12 lat, już po wszystkim... Jak się zachować?

Czyli zakończyłeś swoją terapię. Nie pozostaje nic innego, jak życzyć Ci wytrwałości w postanowieniach Trzymaj się i powodzenia Krych23

O stara gwardia Dzięki, nawzajem. Szczęścia nam życzę, też jest potrzebne, na Titanicu wszyscy byli zdrowi
Tak, to cholernie ważne, gdy człowiek wychodzi na prostą, przynajmniej emocjonalnie.
Starr wiesz jak to jest? Człowiek uczy się całe życie, a i tak głupi umiera Raz się więcej ogarnie (siebie), raz mniej, raz maxymalny dystans i jest dobrze.
Uważność fajna sprawa. Wyłapałem w sobie pewne rzeczy, które chcę zweryfikować jeszcze.

"Zastanawia mnie tylko jak moze na Ciebie wplywac (patrzac long term) fakt, ze byl zona chcialaby wrocic?
Bo mysle ze nie ma tak, ze to wplywu nie bedzie mialo. Przynajmniej do czasu jak pewne, inne sprawy jeszcze by sie u Ciebie zmienily"

Nie czaje czegoś. Mało śpię, no i ciagle ze mnie facet, więc czasem łopatologicznie poproszę Jak była chciała, czy chciałaby?
Pozdro

Kilka czynnikow.
Zdawalem sobie sprawe, iz moja partnerka latwo nie będzie miala (moja przeszlosc, brak pola manewru), co nie znaczy, ze będę baty zbieral za to, ze ktos sobie nie daje rady, nie wierzy w moje uczucie.
Zwiazek na odleglosc ma swoje plusy, jednak gdy kazdy jest "uwiazany" do swojego podworka to robi sie zwiazek bez przyszlosci.
Charaktery również odegraly istotną role.
Tracę kulture osobistą gdy się mnie mocno zdenerwuje :-P
Nic na sile, bo czym głębiej w las...
Oczywiście, nie żałuję. Dowiedziałem się np. o sobie, że skomplikowany jestem ;-)

