Jestem ciężarem w związku, a bardzo nie chcę - Netkobiety.pl

fajka, nie masz pojęcia, jak mnie w tym momencie pocieszyłaś... więc jednak można być razem nadal po czymś takim...
Mam prośbę, mogłabyś opisać, co wtedy czułaś i jak udało ci się z tym poradzić? Bo ja swojego mam obecnie szczerą ochotę zamordować czułam przy nim odrobinkę ciepła i poczucia bezpieczeństwa, a on to wziął i zniszczył... Boję się, że przy kolejnym spotkaniu wybuchnę płaczem i na tym się skończy
Jakoś nad ranem wpadłam na to, że "eeej, przecież to nie było serio... to był tylko taki kop w dupę na motywację..." - no nawet jeśli, to nie zmienia faktu, że wybrał najgorszą możliwą opcję. Na mnie krytyka nigdy, przenigdy nie działała motywująco, tylko kompletnie przeciwnie. Poza tym, nie ukrywałam nigdy, że mam problemy tego rodzaju, widziały gały, co brały, tak?! To nie fair! Może też sobie wymyślę taki rozkoszny warunek, niech schudnie w tydzień z 10 kilo...
O super, psycholog nie odbiera -.-

Wsparcie? Postawienie ultimatum "jak nie wyjdzie to koniec", serio?

Zgadzam się w 100%!

Jedna uwaga: sam jest sobie winien skoro wstąpił ze mną w związek wiedząc, że jestem jaka jestem. Gdyby chodziło o coś innego, np Kazał mi powiększyć sobie biust, to wszyscy zgodnie by stwierdzili, że jest potworem... Tylko, że ja już bym wolała to, bo wystarczyłoby robić odpowiednie ćwiczenia, ewentualnie zebrać pieniądze na operację.

Gdyby to było coś wymagające wysiłku intelektualnego, czy fizycznego, to spoko, ogarnęłabym.  Ale zmienić... no, właściwie przemeblować praktycznie całą psychikę, do tego trzeba czegoś innego (no właśnie - czego??). Kompletnie nie mam pojęcia, jak się do tego zabrać, a on mi nie zamierza tego powiedzieć, bo po co. Jak wymagasz czegoś od kogoś (czegoś, z czym ten ktoś ewidentnie sobie nie radzi zwłaszcza), to może warto byłoby podsunąć jakieś środki, cokolwiek? Przecież to nie jest tak, że mi jest z tym dobrze, wręcz przeciwnie.
Szukam kogoś, komu się udało i mam nadzieję dostać jakąś podpowiedź chociaż, jeśli nie pełną metodę. Bo serio, mogę zrobić całkiem sporo, jeśli mam jasno powiedziane CO.

Dokładnie.
Musisz zauważyć, że Twoje problemy zniszczą KAŻDY Twój związek. To nie jest kwestia gustu tak jak rozmiar biustu.
Naprawdę.
Ja mam taki charakter, że im bardziej mi na kimś zależy tym bardziej go kąsam i jestem nastawiona jak do wroga.
Ale nie ma , że boli musiałam to ogarnąć bo bym przecież kąsała męża , który mnie kocha też.
I związek by się rozpadł.
Tyle, że jak on mi powiedział, że ja wbijam ciągle nóż i przekręcam to naprawdę było mi przykro, że jemu jest tak źle z tym.
On Ci nie ma dać gotowej recepty, no sorry. Ty masz iść do psychologa. Ty schrzaniłaś Ty naprawiaj.
A może on nie ma siły Ci dawać instrukcji konkretnej? Może jest rozgoryczony i zraniony i nie chce się poniżać pokazując Ci wszystko paluszkiem, może tak chciał Ci z lekka po złości zrobić bo emocje go ponoszą.
Ty tylko wymagasz cały czas.
Czy Ty widzisz, że jemu moga puścić nerwy, on też ma emocje , które się kotłują? Problemy? Bolączki swoje? Nie musi być poprawny szczególnie w sytuacji kiedy jest zraniony. Nie tylko Ty zasługujesz na zrozumienie.

Bez tego i tak wasz związek by się rozpadł, więc co za różnica czy on to na głos powiedział?
Jakby zaczął nadużywać alkoholu to też byś warunków nie stawiała?

