Odwieczne singielstwo czyli brak partnera, jak z tym walczyć?

To tłumaczenie nie daje odpowiedzi na pytania. Schematy wchodzenia w relacje są proste, tylko nie wszyscy (a raczej mało kto) je zna.
Dlatego jedni mają mnostwo zwiazkow, a drudzy zadnego. Kobiety mu nie pasują, on kobietom nie pasuje i to się równa brakowi związku. To jest wiadome.
Tylko co dalej? I po to jest ten temat jak myślałem.

Nie zgodzę sie z tym. To jest zbyt duże uproszczenie. Jakby wszystko było takie jasne i przewidywalne, jakby wszystko tak jasno dało sie rozłożyć na czynniki pierwsze- każdy znalazłby partnera

Ponadto Metyl nigdzie nie napisał, ze ma ogromne wymagania- ma jakieś i dobrze, ze sie ich trzyma. Przecież nie znamy go, dlaczego tak łatwo przychodzi ocenianie, co robi dobrze a co źle? Ja tego nie wiem. Wiem natomiast, ze na prawo mieć oczekiwania. I tyle

EDIT: tez ma oczekiwania i co teraz?

Myszeczko, bo takie po prostu bywa życie.
Nie zawsze jest ono takie, jakbyśmy chcieli - ale warto jest chcieć

Coś bolesnego ode mnie? Prosze bardzo. Ludzie którzy nie mają relacji są felerni czy tzw "nieatrakcyjni" (czy to społecznie czy seksualnie). Im większa felerność, tym bardziej ogranicza możliwość wejścia w relację. Jeśli człowiek jest totalnie społeczny, to potrafi dogadać się z każdym. Jeśli jest wszechstronny, inteligentny, ciekawy i elastyczny to potrafi z każdym znaleźć wspólny język. Jeśli jest atrakcyjny seksualnie, to łatwo tworzy chemie seksualną, która prowadzi do łóżka i związku (lub związku i później łóżka, jak kto woli).

Nie każdy znajdzie partnera, bo nie każdego da się zmienić. Tacy ludzie MUSZĄ liczyć na trafienie szóstki w toto lotku. A co gorsza, gdy za każdym skreśleniem łamie się im ołówek i nie wiedzą czemu. Taki ołówek.

I też zgadzam się z Remim.

Nie mam przepisu na wszystko, bo życie jest nieprzewidywalne. Ale na siebie akurat mam.
Jeśli nawet ktoś znajdzie jedną osobę, z którą jest dobrze i nagle to zanika to nie wyciągniemy wniosków. Za mało informacji.
Jeśli mamy 10 kobiet i jednak czemuś sie to konczy ,to musimy juz te powody znać.

No ja bym się raczej bardzo nad sobą zastanowiła gdybym w wieku 26 lat nigdy nikogo nie miała. I na pewno nie zwaliła bym to na "taki los", bo większość życia mamy w swoich rękach.

Słuchaj, pociąg to jedno, bycie z kimś w związku to drugie. Widzisz - znów założyłeś coś odgórnie byleby pasowało pod Twoje poglądy o mnie. Świetny z Ciebie doradca, nie ma co. Nic tylko poradniki dla zdesperowanych obojga płci powinieneś pisać ...

Myszeczka
sugeruje ze ma byc desperatem?? Dobre przeciez tacy sa beznadziejni a gdy juz sie kogos szuka to go takim teraz widza
Kazdy ma jakis zestaw cech ktore go interesuja i ma prawo do tego, tyle ze nierealne sa inne niz pokazuje autor, to ze ma z kims zgadzac sie, miec o czym pogadac i ktos mu podobac- lady happy:P? - to "o niebo" mniej oczekiwan niz  dlugich list autorstwa kobiet

Ale jaki jest mój niby pogląd? Że masz wymagania, których kobiety nie mogą spełnić, lub że jednak coś jest nie tak w Tobie.

Weź nie pisz jak Joda, błagam Cię... "i podobać mu ktoś", w ogóle to Ty do mnie ten post skierowałeś czy informujesz innych co ja sugeruje? Bo wygląda na to, że to drugie. Ogarnij ten post, pliska!

Wydaje mi się że Ty jakby z góry stworzyłeś sobie mój obraz po tym co napisałem. Że jestem taki owaki, beznadziejny/nieatrakcyjny/nieumiejący flirtować/dziwny i tak dalej i tak dalej i teraz przy każdym możliwym momencie próbujesz mnie i innym to wmówić. Sorry ale to właśnie tak trochę wygląda.

