czy warto mieć nadzieję

Kontakt zaczęłam pod wpływem rozżalenia chyba właściwie , ale też złości, samotności , nadziei na cokolwiek radosnego , szansy na wyjście z doła i zobaczenia choć cienia światełka optymistycznego .
Płakałam po kątach , nie mogłam pogodzić się z decyzją, chciałam, próbowałam, rozpaczałam , czułam się samotna i bez wsparcia  - a JM spokojny jak tafla wody w bezwietrzny dzień , zero emocji okazywanych , czyli tak jak zawsze właściwie - codziennie systematycznie siedział przy kompie z Monią. Wiedziałam, że nie umarło w jego sercu to co do niej czuł - że tylko czeka na moment , kiedy się wyprowadzi żeby zacząć z nią kontakt w realu. Chyba pod tym rozżaleniem kryło się też dużo złości. O to, że ja cierpię a on spokojnie się pociesza i ma wsparcie gdzie indziej. Złości o to, że jest tak wkurw...ąco spokojny w tym wszystkim podczas kiedy ja się miotam.
Pod wpływem tego wszystkiego w któryś dzień napisałam do "P". Tak, emocje nie są dobrym doradcą- ale ja jestem emocjonalna cholera niestety. 
"P" dał mi w tym wszystkim trochę oderwania od rzeczywistości, radości, beztroski. Czy go obwiniam? Trochę tak. Ale największa wina jest moja - to ja zawiniłam tym , że uległam. I najbardziej obwiniam siebie.
Dlaczego ciągnę teraz ten kontakt?
Bo boję się zostać sama. Taka całkiem sama.

Co z uczuciami- chyba jest teraz tak że nie potrafię ich nazwać, zaszufladkować.
Głębokie uczucia mam do JM - takie wieloletnie, intensywne, co tam jest? bezpieczeństwo, spokój, stabilność, ciepło, przywiązanie , tęsknota , zależność , troska ... miłość? tak, miłość też ...
Co czuję do "P"? przyjrzyjmy się co tam jest : trochę radości, optymizmu, świeżości, rozpieszczania, troski , ale też niezależności - to wszystko jest znacznie płytsze , bo i znamy się przecież powierzchownie i nie 13 lat jak z JM , tylko kilkanaście miesięcy. Nie zaangażowałam się teraz w tą relację - i wiem, że raczej nie będę w stanie w tej relacji wejść głęboko. Ale czas pokaże.
Dlaczego nie zerwę kontaktu? Bo wiem, że jeśli to zrobię nie będzie dobrze , przynajmniej na razie ... nie jestem gotowa zostać bez czegokolwiek radosnego teraz , bo wiem że znowu wpadnę w tą otchłań z której wyszłam dopiero co. Boję się tego. Boję się samotności.
Wiem, że to skomplikowane - "P" nie ma pojęcia o tym co dzieje się w mojej duszy. Nie mówię - ja tylko egoistycznie zabieram od niego to co mi daje : troskę, zainteresowanie, radość, uwagę, optymizm. Jest lekarstwem , taką pigułką która odpędza myśli o ciemności w mojej duszy, chroni przed zapadnięciem się w depresję, pobudza na siłę  do uśmiechu .
Ponoć lekarstwa się odstawia po wyzdrowieniu. Wiem, że skrzywdzę jeśli w ten sposób to będzie. Wiem, że jestem egoistką.
Czas pokaże co będzie dalej.

I tyle.

Nie , Bella. Od października jego serce jest zajęte - cokolwiek bym zrobiła - nie było już szansy na naprawę naszego małżeństwa.
On mnie nie kocha , nie kochał od momentu kiedy zajęła jego serce Monia. Skreślił mnie.
Nie dał mi szansy. Nie potrafił się na mnie otworzyć.
Teraz - wiedząc że ma w łóżku i sercu inną kobietę - też nie wiem czy potrafiłabym się już teraz  na niego otworzyć.
Serce kocha nadal, ale wie że przyszłości nie ma dla nas żadnej.
On wie w 100% , ze nie chce ze mną być.
Ma w głowie brak zaufania , nie wierzy i nie wierzył w nic co wychodzi ode mnie.
Zarzuca mi brak szczerości , że zostawiam i zostawiałam  sobie furtki. Ale sam mnie tego nauczył - nie mając w nim wsparcia musiałam zawsze mieć plan A, B, C.... Nauczył mnie tego, że w domu miałam dzieciaka. Byłam dla niego za silna. Zbyt dominująca.
Ale nie zawalczył nigdy o to, żeby było inaczej , bo lepiej iść na łatwiznę.

Zarzuca mi, ze to ja zerwałam "umowę", że dopóki mieszkaliśmy razem miało nie być nowych związków. Ale nie widzi, że codziennie od października miał z nią stały kontakt , że była w jego sercu - a ja cierpiałam wiedząc wszystko. Codziennie spędzał z nią czas , kwestia ich spotkania to była tylko kwestia czasu. CODZIENNIE  miał kontakt z kobietą, która zamiast mnie była w jego sercu. Więc kto zerwał umowę?  Mojego cierpienia wynikającego z tej sytuacji nie da się opisać słowami.

Nie widzi swoich wad - znalazł sobie kogoś, kto go podziwia, kocha, z łóżka nie wypuszcza ( a przecież u nas na początku też tak było).
To problemy dnia codziennego kształtują związek, nie łóżko.

Tak miało widać być.
Wiem na pewno - już mnie nie ma w jego sercu i już nigdy nie będzie.
Dlaczego tylko mnie tak trudno przestać go kochać, skoro jemu przyszło to z taka łatwością?

