Jestem Mamą! czyli perypetie wszelkiej maści związne z niemowlakami :)

A mi już Sowa bokiem wychodzi.
U mnie tak samo. Dziękuję. Ale cóż poradzę.

Luizjana, dzięki za opinię.

Mój mąż nie jest alkoholikiem. Miałam ojca pijaka i awanturnika, także wierz mi, że nie miałabym oporów, by odejść od takiego faceta.
U mojego męża alkohol nie jest nałogiem. Bardzo dobrze żyje bez alkoholu. Po prostu lubi się czasem napić - wiem, że to brzmi typowo.
Jednak z reguły są to 2-3 piwa i tyle. Dlatego do tej pory nie robiłam z tego tragedii. Ostatnio jednak pije za dużo, nie często, lecz według mnie jednorazowo za dużo. Pogadaliśmy i wie, że się na to nie zgadzam. Dostał też ostrzeżenie i postawiłam ultimatum.

Dlaczego się nie rozwiodę? Bo wolę naprawiać, niż niszczyć. Mój mąż jest dobrym człowiekiem. Zdarzyło mu się parę razy nie mieć umiaru, to prawda. Ale nie zamierzam spisać go na straty, bo dał dupy tym razem. Szczerze żałował tego, co się stało. Okazało się również, po pogadaniu z innym uczestnikami imprezy, że wcale tak strasznie dużo nie wypił, a sprawcą jego zachowania była marihuana, którą skosztowali wraz z bratem. Za dużo tego było i odbiło się to na jego zachowaniu. Mnie też się zdarzyło upalić albo schlać. Bywa.

Dodam, że mój mąż jest cudownym ojcem i bardzo mi pomaga przy małym. Dzięki temu mogłam np. spędzić tydzień nad morzem, ponieważ mąż opiekował się wtedy Adasiem (oczywiście miał swoją mamę do pomocy). Świetnie sobie poradzili. Mąż umie przy dziecku zrobić wszystko. I lubi się nim zajmować. Także na tej płaszczyźnie jestem szczęściarą.

Wracając do ostatniego incydentu - zachował się strasznie, to fakt. Ale ja też nie byłam do końca w porządku. Nic nie usprawiedliwia przemocy. I ja o tym wiem. Mąż przeprosił i naprawdę widziałam, że czuł się źle. Miał wyrzuty sumienia. Po prostu wiem, że taka sytuacja się więcej nie powtórzy.

Luizjana, może nie znasz historii mojego związku - poznałam mojego męża na chacie internetowym, kiedy mieszkałam jeszcze we Francji. Po 3 latach mąż do mnie przyjechał i widzieliśmy się wtedy po raz pierwszy. Wydał kupę pieniędzy. Przywiózł mnóstwo rzeczy dla mnie i mojej rodziny. Mieszkaliśmy parę miesięcy u mnie. Potem wróciliśmy razem do Polski, ja rzuciłam wszystko dla tego związku. Jesteśmy szczęśliwi. Zdarzają się kłótnie. Kilka z nich przez alkohol - ale kurczę, ja nie ukrywam, że jestem przewrażliwiona na tym punkcie. Jestem DDA i ciężko mi zrozumieć/zaakceptować, że ktoś lubi smak alkoholu albo lubi być na rauszu od czasu do czasu. Ja najchętniej omijałabym szerokim łukiem, ale nie mam prawa wymagać, by wszyscy robili identycznie...

Uważam, że mam szczęście, naprawdę. Czasem są gorsze chwile, ale u nas trwają krótko. Nie wiem, czy kiedykolwiek gniewaliśmy się na siebie dłużej niż kilka godzin. Myślę, że jesteśmy szczęśliwą parą. I dlatego, mimo złych chwil i momentów... nie uważam, że powinniśmy się rozstać. Jak będzie trzeba, to pójdziemy na terapię. Ale odejść nie zamierzam, chyba, że faktycznie zobaczę, że mąż mnie olewa, a sytuacje takie jak ostatnia się powtarzają. Jednak nie sądzę, by miało tak być.

Desire o tym samym pomyślałam ,ale nie chciałam tu pisać nie zostawiłabym dziecka ze spiącym pijanym ojcem,bo znam przypadki kiedy to własnie taki tatuś wpakował się do łóżeczka po pijanemu,albo jeszcze lepiej nasikał do niego
Luizjana dobrze piszesz,prawdę
jednak ja jestem z tych co nigdy nikomu tu na forum nie doradzą rozstania,pisałam już o tym w naszym innym wątku
dlaczego? dlatego że nie znamy się osobiście,nie znamy partnerów,nie znamy zycia codziennego
co innego doradzać kolezance z którą się widzi chociaż raz w tygodniu,a co innego znajomej z internetu

Jak się czuję? A jak może czuć się kobieta, którą facet widzi tylko wtedy kiedy coś od niej chce albo potrzebuje?
No właśnie. Nawet nie chcę o tym pisać, żeby na nowo się nie rozdrażniać i rozbijać ze stanu na jaki pracowałam przez cały wczorajszy dzień. Spokój przede wszystkim.

