czy to juz koniec?

...nie radzę sobie, nie radzę...duszę, męczę, odtwarzam w głowie wszystko co jakiś  czas , wybucham, płaczę...jeszcze trochę a zwariuję,nie mam żadnych podejżeń(oprócz tego, że mąż nie chce tel. zostawić wtedy jak go o to proszę, mówi, że go w pracy potrzebuje),a dla mnie to już jest powód do zadręczania się....ciągle myślę, czy to napewno się skonczyło?

Jej zależy. I wie ze jak rozpieprzy wasze małżeństwo to on do niej przyjdzie.
Więc ci wszystko mówi.

...chcę wyjaśnić skąd wiem,że on chciał być z nią...otóż zwyczajnie mi to powiedział,że był taki moment, ale ona nie chciała..mieszkać wspólnie, teraz niby przejrzał na oczy...a wczoraj mówię,ok codziennie zostawiasz całą historię w te.(tel.ma taką opcję,że  jesli się wykasowuje to cała historię)...była awantura, że tak go kontrolować nie będę...no właśnie, gdyby był czysty nie bał by się tego..

...nie wiem dlaczego z nim siedzę(chyba dlatego, że to było 25 lat)...gdyby się wyprowadził, nie zatrzymywałabym, ale on tego nie zrobi(bo jak widać nie ma gdzie iść, chociaż mówi...znasz mnie ...gdybym naprawdę chciał , zrobiłbym to).Nie wiem, nic nie wiem...(wiem tylko, że chudnę i przybywa mi włosów siwych).Ostro napisałaś, chyba potrzebowałam tego...chciałabym pogadać na gg

nie mam gg ktosko. mam maila tylko;)

Tak przydałby mu się kopniak...pytasz jakim był mężem?...odpowiem słowami koleżanki...ciepłe obiadki pod nos, kapciuszki, żonka od 25 lat ta sama...przewidywalna aż do bólu, znosząca wszystkie kaprysy...biedak się znudził , i adrenaliny potrzebuje(zna nas swietnie od zawsze i według niej to jest cała przyczyna).
   Czarna Kotko....kochanka wiedziała, że jest żonaty.

Czy możliwe jest to,żeby przejżał na oczy, może znowu usypia moją czujność?

Jak dotrzeć do jego billingów, czy jest prosty sposób?

