Nie potrafię poradzić sobie z nastoletnim synem

No tak ale po co go broniłaś przed mężem? Jak to we wczoraj obejrzanym filmie powiedział jeden pan do pewnego ojca: twój syn wymaga solidnego kopa w ....

ty nie masz się zachowywać, jakby cię nie było
ty masz byc gotowa do kontaktu i relacji z twoim synem
ale jesli on ich nie chce.. to nic nie zrobisz...

to nie jest pokazywanie - zobacz , jak ci cięzko bez mamusi
to jest powiedzenie - jestem tu, jesli bedziesz mnie szukał
jestem twoją matką i cię kocham

i tyle

a propos - kiedyś pyta łam cię o zabawną sytuację z synem, o coś co cię rozczuliło, zapytałam co lubisz w swoim synu, za co go cenisz, za co chwalisz, abyś napisała o takich chwilach, które są dobre..

jak bardzo wstecz musisz się cofnąć, żeby takie momenty znaleźć??

ja np. wczoraj wracałam przez miasto z moim siedemnastolatkiem, deszcz lał nam się na głowy a my rozmawialiśmy o jego planach... on mi mówił cio zamierza zrobić w kwestii języka angielskiego, czy da radę
potem mi opowiadał, że on ma coś takiego, że potrafi widzeć bardzo szeroki obraz i umie to zarejestrować - np. w jednej chwili tak jakby skanuje przestrzeń wokół siebie i zauważa wiele szczegółów. jak próbuje o czymś tam rozmawiać z kumplami, to oni mówią - o faktycznie - ja tego nie zauważyłem.. i powiedział, że jest bardzo dumny z tej odpowiedzialności

a ja powiedziałam.. o to super.. i pomyslałam - ale sobie młody wlewa hihihi...;))

ale to było urocze - duży chłopak.. a taki fajny dzieciak jeszcze;))

to dobrze qanti;)

Nie. Nie wysadzaj.
Narobisz bałaganu...

Na każdej górze są ścieżki.
Zapomnij o przeszłości i wprowadzaj nowe zasady. Trzymaj sie ich. Bądź konsekwentna. I stabilna...
Przygotuj sie do tego i wdrażaj.
Nie Wałcz z dzieciakami. Pokaz im inna twarz. Bądź pewna co chcesz zrobic.

czy jestem, wcale nie jestem świetna. jestem taka jak ty'rózni nas tylko jedno - ja odkryłam, że to "zaplecze" to mozna mieć tylko wewnatrz...

pomysł, czego chcesz
narysuj sobie, jak dzieciak IDEALNĄ SIEBIE...

będzie jak ty zechcesz

A ja już teraz to wogole niewiem co robić. Teraz syn wraca po szkole ok. Godziny 18 bo z kolegami po szkole chodzi na mieście to ok rozumiem. W piątki wraca o 22 w roboty jedzie po południu i wracał też o 22 u teraz mówi mi że niewie o której będzie wracać w pięt i roboty bo później. Mówie że do czasu kiedy nie jest pełnoletni to ma być o 22 w domu . A on że nie . I co mam robić. Mąż mi powiedział że jak tak to niech wyprowadzi się z domu ale to mi mówił. I nie chce na ten temat rozmawiać . Co mam robić mieć gdzieś ma wraca jak chce czy co . On ma gdzieś co ja mówie

qanti.. a tak na marginesie?/
nie przesadzasz troszkę z tą 22??

to godzina z naszego dzieciństwa;)

mój syn w wakacje mógł wracać do 23....

ale nie chodzi o to, kiedy wraca, o której
chopdzi o to JAKI wraca

mój syn wie npo. że ja nie akceptuje picia u nastolatków -nigdy nie wrócił nawet po piwie...
o to chodzi.. o mądre zasady a nie sztywne reguły

napisałaś kilka postów wcześniej, że czasami opowiada ci co w szkolle.. nie bądx wtedy zbyt dociekliwa, nastawj się na słuchanie i słuchaj tyle.. ile chce ci powiedzieć.. a potem dodaj, lubię usłysze=ć co u ciebie.. jakbys mnie potrzebował, wiesz, gdzie mnie szukać;)

