Małżeństwo jak je ratować

Z okazji Świąt Wielkanocnych:
miłości, która jest ważniejsza od wszelkich dóbr,
zdrowia, które pozwala przetrwać najgorsze.
Pracy, która pomaga żyć.
Uśmiechów bliskich i nieznajomych, które pozwalają lżej oddychać
i szczęścia, które niejednokrotnie ocala nam życie.
Mimo bólu jaki czuje,mimo samotności w te święta,szczerze wam wszystkim życzę samych pozytywnych emocji.
Jak przetrwać, jak przejść  przez okres świąt ...

Doones, dzieki za pamięć.
Tobie życzę siły by przetrwać,
miłości by móc się pojednać.

EDIT:
Pojednanie się, przebaczenie nie oznacza zapomnieć, udać że się nic nie stało, zaniechać konsekwencji.
Przebaczenie potrzebne jest dla nas.
Żebyśmy wyzbyli się złych emocji.
Miłość, to nie tylko uczucie ale przede wszystkim postawa.
O tym często zapominają Ci którym zauroczenie seksualne kojarzy się z miłością
i gonią za lepszymi doznaniami. Dla siebie.
A to jest egoizm, nie miłość.

nie musisz w tym uczestniczyć
tym bardziej, że ona nie chce

doones,
to ONA jest pogubiona
ona musi wybrać, ppodjąć decyzję
nie zrobisz tego za nią
i prawda jest taka, że cokolwiek teraz zrobisz... może nie mieć zadnego znaczenia

kobieta facet - NASZ PARTNER
powinien przychodzić do nas CHCĄC nas
pragnąc z nami być
chcąc dzielić z nami ZYCIE - a nie mieszkanie, obowiązki i stabilizację....

ona musi do tego dojrzeć
ty możesz tego chciec
ale jedfna strona nie wystarczy
im szybciej pozbawisz ją komfortu tkwienia w zawieszeniu, poczucia bezpieczeństwa, że jesteś, bierzesz ochłapy
im dłużej może skupić się na sobie i swoich emocjach  - tym później ZOBACZY co ty czuuje i zrozumie

to nie znaczy, że zostanie z tobą
to nie znaczy, że bedzie z tamtym
ale na razie bezpiwecznie płąwi się w emocjach jak wulkany, maJĄC U CIEBIE BEZPIECZNĄ RPZYSTAŃ

donnnes - kochasz? nie wpieraj
kochasz? zasłużyłeś na bycie kochanym
to jedyne, czego od niej masz prawo żądać

ona musi dojrzeć, podjąć decyzję, poczuć, uporząDKOWAC SWOJE ŻYCIE

nie jesteś jej ojcem, matką, ciotką, wójką, przyjaciółką

jesteś jej ukochanym facetem - tylko na to się gódź

Witaj Doones. Czytam Twój post i mam swoje życie przed oczami, ja jeszcze dwa dni temu dałam szansę swojemu mężowi, bo  prosił, błagał i płakał, że chce naprawiać wszystko co do tej pory zniszczył ...dziś już on jest znów z nią...po co wracał, mieszał mi w głowie..?..nie mam pojęcia

Masz rację, mój wrócił żeby się sprawdzić i zobaczyć gdzie jest mu lepiej. U niej była sielanka miód ,maliny...a tu trzeba było się zmierzyć z rzeczywistością, bo nie sztuką jest usiąść w fotelu i poczekać aż się samo naprawi lub ktoś zrobi to za niego...a ja o miłość błagać nie będę...już nie

Zazdroszczę Tobie że potrafisz tak podejść do problemu.Ja nie umię powiedzieć jej że nie chcę już walczyć.wiem że to jest strach przed końcem tego związku że nic już nie będzie,popełniam błąd za błędem ale może ten stan zawieszenia trzyma mnie jeszcze po tej sronie,mam wielkiego doła to ie dno to mół.I nawet nie wiem jak sobie z tym poradzić.A już zaczynałem żyć swoim życiem.

Magia apartamentu '36

Ten jego wielki powrót utwierdził mnie jeszcze bardziej w tym , że już go nie potrzebuję. 10 miesięcy żałoby to i tak dużo czasu straconego na takiego drania i hipokrytę. Moje życie zaczyna nabierać kolorów od nowa...znalazłam pracę i chcę cieszyć się życiem...