Oczywiście to że przykładowo ( co akurat do mnie pasuje byś nie mówił że mówię od czapy ) dosyć późno zaczęły mnie interesować 'związki', to że nie miałem dookoła siebie w wieku szkolnym ciekawych dziewczyn, to że nie interesowały mnie popijawy z trawką w tle to pies w kontekście całej sytuacji prawda?

Wiesz - jak się jest w wieku szkolnym/studenckim i ma się milion opcji by poznawać osoby w wieku i grupie rówieśniczej ergo mieć szansę na związek to można sobie rzucać takimi stwierdzeniami jak Ty. Jak się jest nieco starszym to sytuacja się zmienia, tego też oczywiście nie bierzesz pod uwagę bo i po co prawda?

Myszeczka, nie mam siły na odpowiadanie na Twoje pytania ...

W sumie zapomniałem tam dopisać jeszcze jednej rzeczy. Spotkałem się z paroma dziewczynami poznanymi w sieci. ŻADNA nie uciekła mi ze spotkania, przy żadnej jakoś masakrycznie się nie wygłupiłem, żadna nie stwierdziła / nie okazała że jestem jakiś brzydki / nieogarnięty / nie chce kontynuować tej znajomości etc etc. Co mam jeszcze zrobić by Ci udowodnić że nie tylko we mnie leży błąd że jestem sam?

Metyl, ale ja już żadnego pytania nie zadałam. Ja już teraz na razie tylko czytam i obserwuje. Życzyłam szczęścia i już. Nie było w tym nawet procenta sarkazmu.

Blackie, kto powiedział ( znów to samo ... ) że kobiety mnie nie pociągają? Podoba mi się wizualnie sporo dziewczyn, te które znam bliżej także, nie wszystkie ale część z nich gdyby była wolna to byłaby dla mnie pod tym względem atrakcyjna.

truskaweczko, zapewne nie miałem nic do dodania odnośnie Twojego posta.

Wiem, już wiem, dlatego edytowałam.

Sorry Metyl, ale musi być jakiś powód, poza palcem losu (w który rzecz jasna nie wierzę), że Ci nie wychodzi. 

Wiesz, mam też takie podejście, że nie wdaję się w związki z facetami, którzy są z innej bajki, co wielokrotnie na forum poruszałam, ale jakoś napatoczyło mi się całkiem sporo chłopów w życiu z którymi umiałam się dogadać. Pewnie, że spotkałam też wielu, którzy wcale mnie nie kręcili, ale była tam zawsze jakaś równowaga i nigdy sama nie siedziałam.

Za to jako młoda siksa, ciągle czekałam na Romea, a w rzeczywistości ręcami i nogami się broniłam przed każdym potencjalnym kandydatem. Każdy w czymś mi nie pasił. Też jęczałam, jako "piękna dwudziestoletnia", że mam pecha, że inni się parują, a ja w domu robię pasjansa. Ino, że na terapii sobie zdałam sprawę z tego co tak naprawdę wyrabiam i się za siebie wzięłam

Ja na to patrzę jeszcze inaczej: z zajętą może po gadać o wszystkim, bo nie ma tego nacisku na związek z nią, nie musi rozpatrywać jej jako przyszłej dziewczyny, bo już kogoś ma i gada dużo luźniej, nie ocenia jej pod kątem przyszłej żony itd (tak wiem pisałeś, że nie każdą wolną selekcjonowałeś, ale wydaję mi się, że nawet o tym nie wiesz, że to robiłeś). To stąd te przyjaźnie z zajętymi i to od początku próbowałam wytłumaczyć.:)

Metyl ma kilka problemów, o czym wie, bo mu już to pisałam, ale nie przyjmuje ich do wiadomości. Pewnie nie powinnam się udzielać, ale widzę, że tyle osób się produkuje, to dodam coś od siebie.

Metyl nie ma znajomych- ani ze szkoły, ani z pracy, bo jak twierdzi, poznawał do tej pory samych ćpunów, alkoholików i debili z marginesu. Wszyscy, jak jeden mąż. Ergo- nigdzie nie wychodzi. Wspominałam, że mógłby się udać na jakiś kurs językowy, cokolwiek, żeby tylko wyjść do ludzi, ale chyba bez efektu.