Tak nieraz mówił co w szkole bardzo zadko. A teraz to wogole nią nie mówi. Jak coś pytam to wzrusza tylko ramionami. Jak wejdę do niego do pokoju aby coś powiedzieć czy zapytać no mówi że mam wyjść. Wstaje i widzę że jest w nerwach bo nieraz aż zaciska zęby. End_aluzja co ja mam robić ? Prawie wcale się nieodzywa. Przyjdzie zje obiad i tyle go widzę. A raz wrócił o 22 ale od razu poszedł spać. Otwierają drzwi i widziałam że jest nie taki. Nawet ciuchów nie ściągnoł do spania jak nigdy. Musiał coś wypić. Na drugi dzień pytałam go to mówił że był zmęczony powiedziałam mu zęby więcej taki zmęczony nie był. Nią nie mówił . Niewiem co robić. Nie chce rozmawiać wogole już. Wszystko mu zje wszystko mu przeszkadza. Leki na astmę przestaje brać bo stwierdzi że nie potrzebuje. Wydaje mi się że on ma zero rozumu. Nie tak go wychowywałam. Jestem bez radna już. Jak mam dalej żyć co mam robić ?

Wiedz mam żyć swoim życiem tak.  Dziś powiedział mi że ja go denerwuje i najlepiej mam nie oddzywać się do niego. Bo denerwuje go i mówi że zaraz zacznie rzucać wszystkim co ma i rozwali komputer.  zastanawiam się jak On tak może mówić wogole. Przestanę chyba wogole gadać do niego. Tylko odpowiem jak coś zapyta. Nie mam już sił nawet nie chce mi się żyć.

No właśnie , dobre pytanie. Wiesz że ja chyba niemam swojego życia. Ciągle jakieś problemy mam i o wszystkim myśle. Że nieraz to nie wytrzymuje z bólu głowy. Wszystko na mojej głowie i o wszystkim myśle.

trzymaj się i wspieraj syna
chociaż zdecydował zostać "w pokoju" musi czuć, że dla niego jesteś taka jak dawniej'że nie masz żalu o to, że rozumiesz, że jesteś gotowa w każdej chwili go przyjąć i że jesteś przy nim

U mnie jakoś leci. Mało rozmawiam z synem bo on nie chce. I mówi że niema o czym. Ale gdy pyta to odpowiadam. Nie agorę jego ciuchów do prania nie spyc u niego. Nie wchodzę mu w drogę poprostu .

ja jestem

i napiszę że ciężko taki wieloletni syfek posprzątać ale trzeba próbować:)

jestem jestem dziewczny;)
jak czgos potrzebujecie, piszcie.
pozdrawiam

matka-nasto-latka;)))

A radzi sobie? Jest samodzielny?
Gdy potrzebuje czegoś potrafi sie o to postarać.
Moze w międzyczasie syn ci dorósł??
Moze teraz
Spotkacie sie ponownie gdy jego dotknął nowe doświadczenia? Dziewczyna? Pierwsza praca? Rodzina? Moze wasze relacje juz dzisiaj nie są
Oparte o potrzebuje cie mamo??

qanti, czytam Twoje posty i rozumiem Cię bardzo dobrze, bo też mam syna 17 lat. Co prawda nie jest agresywny i nie pyskuje mi, ale rozmawiać nie chce, ma swój świat, do którego mnie nie wpuszcza, nie chce się uczyć, nie ma żadnych zainteresowań tylko towarzystwo, imprezy, no i jeszcze teraz się zakochał. Stopnie lecą w dół ale co tam, po co mu szkoła. Imprezuje, na imprezach pije alkohol, mówi, że wszyscy tak robią. I tak sobie żyje od piątku do piątku. O przyszlość się oczywiście nie martwi, żyje tu i teraz. Ja gadam, on mówi, że mnie nie słucha, bo sie powtarzam.
Z cała przyjemnością czytam posty End_aluzji. Jesteś bardzo mądrą kobietą i super matką, zazdroszczę Ci tej postawy, konsekwencji i siły jaką nosisz w sobie.

qanti, Twój syn chce się uczyć i w tym ma przewagę nad moim, bo mój uparcie twierdzi, że sobie w szkole nie radzi, nie poradzi i że będzie tylko gorzej. Chodzi do technikum elektronicznego. Na początku podobało mu się, teraz juz przestało. Mówi, że nic nie rozumie a matury na pewno nie zda. Nie jest głupi tylko strasznie leniwy, lekcje odrabia kilkanaście minut, bo po co, jak mówi, zresztą, nic nie ma zadane a pały lecą. Zawsze go pytam, jak trzeba, pomagam, tłumaczę, ale nie ma jego woli do nauki. Jak mówi, szkoła niczego go nie nauczy a i bez wykształcenia można zarabiać. Na razie nie obchodzi go przyszłość, żyje tu i teraz. A mi ręce opadły już dawno...