Zaraz muszę doprowadzić się do ładu bo idę do mamy po moją Myszkę. Strasznie się za Nią stęskniłam.

Cyniczna, masz farta. A do błędów prawo ma każdy. Niestety błędy wpisane są w nasz życiorys.
Dobrze, że zrozumiał i SZCZERZE przeprosił. Zazdroszczę bo ja przeprosin chyba nigdy się nie doczekam...

Cyniczna, trzymam za Ciebie mocno kciuki.
Jedno co Ci powiem, choć wiem, że to może nie być łatwe do przyjęcia ALE jeśli jesteś DDA (jak ja) to naprawdę najlepiej dla Ciebie by było mieć partnera, który z zasady nie pije. Ja też całe życie tak sobie to tłumaczyłam jak ty - że to mój problem, że ja tego nie lubię, że przecież nie mogę zabronić bo to TYLKO 2-3 piwa. Jednak nową jakość w tym temacie poznałam gdy zaczęłam być z moim mężem, który po prostu nie pije w zasadzie wcale. Pijanego go widziałam raz a znam go od jakichś 8 lat (z czego 1,5 roku jesteśmy razem)... Potrafi czasem wybąblić na imprezie nawet i 5 piw albo butelkę wina - ale po pierwsze zdarza się to mega rzadko - a po drugie zupełnie nie wpływa na jego zachowanie. Nie ma zamglonego wzroku, nie mamrocze, nie zaczyna być generalnie obleśny tak jak to się facetom zdarza (np. mojemu ex).
Nie twierdzę, że którakolwiek z nas ma prawo do wydawania opinii, że ten czy tamten jest alkoholikiem, bo w sumie uważam, że granice tego nałogu są bardzo cienkie. Są alkoholicy, którzy właśnie piją "tylko" raz na tydzień, są tacy, którzy muszą wypić codziennie ale np. "tylko" jedno piwo, nie mnie oceniać czy to już jest uzależnienie czy nie. Natomiast to mi oceniać czy takie coś mi przeszkadza w codziennym funkcjonowaniu. Tobie jego picie - nałogowe czy nie nałogowe - ewidentnie przeszkadza. Czy to powód do rozstania? Nie.
Uważam, że powodem do rozstania jest całkowite, stu procentowe przekonanie, że nie chcesz już dłużej być z danym facetem. Przekonanie, że nigdy nie będziesz mogła na nim polegać, że nigdy mu nie zaufasz, że nigdy nie będziesz się przy nim czuć bezpieczna. Póki tego nie ma też uważam, że warto walczyć.
Jednego jednak jestem pewna - jeśli Twój mąż faktycznie się nie zmieni (a smutna prawda jest taka, że z tą zmianą może być ciężko bo co by oni nam nie mówili to tak naprawdę uważają najcześciej właśnie, że to my mamy problem bo oni przecież piją "tylko" w weekend, "tylko" piwo albo "tak jak wszyscy") to będzie sukcesywnie dążyć do tego, że właśnie któregoś dnia poczujesz, że nie masz w nim już żadnego oparcia a w sercu nie ma już żadnego zaufania.
Wiem to, bo u mnie to trwało 5 lat. Aż któregoś dnia leżąc w łóżku obok mojego ex poczułam, że jestem pusta, wyssana, że już nie ma we mnie nic bo on wszystko zniszczył - tymi obietnicami, tą nieustanną walką, tłumaczeniem, grożeniem, proszeniem.
Nie życzę Ci tego bo macie dziecko. Życzę by Twój mąż okazał się dojrzalszy, by pokazał, ze kuma, że Cię kocha, że chce nad sobą pracować. Z całego serca Ci tego życzę! :*

Dokładnie tak!!!!!!!!
Dziewczyny nie przesadzajmy większość facetów lubi czasami sobie wypić nazwijmy to okazjonalnie nie którzy po alkoholu nie umieją się zachować trochę im odwala ale jeśli nie zdarza się to często i  nic złego przy tym nie robi nie mamy prawa nazywać jej alkoholikiem.
To forum kobiece i wiadomo że nas kobiety ponoszą czasami nerwy ,emocję i piszemy coś pod wpływem adrenaliny ale to tak żeby się wygadać i sytuacje które opisujemy na świeżo  czasami brzmią fatalnie, szukamy pocieszenia wsparcia.Łatwo jest pisać zostaw go wez rozwód ale to nie takie proste to ciężkie szczególnie jak w tym wszystkim są dzieci.

