Nowa kobieta ojca

Ja pisałam to o mężu założycielki posta który szybko znalazł nową bo nie umiał zająć się domem poza tym podejrzewałam że zdradził, przynajmniej emocjonalnie, bo znał ją wcześniej.

Przynajmniej rok, a nie prawie od razu i to z osobą którą znało się wcześniej to co wcześniej nie kochał a potem nagle miłość może ukrywał to przed żoną, zdradzał emocjonalnie.

No właśnie, może. My tego na tę chwilę nie wiemy, więc po co tworzyć jakieś teorie spiskowe? Czy to, że w otoczeniu mężczyzny znajdują się kobiety automatycznie znaczy, że stanowią one dla nas zagrożenie? Nie. Czy to znaczy, że mężczyzna zdradza emocjonalnie? Też nie.

Mój znajomy od wielu lat przyjaźnił się z pewnym żonatym facetem, ale dopiero kiedy ona została wdową, a on jej pomagał uporać się z nową sytuacją, bardzo się do siebie zbliżyli - po śmierci przyjaciela, a jej męża, nie przed.

Niektórzy z nas, kiedy cierpią, wolą mieć przy sobie jakąś bratnią duszę, bo to pomaga oswoić ból i odnaleźć się na nowo, ale jednocześnie dwoje ludzi w pewien sposób do siebie zbliża. Jeśli więc ojciec autorki potrzebował z kimś pobyć, podzielić się emocjami, rozmawiać, to na pewno było mu łatwiej przejść przez te trudne chwile z kimś, kogo zna i do kogo ma zaufanie, być może to właśnie wtedy się do siebie zbliżyli. Byli wolni, więc gdzie tu problem?

Nokiaaa, tak... a jest to bardzo zdrowa postawa, ktora nie ma nic do czynienia z przewlekla depresja czy martyrologiczna fiksacja.

Ręce opadają na niektóre wypowiedzi!
Autorka napisała, że był dobrym mężem i ojce. Że sam potrafi zająć się domem. A więc jej matka nie była przez niego wykorzystywana do prowadzenia domu.

Dziecko wychowane, żona zmarłą a on ... powinien leżeć krzyżem w kościele albo najlepiej wykopać sobie grób koło mamy i tam leżeć i czekać na śmierć.
Pewnie to też autorkę nie zadowoliło by, bo też by ją zaniedbywał.

Jak czytam, że zdradzał żonę bo związał się z kobietą którą znał wcześniej to ... powinnam wymordować wszystkie kobiety które zna mój mąż bo z którąś się zwiąże po mojej śmierci (hipotetycznie umieram pierwsza).
Jeśli mężczyźni są niezdolni do uczuć to po co wychodzicie za nich za mąż?!!!!!! Po co się wiążecie z nimi.

Autorka napisała, że obiecała mamie że tata z nikim się nie zwiąże. I to mnie zastanawia. Mama tego oczekiwała?

W wątku jak sobie poradzić po śmierci męża w większości są kobiety które mają jeszcze dzieci na utrzymaniu.
Poza tym to my, kobiety, w większości mamy się za takie moralne, taktowne itp. Uwielbiamy się zamartwiać. Mamy niesamowite zdolności masochistyczne.

JA na miejscu autorki miałabym żal do mamy i na nią bym była wściekła za to że umarła. Bo przez jej śmierć tato się zmienił, nie ma dawnego domu, ....
(sarkazm - mądry zrozumie)

Przeczytałam jeszcze raz wszystkie wpisy autorki wątku i nigdzie nie znalazłam takiej wypowiedzi, możesz podpowiedzieć gdzie tak napisała? Cały czas próbuję "rozgryźć" jej tok rozumowania i do głowy przychodzi tylko jeden wniosek. Straciła matkę a razem z nią ten bezpieczny świat, rodzinę, dom rodzinny, bez mamy nic nie jest takie samo. Jest rozgoryczona, zła, rozżalona, nie radzi sobie z emocjami, to co w niej siedzi przelała na ojca. Psycholog potrzebny od zaraz!
Oczywiście ona nas nie posłucha, bo łatwiej niż popracować nad sobą, jest wymyślać kolejne argumenty, potrzebne chyba tylko jej do tego żeby samą siebie przekonać, że ma rację.
Evvvcamasz prawo przeżywać stratę mamy, czuć złość, żal i co tam jeszcze chcesz ale obarczanie winą ojca, tylko za to, że próbuje normalnie żyć jest chore. Nie musisz jej uwielbiać ani się z nią zaprzyjaźniać, zresztą jesteś dorosła i nie potrzebujesz już tego, żeby ktoś ci matkował. Dziękuj Bogu za cudowną rodzinę, szczęśliwe i bezpieczne dzieciństwo, bo to nie wszystkim jest dane, dostałaś więcej niż inni. Ludzie nie żyją wiecznie, jesteś dorosła powinnaś to wiedzieć! Jesteś rozpieszczona, samolubna i skupiona jedynie na sobie! Zbieraj tyłek do pionu, zacznij pracować nad swoimi emocjami i przestań się użalać!

Było, było. Na 100%. Coś w rodzaju "obiecałam mamie, że ojciec za szybko się z nikim nie zwiąże". Zapamiętałam, bo zastanawiałam się co oznacza "za szybko", kto tę granicę ustalał i na czym miałoby polegać pilnowanie dorosłego człowieka, żeby się z nikim nie wiązał.