end_aluzja dziękuję Ci za mądre słowa, naprawdę dużo mi pomagają Twoje posty, przede wszystkim otwierają mi oczy na siebie samą. Mam dużego syna a wciąż chcę mu matkować, wskazywać drogę, strzec, jak małe dziecko, które gdy wskoczy na schodek, może sie przewrócić. A przecież on ma swój rozum, bo na pewno go ma. Życie to nie bajka, sam musi sie z nim mierzyć, bładzić, szukać właściwych dróg, SAM, nie ja jemu. Napisałaś, że Ty swego syna odcięłaś od piersi zaraz po urodzeniu, psychicznie, ja nie zrobiłam tego do dnia dzisiejszego. I teraz juz wiem, że to nie ja mam kłopot z synem, tylko ze sobą.
Najgorsze, że tak jak qanti, muszę sama przechodzić przez wszystko. Mąz umie tylko krzyczeć na syna, wyzywać go, nigdy nie mieli ze sobą normalnego kontaktu, mam wrażenie, że nawet go nienawidzi, bo nie spełnia jego oczekiwań. Przy kłótniach wypomina synowi złe zachowanie, każe mu iść do pracy, nie chce go utrzymywać. Wpadł w furię, kiedy syn kupił ksiązki na nowy rok szkolny, nie wspomne o butach czy nowych spodniach - w końcu dziecko nie może chodzić jak menel i zakup dwóch sztuk ubrań w roku to chyba nie jest aż tak wiele).
Twój syn wyrośnie na fajnego, młodego i odpowiedzialnego człowieka. Mając taką Mamę i fajny dom, mozna mieć naprawdę solidne podwaliny na przyszłe zycie

Ja zaczynam zupełnie nowe życie, tylko ja i córka, syn póki co został przy mężu, ale odwiedza mnie czasem, staram się pójść z nim do lekarza czy pomóc w wyborze np. prezentu imieinowego. Resztę niestety przejęła kochająca teściowa, obsypuje teraz mego syna wszelkimi dobrami. Trudno...

Wydaje mi się że syn zaczyna się zastanawiać dlaczego do tego doszło a czy dobre wyciągnie wnioski?

piesek17x, porozmawiaj z synem o szkole, czy chce dalej do niej chodzić. Jeżeli stwierdzi, ze nie, to pozwól mu ją zmienić na taka którą sam wybierze. Nawet jeżeli miałoby to oznaczać stracony rok.   ( a może się uda jednak zmienić szkołę bez tracenia tego roku, najwyżej jakieś różnice programowe będzie musiał uzupełnić) Postaw tylko warunek, że tę pierwszą klasę musi skończyć (to znaczy uzyskać promocję). I że syn sam musi wybrać szkołę, oraz załatwić samodzielnie wszystkie sprawy związane z przeniesieniem.

bbasia - masz rację, zrobię jak napisałaś, bo do tej pory wszelkie sprawy związane z domem, w tym szkoła syna, brałam na siebie. I teraz to wiem, że źle robiłam, bo nauczyłam domowników nicnierobienia i nicniemyslenia, w końcu po co to robić, gdy zrobi to matka. Taka prawda. Jaka ja byłam ślepa, aż nie mogę w to uwierzyć. Boje się tylko, że wybór syna, jaki dokona w sprawie szkoły, może być zły, nieprzmyślany, że potem będą z tego tylko większe kłopoty. Dołaczy się mój mąż, będzie gadał, wyzywał syna, że jak zwykle to on (mąz) miał rację, że syn to głupi i nieodpowiedzialny gówniarz. A ja strzęp nerw.

qanti - na Twoim miejscu tak bardzo bym się nie przejmowała tym, że syn wybrzydza jedzenie, nie je pieczywa, narzeka, że znów to samo. Widać, że ma dostatek i wybór jedzenia, wyglada na to, że to są po prostu jego fochy i że ma przysłowiowo, za dużo w 4 literach. No chyba, że zapytasz go, co chciałby ewentualnie zjesc? Frytki, chipsy? Niech je, tylko zobaczymy, jak długo wytrzyma to jego wątroba. To akurat juz przerabiałam we własnym domu. Skończyło się wymiotami i wstrętem to takiego śmieciowego jedzenia.