Eeee, sorry, coś zwaliłam

Luizjana, nie uraziłaś mnie, ale ja mam pewność, że nie jestem współuzależniona, ponieważ uczęszczam na terapię od lat i coś bym o tym wiedziała. Każdy przypadek jest inny i nie należy wszystkich wpychać do tego samego worka.

Jak wspomniałam, nie znasz mojej sytuacji, znasz tylko niektóre sytuacje, które tutaj opisałam. Nie sądzisz, że to za mało, by pisać takie rzeczy?

Dodam jeszcze, że całkowite unikanie alkoholu w naszym - moim i Twoim przypadku nie załatwi sprawy. To po prostu ucieczka od problemu. Ja się nauczyłam przez lata, że problemom się stawia czoła.

Nie odejdę od męża tylko dlatego, że on lubi się napić (co jest zdrowym podejściem), a mnie to denerwuje. To, że ja mam z tym problem, nie jest winą mojego męża, tylko moich lęków z dzieciństwa. Traumy bywają różne. Mój ojciec chlał i lał. Moja matka wytrzymała 5 lat. Mój mąż nie chleje, nie awanturuje się, nie bije. RAZ stracił kontrolę. Ostatnio. Przez trawkę. Alkohol nie zawinił. Jasne, że zrobił źle.
Ale ja też zrobiłam źle podnosząc na niego rękę. Jednakże on nie rozważa odejścia ode mnie. Dziwne? Bo ja bym odeszła, gdyby mnie uderzył, od razu.
Może przykład tandetny, ale nie odejdziesz od męża, bo on kocha krakersy, a Ty ich nienawidzisz. Więc póki nie będzie wpieprzał krakersów codziennie kilogramami, to sorry, ale dla mnie to nie jest powód do rozwodu.

Coś Ty, ja się nie gniewam, bo ten temat i u mnie budzi mega emocje.
Wyobraź sobie, że jako dziecko i nastolatka potrafiłam chować się w piwnicy albo pod stołem, jak ktoś spożywał alkohol....
A już najgorzej działał na mnie sam odór. To był koszmar. Potrafiłam drzeć się na ludzi, którzy pili. Nawet na obcych.

Ale pomogły mi rozmowy najpierw z psychologiem, a potem z terapeutą.

natalia24, dzięki za Twój wpis.

Troszkę utożsamiam się z tym, co napisałaś. Ja z ojcem nie chciałam mieć żadnego kontaktu, dopóki pił. Któregoś dnia tak zachlał, że padł w kałużę, dostał grypy. Potem powikłania, zapalenie mięśnia sercowego. Miesiące leczenia, wpisanie na listę do przeszczepu - nie doczekał się, zmarł. Miał 38 lat.

Jego ojciec - również alkoholik - leży w domu opieki, nie a obu nóg. Wciąż pije.

Proszę nie gniewać się na Luizjannę, chciała pomóc i nie miała nic złego na myśli.

Wiem o tym że nie wiem co bym zrobiła, dobra nieważne, po prostu nie chciałabym być z kimś kto nadużywa alkoholu, ale tego to każda z nas by nie chciała, nie chcę się dalej tłumaczyć z tego co pisałam, po prostu napisałam to co mi przyszło do głowy, teraz jak to przeczytałam to też uważam że przesadziłam. Tak czasami mam że najpierw powiem potem pomyślę, ale nie uważajcie mnie teraz za jakąś co się mądrzy, albo chce komuś układać scenariusze, raz palnęłam ale nie jestem taka zła;)

Chcę dłużej zabawić na tym forum, nie chce żebyście na starcie nabrały do mnie uprzedzenia.

eh kobietki widzę, że ciężko u wAS..
mój ojciec jak byłam mała pił, awanturował się, bił mamę.. wiele przeżyłam przez to.. teraz nie pije.. a jak mu się zdarzy to niestety powtórka z dzieciństwa... też jestem uprzedzona do alkoholu..

trzymam kciuki, żeby Wam się w małżeństwie ułożyło, żeby faceci przejrzeli na oczy i zrozumieli, że robią źle!!

Cała dyskusja jest słuszna tylko dodam jeszcze dwie informacje - bo się nie powstrzymam

Po pierwsze - to bzdura, że alkoholik to tylko ten, który pije aż padnie.
Alkoholizm polega na braku umiejętności kontrolowania picia i kontrolowania siebie samego. Czy to się dzieje po jednym piwie, czy też polega na braku możliwości normalnego funkcjonowania bez tego jednego piwa - to nie ma znaczenia. Jak mówię - to może być butelka wódki a może być kieliszek wina - chodzi o sam mechanizm.