To teraz ja.
Mam nadzieję, że Krych się nie obrazi.  Że nie odbierze jako atak.
Że przemyśli po prostu. A że ktoś coś....cóż, takie forum:)
Każda ze stron (po zdradzie), jeśli ma rozum, przechodzi swojego rodzaju transformację. Dziwne...sensownym jest że jeśli się zdradza, nie myśli się o tej drugiej osobie. Łatwiejsze to,prostsze do wytłumaczenia i nie wymaga poddawania w jakąkolwiek ocenę poczynań zdrajcy. Jest zły i już. Tak byłoby najłatwiej, najprościej by było.
I ja tak myślałam  pod wpływem nabycia pewnych cech, a raczej ich "odkopania" w sobie  (czyt. empatia), pod wpływem setek rozmów "w cztery oczy" i historii wyczytanych na forum. Wszędzie dominuje cierpienie zdradzonego/-ej, wina strony przeciwnej oraz brak usprawiedliwienia dla drugich, całkowite oczyszczenie tych pierwszych.
Ci którzy trochę znają moje wpisy wiedzą, jak bardzo przeciwna jestem zdradzie. Czemu? Bo zostałam zdradzona? Nie. Bo zdradziłam. Zdradziłam kogoś kto, przewrotnie, był mi kimś bliskim, kto był waży.
Widziałam jak ten ktoś się zmieniał, jak ewoluował.....ale czy na pewno to zmiana w dosłownym sensie, czy tylko uwydatnienie cech, które były z nim ( w nim) od zawsze?
Widziałam cierpienie, walkę z samym sobą. Walkę ze mną.  Potworne. Świadomość, że oto ja, osoba nabliższa zrobiła właśnie TO była nie do wytrzymania.
Nie chcę opisywać etapów, nie chcę mówić o ogromie emocji, o wybuchach agresji, o wylanych łzach, o zwątpieniach. Nie na to miejsce.
Raczej o zrozumieniu..... a może o drodze, która doprowadziła nas do pewnych zdarzeń.
Po co? Usprawiedliwiać się nie chcę, to nie ma sensu. Żadno  ludzkie cierpienie nie ma usprawiedliwienia.
Krych wie, bo rozmawialiśmy o tym. Wylał na mnie mnóstwo żółci swojego czasu. Wiele zniosłam.Tylko my wiemy ile. Cierpliwa byłam. On też zrestzą. Oboje byliśmy, bo nam obojgu zależało.
To już jest, że tak powiem, za nami. Czasem tylko odzywają się stare demony....tak między wierszami, ale jednak.
Rozmawiamy. Czasem nawet bardziej poważnie, bo zdaje mi się, ze bylibyśmy dobrą partią na parę przyjaciół raczej, nie małżonków. Wszystko w tym momencie jest już bardzo pokiereszowane, podejrzliwe nieco, ale  On mi dziękuje czasem za dobre rady, czasem ja Jemu. Szanujemy się. Nie utrudniamy kontaktów z dziećmi, nie utrudnailiśmy rozwodu. Wszystko tak, by się się mocniej nie ranić.
Teraz...tak w skrócie....długo, bardzo długo myśląc o wszystkim widziałam wyłącznie swoją winę. bo zdrada.
Jak jest teraz? Zdrada nadal jest moją wyłączną winą i nie mam na nią wytłumaczenia.....ale świadomam mechanizmów.
Nie teraz mi je opisywać. Ktoś chętny? Napiszę. Powiem tylko, że żadno z nas nie do końca gotowe było na małżeństwo, na tak poważny związek....On uważał , że chodzenie do pracy i bycie obok to już. Ja uważałam, że gotowanie, pranie, sprzątanie i wychowywanie dzieci to też wszystko. I  każdo z nas się myliło. Ja dziś widzę J Twoje błędy Krych, Ty widzisz moje. Oboje potrafimy stwierdzić, że wyjątkowo źle się dobraliśmy. Każdo z nas miało inne oczekiwania. Kochaliśmy się na swój głupi sposób i nie potrafiliśmy rozmawiać o swoich oczekiwaniach.
Ja topiłam smutki w butelce, Ty uciekałeś w inne rzeczy.
Czy rozstanie nam pomogło? Pomogło. Mi.
Czy Tobie? Nie wiem. Wątpię. Czemu?
Jak wcześniej wspomniałam,obudziło się w Tobie coś, co wcześniej ledwo się tliło. I martwię się czasem o COebie i wiesz, że tak jest.
Ale Ty, jak zwykle, jesteś ponad to.
Ktoś zapytał Krych'a, czemu nie wyszło mu z kolejną partnerką?
Nie wyszło mu, bo Krych analizuje wszystko po stokroć, bo nie umie przyjmować dobrych rzeczy jako dobrych.
Bo nawet najmniejsze wahanie staje się dla niego fortecą nie do zdobycia.
Bo BARDZO stara się, by nie został zaszufladkowany. Tyle że szufladki rzeczone sam tworzy, wyolbrzymia, buduje twierdze nie do przebycia.
Kiedyś mi powiedział, że boi się być/zostać "pantoflem". Ma/masz mylne pojęcie, złą definicję.
Kochać, okazywać sympatię, zainteresowanie, szacunek nie jest równowarte z wyżej wymienionym.
Krych mówi, że jest ok, że wyszedł na prostą, że jest sobą.
A ja się o niego martwię, bo widzę, że nie jest ok, że popadł w skrajność, że sam przed sobą (a przy okazji przed innymi) udaje silną , pewną osobę, która znalazła swoje miejsce w życiu.
Martwię się, że przekombinował nieco, zabrnął zbyt daleko w swoich oczekiwaniach dot. szczęścia, partnera, etc.
Btw, znam jego była partnerkę, tzn tą po mnie. Znałyśmy się wcześniej. Rozmawiałyśmy nawet  o tym, że oni razem i w ogóle.
Jest ok, jest spoko, jest "kumata"
Nie pytałam nigdy, bo i nie moja sprawa. Wiem tylko, że Krych się trochę zagalopował, że dla świata jest ziom, dla siebie już niekoniecznie.
Nie chciał mnie nigdy słuchać (nie dziwota, też bym nie chiała), teraz nadarzyła się okazja.
Dal wszystkich zainteresowanych: nie jestem Matką Teresą, nie jestem kimś, kto szuka odkupienia, nie jestem kimś, kto oczernić chce kogoś, by samemu poczuć się lżej.
Jestem po prostu. Czy obiektywna? Pewnie nie, bo jedna ze stron. Czy chcę sobie podbudować ego? W żadnym wypadku. Chciałabym, by choć połowa zdradzaczy miała podobne moim przemyślenia.
Czy ktoś mi "pojedzie" ? Nie dbam o to. Nie teraz już.  Zbyt wiele razy wypowiadałam się w kwestiach zdrady.  Zbyt wiele przemyśleń już, zbyt dużo wniosków.
I jeśli wciąż coś dla kogoś nie do końca jasne.....tak, jestem byłą żoną Krych'a 23, dobranoc.

