianie i jeszcze bym choroby znosiła bez przerwy do domu, dziekuje bardzo. Moim zdaniem to w ogóle powinnam brać jakiś zasiłek wychowawczy, ale nie bo się nie łapiemy, zresztą nic dziwnego jak tam jest jakieś głodowe kryterium, nawet nie wiem ile ale pewnie coś ok.500zł na osobę. Boże ten kraj schodzi na psy...

Dlatego ja nie będę latała jak zwariowana, z pracy do domu z językiem na brodzie, do 16 praca, potem dzieci, w nocy gotowanie, pranie, prasowanie i po dwóch godz snu kierat od nowa. Z jednym to jeszcze ale z dwójką lub trójką to horror, a co jak się pochorują? Zresztą co innego jak się mieszka w bloku. My mieszkamy w naprawdę dużym domu, mamy też spore pole. Mąż robi wokół domu, w polu, pracuje po 8-10 godz na etacie, oczywiście pomaga m i też w domu i przy dziecku, ja też zajmuję się domem, wokół domu, dzieckiem, szkołą, do tego zakupy, rozpalanie w piecu, wizyty u lekarzy, a zapomniałam moje znienawidzone studia i może jeszcze wrócę do pracy bo naprawdę cierpię na nadmiar wolnego czasu. Co innego jakbym musiała, ale jak nie muszę to nie mam zamiaru wracać, szkola nie runie beze mnie, zresztą ja i tak byłam tylko pomocą wielkiej pani nauczycielki (ja robiłam 80% wszystkiego a ona mi wydawała rozkazy i wiecznie miała jakieś pilne sprawy do załatwiania poza klasą). Nie wrócę tam nigdy, ani po wychowawczym, ani po drugim wychowawczym, ani nawet jak mi się nie uda zajść w drugą ciążę, to wezme lewe chorobowe na kręgosłup i będe się starała o drugie a jak już wybiorę wszystkie chorobowe, macierzyńskie, wychowawcze to sobie poszukam innej pracy, albo ptworzę coś swojego. Wiem, że to jakby ktoś powiedział złodziejstowo ale ma to gdzieś, tutaj nie da się inaczej, trzeba kąbinować. Dobrze że w ogóle załapałam się do tej szkoły bo bym nic nie miała, nawet składek na emeryturę odprowadzonych ani głupiego macierzyńskiego, jakby nie było brałam pół roku po te 1400.

Dobra idę gotować obiad, potem muszę iść z małym rozpalić w piecu, dobrze że mieszkamy w domu to z psami nie muszę wychodzić tylko otworzę im drzwi i lecą na dwór. W ogrozie jeszcze tyle do zrobienia, jeszcze obrywanie jabłek a ja na weekend za tydzień jadę do Łodzi, a do wyjazdu muszę zrobić trzy prezentacje i napisać dwie prace zaliczeniowe, czyli jeszcze rajd po bibliotekach i kilka zarwanych nocy po drodze...

Czasami tęstknię do czasów sprzed dziecka, ale wiem że z drugiej strony dziecko mnie napędza i dodaje motywacji i energii, nigdy nie byłam tak zrganizowana jak teraz, nigdy też nie byłabym w stanie tak dobrze funkcjonować jak teraz po kilku niedospanych nocach gdyby nie dziecko.

Wiem że ten post jest zbyt długi, ale chcę to z siebie wyrzucić a nie mam nawet z kim pogadać, bo wszyscy w pracy, zajęci swoimi ważnymi sprawami. Synek je śniadanie i ogląd astrażników miasta, gadamy, ale to nie to samo. Przecież nie powiem mu tego co tu pisze... Wiem że jestem nowa i może powinnnam raczej czytać, po malu coś tam skrobnąć, a nie tak się rozpisywać, mam nadzieję że nikogo nie denerwują takie dlugie posty.