Na szybko:
Aby móc mówić o uzależnieniu od alkoholu muszą wystąpić minimum trzy z poniższych objawów. Do objawów należą:
- Silna, natrętna potrzeba spożywania alkoholu (głód alkoholowy).
- Upośledzona zdolność kontrolowania picia alkoholu (trudności w unikaniu rozpoczęcia picia, trudności w zakończeniu picia albo problemy z kontrolowaniem picia do wcześniej założonego poziomu) (czyli np. "obiecałem żonie, że się nie upiję ale jakoś nie wyszło)
- Picie alkoholu w celu złagodzenia albo zapobieżenia alkoholowemu zespołowi abstynencyjnemu oraz subiektywne poczucie skuteczności takiego postępowania (czyli klasyczny i przecież "normalny" objaw wakacyjny pt. na kacyka małe piwko)
- Objawy abstynencyjne (drżenia mięśniowe, nadciśnienie tętnicze, tachykardia, nudności, wymioty, biegunki, bezsenność, rozszerzenie źrenic, wysuszenie śluzówek, wzmożona potliwość, zaburzenia snu, nastrój drażliwy lub obniżony, lęk).
- Zmieniona (najczęściej zwiększona) tolerancja alkoholu (ta sama dawka alkoholu nie przynosi oczekiwanego efektu, potrzeba spożywania większych dawek alkoholu dla wywołania oczekiwanego efektu).
- Zawężenie repertuaru zachowań związanych z piciem alkoholu do 1-2 wzorców.
- Postępujące zaniedbywanie alternatywnych do picia przyjemności, zachowań i zainteresowań (czyli jak weekend to piwkowanie, no bo co innego? )
- Picie alkoholu mimo oczywistej wiedzy o jego szczególnej szkodliwości dla zdrowia pijącego.

Tak więc w dużym skrócie wystarczy, że facet uważa, że w weekend trzeba wyskoczyć na kilka piwek z kumplami i brak tej rozrywki powoduje u niego niepokój/rozdrażnienie plus wystarczy, ze z czasem (po kilku latach) obserwujemy, że wystarczy mu już dużo mniejsza ilość alkoholu do upicia się i jeszcze fakt, że nagle nasz facet, który kiedyś umiał się fajnie bawić teraz po wypiciu piwa ciągle marudzi/narzeka/doprowadza do kłótni/jest upierdliwy/natarczywy/ucieka czy znika z domu/siedzi całą noc przed kompem itd itd. (czyli te 1-2 wzorce zachowań) i bach, mamy już alkoholika z pełnego zdarzenia. A przecież pił tylko kilka piw z kumplami w weekend?
Na tym polega największy problem tej choroby - współcześnie żyjemy w absolutnym przyzwoleniu dla picia. Jesteśmy przekonani, że to "normalne" a wręcz "konieczne" żeby pić na urodzinach, spotkaniu ze znajomymi, weselu, chrzcie, parapetówce. Gdy coś nam się uda chcemy to "oblać". Gdy jest nam przykro - idziemy się napić. Otoczeni jesteśmy wzorcami, w których alkohol to remedium na każde zło - a jednocześnie zupełnie "niegroźne" remedium. Mimo tego, że wciąż słyszymy doniesienia o rosnącym odsetku alkoholików w Polsce to nadal trzepią nas po oczach reklamy piwa. W końcu to "tylko" piwo, nie?

Też swego czasu byłam za zakazem alkoholu. Niestety jednak wiemy już co to było - prohibicja w USA. Nie pomogło. Dopóki nie nauczymy się właśnie spędzać czasu inaczej, ba, dopóki nie zaczniemy uważać własnie tego za "normalne" (bo jak słsyzę, że "każdy facet lubi od czasu do czasu wypić i to jest typowe" to się we mnie krew gotuje autentycznie) - tego, że siedzimy i jemy kurde ciasto drożdżowe popijając herbatą i jest tak samo fajnie a nawet i fajniej - dopóki to się nie wydarzy to nic się nie zmieni.

