czy warto mieć nadzieję

No co mam powiedzieć - nie był. Po prostu rozbiegły się nasze ścieżki w pewnym momencie życia co sprawiło, ze odsunęliśmy się od siebie. Wina leży zawsze po obu stronach.

Też nie - miałam "swoje" ... hobby , szkoła , znajomi, praca. Nie tylko dom i czy zupa była za słona

Nie wiem jak będzie , ale nie sądzę że będzie jak kiedyś . Ja też się zmieniłam - nabrałam pokory do życia , dystansu do siebie, zobaczyłam swoje błędy , ale też stałam się bardziej nieufna do ludzi , mam sporo lęków.
Na pewno zmieniłam się . Na pewno nic już nie bedzie jak przed związkiem, czy w ogóle kiedykolwiek wcześniej.

Niestety tak mam - uciekam przed emocjami.
Ostatnio rozkminialiśmy na terapii ten mój lęk przed zmierzeniem się z emocjami.
Łatwiej nie czuć. Nic i nikt wtedy nie zrani, nie skrzywdzi, nie wykpi ... ale też tym samym brak jest we mnie radości , miłości ... bo jeśli człowiek nie pozwala sobie na emocje - to na wszystkie niestety.

Nie jesteśmy.

Mieszkam. Przedwiozłam rzeczy, meble. Zaraz zabieram się za rozpakowywanie.
Dziwnie się czuję - sama.
Psy skamlą , chcą do domu . Kot się gdzieś zaszył, nie potrafię dziada namierzyć.
Dziwnie ... sama , w nowym miejscu. Mieszane uczucia.
Chyba dużo smutku. Tęsknię za domem , został tam, za mną. Mój dom, mój ogród ... już nie mój .Teraz tu jest moje miejsce , ale wcale nie czuję jakby było moje. Smutno mi.

Tak, byliśmy od siebie od wielu lat bardzo daleko.
Ale gdzieś w głębi serca jest pewność, że po tych doświadczeniach mogliśmy jeszcze się na siebie otworzyć, pokochać na nowo - trzeba było tylko czasu.
Niestety - taka pewność i chęć budowania od nowa  była tylko z mojej strony.

Ja im życzę jak najlepiej - pewnie przez poczucie winy , a może tak po prostu ... po ludzku.

Nie czuję się tak . Czuję się jakbym przegrała swoje życie i musiała szukać siebie i życia od nowa.

Jest cholernie ciężko. Dziś pierwszy raz będę spać w nowym domu - z kotem i psami w swoim łóżku, które też nie potrafią sie tu znaleźć i lgną do mnie jako jedynej bezpiecznej znanej ostoi.

Jest mi cholernie przykro, że tak się podziało. Bardzo przykro.
Może zaświeci jeszcze dla mnie kiedyś słońce, na razie nie potrafię się z niczego cieszyć.

KwR czytając od początku Twój wątek miałam jeszcze nadzieję, że jednak Wam się uda...
Nie udało się, ale z czasem - nie teraz, bo to za świeża rana - kiedyś znajdziesz pozytywne strony tego co się wydarzyło, pozytywne strony rozstania.

Mnie osobiście bardzo zmotywowała Twoja historia. Nie chciałabym (po mojej zdradzie) popełnić takich błędów jak Ty, a wszystko było na najlepszej drodze aby tak się stało...

Po wszystkim? O nie! Nie jest po wszystkim.

To nie jest opis przeszłości.