Co do tych zatok, to ja też tak miałam. Myslałam że zęby, zęby zdrowe a ja ciągle na ketonalu i tak przez prawie rok, w koncu wziełam skierowanie bo mnie oświecił ktoś że to może zatoki, okaząło się że miałam cystę na zatoce szczękowej, po rtg od razu zrobili mi płukanie zatok i dali jakiś antybiotyk (nosem przebili się do zatok szczękowych, ale spokojnie czymś tam znieczulili) i po problemie, a ja się wcześniej tak mordowałam. Więc najlepiej iść do laryngologa, poprosić o zdjęcie (albo sam każe zrobić) i wtedy będzie wiadomo.

LuiZjanna ale się rozpisałaś
ja za aborcją jestem ,za in vitro też,
gdybym nie mogła mieć dzieci to poszłabym po pomoc pewnie do samego diabła
co do pracy,no ja tez słyszę czasami że no czego nie pójdę,jak tłumacze że nie mam z kim dziecka zostawić to się dziwią,bo mam teściową przecież
no mam ale ona powiedziała jasno jak miałam jedno dziecko ,że ona bawić dzieci nie będzie,swoje juz wychowała i tyle
do przedszkola młody się nie dostanie,a po za tym nie jestem w stanie go dowozić codziennie,a nawet jakbym była to 4 razy musze obrócić
dobrze że mam swietlice pod nosem,to ma kontakt z dziećmi

w ogóle denerwuje mnie to jak ktoś się wcina że siedzę w domu, a no "siedzę" i mam zamiar jeszcze siedzieć. Śmieszy mnie to że wychowywanie dzieci to siedzenie dla niektórych, a zresztą co to ma być że te młode mamy musze się ciągle tłumaczyć z tego że nie wracają do pracy czy nie idą w ogóle od nowa do pracy, przecież nie wyrzuci się dziecka na te 8godz na podwórko żeby się samo sobą zajeło, albo nie zabierze się dziecka do pracy. Nikomu nie przyjdzie do głowy że może my chcemy same wychowywać dzieci, może lubimy być mamą. Nie sztuką jest dla mnie urodzić dziecko i podrzucić do babci, wrócić do pracy i być weekendową mamusią która wszędzie na prawo i lewo opowiada że pracuje i ma dzieci krytykując przy tym mamy które siedzą na dupie i nie pracują. Nie każdy ma mamą czy teściową do pomocy, ale to już nie jest istotne. A czasami nawet jak któraś babcia jest na emeryturze może nie chcieć bawić pełnoetatowa wnucząt rezygnując ze swojego życia. Ja bardzo zazdroszczę takiej pomocy, ale trudno ja jej mieć nie będę. Mam koleżankę która z tego powodu nie ma dzieci, bo nie miałby kto im ich bawic, inna znajoma została przy jednym dziecku bo nie mialaby przy drugim pomocy (rodzice pracują a babcia która bawiła pierwsze umarła), to według mnie lekkie przegięcie i duże pójscie na łatwiznę. Fajnie jak babcia pomaga i mama może dzieki temu iść do pracy, ale nie mozna decyzji o powiększeniu rodziny opierać na tym czy ma kto pomóc, to według mnie trochę dziecinne.

Laski ja tak o tym pokoju to nie jakość kategorycznie, bardziej na zasadzie zero-jedynkowej. Ja nie miałam, niech Antoś ma
Z bratem nawet się dogadywałam

U nas Mati ma ale i tak śpi w naszym i w ogóle mało co się bawi w swoim, własciwie ciągle jest ze mną, najczęściej w kuchni albo w salonie, ja coś robię, bawimy sie, ogladamy tv itd., własciwe to tego jego pokoju mogłoby w ogóle nie być, jego głowna rola to magazyn zabawek, jest cały w zabawkach, nawet nie wiem jakim cudem tyle tego jest, my mu rzadko kupujemy zabawki, ale jak mój brat go odwiedza (mój cioteczny brat) to zwozi całymi pudłami po swoich chłopakach. Udało mi się bo jego bliźniaki mają teraz 5 lat i nasz wszystko po nich dziedziczy:)

Wszystko dobrze?