Zaś jeśli chodzi o diagnozowanie czyjejś sytuacji rodzinnej patrząc na posty (pisane zresztą w uniesieniu) to spore nadużycie. Nawet podczas mitingów czy terapii dobry terapeuta nie poda diagnozy dopóki nie odbędzie się co najmniej kilka wizyt - także bądźmy powściągliwi w osądach
Jedno co według mnie nie ulega wątpliwości to to, że niezależnie od tego, czy ktoś będzie zdiagnozowany jako "alkoholik", czy będzie łoił wódę codziennie czy też pił te kilka piw co weekend to - co podkreślam bo już o tym pisałam w poprzednim poście - chodzi o to jak MY się z tym czujemy.
Są kobiety, którym absolutnie nie przeszkadza jak facet codziennie przed telewizorem wypije dwa piwka. Ja bym tego psychicznie nie wytrzymała. Jest to prosta matematyka.
Tym bardziej, że cholernie trudno jest potem kogoś zmieniać. Cholernie trudno tym bardziej, ze właśnie nasze społeczne wzorce wbijają do głowy tej drugiej stronie, że ona nie musi nic zmieniać bo jest "normalna", jest "jak wszyscy". Więc w czym problem?

Kochane z facetami to tak jest znam to bardzo dobrze bo sama jestem po rozwodzie Moj obecny M narazie sie sprawuje
A jak tam sie czuja Wasze pociechy?
Trzymajcie sie ...cos rzadko tu zagladam no coz czas mnie goni...co na obiad nie wiem...mala nie chce spac a jej pora wlasnie
To tyle

Do usług Na tym temacie zjadłam zęby

Luizjanna, ale nie uraziłaś mnie ani trochę!!! Spokojnie! ;-))))

Akeme to ja Ci odpowiem - z tym dwóch opcji na pewno lepszą jest brak męża

Luizjanna no właśnie, jeszcze tylko dodam do mojego przydługiego posta, że np. mój ex miał taką fazę, że czasem po 2-3 miesiące nie pił, żeby własnie i mnie i sobie samemu udowodnić, że problemu żadnego nie ma. Tymczasem jak poszukamy pierwszej lepszej strony internetowej czy książki na temat alkoholizmu to dowiemy się, że to bardzo typowe zachowanie właśnie dla osób, które z tym alkoholem problem mają

Wiecie dziewczyny, na mnie chyba jakos niepokojaco wplywaja ciazowe hormony... Wczoraj bylam tak wsciekla na mojego, ze kurde bez kija nie podchodz, a dzis jak juz troche emocje opadly, to wlasciwie nie wiem czy nie powinnam okazac wiecej zrozumienia...

Historia jest dluga, w skrocie wyglada to tak: moj postanowil tutaj do UK sciagnac swoja rodzine. Najpierw siostre z mezem i dzieckiem, teraz rodzicow. W zeszlym roku przez 3 miesiace goscilismy w naszym domu trzyosobowa rodzine, zbieglo sie to akurat z narodzinami malej, nawet moja mama nie mogla przyjechac i mi pomoc, bo zwyczajnie nie bylo miejsca. Oczywiscie moj biegal i zalatwial im prace, potem mieszkanie, milion najmniejszych spraw. W koncu sie wyprowadzili, usamodzielnili, na dzien dzisiejszy nie mamy praktycznie kontaktow, bo uwazaja ze nic nam nie zawdzieczaja. Niewazne.
Miesiac temu przyjechali tu jego rodzice. Rozumialam, bo w Pl bez pracy, a kredyty trzeba placic. Teraz u nas mieszka tesc, a tesciowa u siostry mojego. Oczywiscie moj znow musial ruszyc wszelkie znajomosci, zalatwil rodzicom prace (swoja droga wyobrazacie sobie szukac pracy komus, kto nie zna w ogole jezyka?!) Mialam nadzieje, ze szybko stana na nogi, ale nic bardziej mylnego. My musimy wyjezdzac do pracy godzine wczesniej, niz normalnie, zeby tesciow zawiezc do ich pracy. Po pracy wracamy do domu, ale nie mozemy zaplanowac nawet jakis glupich zakupow, bo czekamy na telefon o ktorej skoncza prace, bo przeciez trzeba po nich jechac. Tesciowa zawiezc do siostry, tescia zabrac do nas. I tak kazdego cholernego dnia...

Jestem wykonczona psychicznie i fizycznie. Nie wiem jak mozna miec tak roszczeniowa postawe do swiata. A juz zupelnie nie rozumiem jak mozna oczekiwac takiej pomocy tylko od nas, w koncu maz siostry mojego tez ma auto...
Nie wiem na jak dlugo starczy mi cierpliwosci, boje sie ze ktoregos dnia zwyczajnie powiem: dosc. I wtedy wszystko sie skonczy raz na zawsze. Ale afera bedzie na cala rodzine...
Koszmar...

Moj tez jest tym wszystkim zmeczony, ale jakos nie potrafi tego rozwiazac. Mi sie skarzy, narzeka, a im nie powie zlego slowa.
Mam dosc...