To prawda bbasiu święta prawda Małe dzieci, mały kłopot, duże... eh... nie musze kończyć. Ale syn zrobił Ci naprawdę niespodziankę z tym angielskim, gratuluje Wiesz, chciałabym umiec tak ja End_aluzja, patrzeć na syna jakby przez pewien pryzmat, mniej sercem a bardziej rozumem, ale nie potrafię. Ale za to już rozumiem swoją mamę, która wciąz mnie traktuje jak dziecko, któremu trzeba przypominać, by zalozyło czapke, bo mróz na dworze

Dziewczyny, syn mi powiedział, że chciałby do samochodówki, nie wiem jednak czy w trakcie roku szkolnego jest w ogole możliwość by przenieść papiery, w końcu to całkiem inny profil, bo tu elektronik. Czy mimo to naciskać, by pozostał przy technikum czy zgodzić się na zawodówkę? Naprawdę aż żal mi patrzeć jak sie w niej dzieciak zmarnuje, bo nie jest głupi tylko leniwy. Wychowawczyni z gimnazjum powiedziała nam na koniec, żeby nie dawać go do byle jakiej szkoły bo ma w sobie duży potencjał. Ale słowa sobie a czyny syna sobie

Jak ja bardzo zazdroszcze Ci End_aluzja. No tak macie rację bo gdyby był głodny to by jadł co jest a nie szukał niewiadomo co. Tak bym chciała mieć większy kontakt z  synem.. Chce aby był samodzielny a nie ze ja myśle o wszystkim.

tylko, że myslenie o wszystkim to jest twój wybór qanti, a nie jego oczekiwanie
ty tak robisz, bo ty tego potrzebujesz....
ty chcesz mieć dzieciaka na pepowinie

a on juz dawno nie chce
nie potrzebuje

niech będzie dorosły w takim stopniu, w jakim on chce.. i niech ponosi konsekwencje tej dorosłości...

na tym to polega.

wiesz, nadopiekuńczośc moich rodziców sprawiła, że mój brat narobił długów.. dzięki temu, że chcieli mu npomóc narobił jeszcze większych, do dzisiaj je spłąca, mieszka z rodziną z rodzicami moimi, pewnie nie będzie już potrafił stanąc sam na nogach - a mieszkanie wspólne z rodzcami to katorga dla każdego.. duzo by opowiadac

ale mpoi rodzice ponosza konsekwencje nadopiekuńczości nad najmłodszym. jak mógł mieszkać u tesciowej , ale nie było tak fajnie, to chociaż nie chcieli - zgodzili się, żeby jednak przyszedł do nich.. i tak tkiwią -pełni wzaje,mnych żalów, pretencji. moi rodzice to kłebki nerwów zaangazowane wbrew ich woli w opiekę nad wnukami (nikt ich nawet nie pyta, bo rpzecierż oni zawsze dla synka robili wszystko.. więc to oczywiste...), zmęczeni, pełni pretencji
czują nie doszanowani, niedowartościowani, niedocenieni przez brata

nie potrafią mówic o swoich potrzebach i stawiać granic

a kiedy czasami mi się żalą mówię - przeciez wszystko jest tylko i wyłącznie w waszych rękach. każda decyzja, którą podjęliście -to wasza decyzja,. każda decyzja, której nie podjęliście - to także wasza decyzja

co ja wam poradzę? współczuję -ale zycia wam nie naprawię

wasi synowie nauczeni są, że matki posprzątają za nie każdy bałagan - nie tylko ten fizyczny....
nie idzie mi w szkole?/ mama utrzyma trzy kolejne lata biednego synusia na garnuszku...
nie chce mi się papierów do szkoły złozyć?? - mamunia pójdzie, zaniesie, a ja będe mógł jej kołki na głowie ciosac, że wybrała za mnie...
siedzę całe dnie przed kompem, nie mam szans na pracę?/ mamulcia da obiadek i piniążki na imprezkę - bo niech się biedny bezrobotny rozerwie (przecież to nie jego wina, to młode pokolenie takie biedne i smieciowe umowy....)
a wy dziewczyny?? wam się praca nalezała?/ super pensja? imprezki i niewymagający pracodawcy??

nie,l
a młodzi dzisiaj tak musza, prawda?/ praca na cały etat, odpowiednio płatna, najlepiej na stałe (mity o stałym zatrudnieniu) nbo im się nalezy

bo przecież - co widzicie po swoich dzieciach - tak cięzko pracują na przyszłość, na karierę, na dorosłośc- głownie siedząc na fejsbuku i w grach...
studiuja tak samo.. ledwo co przechodza z roku na rok
ale jak studia skończa, to paniskom należą się stanpowiska i pensyjki...

a jak nie ma - to mamusia utrzyma ofiare systemu.. a nie ofiare losu w końcu...