Dziewczyny poznaje przez internet, oczywiście głównie z daleka od jego miejsca zamieszkania. Właściwie ciekawi mnie, czy kiedykolwiek Metylu poznałeś dziewczynę inaczej, niż przez internet?

Druga sprawa to jego podejście- forum ma służyć pomocy, więc zakładam, że wszyscy udzielający się mają czyste intencje i chcą Metylowi pomóc. Jednak w zamian dostajemy sarkastyczne, złośliwe odpowiedzi, i tak jest też w normalnej rozmowie. Wyobraźcie sobie dziewczynę, która być może pozytywnie jest nastawiona do znajomości, ale dostaje kilka razy takiego złośliwego strzała. Kto chciałby wchodzić w głębszą relację z kimś, przy kim czujesz się gorszy, głupszy, i generalnie nie jest przyjemnie?

Metyl zdecydowanie ma problem z przyjmowaniem konstruktywnej krytyki, podobnie z resztą jak inni z tego typu problemem. Zaczyna się zaprzeczanie, odwracanie kota ogonem, aż w końcu wychodzi, że cały wszechświat sprzymierzył się, żeby uniemożliwić mu bycie szczęśliwym...

Metyl pisałeś wczoraj, że masz świadomość tego, że czasem z Twojej winy ktoś urywał kontakt z Tobą. Możesz podać przykłady tych win?

Dzień dobry!

Zdecydowałam się również wtrącić coś od siebie. Mam 23 lata i szczerze zastanawiam się 'o co tu chodzi'. Nie mam żadnych poważnych związków na koncie, za to kilka znajomości, z których nic nie wyszło. Właściwie dostrzegam tendencję spadkową. Miałam chłopaka w liceum i od tamtej pory - nic. Nie umiem też stwierdzić w czym tkwi problem, dlatego biorę pod uwagę tezy postawione przez autora wątku - ''takie osoby albo zwyczajnie mają pecha albo po prostu takie osoby z którymi mogłyby one tworzyć związki zwyczajnie nie istnieją''.
Serio, patrząc na poprzednie znajomości zastanawiam się, że ja chyba muszę mieć pecha.

Studiuję, pracuję, mam przyjaciół i znajomych, rozwijam się i dużo działam w mieście, ale nic! Staram się mieć dużo na głowie, bo wtedy nie myślę. Ale nie ukrywam, bardzo mi z tym źle. Nie umiem sobie pomóc, nie wiem jak mogę to zmienić. Czasami wszystkiego mi się odechciewa i zaczynam wątpić, że coś się zmieni w tej sferze. A jeśli ma się nie zmienić to...??
Wydaje mi się, że ten smutek i bezsilność mogą zrozumieć tylko osoby w takiej samej sytuacji.

Moja główna motywacja to fakt, że ludzie naprawdę się tutaj produkują i łamią sobie głowy, żeby Ci pomóc, więc dzielę się swoimi obserwacjami, żeby mieli pełniejszy obraz. Na razie wszystko co napisałam potwierdzasz sam z siebie, zobaczmy, jak ocenią to inni, bezstronni forumowicze.

Parę "konkretnych" znajomości tylko z internetu. Nie ma internetu- nie ma przyjaciół.

Nie zamierzam z tym polemizować, ale każdy sobie wnioski wyciągnie. Zaliczyłam parę szkół w swoim życiu z lepszą i gorszą renomą, ale nigdy nie spotkałam szkoły z tak mrocznymi statystykami, może wychowywałeś się w Bronxie?

Coś tu się nie zgrywa. Nie masz znajomych w swoim mieście- to z kim wychodzisz?

Pogarda, pogarda, mnóstwo pogardy dla innych. Poniżej piszesz, że mam nie pisać o czymś, "o czym nie wiem nic". Robisz dokładnie to samo- oceniasz po pozorach, pobieżnie, i myślisz że rozgryzłeś człowieka, bo cieszy się z nowych butów czy samochodu. Doprawdy, głęboka psychoanaliza.

Albo znajomości na odległość, albo totalna izolacja, nic pomiędzy. Dla mnie to nie jest problem, bo o ile sobie przypominam to Ty masz problem z "odwiecznym singielstwem", a ja miałam szczere chęci żeby Ci pomóc.

Prawda jak dupa, każdy ma swoją. I taka jest moja "prawda", nawet jeśli Tobie się ona nie podoba.