123ktoś.......znalazłam cię......w moim przypadku była zdrada, odejście i powrót...nie jeden.....telefon zadzwonił a on już był gotowy do wyjścia....to tak w skrócie, pewno medal dostanę za to kiedyś jednak wytrzymałam i małżeństwo zostało ale......no własnie......to było kilka lat do tyłu, teraz z perspektywy czasu żałuje, że nie wzięłam rozwodu, zmarnowałam kilka ładnych lat swojego życia no ale cóż, wtedy uznałam, że postępuje jak trzeba......przyjmując marnotrawnego do domu myślałam że "przejrzał na oczy" i doszedł do wniosku, że jednak kocha mnie a nie tamtą, nic bardziej mylnego. Wiesz dlaczego wrócił? Teraz mogę powiedzieć: przy mnie było bezpiecznie, ja miałam na głowie wszystkie rachunki itp., obiad zawsze na stole. Dodam, że nigdy nie wspomniałam o jego wyskoku i kochance. Nie twierdze, że ja jestem bez winy, niestety zawsze wina jest po obydwu stronach, po jednej większa po drugiej mniejsza....Przez te kilka lat od tamtego zdarzenia było tak sobie ale z chwilą kiedy mnie otworzyły się oczy.......przykre ale prawdziwe.....ze strony już teraz mojego eks nie było nic w moją stronę....żadnego szacunku i nie mówię tutaj o biciu głową w podłogę z wdzięczności.....to ja dostałam do zrozumienia, że powinnam być wdzięczna, że on "pan i władca" zechciał do mnie wrócić. Jego zdaniem urodziłam się po to żeby służyć a na nodze powinnam mieć łańcuch, który sięga tylko od zlewu do progu......masakra. Nie chcę tutaj narzekać i go obrzucać bo i po co....nie pił nie bił.....nigdy nie usłyszałam komplementu z jego strony wręcz przeciwnie, że jestem stara gruba i brzydka....a jestem wręcz odwrotnie wyglądam jeszcze jeszcze, jestem  szczupłą osobą i podobno ładną kobietą, więc nie wiem o co chodziło.....chyba o zniewolenie i utratę mojej wartości, ale już dosyć tego......teraz jestem po rozwodzie i wiesz cieszę się....... lepiej późno niż wcale, żyć z kimś i być nieszczęśliwym? trzeba dużo odwagi....a wiesz co odpowiedział w sądzie na pytanie: czy kocha żonę?     "teraz już nie". Życie dało mi już po tyłku oj dało, ale staram się jak mogę, nawet wbiłam już sobie do głowy, że tak poprostu mam i zostanę sama. Nie mogę powiedzieć ci co masz zrobić i jaką podjąć decyzję, to ty musisz wiedzieć czego chcesz i czy tak chcesz dalej żyć? w kłamstwach i zdradach i znowu.......czy chcesz za wszelką cenę ratować coś czego być może już dawno nie ma? Wiem, to trudne decyzje, ale ileż można dawać szans? Tak mu dobrze bo wyprane ugotowane posprzątane. Wychodzac do kochanki zawsze ma wszystko czyste i nie musi tak naprawdę o nic się martwić........Musisz to przemyśleć i musisz wiedzieć co dla ciebie będzie lepsze a to wiesz tylko ty.....

Mój były maż też mnie zdradził( o jednej wiem ale myśle,że było ich wiecęj) i też próbowałam ratować moje małżeństwo przez 2 lata..nie wyszło bo ciągle będziesz go szpiegować podejrzewać i będzie Cię to wykańczać,mój były też płakał,błagał i sie zaklinał,jak powiedziałam dość to sie dowiedziałam że już od pół roku żyje w związku byliśmy 14 lat małżeństwem. Nie żałuje tej decyzji,teraz mamy normalne relacje(mamy syna) i on twierdzi że popełnił życiowy błąd ale wie,że czasu już nie cofnie.

