Jestem Mamą! czyli perypetie wszelkiej maści związne z niemowlakami :)

Co do ilości dzieci - my chcielibyśmy mieć dwójkę i mam nadzieje, ze nam się uda

Co do wyjść - my sobie nie możemy pozwolić na wspólne wyjścia, bo tutaj nie ma nam kto zostać z dzieckiem. Wyjść mi jako takich nie brakuje na razie, mimo ze przed tym jak zaszłam w ciążę, prowadziłam imprezowe życie . Maz mógłby zostać z Ola ale póki co to każdy chętnie się do nas wprasza, ale sami średnio zapraszają . Nadrobię w Polsce, bo teściowa chętnie zajmie się mala wiec trochę może poszaleje . Wybieramy się tez na bal sylwestrowy ze znajomymi, wiec w końcu potańczymy. Nie pamiętam kiedy ostatnio tańczyłam....Ogólnie naprawdę lubię zajmować się Ola, wiec jakoś specjalnie nie ubolewam nad tym, ze na razie nie wychodzę.

Co do pracy - ja pracuje i zamierzam do pracy wrócić od sierpnia na cały etat, może od marca na pol, zobaczymy....Az tak mi się nie spieszy, ale planujemy wrócić kiedyś do Pl, wiec muszę mieć tu przepracowane co najmniej 5 lat, żeby w Polsce należała mi się norweska emerytura, bo na polska emeryturę nie liczę i nie chce liczyć.

Co do zajmowania się dziećmi przez babcie - ja zawsze wychodzę z założenia, by liczyć na siebie, nie na kogoś, bo można się rozczarować....np moja koleżanka w grudniu rodzi i cały czas mówiła, ze jej dziecko będzie jej mama niańczyć, od początku na to liczyła....A niestety, niedawno okazało się, ze jej mama ma raka jelita grubego i to w zaawansowanym stadium . Tak wiec wyszło, ze nie tylko mama jej nie pomoże, ale ona musi pomoc mamie. Trzeba być w życiu na wszystko przygotowanym, a wracając do tematu pracy, ja bałabym się zajsc w ciążę i nie pracować z tego względu, ze obawiałabym się, ze mój mąż straci prace i wtedy byłaby lipa....Różnie w życiu bywa. Chociaż z każdej sytuacji jest zawsze jakieś wyjście

Zielony Domku, daj znać jak test, trzymam kciuki.

Nataluszek, miłego spaceru, my jak zawsze byłyśmy już dzisiaj na dwóch - chodzimy niezależnie od pogody. U nas piękna pogoda jak na listopad

Penny, miłego "wychodnego" . Jak ta Twoja mama wytrzyma bez Teo jak się przeprowadzicie do Gdańska??

LuiZjanna, to dobrze, ze w razie "W" jesteś zabezpieczona. Jeżeli takie życie Ci odpowiada, to nie musisz się nikomu tłumaczyć ze swoich wyborów . Najważniejsze, ze jesteście szczęśliwi.

Akeme, co u Ciebie?

Mnie dziwi spojrzenie innych jak się ktoś pyta gdzie pracujesz i odpowiada się ze jako kelnerka w centrum handlowym czy za granica za barem pierwsze wrażenie tej osoby...o to pewnie małe ambicje bez szkoły nie chciało sie uczyć i poszło na łatwiznę głupie myślenie. Takie stereotypy.Na swoim przykladzie wiem ze to brednie mam i szkole mgr kursy itp ale nie mam w swoim zawodzenie doświadczenia na stanowisku kierowniczym w turystyce i marketingu owszem lata praktyk ale jako podwladna w końcu ktoś musi dac szanse?? I sobie pomyslalam tak chce miec swoje mieszkanie być niezalezna miec oszczędności ale na stanowisku w biurze podróży badz ksiegowa za 2000zl mi sie to nie uda bo czynsz studia itp. Wiec stwierdzilam ok jestem mloda i narazie owszem pracuje za granicą prowadzę restauracje komuś ale nie będę robic tego wiecznie Samuel podrosnie i cos zmienie.Wole tak niż miec ładnie brzmiace stanowisko ale mało zarabiać i miec długi to wcale nie oznacza ze nie mam ambicji a wiem ze wiele mnie o to podejrzewa.