Wyjeżdżam na urlop - to dla mnie czas , w którym muszę wyrzucić go z mojego serca bo mnie w jego sercu już nie ma. Jeśli tego nie zrobię - będę żyć mrzonkami i będę czuła się coraz gorzej.

Ja cały czas jeszcze miałam nadzieję . Już nie mam , jest zaangażowany gdzieś indziej - gdzieś , gdzie jest mu łatwiej zacząć od nowa niż naprawiać to co trudne.
Moje uczucia się dla niego nie liczą , tak jak zawsze zresztą.
Moje uczucia liczyły się dla niego tylko w nocy , to trochę za mało na prawdziwy związek.

Żeby być razem trzeba chęci z dwóch stron. Ja dla niego już nie istnieję. Już układa sobie życie od nowa.
O ile dla mnie - "P" to lekarstwo, klin -  dla niego Monia to nowa szansa. Wykorzysta ją. Będą razem.
Pozostaje życzyć szczęścia.
Ja już nie mam na co czekać.
Ja skrzywdziłam JM bardzo , ale on mnie zranił równie mocno. Nie walczył o nas. Poddał się.

A co ze mną? Nie wiem. Znowu jest gorzej , boli mnie serce , płacze wieczorami.
Nie potrafię spojrzeć w przyszłość z myślą, że może kiedyś będzie lepiej. Mam wrażenie, ze to "kiedyś" nie nadejdzie.
Może ten wyjazd pomoże mi się zdystansować.
Pomoże mi o nim zapomnieć.
Może okaże się, że "P" stanie się dla mnie ważny , może coś się w moim sercu obudzi.
A może nie.

Dziś chciałabym po prostu przestać myśleć o tym, że straciłam męża. I przestać czuć ten wewnętrzny ból. Przestać się obwiniać.
Chciałabym móc cieszyć się na tym wyjeździe z małych rzeczy , dostrzec jak piękne jest życie , jacy ciekawi są inni ludzie.

Przydałby się przyrząd do czasowego "wyczyszczenia" pamięci. Gdyby wyczyściło całkowicie - też bym się nie pogniewała.

Zrozumiałam dziś - ja już nie mam męża. On należy do kogoś innego. Teraz ja muszę przestać o nim myśleć i wyrzucić go z serca.
Staram się , może nie najlepszym sposobem - ale jeśli zaskutkuje , to chwała. Jeśli nie , będę martwić się później.

Życzę wszystkim udanej majówki.
Pozdrawiam.

Minęło trochę czasu , wiele się u mnie wydarzyło.
Byłam na urlopie, odpoczęłam. Wróciłam , ochłonęłam i spojrzałam na wszystko z dystansem.
Wyciągnęłam pewne wnioski.

Mamy kupca na dom, teraz już kwestia max. dwóch miesięcy na załatwienie formalności i znalezienie mieszkań. Szukam .
Było mi przerażająco smutno kiedy kupiec się znalazł - uświadomiłam sobie że  tracę dom który wybudowaliśmy niemalże własnymi rękoma. Był nawet moment, że wskutek tego smutku chciałam jeszcze porozmawiać z JM - ale zrezygnowałam - bo przecież pomysł bycia z sobą z powodu tylko domu i dziecka jest absurdalny.

Dużo się teraz dzieje -  za miesiąc mam egzaminy , po drodze też zaliczenia semestralne , dziś zaczynam przygotowania, naukę. Do tego czas szukać mieszkania dla siebie . Wiele energii zabiera mi kontrola siebie - ogarnianie emocji , uciekanie od "huśtawek" nastrojów bo przecież dziecku też jest trudno i lepiej żeby widziało silną matkę która zapewnia poczucie bezpieczeństwa w całej tej sytuacji niż słabą kobietę która nie radzi sobie z sobą , więc nie może być wsparciem.
W pracy coraz trudniej (wypruwa mnie psychicznie) , jest coraz trudniejsza i coraz bardziej niepewna. W kontekście samotnego wychowywania dziecka - jest dla mnie przerażającą wizją utrata jej . Staram się o tym na razie nie myśleć.

Jeśli chodzi o przyjaciela - nic z tego nie będzie. Nie jestem gotowa. Mam zbyt wiele swoich problemów , żeby angażować się w czyjeś.
Coraz częściej myślę, że chyba należę do osób które powinny być same.

Na razie psychicznie nastawiona jestem na bardzo trudne najbliższe dwa miesiące.
To będzie trudny czas.
I tyle chyba.

Nie do końca , i nawet nie wiesz ile mnie kosztuje odsuwanie od siebie emocji. Ale wiem, że teraz muszę być silna dla dziecka , dla siebie też -  i nie mogę pozwolić sobie na słabość.

Oby.

Jest. Nie mieć z kim podzielić się radościami i smutkami dnia codziennego. Samemu się ze wszystkim borykać bez wsparcia - mówię o tym przede wszystkim psychicznym wsparciu.
Jest straszna. Ale nie poradzę nic na to , trzeba się z tym pogodzić i żyć.

Nie sądzę, żebym poznała i dopuściła do siebie takiego przed którym zdołam się otworzyć, który będzie moim wsparciem, ostoją i który spowoduje, że zaufam. Ufałam bezgranicznie tylko mężowi - ale on zawiódł moje zaufanie bardzo - pomijając wszystko inne po drodze - po prostu  zapomniał mnie poinformować o tym, że znalazł sobie kobietę, że mnie skreślił- że już  nie walczy i nie czeka aż wyzdrowieję z depresji w którą zresztą nie wierzył pomimo diagnoz lekarskich. Ja skrzywdziłam pierwsza, ale ja też czuję się skrzywdzona i oszukana. Poraniona. Nadal nie jest to dla mnie łatwe.

