Nie potrafię poradzić sobie z nastoletnim synem

Tak właśnie będę robiła od dziś. Tak jak pisze End_aluzja. Będę robiła jak by mnie nie było w domu. Aby zauważył że mnie niema. Bo naprawdę on ma wszystko fort gdzieś. Wszystko co mówie syn ma gdzieś. Przecież nie wychowywałam go tak. Uczyłam go dobrych rzeczy . Niewiem co się dzieje. Wczoraj chciał ketchup a akurat nie było i mówie to idź do sklepu i dałam mu pieniądze. Wrócił za 10 minut i mówi że niema. A wieczorem okazało się że On postał  chwilę przed domem i wrócił. Nawet do sklepu nie poszedł. Wszystko mu przeszkadza i go denerwuje. Ze szkoły wraca zje obiad i tyle go widzę. Nawet nie rozmawia w z nami. Są chwilę że mam dość. Zastanawiam się czy z niego jeszcze coś będzie. A gdy pyskował to mówiłam żeby nie pyskował bo nie będzie dostawać  kieszonkowego.  To On że nie potrzebuje i mogę sobie  te pieniądze zabrać. Ma wszystko on ma odpowiedź. Jest arogancki i niedobry. Będę robiła tak jak piszesz aby zauważył że mnie niema. Zajmę się sobą i o sobie  będę myśleć. Jak dobrze że jest to forum że można porozmawiać tutaj.

Wiesz, kiedyś miałam problemy do Twoich podobne. Bardzo załuję że nie znalazłam wtedy mądrości w sobie i na zewnątrz.
Aż ktoś mi uświadomił żebym nie robiła awantur, bo ...
czy awantury one coś dają -padło pytanie.
odpowiedź oczywista -nie.
Więc nie krzycz. Nie miej pretensji. Daj spokój. Przecież to dziecko musi gdzieś mieć miejsce w którym czuje się dobrze.Dobrze żeby to był dom.
dałam spokój.
robiłam obiady-gdy miałam czas i chciałam, dziecko nieco nieufne wystawiało nos z pokoju ,przemykało spoglądając skąd grom, a gromu nie było. Jak rozrywała mnie złość żal niepewność...szłam do wspomnianej osoby ...poczuć wsparcie i bezpieczeństwo ...wracałam z uśmiechem spokojem zrelaksowana. Relacje uległy znacznej poprawie. Musiałam zrozumieć jedno...ta młoda osoba żyje na swój własny rachunek. Popełnia swoje błędy. Popełni ich pewnie nie mniej a może więcej gdy będzie robiła "wbrew" zamiast "co uważa za stosowne"

Tak myślę co mnie najbardziej denerwowało i czasem nadal denerwuje, dorosłą już osobę, gdy mam wrażenie że moja mama nie ma swojego poza moim życia.czułam się i czuję czasem...osaczona ( umiem unikać i radzę sobie z tym już bardzo dobrze bo żyję samodzielnie od lat ) ale nawet krótkie chwile kiedy tego doświadczam są męczące. A mimo to nie udało mi sie błędu nie powtórzyć, odegrałam rolę matki za nawykiem i przykładem kiepskim idąc.

Teraz już wiem że znacznie lepiej dzieci się prowadzą naśladując i mając przekonanie że same są kowalami swojego życia. Jeśli naśladują w złym traktowaniu jedno z rodziców to chyba sposobem może być właściwa reakcja na zachowanie tego właśnie małżonka.
Potrzebują te przekonane o swojej dorosłości istoty wsparcia i siły...ale nie agresji. Piszę o agresji we mnie przejawiającej się jako krzyk, i poczuciu niepewności które posłuszeństwo dziecka ma zmniejszyć we mnie.zrozumiałam że nie tędy droga. Dostrzegłam granice swojej odpowiedzialności i wpływu, i o ironio wpływ się zwiększył a dziecko stało odpowiedzialne .

Pozdrawiam i życzę powodzenia

Robię tak jak mi piszecie. Jak syn coś pyta to odpowiem spokojnie. Nie idę już do jego pokoju i nie przypominam mu o różnych rzeczach. Nie krzyczę . Jutro zrobię obiad i nie będzie mnie gdy wróci ze szkoły. Niech sam daje radę. Bardzo się cieszę że tu jestescie. Czytam wszystko co piszecie i bardzo mi to pomaga. Naprawdę dziękuję Wam wszystkim. Mam z kim porozmawiać o swoich problemach .