Sandra,przestan się przejmowac takim gadaniem,ile ludzi po studiach pracuje np.w markecie,bo gdzie mają pracować
w budżetówce? widzę co się dzieje pracują całe rodziny,trzeba mieć znajomości żeby tam się zahaczyć

Dobra, teraz usmażę placki, i idziemy na dwór, u nas cieplutko, sloneczko świeci:) Trzymajcie się i miłej pogawędki życzę:)

Test ewidentnie negatywny

Uffff.....

Jednocześnie przepraszam Was wszystkie za tą moją panikę

Moja siostra kiedyś składała cv w jakiejś firmie i pani się jej zapytała, co robiła przez 3 lata, bo jest "dziura" w cv. Moja siostra odpowiedziała, ze urodziła i wychowywała dziecko. To pani jej poradziła, zeby wpisała to w cv, bo pracodawcy nie lubią "dziur" w cv a jak się napisze, ze się wychowywało dziecko to lepiej to wygląda. Nie wiem, jak jest w innych firmach.
Ja to mogłabym posiedzieć w domu ze 3 lata i pobyć z Jasiem i postarać się o rodzeństwo dla niego, ale właśnie potem moze być problem z pracą. Póki co pracuję tylko w 1 firmie od 9,5 roku i po macierzyńskim też tam wrócę i miejsce moje jest. Nawet już musze zaplanować urlop na przyszły rok. Ale też boję się zmieniać teraz pracę, bo w tej dotychczasowej mnie już znają i wiedzą, że dam radę z pracą. A w nowej pracy, z małym dzieckiem byłoby różnie. W każdym razie państwo chce, zeby dzieci się rodziły a pomocy zbyt wiele nie daje, więc się nie dziwię, ze dzieci mało się rodzi.

Mój mąż właśnie dzwoni na pogotowie, bo szwagier się źle czuje i pewnie za chwilę znów będzie miał atak padaczki Tycdzień temu miał 2 ataki jeden po drugim, na ulicy. Ktoś mu pomógł, ale i tak ma nos złamany i jest pokiereszowany. Żal mi go, bo nie układa mu się w życiu a tu jeszcze taka choroba

Za to Jaś jest cudownie grzecznym dzieckiem i strasznie dużo się śmieje

Dziewczyny co można kupić bardzo sympatycznej cioci na 70te urodziny? Ciocia jest przekochaną osobą, pomimo chorób jakie ją dopadły jest wesoła, żartobliwa, moja Zuźka ją uwielbia;) No i jedziemy w niedzielę na obiad urodzinowy i nie wiem co jej kupić. Biżuteria? Tylko to mi przychodzi do głowy;/

Ech, dziewczyny...
Wczoraj spoliczkowałam mojego męża. Podle się czuję. Właściwie, to myślę nad rozwodem, bo dla mnie przemoc fizyczna jest czymś ohydnym, nigdy bym nie pomyślała, że kogokolwiek kiedykolwiek będę zdolna uderzyć... Jestem wystraszona, właściwie, to potwornie przerażona. Nie czuję gruntu pod nogami...

Wczoraj mąż chciał wyjść na kolację i drinka. Miałam opory, bo boli mnie ząb - a wiadomo, w takim stanie nie za bardzo człowiek ma ochotę gdziekolwiek łazić. No ale ok, faktem jest, że mamy mało kontaktów ze znajomymi, a czasem dobrze jest się rozerwać. Umówiłam się z mężem, że wrócimy wcześnie. Obiecał też, że alkohol pijemy z umiarem (to bardziej jego dotyczy, niż mnie, bo ja nie lubię się upijać).