Ja mam już 38 lat , młodość i życie za sobą właściwie , dwie córki z czego jedna dorosła właśnie wyjechała ze swoim chłopakiem na stale za granicę co mnie jeszcze bardziej dobiło i sprawiło że poczułam się ostatnio bardziej samotna i bez wsparcia niż zwykle .
Więcej dzieci nie planuję i nie chcę mieć.
Ja już miałam swoją rodzinę.
Innej nie będzie.

Nie chcę być złośliwy ale wcześniej pisałaś że,kochnek to tylko"przyjaciel" a kochasz tylko męża.Teraz piszesz że...
" Było ciężko , musiałabym być wypruta z emocji żeby nie przeżywać kolejnego rozstania w moim życiu w tak krótkim czasie ale staram się nie pokazywać po sobie jak mnie to boli."
Więc jak to jest z tobą kwr?
Kochasz i jednego i drugiego?.
Nie sądzisz że.jedno wyklucza drugie?
Pytałem ale unikałaś odpowiedzi i odnoszę teraz wrażenie że,miałem rację praktycznie we wszystkim co napisałem.
edit
Może w końcu określisz się w swoich emocjach kwr.
Ps.Tak nawiasem mówiąc korci mnie by napisać
A nie mówiłem byś zerwała całkowicie kontakt z kochankiem?
Nie zerwałaś go nigdy w swojej głowie więc jak twój mąż miał ci uwierzyć,ponownie zaufać?
Nie byłaś i nie jesteś całkowicie szczera z wszystkim co mówiłaś a tym bardziej co robiłaś od początku.
Teraz masz tego pokłosie.

Hm.Widzę że,powoli zaczynasz rozumieć co miałem wcześniej na myśli.
Wiesz chyba już dobrze że,odnowienie kontaktu z kochankiem w sytuacji gdy masz problemy sama ze sobą a także z tą sytuacją męża nie wychodzi ci na dobre.
Prwda?
Dlatego też wcześniej tak nalegałem byś tego nie robiła bo zauważyłem że,jesteś za"miękka"emocjonalnie na to.A ty zamiast usuwać sobie problemy z życia dołożyłaś nowy/stary w postaci kochanka.
Byłoby ci łatwiej poradzić sobie z tym co masz w domu bez udziału w tym wszystkim tamtego faceta.
Gdybyś była mniej uparta i posłuchała wielu rad które dostałaś na tym portalu(nie tylko moich)była byś już parę kroków dalej niż teraz.
Ty jednak dalej uparcie twierdziłaś że,sobie poradzisz.
Szczerze?
Nie obraź się ale uważam że,brakuje ci pokory w tym co robisz.
Przemyśl to sobie.
Ps.
Przypomnij sobie to wszystko co powiedział ci mąż po tym jak się dowiedział o romansie aż do ostatniej waszej rozmowy.
Przemyśl sobie z pokorą czy i ile miał on racji mówiąc o twoich wadach i tym co romansem popsułaś.
Ja sądzę że,miał bardzo dużo racji oceniając twoje postępowanie czego wyrazem było jego stwierdzenie po przeczytaniu kilku wpisów w tym wątku.tj.że zrobiłaś tu z niego "potwora".
Miał rację bo pewien sposób tak właśnie zrobiłaś a co zapewne nie miało odwzorowania w rzeczywistości i czego dowodem jest że,ta Monia ma inne zdanie na temat twojego męża.
Czyżby zobaczyła/doceniła w nim te pozytywne cechy o których ty już zapomniałaś lub nigdy ich nie dostrzegałaś w mężu?.

Ok.A nie zastanawiało cię to nigdy że mąż nie chciał ci pokazać swoje emocje?.

Pytałaś dlaczego?
To trochę dziwne podejscie biorąc pod uwagę jego obecne zachowanie.
Czyżby teraz poczuł taką potrzebę?.Czyżby twoja zdrada uświadomiła mu to?.
Ja w to jego tłumaczenie to nie wierzę ale to tylko moje zdanie.
edit
Dobra ale dość tej psychologi.
Skupmy się na faktach teraźniejszych
Kiedy wyprawadzka z domu?
Szkołę jak myślę ogarniasz więc nie pytam szczególnie.

Wczoraj do późna szukałam mieszkań w necie , znalazłam kilka ofert które chciałabym obejrzeć - pora chyba już umawiać się na obejrzenie . Oczy mam dziś na zapałki ...  nie wyspałam się , kurcze.
Miłego dnia wszystkim czytającym życzę .

kobieto w rozterkach

mnie zdradził maż
tak jak ty - uznał, że to błąd, że nie wie, dlaczego tak się stało (bla bla bla... )
chciał naprawiać, rekompensować mi wszystko, walczyc o moje uczucia

dałam szansę

trzy lata zajęło mi ruszenie do przodu
jesteśmy razem

ale powiem tobie tak:
gdybysmy się rozstali - teraz, wczoraj, za dziesięc lat - ja zawsze powiem mu, że decyzję o naszym rozstaniu PIERWSZY podjął on, nawiązując romans z koleżanką z pracy

to on ZADECYDOWAŁ.. to on podjał decyzje

i kiedy piszesz, że przecież to nie była decyzja, tylko największy życiowy błąd...
to ja racjpomnalnie  - rozumiem, no ludzie błędy popełnoają

ale uczuciowo i irracjonalnie, do końca zycia będe zadawać sobie pytanie - JAK MOŻNA zrobić coś takiego i się surpawiedliwiać, że błąd?/
bo nie wiedział co robi?? bo ty nie wiedziałaś?/
i powiem ci tak
rozumiem, twojego męża
bo wcale nie jest łatwo kochać człowieka, który nas tak zranił i zdradził