Widze dziś temat alkoholizmu. Ja wam co nieco opowiadałam i tez o moim stosunku do tego, wiec nie będę się powtarzać . Nie jest prawda, ze alkoholik to tylko ten, który upija się do upadłego i tu w 100% zgadzam się z Penny. Ja jako dziecko miałam nietypowe marzenia, nie marzyłam o zabawkach, o podróżach, miałam dwa marzenia: żeby ociec przestał pic i żeby na świecie nie było alkoholu. Teraz mam do tego (wydaje mi się zdrowe podejście), sama nie jestem abstynentka, lubię pójść z koleżanką na piwko, czy wypić drina na imprezie. Najważniejsze, żeby znać umiar. Jednak muszę przyznać ze wstydem, ze nie zawsze tak to postrzegałam. Jako nastolatce zdążyło mi się uchlać nie raz i nie dwa...Jednak byłam na takim etapie swojego życia, ze było mi wszystko jedno. Nie wiem co by się ze mną stało, gdybym wcześnie - bo zaraz po maturze nie poznała swojego (dziś) męża, dla którego chciałam żyć, miałam dla kogo i po co i dzięki niemu nabrałam nowych sil i z czasem otrząsnęłam się po latach męki z ojcem pijakiem. Nie wyobrażam sobie żyć teraz z człowiekiem, który nadużywałby alkoholu. I tu wcale nie chodzi tylko o mnie, bo ja sobie poradzę. Nie chciałabym, by moja córka patrzyła na taki obraz nędzy i rozpaczy, na zapijaczona mordę ojca, który to dla dziecka powinien być wzorem, powinien dawać przykład i wpoić jakieś wartości. Cale szczęście, mój facet pijał rzadko, a odkąd przeżył wewnętrzną przemianę i zapragnął żyć w zgodzie z natura i prowadzić zdrowy tryb życia - uważa alkoholol za wroga ludzkości i truciznę, która powinna być zakazana.

Co do Ciebie Cyniczna - oczywiście my nie znamy Twojego męża. Jednak jeżeli kiedyś potrafił pic znacznie mniej to może i teraz. W końcu tak sie umawialiście, nie tak było jak go poznałaś, wiec nie wymagasz niewiadomo czego. Od początku wiedział jaki masz do tego stosunek wiec mam nadzieje, ze tym razem dotrzyma słowa, zachowa umiar a  Ty nie będziesz musiala się więcej denerwować . Trzymam za Was kciuki, jak zawsze .

LuiZjanna, nie musisz tak ciągle przepraszać, tu każdy wyraża swoje zdanie na podstawie własnych przeżyć, wymieniamy się doświadczeniami. Dobrze, ze piszesz to co myślisz, to duży plus.
Ja nie poradzę Cynicznej rozwodu, bo widzę duże szanse, ze im się uda przezwyciężyć ten problem, rozwód to ostateczność, gdzie już nie ma szansy na poprawę.

Ogólnie często nasze opowieści o facetach wyglądają dość dramatycznie, dlatego właśnie, ze piszemy pod wpływem emocji. Ja tez czasami miałam wyrzuty sumienia gdy napisałam coś na mojego męża jak byłam zdenerwowana. Jednak tylko my same wiemy jak jest nam w tych związkach, czy jesteśmy szczęśliwe i czy dany problem w związku to tylko chwilowy kryzys i czy warto walczyć.

Luizjanna, jakbym czytała siebie sprzed lat ;-).

Chodziłaś kiedyś na jakąś terapię, która pomogłaby Ci pogodzić się z alkoholizmem ojca? ;-)

Luizjana, bo ja do tyłu jestem. Wczoraj nie zaglądałam tutaj i jak już się udało, to się nie do końca odnajduję.

Cyniczna nie, nie chodziłam na taką profesjonalną terapię. Czytałam dużo o DDA, nawet pisałam prace o DDA na obronę licencjatu, ale nigdy nie chodziłam na żadną terapię taką z prawdziwego zdarzenia. Rozmawiałam wielokrotnie, kiedyś nawet codziennie po kilka godzin z sąsiadka która jest terapeutką, ona mi bardzo dużo uświadomiła, zalecała mi terapię ale ja stwierdziłam że nie jest to konieczne. Wiem, że gdybym mu wybaczyła żyłoby mi sie lepiej, czasami wydaje mi się że w jakimś tam stopniu wybaczyłam ale potem znowu wybucham i histeryzuje jak małe dziecko przy byle okazji. Teraz jak patrzę na mojego męża żałuję że ja nie mialam takiego ojca, tak naprawdę to ja nawet nie wiem jak to jest mieć takiego prawdziwego, troskliwego, kochającego ojca. Dla mnie słowo mjciec (w sensie mój ojciec) to wstyd, lęk, upokorzenie, zazdrość, żal, same negatywne uczucia. Dlatego wypieram to i żyję tak jakby on nie istniał i wszystkie nierozwiązane problemy wydają się mnie nie dotyczyć. Wiem że to chore, ale jak poznaję nowe osoby mówię że mój ojciec nie żyje, bo nie chcę mówić prawdy.

