czy warto mieć nadzieję

Alterego1 - zalogowałam się specjalnie z Twojego powodu. Przepraszam ale nie mogę już Ciebie czytać. Nie widzisz, że nie pomagasz? dlaczego usilnie starasz się narzucać komuś swoje zdanie, dlaczego z uporem maniaka udowadniasz swoje racje, cokolwiek kobieta napisze to ty odwracasz kota ogonem na swoją strone, po co Ci jest wiedza o drugim forum? co chcesz w ten sposób udowodnić? pozwól  proszę, że teraz ja zadam Ci pytanie:
"Pytam bo co raz bardziej nie mogę zrozumieć o co ci w tym wszystkim chodzi?" bo ja odnoszę wrażenie że się po prostu pastwisz.
Trzymaj się kobieto w rozterkach - kiedyś będzie dobrze i odzyskasz swoją radość...

Alterego1. No i według Ciebie powinna do końca życia leżeć krzyżem w kościele, posypywać głowę popiołem i może jeszcze się biczować bo to może zbyt mała kara? Jak widzisz ponosi konsekwencje swoich czynów i to dość boleśnie, nie musisz jej o tym przypominać za każdym razem jak się pojawiasz. Nie każe głaskać po głowie, nigdzie również nie wspomniałam że należy być tolerancyjnym w stosunku do zdrady.
Teraz kobieta musi nauczyć się żyć na nowo i na nowo odnaleźć radość. Czy odnajdzie szczęście to się okaże, na razie potrzebuje odzyskać spokój.
Napisałes: mam "napisać idź i rób tak dalej to napewno odnajdziesz te swoje szczęście". Według mnie nie powinnieneś pisać wogóle co Kobieta w rozterkach ma zrobić - to jej życie i jej decyzje. Zadaniem uczestników na tym forum jest sugerowanie ewentualnie rozwiązań, pokazywanie innej perspektywy, proponowanie pewnych działań na bazie własnych doświadczeń ale nie ich narzucanie.
Zauważ proszę jaka jest forma Twoich zdań. Ja odnoszę zawsze wrażenie, że na nią krzyczysz a to nie jest konstruktywna rozmowa i na pewno nie pomaga w dyskusji.
Czy na tym ma polegać Twoja pomoc,  w "kopniakach na rozpęd"?
nie sądzisz, że zdanie  "czego jeszcze oczekujesz kwr? Pochwały tego że,wróciłas do kochanka?.Jak wyjść z depresji?.No powiedz czego?" można sformułować inaczej, żeby druga strona nie odnosiła wrażenia że ją atakujesz?

Nie, nie zmieniło to sensu pytania ale zupełnie inaczej się to czyta, ma inny wydźwięk i na tak postawione pytanie zupełnie inaczej się odpowiada. I tak trzymać
Pozdrawiam wszystkich

Alterego, mam wrażenie, że wciąż się tłumaczysz. Krw ma tu rzeszę obrońców swojego postępowania. Jest w rozpaczy, w depresji. Jest jej bardzo ciężko - tak odbieram jej posty. Być może tak jest. A ja nie wiem dlaczego, zupełni etego nie rozumiem, ale jakoś mi coś nie pasuje. Jakby była w tym jakaś manipulacja, coś ukrywane. Wybacz Krw, pisze na tym forum wiele kochanek, którym ktoś tam zawrocił w głowie itd. Jestem zdradzoną żoną, ale czasem one wydają mi się bardziej uczciwe. Nie wiem czym to jest spowodowane, ale nie wyczytuję z Twoich postów rozpaczy, nie wydaje mi się, zebyś miała jakąkowliek depresję. Coś Cię niewątpliwe trapi. Ale to raczej jesteś ty, nie małżeńswto, mąż. Nie chodzi mi o krytykę, bo to są tylko takei moje spotrzeżenia, uwagi, a mogę być w błędzie. Ale wydaje mi się, że najtrudniej jest być szczerym samemu ze sobą. Nie szukać usprawiedliwień, tłumaczeń. Mam depresję, jestem ociążona dziecińtwem, problemami z przeszłości. Mąż był taki, więc zrobiłam tak, mąż znalazł sobie Monię, nie chcę być sama. Zastanów się może czy dobrze się z tym czujesz. Czy nie manipulujesz opinią innych czując się podświadomie lepiej jak czytasz: co ma leżeć krzyżem... W pewnych kwestiach jesteś raczej zdawkowa. Opisujesz głównie swój ból. Jeśli masz kontakt z " kochankiem", bo dajmy sobie spokój z określeniem przyjaciel, to czemu nie piszesz co wtedy czujesz. Chcesz kogoś oszukać... Bo ja czuję jakby mnie ktoś wkręcał czytając Ciebie. I nawet przyznam, że mnie intrygujesz.

bet
Jeśli wrócisz do moich wcześniejszych postów to zauważysz że,mamy podobne wrażenie co do wątku kwr.
Dlatego też zadawałem pytania by uściślić wątpliwości.Bez żadnych podtekstów,złośliwości.Zwyczajnie coś mi tu gra,nie jest spójne.
Przyznam też że,byłem/jestem zaskoczony dzisiejszą reakcją kwr na moje posty.Skąd ta złość kwr?
Coś wyprowadziło Cię z równowagi?.
Dotknełem zakazanego terenu a reakcją był atak?.
Tego właśnie nie rozumiem.
W sytuacjach gdy nie wspominam o tym drugim forum lub kochanku Twoja reakcja kwr jest zupełnie inna niż dzisiaj.Nie ma tej złości,zdenerwowania.
Kochanek czy forum?
Co bardziej Cię denerwuje gdy o tym wspominam?
Jakiś czas temu spytałem Cię czego tak naprawdę się boisz?
Może tego że,ktoś pozna jaka Jesteś naprawdę?.Twoje alterego?