wiesz jak to wygląda faktycznie??
najpierw jest jeszcze miłośc
potermżal, złoźć, poczucie krzywdy
potem żałoba - za związkiem, który był, a którego nikgy nie będzie
potem nienawiść - do męża zdrajcy, bo oszukiwał, mówił ci w oczy coiś.. a robił coś innego, wyłączał telefon - więc świadomie manipulował, żebyś mu igraszek czasem nie przerwała..
i w tym wszystkim miłośc się spala
przestaje istniec

potem budzisz sie w zgliuszczach, a obok ciebie jest facet po przejściach, facet, który zranił ukochaną i ją stracił
bo kobieta, która jest koło niego - to już zupełnie inna kobieta jest

tak jak on jest zupełnie innym facetem
ta nowa kobieta może pokohcac tego faceta
ale może tez czuć obojętnośc
to zalezy...

i dlatego ja rozumiem twojego męża
rozumiem jego obojętność
uważam, że nie masz prawa go obwiniać za rozpad waszego małżeństwa

niestety - można poukłądac sobie wszystko - ale miłośc.. ona nie jest racjonalna

jesli przestał cię kochać.. to przestał - nic na to nie poradzi

ale TO TY podjełaś decyzję
to ty postawiłaś wasze życie na szali

to samo zrobił mój maż

to on powiedział: NIE CHCĘ CIEBIE< NIE JESTES WAZNA< NIE KOCHAM CIĘ< MAM INNE ZYCIE< MAM INNE SPRAWY>WAZNIEJSZE OD CIEBIE< NASZE ZYCIE NIE JEST WAZNE< NASZA RODZINA NIE JEST WAŻNA< NIE WARTO O WAS DBAĆ< MUSZE DBAĆ TYLKO O SIEBIE I SWOJE POTRZEBY

to powiedział i zrobił zdradzając mnie

to zrobiłaś ty swojemu męzowi

potem powiedział- co ja zrobiłem, to był błąd, nie chciałem, byłem durniem i tak dalej....

Kobieto w rozterkach
czy potrafisz wytłumaczyć operacji w wątku obok, mnie, eine gutefrau - że ZDRADA nie była wymierzona w nasze relacje, w naszą miłość?
wytłumacz to prosze operacji, bo ona się bardzo miota.. cały czas..
może ty to potrafisz?
bo wiesz, nasi mężowie nie potrafili

ja jestem z moim meżem - ale to nowy mąż, nowy związek, nowe relacje \

Zakończ to składając pozew o rozwód.

Tak, teraz wiem. To co wiem - zapamiętam do końca życia , każdą emocję osoby zdradzającej i osoby zdradzonej. Każdą jedną.
I dlatego - wiedząc to wszystko co wiem - nie chcę więcej tego przeżywać. Myślę, że będę mieć ogromny problem z zaufaniem komukolwiek  , że ten lęk będzie mi już zawsze towarzyszył. Lęk i nieufność.
Może takie doświadczenie było nam potrzebne.
Może nam coś uświadomiło, pozwoliło otworzyć emocje których dotąd nie było.

Nie da się tak łatwo.

Też nad tym myślałam.
Wpłyną pieniądze ze zwrotu podatku na wspólne jeszcze konto i złożę pozew.
Czas już chyba też założyć swoje konto , załatwiać formalności z polisami, OFE w kontekście usunięcia JM jako beneficjenta i przepisać wszystko na dzieci , odcinać się już. To bardzo trudne. Mam teraz bardzo zły czas , od kilku dni bardzo mi znowu ciężko, często płaczę, ostatkiem sił się trzymam żeby nie pokazywać JM słabości.
Muszę przywyknąć, że JM to dla mnie teraz obcy człowiek który należy już do kogoś innego.
Wybrał.
Czas się odcinać.
Ciężko mi.

No tak.Refleksja po czasie i zapewne żal tego co mineło bezpowrotnie.
Ciekawe tylko czy ta była kobieta twojego brata ma podobne zdanie?.
Raczej chyba nie.
edit
Twój brat na skutek upływu czasu i doświadczeń zmienił się.
Ona także jest już innym człowiekiem.
Więc ta teoria brata to tylko jego jednostronne wyobrażenie niekoniecznie możliwe do zrealizowania teraz w realu.

Wiesz, często bywa tak, że kiedy nie wyjdzie nam w życiu związek, idealizujemy sobie tą pierwszą czy pierwszego... Ale, jak sądzę, w rzeczywistości i tak byłyby problemy, bo sami ze sobą nie przepracowaliśmy pewnych spraw.

Ale ja co innego chciałam... KwR, widzę, że szukasz usprawiedliwienia dla swojej zdrady. Nie wiem, czy to jest dobry kierunek. Może łatwiej by Ci było uznać swoją winę w tym, co zrobiłaś., i starać się wybaczyć samej sobie. Wybaczyć mężowi i sobie. Wiem, że to nie jest łatwe, kiedy wszystko w środku krzyczy, że to on olał, że to on nie chciał, ale wydaje mi się, że bez tego, bez wybaczenia nie zrobisz kroku dalej.

Ludzie mają prawo do błędu, czasu nie cofniesz, a konsekwencje swego kroku już poniosłaś. Nie ma sensu dalsze umartwianie się, bo doprowadzi Cię ono do znacznie gorszych problemów.

Zobacz, ile niekonsekwencji jest w Tobie...
Piszesz, że nie możesz wybaczyć jemu i sobie, a masz za złe, że on nie umiał wybaczyć Tobie.