Hej.
Nie odzywałam się jakiś czas. Ogarniam się powoli. Jest coraz lepiej.
Zapisałam się do kolejnej szkoły - kompletna zmiana kierunku - zaczynam się kształcić w kierunku dekoracji wnętrz.
Poprzednią szkołę (administracja) zakończyłam bardzo dobrze zdanym egzaminem ,  odebrałam już dyplom .
Dziś byłam u mojej pani psycholog na omówieniu stanu zdrowia - okazuje się że jest ogromna poprawa , jest ze mnie bardzo zadowolona, sporo objawów depresyjno-nerwicowych ustąpiło . Sama to czuję - czuję się lepiej. Biorąc pod uwagę, że jeszcze kilka miesięcy temu byłam w głębokiej depresji i miałam myśli samobójcze - teraz jest naprawdę nieźle. Jestem jeszcze zagubiona, czasem dopada mnie melancholia lub smutek, ale odszedł czynnik walki o związek , walki o męża , zawieszenia i nadziei , rozdarcia (które jeszcze były kiedy mieszkaliśmy razem) - są postępy , jest coraz lepiej. Dziś usłyszałam od pani psycholog same ochy i achy - to odnośnie terapii grupowej . Wiele mi grupa dała , pomogła pogodzić się z sytuacją , pozwoliła przerobić mój ból i smutek. Jutro mam wizytę indywidualną, chcę pracować nad tym co zostało : niskim poczuciem własnej wartości, brakiem pewności siebie , nadkontrolą otoczenia i siebie, brakiem akceptacji siebie i swojego ciała. Sporo zostało do przepracowania - chcę to zrobić dla siebie i tych którzy mnie kochają. Chcę się rozwijać, zrozumieć siebie , zrozumieć błędy jakie popełniam, chcę nad sobą pracować.
Chcę być świadoma tego co się ze mną dzieje , świadoma mechanizmów, zachowań też tych podświadomych. To dla mnie bardzo ważne , bo mam nadzieję że da mi szansę na pokochanie siebie.

Kiedy to przeczytałam kilka tygodni temu - wzbudziło we mnie sporo różnych emocji, też tych negatywnych : złość.  Ostatecznie , po czasie - cieszę się, że moja niechlubna historia jednak coś komuś dała. Że ktoś wyciągnie wnioski dla siebie i być może stanie się dzięki temu szczęśliwszy , spokojniejszy.
Powodzenia

Też nie tak do końca - oboje bardzo się skrzywdziliśmy nawzajem , oboje popełniliśmy mnóstwo błędów. Nie mówię o samej zdradzie - tylko też o tym co potem. Nie poradziliśmy sobie ze swoimi emocjami , nie potrafiliśmy. I tak bywa.
Ja życzę szczęścia JM. Jeszcze nieswojo czuję się w jego obecności kiedy przychodzi po córkę , albo kiedy się widzimy - smutek, żal ... ale już nie rozpacz , nie rozdarte serce. Kocham go nadal na swój sposób, zawsze będzie miał miejsce w moim sercu , do niedawna był mimo wszystko najbliższą mi osobą. Jak tu nie kochać? Tyle wspomnień, tyle lat. Zawsze będzie w moim sercu, był miłością mojego życia i to akurat mogę z ręką na sercu przyznać po czasie.
Być może było tak, że na ten czas kiedy byliśmy razem po prostu tylko tyle sobie byliśmy w stanie dać. Ale mimo tego że było tego na poziomie emocji tak niewiele - wystarczało przez lata i sprawiło, że był mi najbliższym człowiekiem.
Skończyło się , trzeba iść do przodu .
Winni jesteśmy oboje , choć - czy można tu mówić o winie? Każdy popełnia błędy - za które później płaci. Bierze odpowiedzialność za swoje decyzje. Każdy też bierze na barki odpowiedzialność za to co swoje.
Tak bywa, takie życie. Każdy dźwiga swój krzyż , nikomu nie jest łatwo.
W sumie jednak tak - oboje zawiniliśmy. Brakiem empatii, brakiem zrozumienia, nieumiejętnością stworzenia bliskości w zamian uciekając każde w swój świat.
Życie - uczymy się na błędach , ponosimy konsekwencje swoich decyzji. Bolesne.

Jeszcze jakiś czas nie będzie. A może nigdy się z tą porażką do końca nie pogodzę. Nie wiem tego.
Czuje, że straciłam coś ważnego, kawałek siebie. Coś, co mogłoby być jeszcze piękne - zabrakło chyba czasu.
No ale cóż - tak się stało i się nie odstanie.
Nadszedł czas iść do przodu.
W przyszłym tygodniu składam pozew rozwodowy , skompletowałam już wszystkie dokumenty , nie mieszkamy razem od 3 tygodni - czas już.

Z wiarą w ludzi będzie trudno. Nie ufam - nie potrafię. Każdą osobę z którą się kontaktuję prześwietlam podświadomie, szukam oznak tych niedobrych, niewłaściwych. Nie dopuszczam blisko nikogo.
Trudno będzie mi to zmienić.

Dziękuję wszystkim za trzymanie za mnie kciuków , za dobre słowo , za wsparcie.

Długa droga i dużo pracy za Tobą.