Trzeba przepracowac w sobie, samemu ze soba - odlaczajac sie i izolujac od partnera na wszelkie mozliwe sposoby - przestawienie sie z trybu "MY" z powrotem na "JA". Zabrac ta "swoja" czastke przelana wczesniej na rzecz zwiazku, na rzecz partnera. To jest trudne, wymaga sily i samozaparcia ale bez watpienia jest do zrobienia.
Bo w tym goofnie oni zostaja i oni sie babaraja noszac czastke Nas. I tego trzeba ich pozbawic.
Zabrac to co nalezy do Nas z osobna a nie co zdaniem poteflonow powinno "jeszcze" byc dodane do "zwiazku" po zdradzie. Wracaja, bo "maja" ich zdaniem do "czego". Choc mnie jeszcze ten "zaszczyt" nie spotkal.

witam
Dawno nie pisałem na forum,ale dzisiaj jest szczególny dzień,rocznica mojego ślubu.Mija prawie pół roku od rozpoczęcia mojej walki o siebie samego.Efekty są marne żyje tylko nadzieją,marzeniami i wspomnieniami.Ja nie wystąpiłem o rozwód bo nie znalazłem tyle siły w sobie,moja małżonka też nic nie robi w tym kierunku.Półroczny okres zawieszenia i cierpienia.A szczególnie dziś jest dzień który przybija mnie do podłogi i nie pozwala wstać.
przepraszam za swój post ale miałem taką potrzebe napisania

Tak wiem i widze, nadzieja mnie zabija.

Doones, przeczytałem CAŁY wątek. Cierpiałem, autentycznie cierpiałem czytając każdy Twój post! Żeby opisać twoją sytuację i zachowanie twojej latawicy musiałbym użyć wszystkich mi znanych słów powszechnie uznanych za obelżywe. Co więcej, musiałbym przynajmniej kilkanaście nowych epitetów wymyślić! To forum nie udźwignęłoby by tego ciężaru...

Niestety, dużo z tych epitetów byłoby pod twoim adresem. Niektórzy na tym formu już zdążyli odrobinę mnie poznać, więc znają moją opinię na temat zdradzających i wszelakich prób ratowania związku (że tak górnolotnie to nazwę).

To, w jaki sposób dałeś się upodlić, nie ma chyba precedensu na tym forum (przynajmniej wśród wątków, które dane mi było przeczytać).

Wśród całego zalewu świnstw, jakie wyrządziła ci twoja wiaroulomna, jedno zdanie zemdliło mnie szczególnie; "Źle o nas walczyłeś..."

Masz w domu potwora, nie człowieka! To coś wkońcu cię zabije. Co więcej, zabije/zabija również osobowość i szczęście Twojego dziecka! Ty się na to godzisz, co pozwala mi zadać pytanie: Co z ciebie za ojciec (o matce nie wspomnę, bo to jak napisałem potwór w ludzkiej skórze i po niej nie spodziewam się żadnego ludzkiego odruchu)?

To, co się stanie z tobą, jest mi już obojętne, jesteś zbyt słaby, miękki. Cierpisz na własne życzenie, ale, co gorsza ciągniesz na dno rozpaczy również dziecko. Ono mi nie jest obojętne i to właściwie Twoja córka jest głównym powodem, dla którego chciało mi się to wszystko czytać i napisać ten post. Sam jestem ojcem...

Wolisz wylewać swoją żółć tutaj na forum zamiast podejmować realne próby ratowania siebie i dziecka. Gratuluję postawy...

doones poczytałam twój wątek i łezka się w oku zakręciła. Jestem pewna, że zrobiłeś wszystko co w twojej mocy, żeby to małżeństwo uratować. Cieszę się też, że powoli ci się układa, że wychodzisz na prostą. I walcz w sądzie, bo nie pojmuję dlaczego twoja zona żąda alimentów, skoro praktycznie to ty wychowujesz córkę.

Chciałabym się jeszcze ciebie zapytać o tę nową znajomość. Bo z doświadczenia wiem, że nie jest dobrze zabijać ''klin klinem''.
Chodzi mi o to, żebyś ty jako mocno poraniony człowiek takimi zdarzeniami w życiu nie ''pokaleczył'' tej nowej znajomości, bo co jak co ale ty zasługujesz na szczęście.

Trzymam kciuki za jutro. Walcz do końca. Tym razem już o siebie i córkę.