Tak czy inaczej, poszliśmy. Mąż oczywiście w nosie miał moje prośby. Już w restauracji zamówił sobie dwie pięćdziesiątki. A potem kilka piw. Nie robiłam mu wyrzutów, ale zwróciłam uwagę, żeby uważał, bo jutro z rana musi wstać do gliny. Powiedział, żebym się nie martwiła, że pamięta. Ok. Po jakimś czasie pojawił się znajomy. Wtedy hamulce już całkiem puściły. Mi ręce opadły i przestałam się odzywać. Zacisnęłam zęby i tyle. Kumpel z mężem uradzili, że idziemy do brata mojego męża (pewna miejscówa, bo brat w każdy weekend piwkuje w garażu). Brat mieszka na tej samej ulicy, co my - pomyślałam sobie, że ekstra, oni niech chleją, a ja nie będę musiała na to patrzeć, pójdę do Adamusia. Na miejscu okazało się, że mają dwie imprezy - męską w garażu, a damską w domu. Dziewczyny mnie zaraz porwały. Więc do domu nie poszłam.

Wszystko ładnie pięknie, po godzinie wychodzę na papierosa - a mój mąż oczy czerwone (postanowili lufę natury opalić), ledwo się na nogach trzyma, a idąc do dziewczyn prosiłam, by już dał spokój - z otwartym świeżo piwkiem. Już nawet się nie darłam, bo zrobiło mi się tak smutno... taki stan zrezygnowania, kiedy wiesz, że choćbyś nie wiem co zrobiła, to i tak nie ma znaczenia.

I wtedy zaczęło się najgorsze. Mojego męża wzięło na obłapianie mnie. Macanie. Przy wszystkich. Łapał mnie i mimo próśb, nie chciał puścić. Próbowałam to obrócić w żart, ale ciężko szło. Wszyscy patrzyli na niego jak na świra. Zrobił się bardzo namolny. W końcu krzyknęłam, żeby się odpierdolił. Pomogło na 3 sekundy. Było mi potwornie wstyd. Dziewczyny patrzyły z politowaniem. I ten bijący od niego smród... prawie się porzygałam. Po 22 już umierał, ledwo się na nogach trzymał. Powiedziałam, że idę do domu, bo mam dość. Polazł za mną. I zaczął to samo po drodze do domu. Nienawidzę, jak ktoś mi krępuje ręce, nie lubię pijanych mężczyzn i ich dotyku... nawet jeśli to mój mąż. Prosiłam, by przestał... I przestał. Jak go spoliczkowałam. I uciekłam do domu.

Po wejściu natychmiast wzięłam jego poduszkę i wywaliłam do salonu na kanapę. I koc. Wytrzymał tam kilkanaście minut i przylazł do mnie do łóżka. Nie chciał odejść, więc ja poszłam na kanapę. Gdzieś przed 1 obudził mnie płacz małego. Okazało się, że ten dupek nawet nie dał mu jeść. Mało mnie szlag nie trafił. Oczywiście płacz małego zbudził teściową, dopadła mnie w kuchni i się pyta, dlaczego nikt nie wstał do dziecka - to jej mówię, że ja spałam w salonie i nie słyszałam płaczu, a mąż nawet się nie obudził, taki nastukany. Oczekiwałam wsparcia jakiegoś - niedoczekanie, poszła sobie spać na górę i tyle...

Przepłakałam całą noc. O 4 wstał Adaś. No i siedzimy.

Dzięki, Natalko, za wsparcie i zrozumienie.

Brzydzę się przemocą, ponieważ sama doświadczyłam jej niejednokrotnie od ojca alkoholika. To temat nie obcy mojemu mężowi.
Jak zareagował? Puścił mnie. Potem nie wiem, bo poleciałam do domu. Ale słyszałam, że przyszedł zaraz po mnie.

Wiem, że będzie pamiętał o tym, co się stało.

Czuję się potwornie. Doprowadził mnie do takiego stanu, że już po prostu przestałam panować nad sobą. To dla mnie niepojęte, bo ja się rzadko unoszę. Nie wiem, co ze sobą zrobić.