Aaaa, ktoś zapytał Krych'a o moją "potencjalną" chęć powrotu. Ja nie wracam. Ja jestem szczęśliwa. Czasem tylko wracają do mnie myśli o przysłowiowej karmie i zastanawiam się, czy zasłużyłam na to, co mnie w życiu spotyka. A spotyka dobre. I wciąż o tej karmie cholernej myślę.
I dochodzę do wniosku, że ONA to nic innego, jak ściąganie na siebie tych złych rzeczy nie przez wydarzenia, , których byłeś twórcą w przeszłości, a raczej przez natrętne myśli, które kreują Twoją rzeczywistość tu i teraz.
Tak myślę.....lub też mam taką nadzieję, dlatego staram się nie myśleć, bo przecież ta zdrada, to skutek czegoś, tak? U nas ona była skutkiem. I nie umniejszam jednemu, by dodać drugiemu, to po stokroć tu przerabiane już było.

Zazwyczaj zdrada z czegoś wynika, zazwyczaj zdradzony po odkryciu zdrady robi za świetego. Bardzo to widać na tym forum. Można w związku byc zgredem, można ignorować, można sie emocjonalnie wyzywac, można odmawiać uporczywie seksu, można uciekać w prace, można ośmieszać, można krzyczeć....ale nie wolno zdradzić bo zdrada zmywa grzechy zdradzonego natychmiast. Oczywiście to na forum bo w rzeczywistości już jest inaczej. Często tez czytam: nie można zbudować szczęścia na nieszczęściu no i muszę stwierdzić, ze znam pare osób, które są szczęśliwe mimo, ze to one zdradziły. Tak to jest kwestia umysłu, własnych myśli i wyrzutów sumienia. Ja zostałam zdradzona, nie raz, a jednak w ogóle nie czuje sie "zdradzona", jestem tez zdania, ze jeśli to nie JEST TYM to jest początkiem czegoś lepszego, lekcja życia, siebie samego. Każdy ma prawo do nowego startu.

kejt38,
zgadzam się, ze zdrada z czegoś wynika, musi byc jakis powód do zdrady.
Ale, czy powodem do zdrady jest zachowanie się zdradzonego ??

Jeżeli ktoś zachowuje sie tak jak to opisałaś :
"Można w związku byc zgredem, można ignorować, można sie emocjonalnie wyzywac, można odmawiać uporczywie seksu, można uciekać w prace, można ośmieszać, można krzyczeć."
to jest to powód do zdrady ?

Nie uważam tak.
Jest to powód do wspólnej pracy nad naprawą związku a jeżeli nic ona nie daje to do zakonczenia związku.

Zgadzam sie z Kiedyśbyłam kiedy pisze

Natomiast strzał w plecy zza wegła nie jest rozwiązaniem, a tym bardziej nie jest jest rozwiązaniem w jakikiolwiek sposob usprawiedliwionym,
w którym zdradzajacy macza swoje palce i przez to staje się współwinnym.

