Krzywdzę cudownego faceta, ale ja tego nie chce :(

Rozumiem, ale przecież nikt nie mówił, że ona go nie pociąga. Możliwe, że pociąga i to bardzo tylko przez te 3 lata dziewczyna ani razu nie okazała, że mogłoby coś z tego być więcej więc dla mnie jest to zrozumiałe, że nie pchał się do łóżka. Widząc ją w bieliźnie może nawet walczył sam ze sobą by nie zrobić czegoś głupiego. Jest mądrzejszy od autorki, która chyba próbowała go trochę uwieść a on po prostu nie chciał dać się nabrać. Też tak jak i Ty mogę tylko spekulować na ten temat, ale wydaje mi się, że to wcale nie jest takie nienormalne. A nikt poza nim nie wie co mu wtedy w gaciach i w głowie się działo

Nie wiem.
Nie myślałam o gwałcie, bardziej o jakimkolwiek zainteresowaniu z jego strony - mniejsza.

Spotkałam się z nim wieczorem. Nie umiałam tego tak zostawić. Poprosiłam o spotkanie i Przeprosiłam. Wyjaśniłam mu czego chce od życia teraz i że nic nie mogę mu zaoferować. Przeprosiłam za swój egoizm i to jaka byłam. Zaintrygowana tym co piszecie, zapytałam go czemu jest tak we mnie zapatrzony. I naprawdę smutno mi było. Powiedział, że kiedyś byłam inna - miła, uczynna, kompletnie inna. Byłam rzekomo dojrzalsza niż teraz i On twierdzi, że wierzy iż dalej taka jestem a to co teraz wyprawiam to chwilowa głupota. I dlatego tak się łudzi. I wiecie co? Chyba też to zauważyłam. Zmieniłam się i zacząłem traktować go jak pionka.

Najgorsze jest to, że mimo tego On nie mówił mi tego z pogardą. Powiedział to delikatnie i nie widziałam złości w jego oczach. Pod wpływem chwili zapytałam go, czy mogę próbować ratować tą znajomość. Niby nie chciałam, chciałam dać mu spokój ale nie umiałam. To taki idiotyzm - Wiem. On ewidentnie niechętnie się zgodził, ale dał mi warunek, że jeśli tym razem będzie czuł iż ta znajomość biegnie jednotorowo, to zakończy to wszystko definitywnie.

Nie będe go już "torturowała" swoimi opowieściami i swoją osobą. Mam nadzieje, że wykorzystam tą szanse.

Smutno mi też było, bo moja siostrzyczka ciągle o niego pyta. Mam wrażenie, że woli bardziej jego niż mnie ;-)

Głodnemu chleb na mysli.

Jak dla mnie, to autorka nie chce zrezygnować z tej znajomości, głównie dla korzyści jakie  z niej czerpie. Ciężko wśród 19latków o kolegę, który w środku nocy w weekend przyjedzie i rozwiezie towarzystwo, po mocno zakrapianej imprezie, zaprosi na kawę, do zoo, czy gdzieś indziej. Jakoś śmiem twierdzić, że gdyby ów "przyjaciel" nie był tak uczynny, to pewnie nie budziłby takiego zainteresowania u autorki (w końcu jest w jej oczach facetem "pół na pół"). No chyba, że ona w końcu się ocknie... choć po jej wypowiedziach ciężko mi w to uwierzyć...

Darku, ja tylko nie wiem czy jest sens w tym, żeby autorka zapraszała na kolacje tego chłopaka i się "starała". On jej nie interesuje jako facet, jedynie jako kolega (póki co taki do pomocy). Natomiast on wciąż jest nią zauroczony i robi sobie nadzieję, że ona zmieni zdanie i swoje zachowanie. Jeśli autorka jest pewna, że nic między nimi nie będzie (bo pewnie wstyd przed znajomymi), to powinna trochę ograniczyć wspólne kontakty między nimi, żeby chłopak nabrał dystansu do tego wszystkiego.

Ona siebie nie rozumie, nie wie dlaczego jest egoistką i jak sobie z tym poradzić. Została nauczona, że ludzi trzeba wykorzystywać i nie bardzo się tym przejmować. Na forum poczytała, że to zachowanie jest złe i chyba nie bardzo wie co ma począć. Nie umie kochać, umie za to bardzo dobrze manipulować ludźmi w tym także sobą.