123ktoś...powiem ci tak......poprosiłabym go na rozmowę....spokojnie bez emocji, bo one nie są dobrym doradcą a uwierz mi nic nie działa na przeciwnika tak jak stoicki spokój.....choćby nie wiem co się działo TY masz być spokojna i opanowana, wiem że to trudne ale da się, jeżeli mnie się to udało to wierzę że tobie też się uda....oczywiście wyłożyłabym karty na stół i powiedziałabym mu wszystko co mi dolega. I nie płacz bo to daje mu przewagę, pokaż, że jesteś gotowa na rozwód jeżeli on tego nie zmieni oczywiście jeżeli tylko tego chcesz, bo nic na siłę. I co to znaczy, że nie chce się wyprowadzić? źle mu u kochanki czy też kochanek? Wiesz ja jak podjęłam decyzję o rozwodzie też podjęłam rozmowę zanim złożyłam pozew bo uważa, że cała sztuka polega na kulturze rozstawania się, ale wiesz co było hm nie wiem czy śmieszne ale mnie wtedy dotknęło.....usłyszałam "ok chcesz rozwodu? dam ci go ale spakuj się i wyprowadź" to był ten kochający mąż, którego przyjęłam po odejściu. Wiesz...ja też wzięłam rozwód po 24 latach małżeństwa.....przeszłam ten ciężki czas. Teraz mam mieszkanie i syna, który jak mam potrzebę wspiera mnie. Oczywiście że też mam problemy ale o ile mniej........wracając do twojej sytuacji...trudno doradzać tak wiesz na pewniaka, bo każda sytuacja jednak czymś tam się różni....jedno mogę powiedzieć.....napewno jakoś wytłumaczy ci ten kolejny nr w telefonie a później znajdzie inny sposób na krycie swoich wyskoków...chociażby drugi telefon o którym ty nie będziesz miała pojęcia. Oj potrzeba matką wynalazku! Z tego co wyczytałam to nie jest pierwszy wyskok a praktyka czyni mistrza. Ja w swoim życiu zawsze tylko mówiłam, mówiłam i nic nie robiłam....szłam dalej aż w końcu zamiast mówić zaczęłam realizować swoje czyny....nie żałuję, ale ty musisz być świadoma i zdecydowana czy chcesz w tym tkwić, czy znajdziesz tyle sił w sobie......proszę cię pomyśl o sobie odrobinę zanim cokolwiek zdecydujesz ale rozmowa jak najbardziej.....uważnie go obserwuj, jak się zachowuje jak mówi...każdy szczegół a później pomyśl, przemyśl i zdecyduj.....myślę, że postawienie ultimatum albo albo też będzie wskazane....niestety życie jest piękne ale niestety ludzie są brutalni, więc nie daj się bo z cierpieniem daleko nie zajdziesz.....nie wiem czy akurat to moje pisanie cokolwiek ci pomoże, ale jestem z tobą.....pisz kiedy tylko bedziesz miała potrzebę i nie miotaj się sama ze swoimi myślami.....zawsze jestem do twojej dyspozycji, zawsze cię wysłucham.......wiem, że to pomaga.....jeżeli masz gg to odezwij się tam do mnie...częściej tam zaglądam..... 20686047

Witaj. Przeczytałam Twój wątek i nie wiem, co tak naprawdę chcesz usłyszeć.
Według mnie masz dwa wyjścia: albo rozwieść się z mężem i nie pozwalać mu się dłużej poniżać, albo udawać, że o niczym nie wiesz, żyć sobie spokojnie i stwarzać pozory szczęśliwej rodziny.
Znam parę, która żyje w ten sposób od lat. Początkowo żona się oburzała, próbowała walczyć z tym. Ale w grę weszły duże pieniądze i została. Są ze sobą do dziś. Ona świetnie wie, że on ma kochanki, ale nie wnika w temat. Dla świata są zgodnym, kochającym się małżeństwem, jak jest wewnątrz... nie wiem. Ja ich  ani nie potępiam, ani nie popieram. Każdy sam sobie układa życie najlepiej jak umie i jak jest mu najwygodniej, a Ty musisz wiedzieć, ze taka alternatywa też istnieje.
Jesteś w o tyle lepszej sytuacji, że twój mąż żałuje. Co prawda - JESZCZE żałuje, bo wielce prawdopodobne jest, że za którymś razem z kolei żałować przestanie i zadziała ten sam mechanizm co u mnie i większości kobiet na forum. Najwyraźniej Twój mąż nie umie pożegnać się z kochanką, a Twoim błędem jest to, że Ty go w tym wyręczasz. Zwróć uwagę, że to Ty z nią rozmawiasz, to Ty ją straszysz itd. Rozumiem, dlaczego to robisz, bo robiłam to samo. Ale efekt końcowy jest jeden - stałaś się matką swojego męża i on traktuje Cie jak matkę, a nie jak żonę. Nie chce odejść, bo dajesz  mu bezpieczeństwo, a on raczej jest zbyt słaby, żeby wziąć stery we własne ręce. Wiesz, kiedy je pozornie weźmie? Kiedy kochanka przejmie odpowiedzialność za niego, kiedy ona przyjmie go pod swoje skrzydła. Da mu wtedy siłę. Na razie ona go zwodzi, upewnia się i te inne dyrdymały, ale jeśli tylko powie do niego - "chodź", Ty będziesz musiała pożegnać się z mężem.