Wiem, że jest Ci bardzo ciężko, wiem, bo przechodziłam przez to wszystko. Nie będę udawać, że jest super nawet teraz, bo bywają dni, że nie widzę sensu w niczym, skoro jego nie ma obok. I pewnie jeszcze wiele takich dni przede mną.
Ale nie siedzę też i nie załamuję rąk, bo mi nie wyszło.
Nie wiem, popatrz, ja zostałam zupełnie sama, czasem nie mam ochoty wracać do opustoszałego domu, ale daje sobie dzień na płacz i potem nie odpuszczam.
Ty masz dzieci, masz dla kogo codziennie rano się budzić, czy ta świadomość nie jest dla Ciebie pociechą?

Pracuj nad samoakceptacją. Ja już wiem, jakie to jest ważne.
A co do terapii... Ona pomaga zawsze... ludziom, którzy tej pomocy chcą. A Ty chyba tej pomocy nie chcesz. Takie mam wrażenie.

Bellatrix - Tobie pomogło poczucie, że mąż może sie obudzi - ta nadzieja. U mnie nadziei nie ma , JM już układa sobie życie z kims innym . Tu już nic z tego nie będzie między nami. Nigdy. Ale dopóki mieszkamy razem, dopóki go widzę - jest mi bardzo ciężko. Nadal mam go w sercu.
Gdyby ktoś mi dał receptę na to jak sobie poradzić z tym co się dzieje i pogodzić się z tym, przestać myśleć o tym i myśleć już w kontekście przyszłości - ozłociłabym go.
Jak Tobie się udało?

Mówi , że z litości. Bo żal mu było na mnie patrzeć taką zapłakaną. Ja myślę, że żeby oczyścić swoje sumienie - żeby móc powiedzieć sobie, że przecież próbował.
W momencie kiedy poszliśmy na terapię on już był zdecydowany na rozstanie i emocjonalnie zaangażowany gdzieś indziej. Dlatego terapia się nie udała. Nie byłby w stanie się otworzyć przede mną. On już wtedy nie chciał ze mną być.

Mogłoby tak być , ale nie sądzę. On się zafiksował na tej Monice .  Wypiera się - ale czy gdyby tak nie było - to teraz byliby razem? Może czas zaleczyłby nasze rany , może dojrzelibyśmy oboje do budowania wspólnych bliskich relacji gdyby nie było tej trzeciej.
To co się stało , pokazało nam sobie nawzajem swoje inne oblicza. Pokazało emocje jakich dotąd nie przeżywaliśmy i nie widzieliśmy u siebie. Zburzyło też zaufanie , całkowicie - nie ma nawet zgliszczy. Po obu stronach.
Walka gdybyśmy sie jej podjęli musiałaby być świadomym postępowaniem, świadomą zmianą samych siebie. Ja myślę, że JM nie byłby w stanie pracować nad sobą na terapii. Na terapii małżeńskiej powiedział to dosadnie i dobitnie - że on nie chce.
Samo to - dyskwalifikuje odbudowę tego związku , a w zasadzie budowę od nowa.
Bo byłoby bardzo trudno. A JM łatwiej było iśc w coś nowego, niż naprawiać stare.
Wybaczyć można , tworzyć nowy partnerski związek można. Ale musi być wola z dwóch stron. Wola zmian, wola uniesienia trudności. Tu wola była tylko z jednej strony. Dlatego nie mogło się udać. Czy dobrze, czy nie? Nie wiem...

Ja sobie go zawsze wyobrażałam tak, że zestarzejemy się razem. Że tak jak dotąd - będę się nim opiekować.
Pomimo tego jak daleko byliśmy od siebie - zawsze tak myślałam. Zawsze myślałam o nim jak o części siebie , swojego życia.
Tylko życie nie polega na osobnym życiu obok siebie . Polega na okazywaniu sobie emocji, uczuć, tego jak jesteśmy dla siebie ważni , na dzieleniu się smutkami i radościami, na rozmowach nie tylko o zakupach , porządkach i finansach.

Przez tyle lat nie potrafiliśmy się na siebie szczerze otworzyć, nie potrafił mi pokazać swoich uczuć . A okazuje się, że potrafi dać to innej kobiecie. To mnie boli - jednak potrafi.

Przykra sytuacja .
Na pewno nie zgodziłabym się na takie życie.
Choć w sumie - przecież żyliśmy z JM bardzo podobnie: każdy sobie.

Może faktycznie dobrze się u nas stało. Może faktycznie nie byliśmy sobie pisani. Może faktycznie nie powinniśmy być razem.

Tylko cholernie boli - z taką łatwością dał innej kobiecie po kilku miesiącach znajomości to czego mnie nie dał przez 13 lat. Czułe słowa, sms , rozmowy o uczuciach, okazywanie jak jest dla niego ważna. 
Nie potrafiliśmy się na siebie otworzyć. Źle zaczął się ten związek i źle się skończył.
Strasznie to przykre.

Może tak trudno mi jest , bo jeszcze mieszkamy razem . Może później będzie łatwiej.
Bardzo boję się zostać sama. Nigdy nie byłam sama.

Racja i sedno jest w jednym - że już jest pozamiatane.
Że cokolwiek bym zrobiła - nie cofnę czasu i nie zmienię przeszłości. Nie skłonie też JM do tego żeby ze mną był i mnie kochał.
Teraz trzeba się otrząsnąć i iść do przodu.
Wytłumaczyć sobie na głowę i na serce.

Dobrze, czekam.