Ale gdzieś w głębi duszy pod maską czuję się zraniona, opuszczona i niekochana. Często szukam tzw. "dziury w całym", tak jakbym nie umiała żyć spokojnie i cieszyć się tym co mam. Teraz i tak się uspokoiłam trochę ale kiedyś ciągle się awanturowałam z mamą (mam do niej pretensje że nie odeszła od ojca wcześniej). Moja mama to też nie jest ideał matki, tak się pogrążała w swoich problemach że nie dostrzegała moich. Nigdy nie mogłam na nią tak naprawdę liczyć, kiedy jej najbardziej potrzebowałam jej nie było, albo zajmowała się ojcem albo sobą. Z biegiem czasu popadła w depresję i przyjęła postawę taką że jest bardzo chora, nieszczęśliwa, od wszystkich oczekuje pomocy, litości, nie umie sama o sibie zadbać, nie mażadnej motywacji do czegokolwiek. Przez lata życia w toksycznym układzie straciła chęci do życia, jest totalnie zaniedbana, wyniszczona emocjonalnie. Cięgle łyka leki na uspokojenie, na sen, antydepresanty, pali dwie paczki papierosów dziennie (a miała dwa zawały), łamie zakazy dotyczęce diety (ma cukrzycę) i czasami... popija. Wiem, że to obraz nędzy i rozpaczy ale... takich mam rodziców. Ojciec dno i matka kompletnie niezaradna życiowo, ma ponad 50 lat a zachowuje się jak dziecko 5 letnie.

Dobrze że w całej tej historii była, dla mnie zawsze na pierwszym planie babcia, wspaniała kobieta, która można powiedzieć że mnie wychowała, nauczyła wszystkiego, opiekowała się mną jak matka. Kocham ją nad życie. Teraz często ją odwiedzam, pomagam, robię zakupy, ale serce m się kroi, bo wiem że ona niedługo odejdzie, ma 89 lat (prawie 90) i nie wiem jak sobie poradzę z jej brakiem...

Nie chcę płakać i się rozczulać ale jestem bardzo samotna, dlatego weszłam na forum żeby mieć chociaż namiastkę przyjaźni, bo często nie mam się komu zwierzyć ze swoich mniejszych i większych rozterek. Na pomoc w opiece nad dzieckiem czy dziećmi nie mam co liczyć, bo moi rodzice odpadają, teściowie dużo pracują. Mąż dwoi się i troi ale często jest w pracy 10-12 godzin. Wiem że pracuje dla nas, nie moge być zła że nas utrzymuje. Ale czasami czuje się bardzo samotna... Mam koleżanki ale to nie to samo co siostra, czy bliska przyjaciółka. Miałam przyjaciółki, ale rozjechały się po świecie i teraz tylko czasami pogadamy, spotkamy sie raz na rok, albo rzadziej i tyle.

Rozpisałam się znowu. Chcę wejść do Waszego zgranego grona, pogadać luźno o pierdołach, ale też czasami się "wygadać" czy coś doradzić, wesprzeć którąś z Was. Cieszę się że trafiłam na to forum i mam nadzieję że będzie aktywne i prężnie działające przez wiele... lat:)

Laski, ja nie wiem czy generalnie jest o czym pisać.

Co do alkoholizmu, byłam z alkoholikiem dwa lata. No i resztę znacie, już nie jestem, koniec i kropka.
Chodziłam na terapię SLAA.
Gardzę alkoholikami. Ot co.