Najchętniej już pobiegłabym do apteki ale znowu przeraźliwie pada, zatem poczekam na Mamę.
Już sama nie wiem.

Lena mamy takie samo myslenie odnośnie opieki nad dzieckiem, w końcu rodzice wychowują (najczęściej największy wkład w wychowywanie ma mama bo z reguły tata zarabia więcej i więcej pracuje). Wiadomo inaczej gdy jest się mamą samotną wtedy trzeba wszystkie obowiązki połączyć, zawinąć łokcie i iść do pracy, bo nie da się wyżyć z alimentów. Dobrze że chociaż ten macierzyński teraz jest dłuższy. Ja szczerze mówiąc nie wyobrażam sobie być sama, wiele zawdzięczam mężowi, bardzo mi pomaga we wszystkim i nie wiem czy nie załamałabym się zostając sama. Musiałabym wrócić do pracy, wynając nianię, ok 800zł posżłoby na nianię zostało by mi mniej niż połowa, zapłaciłabym rachunki i zostałabym bez grosza, a nie z alimentami które zapewne nie pokryłyby nawet w połowie wydatków na dziecko, co najwyżej pokryłyby w połowie koszty opiekunki i pieluchy. Boże, nawet nie chcę mysleć co by było gdybym została sama... Podziwiam wszystkie samotne mamy, że jakoś dają radę, ale bez pomocy bliskich wtedy to chyba też nie poradziłyby sobie. Może wtedy dziadkowie z estrony tatusia pomagają w utrzymaniu dziecka jesli się jakoś przejmują losem dziewczyny, lub jej rodzice, chociażby biorą pod swój dach. Podziwiam Was, samotne mamy, w ogóle podziwiam wszystkie mamy, zanim nie stałam się jedną z nich nie wiedziałam ile to wszystko wymaga wysilku, bardziej doceniam trudy mojej mamy jakie wlożyła w moje wychowanie.

Mimo naszego przyziębienia idziemy na dwór, pewnie ktoś powie że popełniam zbrodnię, ale ja nie chcę się kisić, a teraz już idziemy robić tą kupkę:)

Dobrze. Tylko boli mnie ząb. A muszę do piątku wytrzymać.

Na dodatek mąż zabrał małego do sklepu i portfela zapomniał, a miał głos ściszony w telefonie. Musiałam więc polecieć i mu zanieść...

Mieliśmy wyjść dziś wieczorem na kolację i drinka, ale chyba sobie odpuszczę.

łooł Luizjana jak sie rozpisałaś hehe ale pisz pisz chętnie czytamy
ja się dziś muszę wziąć za podkłady i masę do tortu, bo młodemu w niedzielę robie urodzinki.. ale kompletnie nie mam siły.

Domku fajnie że masz z kim synka zostawić i możecie sobie tak wyjść:) Od czasu do czasu to potrzebne dla zdrowego funkcjonowania związku. My co prawda nie wychodziliśmy bez synka na wieczorne randki, ale zawsze wieczory spędzamy razem, jak synek już śpi, to wtedy mamy czas dla siebie, często coś oglądamy, robimy jakąś dobrą kolację itd. Plus jest że mały wczesnie usypia i ok20 już "go nie ma", a minus jest taki, że jak ja idę spać to on się potem kilka razy wybudza, dlatego za długo nie mogę w nocy siedzieć bo podem chodzę nieprzytomna. Teraz wieczorami się uczę zazwyczaj ale jak się już obronię to wtedy nadrobimy te wieczorki:)

Brakuje Wam wieczornych wyjść? Bo mi nie, nie wiem czy się tak zestarzałam, czy tak zasiedziałam w domu, ale nie czuję potrzeby wieczornych wyjść, może dlatego że wiem że w opieką nad dzieckiem byłby problem i nawet o tym nie myślę.

Domku z tym pytaniem o brak wyjść nie miałam na mysli że wyszliście bo Ci tego brakuje:) Chodziło mi raczej o tryb życia pełen wieczornych wyjść, czy Brakuje Wam takiego trybu życia, takiego tzw. bujnego życia towarzyskiego?