Zdrada to zawsze mordestwo, chocby częściowe.
Zabicie psyche, co widac wyraźnie w życiu Krycha, w tym jak sobie nie potrafił sobie poradzić z nowym związkiem.

NieZnamSiebie, psze że :

Jej zdrada nie dotknęła a z poczuciem własnej winy potrafiła się uporać.
Jedyne co ją martwi to obawa, ze zostanie "ukarana" za swoją zdradę przez ową "karmę".
Ale z tym też sobie poradzi - już wie, ze to nie biektywna determinanta może sprowadzić na nią karę,
ale bardziej sproadzenie na siebie kary przez "samospełniającą się przepowiednię" - a nad tym potrafi sama zapanować.

Co prawda, nie wiadomo, jak dzieci podziękują jej za rozbicie rodziny, jak potocza sie ich losy obarczonych syndormem DDRR.
ale, to jeszcze dobre parę lat...

dlaczego w Waszym związku który trapiły kłopoty, tylko jedna ze stron zdradziła a druga pozostała wierna... ?

To nie jest pytanie z serii "żeby dokopać".
Raczej po to, żeby wyciągnąc wnioski na przyszłość.
Po to by w przyszłości uniknąć kolejnego strzelania zza węgła do zupełnie nieświadomej tego faktu osoby, która zaufała i traktuje nas jak najbliższego na świecie człowieka...

A to czy unikniemy sprawiedliwosci, czy też nie ?
To jest raczej kwestia drugorzedna.

Na świecie chodzi wiele osób które unikają sprawiedliwosci, nawet za najbardziej odrażające przestępstwa.
Czasami cieszą się uznaniem, chwała po smierci.
Jeżeli  dla kogoś jest to wskazówka jak żyć,
to jego sprawa, jego decyzja.

Uderz w stół.....:p
Pokora? Rozmawiacie kiedyśbyłam, zapytaj.
Zarzucacie zdradzaczom , że nie zdają sobie sprawy z tego, jaką  krzywdę wyrządzają?
Czyżby?
Nie oceniaj miarą  ludzi z własnego podwórka.
Jedyną  rzeczą o którą się martwię jest karma?
A reszta wpisu się nie liczy?
Ha, cudnie.
Zresztą z nikim dialogu nie zamierzam  prowadzić w  tej kwestii  akurat.
To jak walka z wyimaginowanym wrogiem, a poza tym nie mój temat. Krych'a jest, nie będę śmiecić.
Kiedysbylam, podkreśliłam ze zdrada jest wyłącznie moją winą,  czyż nie?
Póki co tłumaczysz wszytko to co powiedziałam, zarzucając ze nie powiedziałam.

Szczęścia dziewczyny. Wszystkim
Ps....nie próbowałam  niczego  udowadniać, jasno napisałam...a mojego życia nikt nie zna, by oceniać:.
Ps2....a z dziećmi mi nie wyjeżdżać, bo tylko tym można mnie z równowagi  wyprowadzić .
Dzieci wiedzą  swoje. Kochają tatę  i mnie. Nigdy nie powiedziałam na niego  złego słowa. 
On na mnie też nie. Normalni  pod tym względem jesteśmy. Dzieci mają rozum, są szczęśliwe. Nie wiesz jedna  z drugą ile dla nich poświęciłam!

NieZamSiebie,
jeszcze raz przeczytałam Twój post.
Na spokojnie.
I zobaczyłam znacznie więcej niż za pierwszym razem.

Dawno nie widziałam takiego pięknie napisanego wyznania miłości do drugiego człowieka.
Po przejściach, ale może dzięki temu mądrej miłości.
Nie przyjaźni.

Rozdzieliło Was nie wyjątkowe złe dobranie się, ale brak umiejętności komunikowanie się.
Małżonkowie to najpierw muszą być dobrą partią przyjaciół, dopiero potem kochanków.
Ogień między ludźmi spala ich, wystarczy ciepło.