No, a u mnie zawsze jakiś banalny problem.
Moja trauma z dzieciństwa to faworyzowanie brata, długo musiałam "pracować" by to nie rzutowało na moje życie, zresztą on teraz pracuje w słabo płatnej pracy, wszystko co ma raczej sobie nie zawdzięcza. Ale to nie jest mój problem, to jego życie.
Rodzina mojego męża pozytywnie reaguje na Antosia, w ten weekend są u mnie dzieci męża, w sobotę byliśmy u babci męża, a ich prababci, także prababci Antosia.
Babcia Michała dała każdemu z jego dzieci po 10pln, Antosiowi rzecz jasna nic, bo malutki i on przecież ...
To wyszło wczoraj, bo babcia dała te pieniądze tylko synowi męża, córka jego dowiedziała się o tym podarunku w tym samym momencie co ja.
Kurde i sama nie wiem.
Jest mi bardzo przykro, mi nie chodzi o te cholerne 10pln, przecież wiadomo, że Antoś do sklepu nie pójdzie, ale ....no jest mi przykro.
Płacimy tej babci jakąś tam sumę pieniędzy co miesiąc. OK.
A pamięta się tylko o pierwszych dzieciach męża.
Moje dziecko...no wiadomo małe....
Ale czy to jest argument.
Usłyszałam, że dzieci męża w wieku Antosia nie dostawały pieniążków....
Czuję się jak idiotka pisząc to, bo z jednej strony o co ten cały szum, o 10pln?
A z drugiej przypomina mi się to co ja przeszłam i co tu dużo mówić, biorę to personalnie.
Mąż niestety zdradził się jego rodzinie, zatem teraz to już w ogóle będę się tam koszmarnie czuła.

Przesadzam, co?

Dziewczyny smutno tu się zrobiło.......
Mi zresztą też smutno.

Przyłączam się do smutnych mamusiek
aczkolwiek nie z racji męża.

Mnie też jest smutno, ale kogo to obchodzi... Cyniczna dajcie sobie szanse, jeszcze można wszystko naprawić. Maz na pewno zrozumial swój blad.

Miałam opory by to opisać..........
Mąż naskarżył na mnie swojej ciotce, a córce tej babci, to usłyszał: "czy ja się żeniłam z nim czy z jego rodziną"....

Też dobija mnie fakt, że tu takie cyrki o równe traktowanie, a moja mama co chwile mi wsuwa jakiś banknot dla Antosia, albo coś kupuje, pomaga, JEST.

Edyta pisz o co kaman.

Laski ściskam Was bardzo ciepło.

Edyta - mnie !!! <3 :*
Lena- u urologa-chirurga byliśmy z tą nerką i wszystko jest w pełni OK - zdrowy jak ryba
do kardiologa mamy 19 grudnia dopiero.. ale ostatnio na szczepieniu pneumokoków badała go pediatra  i mówi trochę te szmery ucichły ale skoro mam umówioną wizytę to pojechać i sprawdzić szczególnie że to na NFZ.
Aaa i robiliśmy kontrolnie mocz, żelazo i krew i na wynikach pisało że "liczne bakterie w polu widzenia" ale lekarka nic nie powiedziała ani mu nic nie dała.. i większość tych kresek było w dół.. więc poniżej normy.. aaaa i w ciąży miałam dużo razy właśnie podobne dolegliwości podobno to ważne.. i to może mieć wpływ.. ale nic nie powiedziała

U nas też jakiś kryzys. Mąż albo zajęty pracą albo siedzi przed kompem, ja ciągle szukam pracy i nic. Byłam już chyba wszędzie. I nie mówię o pracy w zawodzie, bo nie ma szans. Domku to ze Antoś jest malutki nie oznacza, że ma być pomijany. Wiem jak się czujesz. I tu nie chodzi o 10 zl, ale o zasady. Fragola a co lekarka mówiła na te wyniki?

Wiecie i wyjątkowo drażni mnie dysproporcja między dawaniem, a braniem.
O mojego syna muszę i CHCĘ zadbać sama.
Dzieci męża to inna, lepsza chyba bajka.

Generalnie jak tam jesteśmy to wszyscy Antosia traktują bardzo dobrze, poza tym drobiazgiem wsuwanym po kryjomu w rękę dziecka męża...
No boli mnie to straszliwie.
A teraz jeszcze mąż ze mnie zrobił histeryczkę przed jego rodziną, bo babcia powiedziała: "daje temu komu uznaje za stosowne"....
Super, co?

Zatem, stwierdziłam, iż nie ma konieczności by mój syn tam jeździł tym bardziej, że po ostatniej tam wizycie (w sobotę) tak się rozregulował (wróciliśmy nieco później), że pierwszy raz odkąd się urodził miałam problem by go uśpić.
Moja Mama przykładowo w ogóle nie widzi wnuka jak są męża dzieci, dlatego to się zmieni.
I ja nie będę się denerwować.

Bo i ja jestem impulsywna i chyba mu się przelało.
Bo on nic na to nie poradzi i nie ma zamiaru słuchać mojego gadania i ewentualnie sam będzie z Antosiem tam jeździł.
Tiaaaaa.....

Cyniczna czemu Ci smutno? Nowy avatarek
Nataluszku, napisz cokolwiek bo martwię się o Ciebie.