Ja też chciałabym czasami gdzieś wyjść, ale nie brakuje mi takiego trybu życia że większość wieczorów spędza się poza domem:)

Fajnie że Wam się wieczór udał:)

Ale ten czas szybko leci, tak niedawno nasz synus miał 3 miesiące a teraz niedługo 3 latka skończy:) Tęsknie czasami za tymi wczesnoniemowlęcymi miesiącami, chocież bywały męczące.

OK
Generalnie nie brakuje, kiedyś uciekałam z domu, jak sobie wiele spraw w życiu poukładałam stałam się...domatorką?

własnie zerknełam do regulaminu forum i nie doczytałam wcześniej że nie wolno pisać pod swoimi postami w nowych postach tylko trzeba edytować poprzedni i dopisywać, już nie będę tak robić;)

mi też wyjść nie brakuje.. nie pamiętam kiedy ostatni raz byliśmy gdzieś wieczorem tylko we dwoje.. już nawet na wiejskie potańcówy mnie nie ciągnie, co przed ciążą było standardem.. chyba "zdziczałam"?

pokłóciłam sie z mężem.. dobrze, że dziś jeszcze nie wraca do domu.

Kobra, dziekuje, czuje sie w miare. Udalo mi sie dzis nawet zjesc sniadanie mam nadzieje, ze bedzie coraz lepiej...

Wlasnie zaczelam sie zastanawiac kiedy jak bylam gdzies z moim. Kurcze, obawiam sie ze to bylo w maju podczas urlopu w Polsce. Mala zostala z babcia i ciocia a moj zabral mnie na mecz ukochanej Legii Warszawa. Zeby bylo zabawniej to chyba bylo nasze pierwsze i ostatnie wyjscie. Teraz juz w ogole ciezko gdzies sie wybrac bo Karolina jest w stanie zostac jedynie z moja mama. Na wszystkich innych (a jest tutaj tez druga babcia i dziadek) reaguje dzikim rykiem. Nikt z takim dzieckiem nie zostanie, niestety...

Dziewczyny, mam pytanie: czy jest jakis sposob, zeby takiemu 11 miesiecznemu dziecku wytlumaczyc/pokazac, ze czegos nie wolno? Ja mam wrazenie, ze ona duzo rozumie: jak mowie chodz do mamy to przylatuje na czworakach i wyciaga rece, jak mowie: daj mamie, to podaje mi to, co ma w reku, wie ze jak biore niebieska miseczke z szafki, to bedzie jadla itd. Ogolnie wydawaloby sie, ze jest dosc kontaktowa. Tylko jak mowie: nie wolno, to ona usmiecha sie i robi tak, jakby na zlosc(?). Przyklad: uwielbia naciskac guziki, wiec stanie przy telewizorze i naciska wlacznik setki razy. Potrafi tak stac i naciskac bez przerwy. Jak ja zabiore, to wpada w szal, macha nogami, krzyczy, a gdy tylko ja puszcze, znow tam pedzi. Jak mowie powaznym tonem: nie wolno, to ona na mnie patrzy, szeroko sie usmiecha i wyciaga reke do guika... Niesety nie mamy mozliwosci umiescic odbiornika w innym miejscu, zeby nie siegniela. Boje sie, ze sobie oczy popsuje stojac kilkanascie centymetrow od ekranu. Macie jakies pomysly? Czy to po prostu trzeba przejsc...?

domku robiłaś test??

Laski żyjemy w takim kraju, że o pracę jest strasznie trudno. Ja pracowałam przed ciążą, potem zwolnienie. A teraz skończyła mi się umowa i zostałam bez pracy. Szukam, ale wszędzie jak słyszą, że mam małe dziecko to od razu dziękują. I po cholere człowiek sie uczył, robił mgr? Takie są polskie realia.

praca w dużych miastach może i jest,ale nie każdy w takim mieście mieszka