Podpisaliśmy dziś umowę na sprzedaż domu , za miesiąc ma być notariusz. Do końca sierpnia mam czas na wyprowadzkę z domu.
Przykro mi się strasznie zrobiło , smutno.
Powiedziałam JM że jak wpłynie zwrot z podatku to chciałabym żebyśmy złożyli  pozew rozwodowy. Zapytał dlaczego mi tak spieszno - powiedziałam że najlepiej uregulować już formalnie skoro będziemy osobno mieszkać i on dodatkowo z nową rodziną. Oburzył się, że jemu to nie przeszkadza. Ręce mi opadły.
Zapytałam też jak widzi sprawę wizyt i nocowania dziecka skoro będzie mieszkał w dwóch pokojach ze swoją kobieta i dwójką małych chłopców. Powiedział, że nie widzi w tym nic niestosownego żeby córka u niego nocowała.
Ja widzę - nie wyobrażam sobie tego.
Nie doszliśmy do kompromisu.
Wiem, że córka bardzo przeżyje jak się dowie, że tatuś ma nową rodzinę. A jak zobaczy na własne oczy to pewnie jeszcze bardziej . A nocowanie w takiej sytuacji w tak małym mieszkaniu gdzie nawet nie będzie miała swojego pokoju jest dla mnie nie do przyjęcia.

Poradzi mi ktoś coś w tej sprawie?

Tak, mam pewność - powiedział mi że szuka mieszkania w takich rejonach żebyśmy nie wchodziły sobie w drogę.
On wie, jaki mam do niej stosunek i że spotkanie na ulicy mogłoby się źle skończyć bo mam raczej impulsywny charakter.

On już ją podjął.

Nie sądzę.
On naprawdę ma nadzieję na szczęśliwy związek i nie wiąże ze mną swojej przyszłości.
Ma o mnie bardzo złe zdanie a ja nie mam żadnego wpływu żeby to zmienić , on nie przyjmował i nie przyjmuje moich argumentów. Nie trafia do niego to co mówię. Wtłukł sobie do głowy tylko swój punkt widzenia i dla niego jest on jedyny i prawdziwy. On nie chce być z osobą taką jak mnie widzi w swoich wyobrażeniach. Nie poznał nigdy moich emocji i uczuć ... widzi tylko to co chce widzieć.

Tutaj raczej nie liczyłabym na to. JM jest raczej mało wymagający.

Chce - on już mnie skreślił . On teraz chce być z nią. Nie może się doczekać , ja jestem dla niego jak wkurzająca mucha.
I czas chyba już się z tym pogodzić.

Może coś w tym jest .
Choć bardziej skłaniałabym się ku temu, że wypisuję te wszystkie rzeczy bo mam w sobie na niego dużo złości z którą nie potrafię sobie poradzić.
A może to odwet za to , że on nie szanował mnie - tego co robię , mojej pracy , moich uczuć, tego jaka jestem. Nie doceniał mnie. Czułam się jakbym była rzeczą , kimś nie ważnym , takim kto tylko jest.
A może dlatego, że stchórzył i nie walczył, że nie chciał pracować nad sobą i nad związkiem.
A może wszystkiego po trochu i jeszcze coś innego.
Ale jakkolwiek jest - myślę, że wynika to z ogromu rozżalenia, złości . Ze straconych nadziei. Z odrzucenia.
System obronny .

KOBIETO w rozterkach.
powiedz mężowi co myślisz o tym co przeszliście . tylko tak szczerze jak piszesz to na tym forum. powiedz mu że go  Kochasz bo tak jest prawda . ze dopiero teraz wiesz jakie wspaniałe życie miałaś i przez głupotę i arogancję straciłaś najcenniejszą osobę w życiu ( samokrytyka w rozmowie jest podstawą jeśli chcesz aby cię wysłuchał). powiedz że możesz poświecić dom swoje zdrowie resztki dobrego imienia itp. ale nie stać cię aby stracić taką osobę jak ON. jak nie pomorze to przynajmniej trochę go zmiękczy i może coś to poprawi. gdy będzie ci mówił ze to wszystko twoja wina : nie wypominaj mu jego skoku w bok.  tylko powiedz ze nie ma dnia abyś mogła o tym zapomnieć jak bardzo skrzywdziłaś jedyna osobę którą Kochasz i że oddasz połowę swojego życia za kilka chwil z nim takich chwil kiedy w waszych oczach była miłość.
PAMIĘTAJ JEŻELI CHCESZ TO ZATRZYMAĆ TY JESTEŚ ZŁA ON DOBRY .
trzymam kciuki 
p.s  a swoją drogą jak on zniesie fakt ze jego córkę może wychowywać np inny facet?( to tez jest dobry argument)

No wreszcie piszesz coś o sobie, o swoim jestestwie... oddech swieżości; na plecach, ale zawsze to już coś

5 stanów traumy to: gniew, zaprzeczanie, negocjacje, depresja i akceptacja. Gdzie tu siebie teraz widzisz?? Bo chyba jedziesz na 5 biegu z powiewem żalu we włosach

Życiem w ciągłej radości człowiek też by się wykończył z "przejedzenia".
Wracasz do żywych a nie żyjących w iluzji związku będącego w agonii.

Kobieto, dobrze że się odezwałaś !!!

No właśnie, czy jesteś przekonana o tym że wakacje córy z dziadkami w tym roku to dobry pomysł ? Nie byłam w takiej sytuacji więc nie chcę się wymądrzać, ale myślę sobie że w ciągu tych dwóch miesięcy w głowie nastolatki ( w wieku adolescencji ) może się wiele dziać, o wiele za dużo. Przemyśl i przegadaj z nią jeszcze tą kwestię. Szkoda byłoby gdyby na to wszystko doszły jeszcze problemy z nasilonym buntem córy, mogłabyś tego wszystkiego nie ogarnąć.