To są ciągle nasze dzieci które kochamy nade wszystko
Nie przestaniemy o nich myśleć nawet na chwilę gdy istnieje jakiekolwiek prawdopodobieństwo że może im być źle. Od tego nie uciekniemy. Od tego nie warto uciekać chyba . Istota rodzicielstwa. Dostaje się w pakiecie z człowieczkiem zawiniętym w becik.
Problem chyba leży w tym że trochę nie zauważamy kiedy dziecko nam z tych becików wyrasta.
Albo zapominamy o sobie i inwestujemy czas i uczucia i wiele więcej w pociechę, a gdy ona zamiast pociechy przynosi problemy, bo sama dorasta i się w swoich emocjach kłębi...czujemy się zawiedzeni.
Albo gdy-to raczej moja wersja-mimo wszystko ciągniemy własne życie w miarę intensywnie trochę po łebkach znamy potrzeby własnego dziecka , nie zaspokajamy najważniejszej, nie dajemy poczucia bezpieczeństwa wynikającego z towarzyszącej, nie oceniającej i wymagającej, obecności. Dziecko najlepiej żeby sprawiało jak najmniej problemów,jak nie , a zwykle nie bo chce je właśnie zademonstrować, to nastawianie na tory krzykiem.
Staram się tego już nie robić.
Obiad Rozchodzi się miły zapach po domu. Mama w okolicy. Woła- dziecko, obiad zrobiony jak masz ochotę zapraszam, jak nie zjedz kiedy chcesz.
Raj
Szczególnie gdy dla mamy to nie jest cały świat, gdy ma jakiś swój własny dający odprężenie i sprawiający że na jej twarzy czasem pojawia się uśmiech zadowolenia z życia. Wtedy można sobie pomyśleć że to dzięki mnie dziecku mama jest taka zadowolona i poczuć się dobrze, odtajać

Od trzech dni nic nie przypominam synowi a leki cieszę jak mu się przypomni przeważnie samo bo wieczorem zapomina. Nie rozmawia nic i ja też nic. Jemu to pasuje widzę. Tak się zachmu jakby miał mnie gdzieś. Mnie to bardzo boli aż płakać się chce. A chwilami mam go dość ( własnego syna ) przykre to. Ale będę obojętna na wszystko. Tak jak mi radzicie.  Zajmę się sobą.

ja ostatnio jestem w ciągłych rozjazdach niestety.
szkoda mi trochę, bo syn zaczał nową szkołę, a ja znikam i niewiele mam czasu dla niego;(
mam nadzieję, że to się poprawi od przyszłego tygodnia..

quanti..
spokojnie czekaj

nie złośc się
nie miej nastawienia- jak on może lekcewazy mnie, ignoruje, nie robi tego i tego

miej nastawienie - jest duży, samodzielny, potrafi (powinien) sam dbać o siebie

Tak naprawdę to nie pamiętam. On zawsze wolał być sam. A ja pochłonięta praca. Kiedy miał 12 lat zaczęliśmy wyjeżdżać do holandi do pracy . On był u mojej mamy i przyjeżdżaliśmy co 2, 3 miesiące. W tamtym roku dostaliśmy mieszkanie w holandi i zabraliśmy go tu. I jesteśmy tu. Chodzi do szkoły drugi rok teraz zaczoł. To wszystko mnie przerasta. Tak bym chciała aby nie pyskował i rozmawiał z nami.

Ja staram się go tak traktować. Jak zapytam o coś to mówi co cię to obchodzi albo że mam się tym nie interesować. Normalnie nie mam sił. Będę tak robiła jak piszesz i nic  na siłę. Jak nie chce rozmawiać to trudno nie to nie. Musze myśleć o sobie bo naprawdę można zwariować. On się zachowuje tak jak by nas nie potrzebował i jakby sobie miał ze wszystkim sam poradzić.