Nie ufasz i, twierdzisz, że nie potrafisz. Potrafisz.   Potrafisz ufać, tego się nie zapomina, tyle tylko, że TERAZ, po tym wszystkim, co wzajemnie sobie z jeszczemężem zafundowaliście, zaufanie odłożyłaś na półkę. Sięgniesz po nie, gdy podejmiesz taką decyzję.

Pięknie, że umiesz to nazwać. W ten sposób możesz zastąpić pragnienie kontroli świadomością siebie. Kontrola to złudzenie.

Nikt inny tego nie może zmienić. Tylko Ty sama możesz zmienić coś w sobie. Zobacz, ile już zmieniłaś. Zaufanie do innych Osób nie jest możliwe bez zaufania do siebie, a zaufanie do siebie nie jest możliwe bez przebaczenia sobie.

Miałam ciężką noc. Wskutek wczorajszych emocji chyba całą noc śnił mi się jeden sen - przeżyłam jeszcze raz piekło które mi zafundował z Monią. Pamiętam , że zanim sie obudziłam wydusiłam z siebie jemu w twarz : "jak mogłeś zostawić swoich bliskich , swoją rodzinę , mnie i Kasię dla obcych ludzi".
Masakra .... nigdy więcej takich snów , obudziłam się zlana potem.

No nic , jeszcze na pewno nie raz podczas rozpraw będę przeżywać - ważne , żeby się nie dać wpędzić z powrotem w stan z którego właśnie wyszłam.
Teraz do przodu.

No cóż - masz rację. 

Postanowiłam zrobić coś dla siebie , oprócz tego że złożyłam papiery do szkoły , kolejnej zresztą - to zapisałam się na tańce solo - waham się między latino ladies , a zumbą. Pójdę na oba , zobaczę i zdecyduję .
Młodszą córę też zapisałam - zamiast rehabilitacji na kręgosłup na którą chodzi niechętnie - modern, dobrze jej zrobi jak się porusza w rytmie.
Mam z nią ostatnio problem - wchodzi w trudny wiek, trudno nad nią zapanować . Na pewno też walczy ze swoimi demonami. Czekamy na termin u psychologa .
Była już u taty poznać jego nową rodzinę - wrażenia ma pozytywne , staram się ją wspierać choć emocje moje związane z tym że jeździ do nich są trudne i nie zawsze pozytywne.
Podświadomie mi sie włącza : Monia zabrała męża, może zabierze i dziecko. To, że córa mówi że Monia  jest fajną kobietą z fajnym charakterem mi nie pomaga. Z drugiej strony wiem, że lepiej dla mojej córki żeby to była fajna kobieta niż jakąś macochą Kruellą - taki dysonans .
Nie pokazuję po sobie , nie chcę żeby miała rozterki. Musi zaakceptować obecny stan , nie mogę jej dokładać tylko muszę wspierać .

Dawno nie zaglądałam. Dziś mamy wizytę u psychologa z córką , postanowiłam skonsultować jej stan psychiczny ... ma ostatnio coraz większą awersję do chodzenia do szkoły. Na pewno to co się zdarzyło nie zostało bez echa , chciałabym jej pomóc ustabilizować emocje , stąd pomysł tej konsultacji. Zobaczymy.
Ja w ciągłym ruchu ... dom, dziecko, szkoła - dwa kierunki jednocześnie , praca (bardzo stresująca) , zumba dwa razy w tygodniu ... nie ma czasu na rozklejenie się. Czasem wieczorami dopada nostalgia, smutek, żal. Ale czas zrobił swoje , praca nad sobą też. Doszłam do etapu że kiedy czuję te wszystkie emocje , to potrafię już zrozumieć, że nie można tutaj rozpatrywać winy większej i mniejszej. Trzeba na to popatrzeć ze strony takiej, że nie potrafiliśmy wzajemnie z jeszcze mężem dać sobie zbyt wiele z siebie pod względem emocji, zaangażowania, bliskości. I dlatego tak to się skończyło a nie inaczej.
Nie widujemy się wcale - i chyba tak jest lepiej .
Zaczęłam nowy etap, nowe życie. Trzeba iść do przodu .... radzić sobie.
Zmiana w moim stanie psychicznym jest ogromna w porównaniu z początkiem roku. Psycholożki są ze mnie dumne .... ogarnęłam to co najgorsze, teraz zostaje praca nad sobą w takim głębszym znaczeniu.
Życzę wszystkim "niespokojnym" dobrnięcia do etapu spokoju . Zawsze będzie czasami "wychodził" smutek , nostalgia .... ale ten spokój wewnętrzny , pogodzenie się z sytuacją i rzeczywistością, pozbycie się ogromnego poczucia winy - to jest to do czego się dąży w tak trudnych skrajnych sytuacjach.podobno czas leczy rany - ja myślę, że nie tylko czas ale też zrozumienie, pogodzenie, wybaczenie sobie i innym.
Powodzenia .