NinaLafairy ale Twój... z tego, co piszesz, nie rozpadł się mimo wszystko?
Wiem, że schrzaniłam, wiem, że zapewne nieraz go zraniłam... w zasadzie kompletnie nieumyślnie, ale nieważne. To wcale nie jest przyjemne żyć z tą świadomością.
Domyślam się też, że może nie mieć ochoty prowadzić mnie za rączkę, tłumaczyć wszystkiego jak dziecku,  wielokrotnie mówił, że muszę sama to zrobić (właściwie czemu...?). No i próbuję, próbuję, a nie wychodzi.
Pójdę do psychologa (wciąż usiłuję się dodzwonić, ale cóż, w końcu mamy niedzielę) i skończy się tak samo: będę gadać, on mi każe wykonywać jakieś ćwiczonka, ja je będę robić nie mając pojęcia, czy to coś da... I jak po paru dniach nie będzie efektu, to się zdołuję jeszcze bardziej. Błędne koło.
Naprawdę chciałabym pogadać z kimś komu się udało. Psycholog, internet, książki - wszystko fajnie, porady, ciekawe techniki i w ogóle, ale przydałby się jakiś namacalny dowód, że MOŻNA. Lepsza taka motywacja niż paraliżujący strach.

Hm, trafny argument z tym alkoholem. Jakby nie patrzeć i to i to niszczy. Pewnie też bym chciała, żeby coś z tym zrobił, jednocześnie zdając sobie sprawę z tego, że to może nie być szybkie, łatwe i przyjemne. Ale wspierałabym go w drodze do celu, a nie "radź sobie sam.

Zapomniałam napisać, że nie umiem piec ciast Poza tym, już dawno wyszło na to, że sedno tkwi w tym, że nie potrafię ogarnąć, że jakieś moje działanie (które osobiście uważam za nic, za pie*dołę, za przeproszeniem) inni mogą odebrać albo jako mega radość albo mega przykrość, no bo jak to...? "Mój uśmiech może kogoś cieszyć, wolne żarty, to jest nic! Forsa, wykształcenie i praca się liczy!" Tak mi wmawiano i tak zostało. Jakkolwiek to się może wydawać durne, niestety, tak jest. I nie mam do nikogo pretensji za ostre słowa, zasłużyłam na to. Pewnie sama bym komuś takiemu palnęła w łeb i poprawiła glanem.
Fajnie by się było tego oduczyć, ale fajnie też byłoby się dowiedzieć jak. Albo czy chociaż jest to osiągalne, bo niestety, nie widzę tego. Mogę sie bardziej pilnować, ale to raczej doraźne wyjście, bo kiedyś i tak stracę czujność i katastrofa gotowa.
No, a to, że chcę się nauczyć komputerów to nic...? Parę osób zaczęło dzielić jedną z moich pasji, bo uznali to za ciekawe i nie powiem, żeby to było niemiłe. Nawet całkiem fajne, mogliśmy o tym gadać, wymieniać się doświadczeniami itd... co w tym złego?

Eej, a może by tak... hipnoza? Czy tam autohipnoza, cokolwiek. Jeez, czemu wcześniej na to nie wpadłam... To najlepszy pomysł na świecie!

Ale jak to zrobić? I skąd taka pewność?

Okay, brzmi logicznie. Więc ponawiam pytanie "jak". Albo przynajmniej, jakich narzędzi użyć? Intelekt się przyda? Siła fizyczna? (nie mówię, że posiadam te cechy, ale cośtam się chyba wyskrobie )

Dzięki
Sztuki walki... Rozważałam to od dawna, tak naprawdę. To musi byc super, mieć świadomość, że w razie czego można się obronić... No i to takie męskie Tylko że z moją posturą prędzej aikido, jeśli cokolwiek... no cóż, poszukiwania (tym razem porządne) czas zacząć

To mi się głupio zrobiło Jakieś 3 cm wzrostu więcej, ale otoczenie i tak uważa mnie za chuchro
Może psycholog odbierze jutro ten telefon. Oby. Ale iść i tak mogę najwcześniej za tydzień-dwa. Biedny gość...
Zresztą, kto wie. Może pewność siebie sensowniej będzie zbudować ucząc się czegoś pożytecznego z solidnym wyciskiem, niż rozdrapując (który to już raz?) rany w gabinecie... Chcę o tym wszystkim zapomnieć i po prostu żyć.