Rozumiem . Staraliśmy mu się to jakoś wynagradzać. Wiem ze to nie to samo. My przyjeżdżali na 2 miesiące do domu  i 2 miesiące w holandii. Co mogę zrobić aby on rozmawiał z nami. On ma kolegów ale mało z klapy 2 czy 3 i koleżanki. Po szkole wraca 2 - 3 godziny później bo chodzą po mieście. A dojeżdża 25 km. W domu nie uśmiecha się . Nic go  nie  interesuje. Wszystko ma gdzieś. Ciągle chodzi taki naburmuszony i zero uśmiechu. Dziś samo wstałam przed  jego wyjściem do szkoły i pytam co by chciał na obiad żeby zrobić. A on że nie potrzebuje nic  nawet obiadu. I już więcej nie rozmawialiśmy. Pytałam go kiedy w  październ mają wolne bo tu mają a on co  mnie  to obchodzi . I tyle było rozmowy. Mam wrażenie że On mogę nie potrzebuje. Co robić !

Ja myślę, że on paradoksalnie potrzebuje Was aż za bardzo.... Mimo że jest prawie dorosły to psychicznie może być wewnętrznie małym chłopcem, który potrzebuje miłości i zainteresowania. I to izolowanie się jest jednak wołaniem o pomoc....
Mam (chociaż miałam nadzieję, że jednak miałam) taki problem z synem. To co brałam za zwykłe problemy okresu dojrzewania czyli opryskliwość, izolowanie się, przekonanie, że dorośli a w szczególności rodzice są złem największym okazało się depresją z myślami samobójczymi. Pomaga psycholog....
Niestety, nie wiem jak zaprowadzić do psychologa nastolatka, który tego nie chce. Mój akurat sam tego chciał....
Podejrzewam, że nie znasz jego znajomych i nie masz z nimi kontaktu. Nastolatki zazdrośnie chronią swój pozadomowy świat (to też znam...). Może psycholog w szkole. Może idź, porozmawiaj z nim. A może jemu uda się porozmawiać z Twoim synem. I pokieruje dalej.
Jeżeli masz możliwość zobacz na jakie strony wchodzi w internecie. Czy nie ma tam stron o samobójstwach....
Przepraszam, jeżeli Cię nastraszyłam, ale sama po sobie wiem jak można być ślepym... nie ze złej woli, ale z błędnego przekonania, że takie sprawy dzieją się gdzieś dalej....

End_aluzja  to ze napisałaś ze nic nie robić to rozumiem że tak jak pisałaś wcześniej. Myśleć o sobie i nie wchodzić mu po prostu w ......

Nic się nie zmieniło. Bo gdy powiedziałam mu to On zaczoł się głośno śmiać i mówi tak - Ja mam 17 lat i nie będziesz mi mówiła kiedy i do której mogę grać, nie jestem małym dzieckiem i wyjdź bo zacznę krzyczeć albo się zdenerwuje i będzie. To jego słowa. I ma gdzieś co mówiłam. Teraz chodzi do szkoły do później wraca ok. 18 i mniej gra. Ale szacunku nic. Niewiem. Zawsze go uczyłam posłuszeństwa . A teraz to nawet przepraszam nie umie powiedzieć.

Z całą pewnością nie tylko on w tym czasie był w pewnym sensie sierotą...ale i Ty miałaś cały zasób emocji niezaspokojonych . Różnica pewnie taka że Ty bardziej rozumiałaś dlaczego to konieczne a on nawet jeśli wszystko mu mówiliście, emocjonalnie rozumiał trochę mniej.
efekt taki że teraz wiele musicie się uczyć o sobie i trochę te relacje budować na nowo...ale...zważywszy na to że szukasz i umysł masz otwarty wierzę że Wam się uda
Nie warto zajmować się tym na co nie mamy wpływu ,czyli przeszłością,lepiej poświęcić czas i energię temu co obecnie . A gdy coś nie wychodzi każdego kolejnego dnia zaczynać na nowo z nadzieją.
Ja w trakcie swoich rodzicielskich poszukiwań zauważyłam że dzieci...nawet baaaardzo pełnoletnie...najlepiej reagują na przykład. Jak chcę jakiś ich zachowań wystarcza zwykle jak z uporem i konsekwencją maniaka takie postępowanie w stosunku do nich stosuje.
Krzyk wywołuje krzyk, pretensje...pretensje, agresja...agresję, wyrozumiałość...wyrozumiałość, życzliwość ...życzliwość. oczywiście na to pozytywne naśladownictwo czekać muszę dłużej, musiałam, ale to pewnie przez błędy przeszłości i lekceważenie tego mechanizmu.
A najważniejsze...dać wolność i obecność.
Tego nam nie oddadzą
I takie życie i to dobrze.
Nie oddadzą wolności bo ciągle nas potrzebują, nawet gdy temu zaprzeczają, może nawet im bardziej zaprzeczają.
Raczej nie oddadzą obecności bo daj Boże zaczną swoje życie
Pozdrawiam serdecznie i życzę uśmiechu i nadziei