Ogólny temat o singielstwie stał się analizą portretu psychologicznego Metyla
Prawda taka, że w dzisiejszych czasach trudno trafić na wartościową osobę, która podziela nasze poglądy w kluczowych sprawach i z którą przyjemnie spędza się czas. W dzisiejszych czasach - fast food, fast sex, fast car - byle szybko, byle dużo, byle "na odwal się", nie liczy się jakość. Związki z braku laku, "bo ta się nawinęła".
Trudno odnaleźć 'bratnią duszę', która będzie nam i ukochaną osobą i przyjacielem. Tak, że nawet kiedy początkowe motylki nie będą szaleć w brzuchu równie mocno jak wcześniej, mija początkowa faza ekscytacji, to i tak zostaje pewna więź.
Trzeba dobrze trafić - i nie bawić się w związki na siłę Widać czy "to jest TO". Jeśli to nie TO... nie warto usilnie szukać drugiej połówki i zwykle zdarza się tak, że trafimy na nią w najmniej oczekiwanym momencie.

Ale czemu Wy to odbieracie personalnie ;) są różne typy ludzi - o tym mówię. Musi trafić "swój na swego". Ja tak samo nie wiążę się z nikim z braku laku, muszę trafić na kogoś, do kogo naprawdę coś poczuję. Przecież nie mówię, że NIE MA takich ludzi, są, ale trudno trafić na osobę, która będzie i miała podobne poglądy na temat związku i wszelkich jego aspektów. W związku może kolidować wszystko (co może się okazać nawet po iluśtam szczęśliwych latach) - charaktery osób, kwestie dotyczące wyglądu, religia, poglądy na temat ślubu, seksu, dzieci, mieszkania, pracy, blabla. Nawet potrzeba kontaktu - jak gadatliwa osoba trafi na kogoś, komu starczy kontakt raz na tydzień, to któreś się będzie męczyć. Najzwyczajniej w świecie TRUDNO SIĘ DOPASOWAĆ pod tyloma względami, a dodajmy do tego fakt, że oczywiście trzeba mieć prócz tych kluczowych poglądów jakieś wspólne zainteresowania, tematy do rozmów.
Moja wypowiedź może źle zabrzmiała - faktycznie mogło tak to zabrzmieć. Nie mówię, że wszyscy ludzie to jakiś margines społeczny i biorą co się nawinie, ale chodzi raczej o to, że spora część zamiast starać się o coś i przyznać przed sobą, że TO NIE TO, biorą co się nawinie - skrycie nadal kochają byłego, ale wchodzą w nowy związek. Starają się nową znajomością zaleczyć rany albo zapomnieć o jakiejś nigdy nie spełnionej miłości, do której nadal wzdychają. Albo nawet do nikogo innego nie wzdychają, ale spotykają się z kimś, czują, że tej osoby nie kochają tak całym sercem, ale szkoda im zerwać, bo "tyle miesięcy stracone, no i to przyzwyczajenie"...
W skrócie - można być w związku, gdzie osoby czują się ze sobą dobrze, są wierne, traktują się ok i szanują wzajemnie. Ale czasami czuć, że to nie jest TA osoba, że niby jest ok, ale tak nie do końca, że kogoś innego szukamy i czegoś innego oczekujemy. Bo związek może być dobry. Ale może być też więcej niż dobry ;) O, mam idealne określenie - chodzi mi o takie wyjątkowe nadawanie na tych samych falach, tak to mogę nazwać. To czuć. I dla mnie logiczne, że zamiast być z kimś, z kim czuję się ok, ale to nie jest dokładnie to, czego oczekuję, to wolę być singlem, bo po co to całe parcie na związek na siłę.
I jeśli Ty na taką wyjątkową dla siebie osobę trafiłaś (a zakładam z wypowiedzi, że tak) to gratuluję i szczerze każdemu życzę, żeby prędzej czy później trafił na kogoś, w kim się maksymalnie zakocha. :) Dlatego też nie uważam bycia singlem za jakieś zło konieczne, czasami lepiej tak, niż szukać czegoś, co nas do końca nie uszczęśliwia, byle być w związku.

Aurora, tylko ja właśnie chciałam podkreślić, że to wcale nie takie trudne. Może i znalezienie tej jedynej, najlepszej osoby zabiera parę lat (u mnie 12 lat i jedno małżeństwo), to nie znaczy, że większość osób przez ten cały czas siedzi w domu i jest samotna. To jest właśnie rzadkie, i świadczy raczej o braku życiowego dopasowania, a nie braku kandydatów.