O jego piciu rozmawialiśmy wielokrotnie. Zawsze kończyło się na obietnicy ''następnym razem zachowam umiar''... Czasem mu się udało... a czasem nie.

cyniczna.. moim zdaniem nie powinnaś sobie wyrzucać tego spoliczkowania! przecież prosiłaś go, żeby przestał.. tym bardziej, że on zna Twoje stanowisko co do alkoholu.. Twojej winy w tym żadnej nie ma. Puściły Ci nerwy i zareagowałaś tak jak zareagowałaś. Mam nadzieję, że on się ocknie. Powinnaś mu wszystko powiedzieć, o tym jak się zachował wczoraj, o tym co Ci obiecał i o tym jak się czułaś. Alena pewno nie mów mu, ze źle się czujesz z tym, że go spoliczkowałaś.

Cyniczna, no proszę Cie....Tobie wstyd? to jemu powinno być wstyd. Ten liść, to był odruch w odpowiedzi na natarczywego, pijanego człowieka, który nie reagował na inne formy przekazów! Do niektórych ludzi taki liść jest wręcz nieunikniony, by dana osoba uspokoiła się i zaprzestała nieracjonalnych zachowań! I szczerze powiedziawszy ja pewnie tez w końcu tak zareagowałabym, no sorry - ale to, ze jest Twoim mężem, to nie znaczy ze nie masz prawa się bronic przed takimi zachowaniami, a nie - znaczy nie, niestety najczęściej pijani nie potrafią zrozumieć takiego prostego sprzeciwu. Cyniczna, to był odruch i przestań się obwiniać, to on ma problem i przez swoje zachowania prowadzi do takich sytuacji. Mam nadzieje, ze pamięta to wszystko i zdobędzie się na to, by to Ciebie przeprosić i najlepiej nastawić drugi policzek, bo się należy. To nie pierwsza taka sytuacja, opisywałaś już kilka razy ze przesadził z alkoholem a poki co tylko obiecuje poprawę i na tym się kończy.

Musze uciekać, bo dziś sporo mam zajęć, ale musiałam wejść, by Ci to napisać

Cyniczna Kochana nie przejmuj się tym co zrobiłaś, jestem z Tobą, nie mam teraz za dużo czasu, ale pierwsze co:

- Twój mąż przegiął, ze wszystkim.........
- nie jesteś niczemu winna, zrobiłabym tak samo bo czasem argumenty nie docierają.

Trzymaj się.
On w końcu wstał???

Coś mówił?
Nie mogę się uspokoić po tym co się stało.

Mówisz poważnie?

Nataluszek a ja Ci wierzę bo wiem co to znaczy usłyszec takie słowa,na szczęście to już za mna tyle że ja nie pozwoliłabym sobie na to aby facet poszedł sobie balować na całą noc,bez uzgodnienia tego ze mną to raz
a dwa na pewno nawet z pozwoleniem nie poszedłby tam gdzie mają być jakieś dupy które tylko myślą o piep**eniu
ale  zdaję sobię sprawę z tego że postawił cię przed faktem dokonanym

Cyniczna a Ty się nie obwiniaj,Twój mąż jest winy całej tej sytuacji

jacy dorośli? właśnie takie zachowanie świadczy o ich dorosłości
Domku nie wkurzyłabyś się jakby Ci facet na noc nie wrócił na noc i balował z jakimiś laskami?
pozwoliłabyś sobie na takie coś?
ja kiedyś powiedziałam swojemu,jak coś Ci nie pasuje ,brakuje Ci czegoś,to proszę bardzo walizka i droga wolna

Czy oni się zmówili, do cholery?
Nataluszek...trzymaj się jakoś...

Mój kupił mi kwiaty - oddałam je teściowej.
Od rana przeprasza. Ale ja już to wiele razy słyszałam.

Powiedziałam, że dopóki mi nie udowodni, że mnie szanuje, kocha i potrzebuje i nie zacznie się zachowywać jak normalny facet (czyli picie raz na miesiąc i to naprawdę lajtowe), to nie ma wstępu do sypialni, śpi na kanapie w salonie.

A jeśli nic się nie zmieni, to składam pozew o rozwód. Koniec zabawy. Nie będę moją matką. Nie chcę żyć z pijakiem.

lena nie osłabiaj mnie!
Przeczytaj co napisałam i udam, że nie widzę tego pytania.
Gdzie piszę, że takie coś popieram lub, że bym chciała. ...