Jak ja się ciesze ,że dziecko mojego męża nigdy nie było zaborcze, zazdrosne  ani chorobliwie dyktatorskie w  naszych relacjach (moich i męża) potrafi perfekt zdefiniować w tym  rozróżnić czym się obrazuje rola mężczyzny jako rodzic-ojciec (i jaką misje wypełnia jako ojciec)a  rola mężczyzny  będąc partnerem/mężem  -  a co istotne w jej wieku wczesnoszkolnym jeszcze strojenie fochów ,czy brak zrozumienia w tym temacie uszłoby, lecz dziwię się w miarę "dojrzalej " kobiecie ,która nie jest już w pełni zależnym od rodzica dzieckiem, mając ojca ,który przeżył większa polowe swojego życia ma do ojca dąsy, pretensje ,że jego prywatne sprawy sercowe nie są podlegle oczekiwaniom córki ..despotyzm to za mało powiedziane

No bo to jest chore, rozpieszczona przez życie kobieta, która była oczkiem w głowie wszystkich i teraz po stracie matki nadal zachowuje się jak mała dziewczynka. Matka być może też miała za dobrze w życiu i nie doceniała dobrego męża. Pewnie była zaborcza skoro obciążyła córkę taką misją. Tutaj tylko psycholog jest potrzebny. A tatuś może wreszcie jest szczęśliwy??? Bo o jego szczęściu autorka nie wspomina a raczej wspomina tylko w kontekście, że ma je mocno gdzieś!
Facet może zaczął w końcu oddychać pełną piersią:)

Ani to dobre ani złe, z drugiej strony można powiedzieć, że to dla niektórych dobre, a dla innych złe. Wszystko zalezy od konkretnej rodziny. Od tego czy to jest pierwsze dziecko, czy kolejne, czy planowane, czy nie. czy "zrobione" tylko po to, żeby nie czuć się na starość samotnym itp.

Moja babcia urodziła pierwsze dziecko dwa lata po ślubie miała równo 20 lat, potem była jeszcze piątka dzieci. Ostatni urodził się mój wujek, gdy moja babcia miała 41 lat. teraz ma 74 lata cieszy się wnukami i prawnukami. Wszystkie dzieci były tak samo wychowywane i tak samo kochane.

Natomiast jestem negatywnie nastawiona do kobiet, które mają 50-70 lat i nagle je olśniło, że chcą mieć dzieci, jak dla mnie jest to wtedy zachcianka, dziecko ma być tylko tym kimś kto na starość im szklankę wody poda, ewentualnie na kogo będą przelewać wszystkie swoje niepowodzenia, zmuszając dziecko do realizowania ich marzeń, które się nie ziściły.

Nie bardzo rozumiem skąd w Tobie tyle butności do tego co się teraz dzieje. Jesteś dorosła i powinnaś skupić się na swoim życiu. Ojciec to ojciec - jego życie, jego sprawa. Niepotrzebnie przejmujesz się nie swoimi sprawami. Wyluzuj i podejdź do sytuacji z większym dystansem.

Tamtego wątku nie czytałam. Nawet nie wiedziałam, że ona pisze na ten sam temat w dwóch działach.

Tata jak najbardziej ma prawo, do układania sobie życia. I nie tobie to oceniać. Czy wolałabyś, aby siedział załamany w domu, wpadł w depresje? W końcu nie zaczął się spotykać tydzień po jej śmierci. Ważne, że sobie  radzi!

Przeczytałam topic, bo jego temat mnie też dotyczy.
Mój ojciec też bardzo szybko związał się z nową kobietą po śmierci mojej mamy. Jestem wstanie po części zrozumieć autorkę. Straciła mamę, jeśli dobrze zrozumiałam ma żal do samej siebie, że nie była w porządku wobec niej- może właśnie z tego powodu tak reaguje. Po za tym odniosłam wrażenie, że troszkę na nią napadacie. Ja nie byłam szczęśliwa z tego powodu, że ojciec znalazł sobie nową kobietę, staram się ją unikać jak ognia, bo mnie drażni jej styl bycia i zachowanie. Każdy ma prawo do swojego czasu godzenia się ze śmiercią najbliższych osób. Wydaje mi się, że ona się nie pogodziła ze śmiercią mamy i jeszcze długo to nie nastąpi. Dlatego nie jest wstanie zaakceptować kobiety,  z którą związał się jej tata.

Rzeczywiście 8 m-cy po śmierci do nie tak dużo i też uważam, że zbyt wcześnie ojciec znalazł sobie pocieszycielkę. A Ty zamiast się denerwować pogadaj z nim szczerze,przypomnij mu o jego wcześniejszym "załamaniu" i dlaczego nie przestrzegał żałoby, uczciwie chociaż przez ten jeden rok? Zawsze możesz mu powiedzieć, że widocznie tak kochał Twoją mamę,skoro tak szybko o tym zapomniał, a z drugiej strony - to tylko kobiety przeżywają stratę kogoś bliskiego dłużej, faceci raczej działają z wyrachowania,a jest też możliwe, że oni spotykali się jeszcze za życia Twojej mamy,z tym, że to w tej chwili nie ważne.Ojciec i tak zapewne zrobi to co będzie chciał,ale zawsze możesz z nim porozmawiać i powiedzieć, że jego postępowanie Tobie się nie podoba.I albo on się zmieni,opamięta, albo będziesz musiała się niestety z tą sytuacją- z bólem i trudem - ale pogodzić.