Jest naturalnym, że się mylimy, że nam nie wychodzi, ale jeżeli przez lata taki jest obraz naszych relacji romantycznych, że NIKOGO znaleźć nie możemy, tak dosłownie, to chyba powinniśmy się przede wszystkim nad sobą zastanowić, a nie winić wszystkich dookoła.

"I to też nie jest tak że te 'różnice w poglądach' czy jak to tam nazwać wychodziło po dniu / tygodniu i trzeba było się 'rozejść'. To były różne okresy, od jednego spotkania po miesiące, grube miesiące, nie było reguły."

Ale przy tych grubych miesiacach to próbowałeś je poderwac? Czy to były tylko znajomości wciaż nastawione na poznawanie i ocene przyszłą czy warto poderwać czy nie? Po jakim czasie poznawania się z dziewczyną byłbyś w stanie określić czy warto ją podrywać czy nie?

tak sobie poczytałam cały wątek i muszę przyznać jednej częsci rację gdyż ja również niezbyt przychylnie odbieram najczęściej wypowiedzi metyla, jest w nich coś odpychającego z miejsca. Metyl oskarżałeś gdzieś kogoś, że nie czyta co napisałeś a ocenia, ale faktem jest, że ludzie nie będą oceniać Cię na podstawie wypowiadanych (czy pisanych) słów, a poprzez Twoje reakcje, zachowania, ton wypowiedzi, podejście do świata, mówić można wszystko.. i o tym właśnie chciałam napisać "o podejściu do świata i ludzi" żeby nie było ja również jestem odwieczna singielką (no z jakimiś tam krótkimi związkami w tle) i kiedyś miałam bardzo podobnie, po prostu jakoś żaden facet nie potrafił mnie zainteresować, poczuć to "coś" zdarzało mi się raz na kilka lat, zawsze powtarzałam (zresztą utarło mi się tak i zostało do dziś) że po prostu mam/miałam pecha, jak już fajny i go chciałam i fajnie mi się z nim gadało to niestety zajęty albo nie - ale zdecydowanie nie chciał związków (bądź tylko związku ze mną - bo jeden chwile później jednak chciał związku i w niego wszedł) ale... ja patrząc na to z perspektywy czasu widze swój błąd/błędy dość wyraźnie

- pierwsza rzecz, dawno temu, byłam kimś mocno zauroczona i myśląc o nim i szukając czegoś podobnego, każdy inny facet wydawał się niepociągający, każdemu czegoś brakowało
- kolejna to to, że jak już tak każdemu czegoś brakowało to utarło się myślenie "nie ma fajnych facetów" jak to myślenie wypełniło mnie już całkiem to faktycznie poznawałam same dziwne przypadki i owszem jestem w stanie uwierzyć, ze można poznawać samych : alkoholików, narkomanów, naprawdę mało inteligentnych ludzi, bo taki okres wtedy miałam. Ponoć istnieje taka zasada, że przyciągamy to w co wierzymy, ja ją potwierdzam.
- kolejna rzecz że byłam zamknięta w sobie i stawiałam bardzo grube mury by nikt się przez nie nie przebił, paradoksalnie niby chcąc bardzo związku i zbyt otwarcie chyba o tym mówiac. (oczywiście to nie przypadek autora)
- miałam wysokie wymagania zawsze, byłam i w sumie nadal jestem wybredna, wszyscy twierdzą, ze "trudno mi dogodzić" tylko o ile kiedys to ode mnie odstraszało o tyle teraz o dziwo wszyscy chcą mi dogadzać;) A jak to się stało?