Nie zmienia to faktu - oni są dorośli tym bardziej ich zachowanie mnie przeraża.
To miałam na myśli

Wiecie.
Twarde z nas baby. Dajemy te szanse, łudzimy się, a potem oni liczą, że kwiatek, czekoladki i mina zbitego psa pomoże. ..
A potem znowu lecą w ch**a.

Zachował się wobec Ciebie podle. Brak mi słów.

My od kilku dni też mamy "kryzys.." ale jest ok. Dziś jedziemy na impreze mam zamiar się odjebać i hejaaaaa

współczuje wam dziewczynki.. Cyniczna, Nataluszek ..

lena i tu się z Tobą zgadzam.

znowu poszedł balować?

Ale jak to, znowu wyszedł? Coś powiedział? Czy tak bez słowa?

Wczoraj była chyba taka aura, mój też mnie wkurzył ale już nie ma co pisać...

Aż ciśnie się na usta: kopnij go w dupę...
Ale wiadomo: to nie takie proste.

Raz. Nie szanuje uczuć żony, a matki jego dziecka.
I oczywiście tylko Ty masz obowiązek zająć się dzieckiem.
Współczuję.

Cyniczna. Jak u Ciebie?

On od zawsze tak?

Dałabym mu w r*j.

Dziewczyny ja po prostu nie mam ani siły, ani ochoty na zadry z Nim.
Po prostu straciłam motywację do walki o to wszystko.
Może jak zniknę na tydzień, nie będę odbierała ani utrzymywała z Nim kontaktu, to może zrozumie?

Czuję się okropnie...Chce mi się palić, a nie mam co bo na co dzień nie palę. Mam nerwy, boli mnie żołądek i nie mogę zasnąć...
Dobrze, że mam Lusię. Gdyby nie Ona nie byłoby mnie tutaj. Zostawiłabym to wszystko, a niech to szlag!
Źle mi...Ale położę się już bo naprawdę nie usnę.

No właśnie Fragola, jaki kryzys? toż to On dopiero przyjechał , myślałam, ze się nacieszyć sobą nie możecie a tu już kryzys...

Co do reszty opowieści o facetach, to nawet nie wiem jak to skomentować.

U nas ok, mąż zabrał mala na spacer, a ja się delektuje spokojem .

Cyniczna, jak się czujesz?

Nataluszek,co Ci napisać? trzymaj się  i badz dzielna
nie wiem co napisać na temat twojego faceta,chyba jedynie to że udowodnił że jest nieodpowiedzialny,ma rodzinę w dupie i liczy się tylko on
ile on ma właściwie lat?
mieszkacie w jakimś własnym mieszkaniu? bo jeśli tak to ja bym walizki chyba mu za drzwi wystawiła

U mnie ok. Nadal mam moralniaka. Z mężem rozmawialiśmy. Koniec picia na dzień dzisiejszy.
A jeśli obietnicę złamie, to koniec małżeństwa.

Nataluszek.. przykro mi, że u Was nie dzieje się najlepiej. Jednak jestem zwolenniczką naprawiania związku, dla mnie rozstanie to naprawdę ostateczna sprawa. Może spróbujcie jeszcze pogadać? A może faktycznie on zmięknie, jak go olejesz na parę dni...

Domku a Ciebie kto dzisiaj wkurzył?

23 lata ma. Pracuje i na pozór jak planowaliśmy rodzinę był świadomy swoich praw i obowiązków.

Cyniczna, tak jak Domek napisała to walenie głową w mur. Powrót na start i cofanie się w tył, zamiast brnąć do przodu.
Nigdy takiego czegoś nie zrobił, choć mieliśmy ciężkie dni.
Z łachą zadzwonił i zapytał co słychać. Haha, dobre sobie. Troskliwy tatuś. Wrr...

Ratowanie owszem. Pod warunkiem, że ratują dwie osoby, a nie jedna.
Nie to nie. Dzióbkował, myszkował itp. ale na mnie to już nie robi żadnego wrażenia.
Za dużo goryczy mam w środku.

Serce mnie boli... ;/