End_aluzja, silna z Ciebie kobieta, tylko pozazdrościć, ale taka musiałaś sie urodzić, zdecydowana, wiedząca czego chcesz, do rodziców się nie wrodziłaś. Takim się jest albo nie, chyba nie da się tego nauczyć, to cecha charakteru, może gdyby popracować, ale nie wiem do końca. Czy jesteś może psychologiem albo nauczycielką? Znam kilka takich silnych osobowości, są właśnie nauczycielkami.

A ja, to taka Twoja mama, uległa, nadopiekuńcza, coraz bardziej zmeczona i zniechęcona do życia

Co do mlodzieży, masz po części rację, ale pamiętam ze swoich lat szkolnych, że było calkiem podobnie. Połowa klasy nie robiła kompletnie nic, nie czytała lektur, nie odrabiała prac klasowych, co niektórzy nie potrafili nawet trzymac poprawnie długopisu i nim sie posługiwać a byli w technikum! Imprezy co chwila, randki, wszystko tylko nie nauka. Radzili sobie bez tego fejsbuka itp bzdur, życie towarzyskie kwitlo. Może to były inne czasy, ale jakimś cudem porobiło toto maturę, częśc studia i urządzili sie całkiem dobrze, nawet lepiej niz niejeden ucziwy i pracowity uczeń. I gdzie tu sprawiedliwość.

czy jestem? - na teściową chyba nikt nie może liczyc ani na rodzine męża, zawsze tylko krytykuje i obwinia, żebyś nie wiem jak sie starała, będziesz ta glupszą, gorszą, zaniedbującą jej biednego synka...

piesek - nie jestem taka
]nie jestem typem torpedy, która jest zdecydowana i zawsze wie czeego cche
tym bardziej nie jestem typem nauczycielki - bo nauczyciele (przepraszam wszystkich) kojarza mi się z ludźmi, którzy uwazają, że mają patent, jacy inni powinni być...

ja bardziej szanuje siebie i siebie słucham
i tak samo szanuje innych ludzi..ustalam granice, pilnuje ich
dbam o relacje
słucham

jak moge nauczyc swoje dziecko szacunku dla innego człowieka, jesli nie szanuję sama siebie?
jak moge szanowac kogoś, jesli odbieram prawo do szacunku samej sobie?
to w sumie proste jest...

qanti - wczoraj w szkole u mojego syna było spotkanie rodziców z psychologiem i terapeutą jednoczenie. Kobieta mówiła o tym, co dzieje się z emocjami u nastolatków, o ich nałogach, zainteresowaniach, stosunku do bliskich itp. Mój syn posiada wszystkie cechy typowego nastolatka. Staram się go rozumieć, chociaż nie jest to łatwe. Nie chce rozmawiać, nie gadamy, jest naburmuszony, niech sobie będzie, zaczynam do tego podchodzić ze spokojem. Raczej syna nie pytam, staram się mówić, opowiadam co robiłam, co zamierzam np ugotować. Jak ma chęć to się do tego jakoś odniesie, chociażby zasugeruje, co by zjadł. Podobno 2-3 lata i będzie już łatwiej, tak mówiła psycholog. Oczywiście przez ten czas nie będę stała z założonymi rękami i czekała na normalność. Po prostu musimy qanti troche wyluzować bo inaczej to chyba psychiatryk nas czeka...
A przede mną kolejne wyzwanie, córka, która już zaczyna pokazywać swoje humory...

czy jestem
robi sie takie analizy. pyta sie ludzi w róznym wieku - jak wyobrażają sobie swoje zycie za... x lat
i co się okazuje
jeżeli powiesz nastolatkowi, że jak będzie dzisiaj palił to za 30 lat będzie miał raka płuc - to cię wysmieje - bo dla niego perpektywa 30 lat to jest abstrakcja

jest tak.. małe dziecko ma problem z jutro
starsze za miesiąc
dla nastolatka rok - to wieczność - on nie wie, gdzie będzie za rok, jaki będzie. odczuwanie przez niego emocji, wrażeń, zmiany, które w nim zachodza powodują, że ten rok - to wielka nieprzewidywalna historia

dla 20 latka- wyobraznia obejmuje rok, dwa lata, czasem trzy - masz juz kolegów koleżanki w starszym wieku i potrafi sobie wyobrazić jaki on będzie, co on by chciał
jak pytasz studenta jak widzi siebie za pięc lat -to niewielu jeszcze to widzi
30 latek z trudem wyobraża sobie co z nim będzie jak będzie miał czterdzieści
ale nie wyobraża sobie siebie w wieku 50, 60 lat

I TAK DALEJ...