Trzymaj się mocno i w razie potrzeby dzwoń, pisz.

Dziś JM jedzie do swojej nowej kobiety na weekend.
Takie sytuacje powodują u mnie obniżenie nastroje  , mącą jakotaką stabilność.

Postanowiłam zaplanować weekend sobie i córze.
Dziś po południu posprzątamy dom, jutro rano rozłożę jej i napełnię basen w ogrodzie (zawsze ma frajdę z tego powodu ) , jutro po południu mam klasowe pożegnalne ognisko - zabieram córę, inni też zabierają dzieciaki - fajnie spędzimy czas . W niedzielę będę się chyba lenić i opalać .
W niedzielę dzień taty - z moim tatą będę się widziała dopiero w poniedziałek - ale trzeba kupić prezent , nie mam pomysłu ...

To już nieważne ... mój jeszcze mąż w sobotę wyprowadza się ze swoją nową rodziną do nowego mieszkania.
Boli ... będzie bolało jeszcze długo.

Długo się nie odzywałam.
Pochłonięta byłam remontem , jestem właściwie na finiszu. Wszystko na mojej głowie - nie dojadałam, nie dosypiałam , schudłam. Ale nie myślałam zbyt wiele o emocjach . Teraz , po przeprowadzce w przyszłym tygodniu będę miała dużo czasu .
Boję się.
Bardzo boję się samotności .
Boję się samotności , ale z drugiej strony jeszcze bardziej boję się ludzi , mężczyzn najbardziej.
Mam wrażenie, że nie będę w stanie zaufać już nigdy nikomu , wpuścić do swojego świata i serca. Boję się, że trafię na nieodpowiedzialną osobę która mnie zrani. Do ludzi podchodzę z ogromnym dystansem, nie potrafię się wyluzować. Ktoś mi ostatnio powiedział, że brak mi  luzu. Właściwie z tego powodu zostałam dość niemile potraktowana.
Powiedziałam, że trudno, że tak mam i nie wszyscy muszą mnie lubić.
Z jednej strony bardzo mi źle samej , perspektywa utraty dotychczasowego życia mnie dołuje , poczucie straty jest straszne. Z drugiej strony brak mi kogokolwiek bliskiego. Zostałam sama , z dzieckiem- właściwie z dość trudną nastolatką,  podrastającą panienką, która zasadniczo już zaczyna mieć swoje życie , znajomych. Też jest jej ciężko , nie wiem czy będę potrafiła jej pomóc .
I bardzo boję się samotnych wieczorów.
Jest we mnie bardzo dużo lęków, w wieku 39 lat przyszło mi zaczynać od nowa.
Ciężko mi.

Myślałam dlaczego właśnie dziś dopadł mnie zły nastrój.
Bo ciężko mi dziś wyjątkowo, pewnie dlatego postanowiłam napisać. Zaraz jadę do domu pakować już rzeczy w worki. Muszę zdecydować co zabieram a co wyrzucam ze względu na zbyt mało miejsca w mieszkaniu. Muszę zacząć powoli żegnać się z domem, który przecież budowałam od podstaw i który kocham. Pakować się. Od kilku godzin odsuwam ten moment ... moment pojechania i pakowania. Początku pożegnania. Nie czuję się w nowym mieszkaniu jak u siebie , choć remont był generalny - wszystko jest nowe i przeze mnie kupione. Nie czuję się jak u siebie , będę tęsknić za domem. Za swoim poprzednim życiem.

Wiesz co chyba lepsze jest rozstanie, po co masz cierpieć... i tak żyjecie jak by osobno... a  co na to wasze dziecko jak sobie daje rade?

Witaj.
Mam tu założony wątek, jeśli chcesz przeczytać moją historię - zapraszam (Chcę się rozstać - co robić?)
Piszę tu, ponieważ ostatnio targają mną uczucia, których nigdy się u siebie nie spodziewałam. Jestem mężatką od 8 lat, ale małżeństwo już prawie nie istnieje. Mój mąż nie jest tym człowiekiem, którego pokochałam, z którym wzięłam ślub i któremu chciałam urodzić dzieci. Urodziłam mu dzieci, trójkę, ale teraz można powiedzieć że tego żałuję - nie ze względu na dzieci, bo je strasznie kocham i zrobię dla nich wszystko, ale dlatego, że dałam im takiego ojca Płaczę, gdy on jest czwartą godzinę poza domem na piwie z kolegami, a ja jestem z dziećmi szósty dzień praktycznie sama. I gdy on nie umie potraktować dzieci jak ojciec - doradzić, wesprzeć, dotrzymać danej obietnicy.
Był moim pierwszym i pozostał jedynym mężczyzną, ale przez wszystko czego od niego doświadczyłam (kłamstwa, oszustwa, hazard, brak pieniędzy), nie czuję już że jesteśmy parą. Nie czuję bliskości, miłości, czułości, podniecenia nim. I zaczynam (a bardzo bym nie chciała) pragnąć poczuć to przy kimś innym, nieokreślonym. Wiem, że go nie zdradzę, ale jedynym chyba powodem jest to, że cały czas jestem w domu z dziećmi no i mieszkam w małej wsi, więc zaraz każdy by wiedział. Tak bardzo chcę się uwolnić z mojego niby-małżeństwa, że pragnę nawet żeby on sobie kogoś znalazł, żebym miała konkretny powód żeby go opuścić.
Widzę, że u Ciebie zdrada wywarła bardzo złe myśli i konsekwencje, nie chciałabym tego. Ale jak każdy, potrzebuję czuć się kochana, pożądana, potrzebna - a czuję się czyjąś służącą, dla której nie warto się uczuciowo wysilać. Nawet na rozmowę nie mam szans, bo mój mąż nie umie/nie chce rozmawiać.
Nie mam nikogo "na oku", nie flirtuję z nikim - ale czuję taką chęć Chciałam przeżyć całe życie z jednym mężczyzną, ale chyba nie będzie mi to dane.
Pozdrawiam Cię serdecznie i z całego serca życzę Ci, żeby Twoje życie na nowo się ułożyło i żebyś była jeszcze kiedyś szczęśliwa.