wiesz...ja mam taką postawę ,że z gadki przeszłabym w czyny ,które by miał zapowiedziane jakbym nie zobaczyła współpracy no ale wiem ,ze to kosztowałoby wiele emocji

Chłopak Cię potrzebuje i to bardzo ale nie dziw się że tak reaguje, każdy by tak zareagował gdyby rodzice go zostawili i pojechali na X lat... jego myslenie jest takie "Ty mnie zostawilaś miałaś mnie w d.... to teraz zobacz jak to jest dobrze... też mam Cię w D...." a to że staraliscie sie mu to wynagrodzić jakoś jest jak dla mnie kiepskim usprawiedliwieniem....
Nie rozumiem jednego... Braku jakichkolwiek granic.... co to znaczy ze on ma 17 lat?.... u mnie krótka piłka by była "Synuś właśnie masz 17 lat a nie 18 i właśnie z tego względu to ja ustalam zasady i ja mówię że za 5 min komputer ma być wyłączony i dopóki mieszkasz pod moim dachem masz robić tak jak ja mówię"  Nie poskutkuje? zabierasz kable, proste... a Nie on mówi wyjdz bo będę krzyczał a Ty jak to potulne ciele wychodzisz... Następna sprawa że nie umie mówić 'dziekuję"  to rola rodzica żeby nauczyć i WYMAGAĆ tych trzech magicznych słów. Postaw jakieś granice bo wejdzie Ci na głowę narobi i przyklepie. Nie wynagrodzisz mu swoją potulnością Twojej nieobecności...

Wiem, takie słowa cholernie bolą. Słyszałam je. Za nimi kryje się informacja, kryła, znowu masz przypływ uczuć? ciekawe kiedy Ci minie ? kiedy znowu zostanę sam(a) ze swoimi problemami bez Twojej pomocy.
I żadne słowa tu nic nie pomagają choć warto je mimo wszystko mówić. Pomaga konsekwencja...w postawie rodzica.
Nastawienie że słuchamy gdy oni chcą mówić. Nie wtedy kiedy my mamy czas słuchać. Początki to rozmowy o "pogodzie" w kuchni. Albo lepiej o konkretach. Co ja robię . Że cieszę się bo właśnie...planuję za pięć minut to...
Gdy byłam wściekła...a wściekam się na dzieci nierówno...na starsze bardziej bo krnąbrne, na młodsze prawie wcale, bo balsam...to "uciekałam" nie mówiąc dokąd na godzinkę dwie. Zwykle po 15 minutach był telefon z pytaniem " Gdzie jesteś"
Gdy chciałam od trudnej sytuacji odpocząć bez wściekłości...krzyczałam prze drzwi...Kochanie wychodzę ...zwykle padało pytanie...dokąd...albo kiedy wrócę...albo był telefon 15 minut po wyjściu...albo dziecko też chciało odpocząć i milczało.
Z wyjść zawsze był pożytek ... ja odprężona

Teraz moim największym zagrożeniem, naszym są moje napady słabości....przekształcające się w niezadowolenie...w szukanie winnych...w pretensje...agresję słowną...dwustronną...oddalenie...I to się zdarza. Jest wtedy krok w tył ale jeśli wcześniej były dwa do przodu to bilans i tak wychodzi pozytywnie (j) 
Rodzicielstwo to bardzo odpowiedzialna robota.

Córka...dobrze że wiesz gdzie jest...słuchanie i dialog...głownie słuchanie...tego chyba najbardziej brakuje naszym dzieciom. Co zrobić w takiej sytuacji...Boże koszmarnie trudno coś wymyślić...ale chyba przede wszystkim nie stracić kontaktu ...
Trudne tematy...