Zmieniło się moje podejście do świata i do ludzi, uwierzyłam, że istnieją fajni panowie, przestałam ich OCENIAĆ - to jest chyba rzecz najważniejsza, uważam wymóg "posiadania pasji" i "dobrej pracy"  (tak natarczywie powtarzany przez większość znanych mi i czytanych osób) za mocno przereklamowany, jak będzie miał ją to będzie miał mniej czasu dla mnie:D wystarczy by czymś czy wieloma rzeczami na raz, po prostu się interesował, poza mną, co do pracy - ważne by jakąś miał i chciał mieć, wazne jakim jest człowiekiem. Tak więc póki co na pozór (na razie, mam nadzieje) stałam się otwarta, wesołą osobą, poznaje ludzi będąc ich ciekawa, ciekawa ich poglądów, ich innego podejścia do życia, nie oceniając czy to jest dobre czy nie, nie przekonując do swoich i jakoś tak się układa, że masa fajnych facetów się koło mnie kręci tylko ja jeszcze nie podjęłam tej trudnej decyzji "tak zamierzam sie na kogoś otworzyć" ale to kwestia czasu, długo siedziałam w zamknięciu samej siebie . Wniosek w trakcie ostatnich kilku lat nasunął mi się jeden, nie warto na siłę dopasowywać napotkanych ludzi do swoich wymagań, czy poglądów, ani siebie do nich, nie warto też wkładać ich w szufladki: znajomi, przyjaciele, partnerzy. Warto zaś ich poznawać, na luzie właśnie bez oceniania z pełną akceptacją nawet najdziwniejszych zachowań (nie znaczy że wszystkich, nawet będących przestępstwem), nie warto też dzielić na tzw "ligi" atrakcyjności. Zamiast wysyłać ich do psychologów z każdym problemem wmawiać że są normalni i wszyscy mają podobne problemy ludzie są dziś chyba strasznie zagubieni.. Pewnie nic nowego nie napisałam, mi pewna osoba podobne rzeczy musiała powtarzać kilka lat oporna jestem ale widać prawie dwa lata zamknięcia na świat i ludzi (z jednym tylko przyjacielem do rozmów) były mi potrzebne. Dlaczego o tym podejsciu tu napisałam? A bo właśnie podejście autora wydało mi się takim negatywnym z dużym podziałem na ludzi lepszych i gorszych, to subiektywne odczucie autorze, jestem bardzo wrażliwą osoba i wciąż często gęsto jedno źle użyte słowo w wypowiedzi razi mnie bardzo. Jednakze świat nie dopasuje się do nas bo tak chcemy, możemy więc go albo zaakceptować i troszkę się samemu dostosować, albo czekać jak ktoś napisał na cud. Naprawdę istnieje cała masa niesamowitych ludzi potrafiących robić dla innych niesamowite rzeczy. Kluczem chyba jest po prostu "polubić ludzi i uwierzyć w nich".

MagdaK25 miałem tak samo (po części dalej mam ) i w pełni się z Tobą zgadzam. Ciekawe jest, że wraz ze zmianą podejścia do ludzi, gdy człowiek chociaż próbuje być bardziej otwarty, dziwnym trafem zaczynają go spotykać różne ciekawe sytuacje Ludzie sami zaczynają zaczepiać i podtrzymywać rozmowę, szukać kontaktu. Nie wiem jak to działa ale działa (przynajmniej w moim wypadku )

Aurora tylko u Metyla nie jest tak. że on jest singlem, bo nie trafił na tą właściwą i trudno, zdarza się, spotka tą, z którą bardzo chce być. On właśnie narzeka, że nie miał żadnej, nawet byle jakiej dziewczyny i to mu bardzo PRZESZKADZA. Ma żal, że nigdy nie całował się nawet z żadną. Ma żal, że inni już w wieku 15-stu lat kogoś mieli, może nawet już się całowali, a on nic, zero. I to go boli i mu to przeszkadza i chciał by to zmienić. I to jest najbardziej niepokojące. Bo on z jednej strony chciał by bardzo by ktoś go po kochał całego itd, ale z drugiej strony rzuca się w oczy od niego ten żal do kobiet, że go nie chciały. Przynajmniej rok temu było to bardzo widać. Jak jest teraz to za bardzo nie wiem, Metyl wiele rzeczy od tego czasu zmienił. Kiedyś to każda jego odrzucała, dziś podobno on też potrafi kilka odrzucić, kiedyś z żadną do spotkania nie doszło, dziś podobno to też się zmieniło. Ale nie zmienił się fakt, że nadal jest sam i może nadal nawet pierwszy pocałunek ma przed sobą? Pytanie: czy nadal go to boli?

Nina, ja Metyla prywatnie nie znam. Zadnych pokątnych rozmów z nim nie miałam. Co piszę odnosi się wyłącznie do tego co sam na forum publikuje, publicznie, więc musi się facet pogodzić z tym, że ludzie mają różne zdania na jego temat.