A co z zasadą "w zdrowym ciele zdrowy duch"? Nigdy nie lubiłam sportu, nawet za dzieciaka kondycję miałam fatalną, szybko się męczyłam i zamiast osławionego przypływu endorfin ból i wkurzenie, więc rzecz jasna ograniczyłam wysiłek fizyczny do minimum. Może to był błąd. Nie twierdzę, że nagle wszystko się magicznie naprawi, ale uważam, że nie zaszkodzi Jakoś tak głupio w młodym wieku mieć zadyszkę wchodząc po schodach na drugie piętro...
Na ogół rozdrapywałam... Zawsze pytano "czemu tak uważasz?" no i mówię... Przeżywać na nowo wszystkie różne kwaśne, złe rzeczy... Twierdzili, że tak ma być i że to pomoże, ale chyba nie do końca.

Ja mówiłam 'a ja nie chce o tym mówić, uważam, ze to rozdrapuje moje rany i mi nie pomaga'
Na tym polega terapia ze mowisz co myslisz,

Wiesz jak? Mówisz o wszystkim o czym chcesz i czujesz sie na silach
Mowisz np 'uwazam ze powinnam wszystko rozdrapywac, ludzie tak mowia , ale ja nie chce tego robic'
tak to mowienie powinno dzialac. U mnie tylko na takiej zasadzie terapia zadzialala.

A ja dwóch dresów pokonałam , hehe.

Powiem ci że chciałabym mieć taki problem jak Twój.
Wiem że ja po swoich trudnych chwilach poruszam bardzo temat akceptacji samej siebie, poczucia że też jestem wyjątkowa. U Ciebie zaczyna się rodzić trochę jego brak i zastopuj to bo będziesz zaraz myśleć po co On jest z Tobą jak ma tysiące innych dziewczyn wokół siebie.
a tymczasem z tego co napisałaś Twój facet jest super, cieszy się zwykłym dniem spędzonym z Tobą. Nie musicie robić niewiadomo jak fajnych rzeczy,uczestniczyć w imprezach, nie musisz dostarczać mu niewiadomo jakich wrażeń. najważniejsza jesteś dla niego Ty. i uwierz że to jest w tym najważniejsze i ciesz się tym.

Ale się obroniłaś. Skutecznie. Podziwiam Cię

Victoriam - no niestety, do tej pory myślałam, że właśnie trzeba. I wymyślałam różne rzeczy, żeby ciekawie było, bo jak nie, to się znudzi. I jeszcze zaczął męczyć mnie kompletny brak kasy, zaczęłam się czuć niczym... bo moje umiejętności są mniej przydatne światu niż jego. Ludzie chcą mieć sprawny komputer a nie latawce puszczać (autentyk. Komputer ma chyba każdy, ale nikt, nawet w mojej grupie na studiach latawca do tej pory nie puszczał... takie są fakty. Mój kierunek polega na robieniu owszem, ładnych i ciekawych, ale nikomu niepotrzebnych rzeczy. A nie zmienię, bo to jedyne, co umiem robić tak naprawdę ) Dopiero TERAZ widzę, że to chyba nie do końca tak. Wstyd się przyznawać, bo to coś, co powinno 5-cio letnie dziecko ogarnąć, ale cóż, tak wyszło

W przewagę inteligencji nie wątpię Jakbym pokonała chociaż jednego, tobym się czuła fajna przez resztę życia

A co to było za pobicie? Oczywiście, jak nie chcesz, to nie odpowiadaj. To tylko ciekawość.

I bardzo dobrze! Oby miał nauczkę.

Haha, jednak miałam szczęście, że zwierzakowi trzeba było udzielić pomocy, bo gdyby tak nic nie odwróciło mojej uwagi to być może bym zabiła.
Bo on już na kolanach błagał, a ja biłam jeszcze mocniej.

I prawidłowo.

10 lat to nie taki zły wynik...