Ok. Rozumiem. Nie sprzątam już mu w pokoju od dwóch tygodni. Prania też nie biorę. W sobotę przyniósł całą sterte prania sam. I nie będę kontrolować go . Tak jak piszesz. Dziś po pracy pojechaliśmy do miasta. A on w tym czasie wrócił ze szkoły i zadzwonił do mnie. Pyta gdzie jesteśmy bo jest głodny. Mówie że w sklepie. I że w kuchni jest zupa i niech weźmie. I koniec rozmowy. Wróciłam i patrzyłam to zjadł. Dał radę.

Po terapii?

czas się wziąć za siebie i zacząć wszystko od początku.

Ja się cofam o kilka kroków w tył, zamiast się wzmacniać poległam na innym froncie, nie jest więc fajnie,
ale chodzę na zajęcia i staram się wynieść jak najwięcej

A mąż pije i ciągle mam awantury z byle czego. Nie wytrzymam chyba.

qanti - bo problem lezy gdzie indziej
nie potrafisz wyegzekwowac niczego od syna, bo nie potrafisz wyegzekwować niczego od nikogo

x lat żyjesz z mężem pijakiem, który cię nie szanuje, który urządza awantury

mówisz, że nie wytrzymasz, a wytrzymujesz n+1 lat....

twoje relacje z synem? tobie nie przeszkadza to, że bałagani, tobie przeszkadza brak kontaktu z nim
brak więzi...
jestem cholernie, paskudnie samotna
zyjesz z mężem pijakiem, bo chciałaś synowi zapewnić "normalny dom i pełną rodzinę"
poświeciłaś się i usprawiedliwiłaś tym, że robisz to dla syna
więź i relacje z nim,  kompensowały ci relacje z meżem...

teraz syn jest daleko...
mogłabym napisac do ciebie
pora na kolejny etap
jesli przestałaś był dla twojego syna 'systemem nakazowo-rozdzielczym" zacznij się z nim komunikować..
komunikować, rozmawiać, dzielić się
nie oczekiwac wysłuchania, szacunku, uwagi

qanti - jak możesz tego oczekiwac, jesli on codziennie jest świadkiem, że dla ciebie takie wartości jak włąsna godnośc, szacunek do siebie.. są niewazne???

mogłabys mu powiedzieć -synowi- jak się czujesz, czego potrzebujesz
nie dlatego, by od niego wymagać.. ale dlatego by wiedział i rozumiał, czemu chcesz kontakt z nim..

ale przecież ty nie potrafisz dbac o siebie
szanować siebie
jak masz oczekiwać, że ktoś uszanuje twoje potrzeby i uczucia, jesli przez ostatnie naście lat tego nie oczekiwałaś?/
qanti

pora skupic się na sobie i zrobić porzadek

twój syn ma bałagan w pokoju, ty masz bałagan w swoim zyciu

twój jest powazniejszy niż jego..

Czy jestem.
Nieprawda. Dzieci wiedza ze sie poswiecilas czemuś w co nie wierzysz. Ze straciłas wiarę w siebie i wszystko wokół.
Wiedza to. Widza. I tez ci nie wierzą. Ze warto sie troszczyć starać. Ze w uczuciach trzeba być szczerym i uczciwym...
Wiedza ze mialas złe ustawione priorytety.
Więc odchodzą. Nie ufają ci

I nie liczą sie z toba... Bo przeciez ty sie z sobą tez nie liczysz

Czemu oczekujesz ze inni beda traktować cie lepiej niz ty sama sie traktujesz?

jasne, do ostatniego dnia twojego zycia;)

nie nie, to błąd tak mysleć

zycie nie jest do zrobienia
jest do przezycia

ja robię zawsze sto rzeczy na raz. i bardzo czesto ktoś mnie pyta, jak znajduje czas
a ja zawsze unosze brwi ze zdumienia
bo przeciez czasu nie ma i tak, czy robię tysiąc rzeczy, czy też jedną..
zauwazyłyście??;)

Ja myślę że musimy na nowo zacząć żyć, znaleźć sobie inne cele, stworzyć własną przestrzeń życiową i nie myśleć tyle o innych a zacząć o sobie.
Nie wiem czy dobrze was dziewczyny zrozumiałam ale dość już chyba tego podporządkowanego rodzinnego życia, koniec marnowania czasu na czekanie że ktoś o coś poprosi albo podziękuje. Trzeba ogłosić wewnętrzną mobilizację, ubrać gruby pancerz i przygotować się do odparcia zarzutów jednocześnie otwierając wrota na nowe wyzwania.