Kolejny wątek z cyklu "jak skutecznie utrudniać życie sobie i innym"
Wydaje mi się, że dawanie tutaj mądrych rad jest najzwyklejszą stratą czasu. Autorka i tak nic nie zrobi, bo jest niedojrzałą egoistką, której najzwyczajniej w świecie jest w tej sytuacji wygodnie, mimo że nawet sama przed sobą nie chce tego przyznać. Ewentualne kroki jakie podejmie będą tylko próbą utrzymania przy sobie wygodnego podnóżka gotowego zrobić wszystko na zawołanie, czego przykład dała wczoraj. Ale to wszystko do czasu, bo facet w końcu zmądrzeje i da sobie spokój. Każdy w takiej sytuacji prędzej czy później odpuszcza. Niech sobie szaleje do woli, a faceta niech zostawi w spokoju. Jak już ktoś napisał, widać że on powoli odzyskuje jaja. A za jakiś czas spodziewajmy się wątku "Skrzywdziłam cudownego faceta, a teraz mnie nie chce. Jak go odzyskać" (obstawiamy zakłady ? )
Może to jakaś ironia losu, ale z tego co zauważyłem rzadko zdarza się, żeby dobry facet/dobra kobieta trafili na kogoś kto doceni ich starania. A przynajmniej nie od razu. Może po prostu ludzie o tym nie piszą, nie wiem..

Żal mi tego faceta. Musi być naprawdę mocno zakochany skoro znosi te wszystkie upokorzenia z pokorą.
Podsumowując ten wątek należałoby się tylko tradycyjnie zapytać - czemu takie porządne osoby zawsze trafiają na takie "egzemplarze"?

"MiłaKobietko" za kilka lat pewnie będziesz pluć w sobie w brodę i z rozrzewnieniem wspominać tego faceta.  Mam tylko nadzieję że do tego czasu on będzie potrafił wyrzucić Cię ze swego życia i ulokować uczucia w kimś kto na to zasługuje.

Czyli można powiedzieć, że to taki typ kobiety "pies ogrodnika" - sam nie zeżre, a i innemu nie da. Taki scenariusz jest bardzo prawdopodobny, autorka nie chce do siebie dopuścić, że straci chłopca na posyłki. Przykładem jest sytuacja jak wybrał się do kina z koleżanką, serduszko zakuło. Można zarzucić też chłopakowi, że jest głupi, bo ugania się za nastoletnią siksą już trzeci rok, a ta nie ma do niego za grosz szacunku. Ale miłość nie wybiera, ten cały Arek ma w pamięci to, jaka ona była kiedyś, więc może wcześniej autorka rzeczywiście była nieco mądrzejsza. Na ten moment jednak ona chce szaleć, bawić się, a on jest dla niej za spokojny, bo nie imprezuje dzień w dzień, nie chla do nieprzytymności, przeszkadza mu palenie papierosów, jest po prostu za nudny. Powoli jednak chyba chłopak zaczyna widzieć jaka ona jest, szkoda, że tak późno. Mnie ciężko jest zrozumieć postępowanie autorki, sama mam 19 lat i nie wiem jak tak można wykorzystywać drugiego człowieka. To prawda, każdy i każda z nas chce mieć w swoim życiu takiego prawdziwego przyjaciela, to normalne. Ale właśnie - KAŻDY! Ten chłopak również chce mieć przyjaciela, nawet jeśli tym przyjacielem ma być dziewczyna, w której jest zakochany. Tymczasem przez cały ten czas dostawał od niej kopniaka za kopniakiem. Wychodzę z założenia, że jeśli chcesz mieć przyjaciela i być przyjacielem, to oprócz brania, polegania na tej drugiej osobie, musisz dać coś od siebie, tak po prostu. Jeżeli nie jest się gotowym na taką bezinteresowność, a robi się coś na siłę, bo "tak wypada", to taka przyjaźń nie jest przyjaźnią. To tylko ubijanie swoich interesów pod hasłem "przyjaźń". I nie chodzi tu o zapraszanie na kolacyjki czy śniadanka, ale o wsparcie, zrozumienie, pokazanie, że w każdej sytuacji i z każdym problemem można się do mnie zgłosić. Autorka miała/ma to wszystko, jej przyjaciel nie. Bardzo możliwe, że dziewczyna się kiedyś zmieni, ale według mnie prędko to nie nastąpi, bo wiele takich przypadków znałam i większość z nich długo czekała na pozytywne zakończenie, niestety...