Podobno on prosi o poradę i takowe mu dano. Pytał się jaka może być przyczyna jego niepowodzeń i mu odpisano. On na to, że my nie umiemy czytać i wogóle się na forumowiczów obraził No ja przepraszam, ale jeżeli w normalnym życiu Metyl TAK reaguje na jakąkolwiek niezgodę z nim albo krytykę, to ja się wcale nie dziwię jego porażkom. Ani ani.

Beyondblackie - mój wpis nie odnosi się akurat do Ciebie, ale na pewno Twoje uwagi był "ostre".
Ogólnie sytuacja stała się mało sympatyczna. Czytałam wpisy Metyla i naprawdę odniosłam wrażenie, że radzenie mu było jednak nieco tendencyjne. Wypowiadam się jako osoba z boku, nie znająca go wcale. Był nawet moment, że cokolwiek powiedział (napisał) było obracane przeciwko niemu. Każde słowo, zdanie było wręcz prześwietlane. To tylko moje spostrzeżenia.

Myszeczko, nie pisałam tylko do Ciebie, ale faktycznie - ten ostatni post, ja osobiście, czytałam go z niesmakiem. Tylko tyle.
Nie chce wypowiadać się za Metyla, nie mam takich intencji. Tylko gdzieś granica intymności została przekroczona - w moim odczuciu.

MagdoK25, okej - powtarzam się ale muszę - już mówiłem, ja nie szukam ani kogoś skrojonego idealnie pod moje wymagania ani też kogoś kto będzie moją kopią w wersji żeńskiej, same wymagania też imho nie są zbyt wygórowane - mógłbym je wypisać ale nie tutaj, mogę prywatnie czy coś albo wcale ale nie tutaj bo znów to co napiszę obróci się przeciwko mnie bo komuś się coś wydaje ...

Co do dopasowywania się i tak dalej co w sumie łączy się z powyższym akapitem - ależ ja oczywiście dopuszczam możliwość bycia z kimś bliżej kto jest inny niż ja pod pewnymi względami, ma inne poglądy ( co nie znaczy - diametralnie inne, także w sferze zapatrywania się na przyszłość, plany życiowe itd ), inne zainteresowania i tak dalej i tak dalej. Tylko po prostu na razie nie trafiłem na razie na dziewczynę, która jednocześnie byłaby wolna, spełniałaby te wymagania i jednocześnie podobałaby mi się fizycznie i / lub mentalnie i vice versa by zacząć flirtowanie czy tam 'chodzenie' - nie lubię tego określenia bo jest lekko koślawe. I tyle.

A co do Twojego pytania o te dziewczyny - jak wyżej, mogę na priva jeśli chcesz, tutaj nie ma sensu tego opowiadać.

Powiedziałaś także że moje posty są odpychające ale chodzi Ci o te w tym temacie czy o wszystkie inne?

Myszeczko - tak w ogóle to dostałaś mojego maila?

A wracając do postów - nigdzie i nigdy nie napisałem że żałuję, że nie miałem jakiejkolwiek a tym bardziej 'byle jakiej' dziewczyny. To już bym wolał być sam niż być w takim ... czymś.

Nino, dziękuję - nie ma to jak 30latki.

Poza tym chciałbym zauważyć że to co wypisują różne ludki to jedno, to jak jest naprawdę to inna sprawa ale oczywiście nikomu zapewne by się nie chciało tego choćby odrobinę drążyć - rzecz jasna na prywatnej stopie z oczywistych względów. Lepiej dorobić sobie teorię X wedle własnego widzimisię.

Metyl nie wiem, bo na maila praktycznie nigdy nie wchodzę i dobrze, że piszesz, że coś wysłałeś, bo mógł byś na odpowiedzieć i 3 tygodnie czekać... Następnym razem jak będziesz potrzebował się ze mną skontaktować to proszę pisz na gg (ja Twój nr stary mam, nie wiem czy Ty masz mój). Idę zaraz na pocztę i zobaczę czy jest tam od Ciebie wiadomość. A masz nadal gg? Tam bym wolała pisać jeśli to nie kłopot.

Dobra, wysłałam Ci na priva.

Co prawda miałem się już tutaj nie wypowiadać ale ...

Chciałbym podziękować wszystkim z którymi udało mi się nawiązać kontakt ( lub oni sami napisali do mnie ) i pogadać na privie. Myślę że te osoby mogą potwierdzić że da się ze mną pogadać, normalnie, rzeczowo i sympatycznie i niekoniecznie to co o mnie się wypisuje na forum jest prawdą.