Ja niestety muszę uzbroić się w grubą skórę próbując wyjść z klatki jaką jest dom, inaczej nigdy nie przekroczę progu gdzie zamknęłam się razem ze swoimi problemami.

Niestety nie jest mile widziane przez mojego partnera" obnoszenie się" z rodzinnymi problemami, które podobno nie mogą ujrzeć światła dziennego, za to niestety grozi mi "kara" w postaci miliona nieszczęśc jakie na siebie ściągnę rozmawiając z "obcymi".

Mój mąż nie będzie przebierał w środkach nawet jeśli sam poniesie tego konsekwencje... niestety taki jest:( i nie myślę tu o biciu ale zwykłych przeszkodach jakie staną na mej drodze kiedy odczuje że robię "coś dla siebie". Będzie się bardzo źle czuł jeśli w jakiś sposób straci kontrolę. Jednak  po zachowaniu naszych dzieci widzę ze ten sposób zarządzania rodziną się nie sprawdza .

Przecież syn nie powinien pyskować i robić co chce. Naprawdę niewiem. Jak dalej żyć. Czy tak jak pisałaś mi wcześniej ?

Dobro...

Jeśli czyniąc "dobro" oczekuję zwrotu to czy to nadal jest "dobro" ...?

To raczej inwestycja...
Wyrachowanie...? Źle ulokowane aktywa...

O !!! Ile ja popełniam błędów...różnię się od Was tylko megalomanią swoja...która każe mi we wszystkim , w większości jednak widzieć siebie i swoje błędy, ale jednocześnie nie pozwala załamać...no jak ...przecież najważniejsza na świecie "ja" nie może przestać istnieć.
Chyba że już naprawdę Wysoka , Najwyższa władza niebieska odwoła...

Dziś syn pyskował do męża. I ten krzyczał na niego. I pokłócili się  bo syn pyskuje jak do kolegi chwilami. I trzasnoł drzwiami i poszedł do siebie . A wcześniej wstawił zapiekane do piecyka. Zagrzała się to wzięłam i mu zaniosłam . A on do mogę że w lipcu kończy 18 lat i wynosi się i go nie zobaczmy . I wzioł ta zapiekankę i rzucił o ścianę. I wszystko się rozbryzgało. I mówi wyjdź bo zobaczysz co zrobię jak mam nerwa. Wyszłam mówiąc posprzątać to. A on że mam to w dupie.

synulek jak tatulek.. prawda qanti??
ma nerwa.. wyjdź,, bo oberwiesz
słyszał, jak mąż  tak do ciebie mówił??

qanti

ciebie boli relacja z synem - bo to osttanie, czego byłas pewna co było tylko twoje

najwyza pora - wrócić do siebie samej zadbać o siebie...

widzisz to teraz?

Qanti. A jak chcesz go zatrzymać? Jeśli będzie chciał odejść. Powiedz mu ze moze na ciebie liczyć gdy bedzie cie potrzebował. Ale to nie oznacza dawania mu co miesiąc pieniędzy ani prania jego rzeczy bo biedaczysko nie ma pralki...

Co do ciebie i meza. Qanti. Z tego co piszesz jestem samodzielna zarzeka pracowita kobieta. Jakoś to zycie utrzymalas w ryzach z pijacym mężem...

Sama zdecyduj co takiego daje ci mąż.
Poczucie bezpieczeństwa. Ciepło. Zaufanie. Przyjemność powrotu do domu utyrana z pracy bo wiesz ze dom jest azylem. Przystania do której zawsze miło wracać....
Czy daje ci obawy frustracje pożary strach..

Wiem. Powiesz ze nie chcesz być sama. Ale pytanie czy czasem ty teraz nie jestes sama.. Ja pewnie od takiego meza wolałabym mieszkać z kolezanka z ktora nadajemy na tych samych falach...

Qanti- ty nie musisz z nim być. Jestes z nim bo chcesz.
I jeśli zdajesz sobie sprawę to ok. Zamykaj sie w pokoju jak ma ochotę na awanturę. Sprzątaj pierz po nim i tak dalej....
Ale bądź pewna tego ze chcesz i wiesz co wybierasz.