Zagubiona - powiem tak.
Wiem dokładnie jak się czujesz , czułam się dokładnie tak samo przez ostatnich kilak lat wspólnego życia - jak nie ktoś najważniejszy , tylko jak ktoś kto tylko jest bo jest.
Ale powiem Ci jedno - najpierw kończy się jeden etap , a potem zaczyna kolejny.
Jeśli nie chcesz być z nim - rozwiedź się , odejdź albo wyrzuć za drzwi. Skończ to, a dopiero potem ochłoń , daj sobie czas i spokój na ogarnięcie emocji i jeśli stwierdzisz, że to był dobry krok - zacznij życie od nowa , pewnie z czasem  spotkasz kogoś kto cię pokocha i twoje dzieci.
Ja popełniłam ten błąd i nie pomyślałam. Dopiero po fakcie zrozumiałam, że kocham go przecież najbardziej na świecie pomimo jego wad , że jestem w stanie nagle zrobić wszystko żeby być z nim , że oddałabym wszystko żeby mógł się przede mną otworzyć - już nie chciał. Znalazł sobie inną.
Moje poczucie winy z powodu mojego romansu jest ogromne , mam wrażenie że przegrałam życie . Chciałabym, żeby mój jeszcze mąż  czuł choć odrobinę tego co ja czuję, ponieważ też mnie skrzywdził , krzywdził mnie od wielu miesięcy.

Reasumując - uwierz mi - będziesz żałowała jak ja jeśli nie dotrzymasz kolejności : rozstanie , ochłonięcie i danie sobie czasu na poznanie emocji  - i dopiero nowe życie z kimś innym .
Chcesz się rozstać? ok - ludzie się rozstają .... szukaj zatem rozwiązań, możliwości ... a nie przeszkód.

Ja sobie życzę tylko spokoju wewnętrznego ... i żeby tak nie bolało.
Przeprowadzkę , pakowanie , sprzątanie domu przeżyłabym najchętniej na relanium dożylnie w dawce maksymalnej - żeby nic nie czuć.

Może nie to, że zaszli. Zrozumiałam, że to nie jest towarzystwo dla mnie. Mamy inne światy, a ja nie chcę i nie muszę zniżać się do niczyjego poziomu. Do niedawna mimo wszystko ceniłam swojego męża, teraz przestałam.

Jeżeli jest Ci ktoś potrzebny, komu chciałabyś się wypłakać w rękaw, to możesz na mnie liczyć. Pamiętam, co zrobiłaś dla mnie.

KwR W tym, co napisałaś powyżej, widać, że uczyniłaś milowy krok do przodu.
Nie jesteś tą samą kobietą, którą byłaś jeszcze w czerwcu. Ja w tym widzę już pogodzenie się z sytuacją, nie ma buntu, no cóż... na tyle, na ile to możliwe - jest ok.
To, co się przydarzyło czy mi, czy Tobie, na zawsze zmieniło nasze życie. Według mnie nie jest tak, jak piszą niektóre kobiety, że odejście męża pozwoliło im odkryć nowe, piękniejsze światy. Po takiej traumie oczywiście, może być super, może nam się to życie ułożyć jak najcudowniej. Na pewno jednak będzie inaczej. Z całego serca życzę Ci, żeby Twoje "inaczej" pozwoliło Ci realizować wszystkie Twoje najskrytsze plany i marzenia:)

To, co było, już minęło i nigdy nie wróci. Nie masz już rozterek:) Dokładnie wiesz, co powinnaś robić i tego właśnie się trzymaj.

Zazwyczaj zaczyna się to od całej litanii narzekania jaki to on był onegdaj "bydlakiem"
Jak na własne życzenie lub też dając się zaszufladkować partnerowi - za przeproszeniem - "do garów" i etc., popadły w kierat, stawiając w jego epicentrum męża to nie dziwne, że potem doznają takiego olśnienia, że bez tego życiowego "wyznacznika" szczęścia jest jeszcze coś "za rogiem".
Żeby sprawiedliwości stało się zadość, to taki potłuczony schemat działał i działa od pokoleń, jeśli nie od wieków.

A może ta inność "po" jest tą samą, co była "przed" związkiem? Tylko wiek się posunął w przód a związkowe klapki na oczy ograniczały jego postrzeganie szeroko otwartymi oczami, tyle że jak nie porównując 5 zł z profilu.

KwR Jeśli świat mamy rozbity na kawałeczki, to nie minie to ot tak sobie.
Ja się nie dziwię, że masz jeszcze ciężkie chwile i nie będę Cię za to objeżdżać, bo sama wiem, że generalnie daje się żyć, a tylko chwila przychodzi lub - jak sama mówisz - dzień, dwa, kiedy człowiek oddaje się rozsypce. Co wcale nie świadczy o tym, że jest z nami źle. I tak się dzieje, że właśnie wtedy potrzebujemy najbardziej towarzystwa, choćby wirtualnego, a już na pewno towarzystwa osób, które przeszły tę samą drogę. Jeśli Ci to przynosi ulgę, to daj sobie chwilę luzu i płacz. Nie ma chyba nic gorszego niż uciekanie przed emocjami.

Buziaki i trzymaj się!:)