Nie wiem, czy czytałaś "Miłość potrzebuje stanowczości" Dobsona. Może to pomogłoby Wam?Może zastosuj technikę 34 kroków Bagsa?
Nie wiem... w zasadzie niczym nie ryzykujesz, a zyskać możesz wiele.
Przygotuj się jednak na porażkę, jeśli Twój mąż nadal będzie pod Twoją ochroną.

To zadzwoń z innego numeru tel..bo podejrzewam źe nie odbiera bo oriętuje się źe to twôj numer..bardzo cię rozumiem..tylko niewiem czy to ma sens...Jeśli m?ź tego nie zakończy...to z jej strony moźesz tylko oczekiwać źe cię dobije...bo kim ty dla niej jesteś...????

nie czytasz uważnie moich postów...rozmawialam z nią przez tel.

Mogę mówić tylko na podstawie własnego doświadczenia...
A moje doświadczenie jest takie, że wierzyłam w jego słowa, choć rozum podpowiadał mi prawdziwą interpretację zdarzeń.
Wierzyłam, bo tak bardzo chciałam uwierzyć. Bo w głowie mi się nie chciało pomieścić, że ktoś, kto był mi najbliższą osobą, może aż tak bardzo oszukiwać. Może.
Jeśli nie widzisz w nim szczerej chęci budowania normalnych relacji, odpuść sobie. Zniszczysz sama siebie.

Człowiek, któremu istotnie zależy na małżeństwie i naprawie relacji, przynosi Ci ten billing w zębach na Twoje życzenie. Taki człowiek rozumie, że utracił Twoje zaufanie i zrobi bardzo wiele, jeśli nie wszystko, żeby to zaufanie odzyskać. Sam rozumie, że Ty się boisz i że masz prawo podejrzewać.
Tymczasem Twój mąż wręcz wyrzuca Ci, że chcesz tego billingu i to Ty masz dać spokój... Tak to nie działa. Nie widzę, żeby naprawdę żałował zdrady. Owszem, rozumiem, że wolałby wrócić i udawać, że sytuacja nigdy nie miała miejsca, bo tak wygodniej i przede wszystkim dla niego łatwiej żyć.
Nie mniej - nie ma w jego zachowaniu ani szacunku dla Ciebie, ani szczerej chęci naprawy małżeństwa.
Nie chcę Ci źle prorokować - bo mimo wszystko jeden procent szansy jest - ale to nie wyjdzie. Twój mąż jest z Tobą do następnej okazji. A kiedy się ta nadarzy, odejdzie z czystym sumieniem, bo przecież to Ty zatruwałaś mu życie bezpodstawnymi podejrzeniami. Zdradzi, bo przecież to Ty tego chciałaś, oskarżając go o to.
Rozumiesz paradoks sytuacji?
Ja myślę, że Ty podświadomie czujesz, że sytuacja w ten sposób się rozwinie, tylko kurczowo trzymasz się nadziei, że jednak Wasz przypadek będzie inny. I ok... wiem, ile w moim przypadku trwało uświadomienie samej sobie, że tu już nie ma co ratować, że ratować chciałam tylko ja. To był naprawdę dłuuuuugi proces. Bo odpuścić zwyczajnie nie jest łatwo.
Ale skoro wciąż jest, może próbuj.
Poleciłam Ci lekturę, zaglądałaś do niej?
Zajrzyj również na mój wątek - ostatnich kilka stron, gdzie wypowiada się Antoinette. Może znajdziesz jakąś podpowiedź dla siebie.

Odezwij się na moim mailu, to Ci prześlę książkę.
Link do wypowiedzi Antuanet77:
http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=38417&p=12
Zastanów się, czy to obsesyjne sprawdzanie Cię nie wykańcza. Samo nie minie.
Chcesz tak żyć?

Napisz do mnie na maila przy moim nicku.

Ja już jestem kłębkiem nerwów, ale  ponoć decyzję trzeba podejmować jak emocje opadną..