DLATEGO  TRZEBA  pamiętać, że każda emiocja, kt orą przezywają jest po raz pierwszy. nastolatki sa skupione na sobie, bo się siebie uczą...
'

Syn miał dobry kontakt z moja mama. Jak mąż był agresywny to uciekaliśmy do niej. Kiedy był u niej mając 12 lat to pyskował do niej. Tłumaczyłam mu  ciągle że nie wolno. Kończył gimnazjum to mówiłam mu że zabieramy go tutaj. Na początku nie chciał ale później już mówił że sam  niewie. I przyjechał. Jest tu teraz drugi rok. A mąż niewiem. Teraz pijany. Wysyłam z pokoju bo krzyczy.  Ja już boje się żyć. Pytasz dlaczego czepiam się syna. Bo mąż mnie wyzywa że on siedzi i gra że on niema zainteresowań żadnych. Że on z nami nie rozmawia. Mąż nie umie porozmawiać czy wytłumaczyć tylko o wszystko wini mnie. O wszystko mnie wyzywa.

lumturi jeśli mogę to ja się odniosę do sprawy. Te pytania bowiem mogłabyś i mi postawić, bo chociaż nie mam w domu męża alkoholika to mój mąż do syna wyraża się dokładnie w ten sam sposób. Myślę, że problemy jakie wynikają z nastolatkiem można po części przypisać sytuacji w domu i konfliktom między małżonkami.
Agresywny mąz, uległa i zahukana żona, wypisz, wymaluj ja. lumturi, piszesz, by qanti zrobiła cos z tym męzem, tylko co? Co ja mogę zrobić ze swoim? Wystawię go za drzwi? Wyslę do psychologa? Rozwiodę się? Jakbym miała dobrą pracę albo milion w kieszeni to tak bym zrobiła.
lumturi, napisałaś bardzo dobrze, by qanti stworzyła wspolny front z synem, by dziecko czuło w matce oparcie.
qanti, ciesz sie tym, że syn się dobrze uczy, że ma plany na przyszlość, że siedzi w domu, masz go na oku i niech sobie gra. Mój syn nie chce się uczyc, przyszlośc dla niego to dzien jutrzejszy, wciąz go nie ma w domu bo dziewczyny, bo towarzystwo, bo imprezy...
Trzymaj sie qanti

lumturi, to już temat raczej do przypięcia pod inny wątek, bo dotyczy małzeństwa. Ale owszem, wiele razy myślalam co dalej i powiem Ci, że brakowało niewiele by papiery rozwodowe leżały w sądzie. Mąż się skapnął i zaczął błagać, bym tego nie robiła, że się zmieni, że będziemy żyć inaczej, lepiej. I faktycznie zmienił się - na pół roku
Poza tym mój staż pracy to 5 lat, bo potem zajmowałam się domem i dziećmi. Teraz od roku pracuję dorywczo, zarabiam grosze, tyle co wystarczyłoby na opłaty mieszkaniowe. Teoretycznie - rozwiodłabym się, zostałabym z alimentami na dzieci i tą moją pensją, którą mam z umowy śmieciowej. Na starość zdechłabym z głodu, taka prawda, bo emerytury z tego mieć nie będę. Bardzo smutne ale prawdziwe. Takie realia.
Próbuję być silna, mam swoje tajemnice z dziećmi, mimo ich dojrzewania, trzymamy się razem we trójkę, nie pozwalam syna poniżać męzowi, nie jest mi łatwo, bo mąż się skarży siostrze a ta z ryjem na mnie, że jestem ta najgorsza i niszczę ,,autorytet" ojca

No czasem te problemy finansowe nas przerastają, ale dopóki mamy 2 ręce i dwie nogi i głowę na karku musimy tego używać.

Czy uważacie dziewczyny że praca jaką wkładacie w poukładanie tego domu, energia jaka z Was uchodzi podczas codziennych prac i czynności nie przyniesie wymiernych korzyści materialnych?