Obawiam się, że ten sen jest sygnałem, że Ty wyszłaś, ale Twój stan nadal tkwi w dołku i stamtąd daje sygnały przez sny.

Wpuściłaś się w aktywność, ale to jest taka działalność, jak zatynkowywanie i zamalowywanie grzyba. Zawsze po jakimś czasie się pojawi znowu. Trzeba mu odciąć wilgoć, a nie walczyć z objawami.

Nie jesteś z siebie zadowolona tak, jak Twoje psycholożki, bo one oczekują na wyniki swoich działań, a Ty czujesz więcej, niż one widzą i wnioskują z Twoich opisów.

To, co Cię gnębi, jest głębiej. Znacznie głębiej i dotyczy:

Proszę, nie bądź zbyt ambitną. Toż każdemu (chyba każdemu, mnie na pewno to czasem dopada) zdarzają się trudne chwile, podczas których uważa się za nieudacznika/głupiego/psuja. Ważnym, by zdawać sobie sprawę, że te zdania pochodzą z tzw. głupiego rozumu (niezła zbitka ), że nie należy się do tych zdań przywiązywać i, co najważniejsze, uważać za obowiązujące.

Podobnie z listem do jeszczemęża.
Znajdziesz czas, siłę i chęci? Znowu bardzo ambitnie. A gdybyś tak siadła i machnęła ten list ot tak, teraz? Bez szukania czasu, bez sił, bez chęci. To, co faktycznie jest Ci do tego potrzebne, to decyzja, żeby mieć to za sobą. Decydujesz się na to? Niektórzy, gdy boli ich ząb, odwlekają wizytę u dentysty, bo spodziewają się, że będzie nieprzyjemną. Odwlekają i... ciągle ich boli, a wyobraźnia coraz bardziej szaleje.

To, co napiszę, jest dość nieprzyjemne.

Czytając twe posty (także te nowe!) mam nieznośne wrażenie, że w tobie jest nieskończony smutek. I pomimo iż piszesz o swej walce, małych zwycięstwach, słowach "teraz do przodu", nie widzę w tobie nawet ziarna radości.
Widzę cię niby łąkę, którą wyschnięte źródło radości zamienia w suchą skorupę. Wciąż i wciąż. Pomimo zmian w twej egzystencji (świadomie użyłam słowa 'egzystencja' zamiast 'życie') wysychasz.
Nie mam pojęcia, dlaczego tak cię odczuwam.
Wiem, że to niemiłe.

Masz tyle lat, ile ja. Jestem w stanie wyobrazić sobie ciebie na tysiące sposobów: jako brunetkę, blondynkę, wysoką, niską, z dużymi lub małymi oczyma w dowolnym kolorze, różny tembr głosu, itd, itd...
Ale nigdy, w najmniejszej nawet chwilce, nie umiem wyobrazić sobie ciebie z uśmiechem. Nawet ironicznym, sarkastycznym, złośliwym... Absolutnie nic.

Mam nadzieję, że się mylę. Ale nie mam pojęcia, w jaki sposób mogłabym zmienić twój obraz w moich oczach.
Chociaż tak naprawdę nie ja, ale tylko ty możesz to zmienić.

Przepraszam, jeśli poczułaś się urażona.

Dawno nie zaglądałam.
Dnia 19 listopda uzyskałam rozwód. Kulturalnie, bez problemów , przed sądem opowiedzieliśmy każdy swoją wersję - trwało nie więcej niż pół godziny. Rozwód orzeczony na pierwszej rozprawie.
Było mi przez kilka dni smutno, przykro. Teraz staram sie o tym nie myśleć.
Korzystam nadal z wizyt u psychoterapeuty , zapisałam tez córkę - byłyśmy na kilku wizytach , wygląda że wszystko jest z nią dobrze . Kontrolnie jeszcze raz w miesiącu będziemy z córą jeździć.

Mam problem.
Od jakiegoś czasu kręcą się wokół mnie mężczyźni. No cóż - ludzie zauważają : samotna, z dzieckiem, z własnym M i samochodem.
Nie radzę sobie z tymi nadmiarami.
Mam kontakt z przyjacielem w Londynie, lecę do niego na Sylwestra. Chce byc ze mną , nie chce mnie stracić. Co czuję? nie wiem ....
Dwóch mężczyzn dostało ode mnie przysłowiowego kopa na starcie , nie spodobali mi się. Kolejny z mojej miejscowości poważnie stara się o moje względy - kwiaty, czekoladki, oferowana pomoc w sprawach codzinnych i innych. Odpowiedzialny, troskliwy.
Niestety , mam zamknięte serduszko , nie potrafię chyba kochać.
Złapałam się na tym, że porównuję emocje towarzyszące chwilom spędzanym w towarzystwie mężczyzn którzy się o mnie starają - z tymi najlepszymi emocjami które pamiętam z przebywania z już byłym mężem  (dominuje ciepło bijące z głosu, ciała , poczucie bezpieczeństwa). I niestety - nic nie może się równać. Nie potrafię otworzyć serca na innych mężczyzn.

Na domiar złego mam chyba problem z asertywnością wobec osób które są dla mnie dobre, które coś dla mnie robią. Staram się nie przyjmować nic , bo potem mam problem w stylu "coś za coś" , jest mi trudniej powiedzieć "nie".
No i mam problem - bo mężczyzna któremu dałam szansę zakochał się bez pamięci , a ja nic nie czuję .... moje serce jest martwe. Powiedziałam mu to - stwierdził, że zrobi wszytsko żebym była szczęśliwa, żeby niczego mi nie zabrakło żebym tylko pozwoliła mu na to żeby był ze mną.
Noż jasna cholera - a ja mam problem z powiedzeniem "nie" , bo przecież odpowiedzialny, troskliwy, na każde zawołanie, zakochany , prosi o litość.

Przy tym wszystkim mam ogromny problem z poczuciem własnej wartości - nie akceptuję swojego ciała, nie wyobrażam sobie pokazać się komuś nago. Czuję się stara , gorsza.... kobieta po przejściach .

Będę musiała zmienić pracę, ponieważ moja obecna to jeszcze jakieś 2 miesiące. Przeraża mnie to.

Niby nie wiem czego chcę.
Ale kiedy się nad tym zastanowić - chyba chciałabym po prostu odpocząć od wszystkiego. Od smutków, od zmartwień. Chciałabym, żeby ktoś się mną zaopiekował, żeby ktoś w końcu się mną zaopiekował i zdjął wszystkie troski. Żeby ktoś przytulił kiedy potrzebuję, żeby odciążył . Żebym nie musiała już byc silna. Teraz jestem mamą samotnie wychowującą córkę , jestem odpowiedzialna za siebie i za nią.
Z drugiej strony - nie mam nikogo takiego. I nie dopuszczam nikogo kto chce. Mam zamknięte serduszko.

Impas.

Mój już były mąż ma szczęśliwą rodzinę - córka bardzo chętnie tam jeździ.
Ja jestem sama , często czuję się bardzo samotna .....  i sama nie wiem czego chcę.

Ech , życie ....

Był dziś były mąż po córkę ... sporo mnie kosztowało, żeby zachować twarz i się nie rozryczeć .
Za to teraz rycze jak bóbr...
Pierwsze święta od 13 lat bez Niego .... samotne mycie okien, samotne porządki, samotne zakupy ... samotnie ...
Ciężko mi ....
http://www.youtube.com/watch?v=34UKxQrDTFg&feature=share

No własnie czuję jakbym robiła to wbrew swoim emocjom i uczuciom. To chyba nie jest najlepszy pomysł.
Wiem, że były mąż to już z jego strony rozdział zamknięty i nie mam co patrzeć w tą stronę. Ale w emocjach nadal chyba do końca tego nie przyjęłam. Chyba jeszcze potrzebny mi jest czas.
A może po prostu taki czas? Czas Świąt - pierwsze bez Niego. I stąd to załamanie?

Trochę się ogarnęłam, ale popołudnie było bardzo ciężkie - jego widok , głos, uśmiech uruchomił tą lawinę.

W piątek mam wizyte u psychologa , może mnie ogarnie , poukłada emocje i pomoże zrozumieć.