Jest jeszcze coś kwr
Twierdzisz że,musisz że,tak powiem pozbierać się po rozpadzie małżeństwa a także że,nadal kochasz męża.Ok.
Tylko jedno mi tu nie gra
Gdyby ktoś obrzucał błotem moją żonę publicznie to broniłbym Jej nawet mając świadomość że,ktoś ma rację.Dlaczego?.Bn to moja żona którą kocham.
Ty robiłaś wręcz odwrotnie.Mało tego.Bardziej bronisz kochanka niż męża przed obrzucaniem błotem.

O nic nie pytam,niczego nie oczekuję.
Ty sama wiesz jaka Jesteś naprawdę i odpowiedz sobie sama który element puzzli brakuje w tej układance jakim jest Twoje życie.Ja Jestem tylko nieznajomym z internetu który poświęcił Tobie zaledwie kilka chwil swojego życia by zrozumieć i być może pomóc.Nic więcej.
Dobranoc

iwetka28
Przemyśl zanim coś napiszesz.
A najlepiej czytaj z uwagą to co ktoś pisze bo nie chce mi się tego wałkować od nowa.
Ps.Kilka słów na temat jak lekarze są różni.Zwłaszcza psychologowie i psychiatrzy
Autentyczna sytucja
Kobieta z jakiś tam względów idzie do psychiatry po poradę.Lekarz po zaledwie 10 min.rozmowy diagnozuje depresję i przepisuje leki.Tyle.
Wszystko byłoby cacy gdyby nie to że,ta kobieta tydzień późnie chce targnąć się na własne życie.
Efektem tego jest już pobyt w szpitalu psychiatrycznym gdzie została zdiagnozowana u Niej schizofremia paranoidalna.
Gdzie jest ta róźnica w podejsciu lekarzy do pacjenta?
Mianowicie w tym że,ten pierwszy praktykuje tylko we własnym gabinecie a drudzy mają do tego szpital pełen ludzi.
Dlatego też w ocenie fachowości psychiatrów a już tym bardziej psychologów byłbym bardzo wstrzemieźliwy.
Nie twierdzę że,kwr nie miała depresji na początku bo mogła mieć.
Ale czy teraz ją ma?.Mam wątpliwosci.
Jej zachowanie trochę temu przeczy.

Bella
nie wiem czy tylko ja mam wrażenie, że Alterego Chce Zostać Naczelnym Doradcą Netkobiet,  Wyrocznią Posiadającą Patent Na Prawdę I Dogłębną Analizę Związków?

O której godzinie nie weszłabym na forum - jest Alter,
czy on w ogóle ma życie w realu?
2 w nocy: Alter pisze,
5 rano : Alter pisze,
16 po południu: Alter pisze,
9 rano : Alter pisze.

Czasem już widzę, że odpływa w swoich teoriach, chyba za daleko zabrnął w tych analizach  i sam już nie wie o co mu chodzi.

Mam pytania.
To o której tutaj piszę/udzielam się jest tematem wątku?
Czy wiesz co to jest urządzenie mobilne z dostępem do internetu?
Czy zdajesz sobie sprawę że,istnieją jeszcze ludzie którzy mają tzw.nienormowany czas pracy a tym samym mogą np.pisać o różnych porach?
Masz jakiś problem z moją aktywnością na tym forum?
A może chcesz mi ją ograniczyć bo nie pasuję do Twoich teorii i dlatego że,Jestem mężczyzną udzielającym się na kobiecym forum?

Alterego,
nie byłam ironiczna.
Zdaje się, że nie zrozumiałeś sensu mojego postu.

Może powiem wprost: próbujesz ludzi zmienić na kształt i podobieństwo Twoje. Nie masz w sobie empatii.
To jest moje zdanie.

Co do urządzeń mobilnych - każdy z nas je ma, a mimo to nie przesiaduje non stop na forum.

Alter

ty się tak na tym wątku skupiłeś, że tu nie ma miejsca na nasze skupienie.  Nie widzisz tego?

Wyluzuj, wiosna przyszła, popuść poślady:-)

Aż dech mi zaparło.Uff.
Tak.Skupiłem się na tym wątku.Hm.Wybacz ale wizyta u okolisty by Ci pomogła bo coś przeoczyłaś.

Ależ się podziało

To w takim razie musi Ci być w życiu bardzo ciężko z takim nastawieniem.
Skrajności nie są dobre , czasem trzeba wypośrodkować, znaleźć czasem kompromis , dostrzec swoje błędy u siebie , a nie tylko u innych.
Zdrada nie jest dobra - nie jest . Ale zdarza się nawet najsilniejszym , chwila słabości , alkohol, zauroczenie.
Dojrzała osoba wyciągnie wnioski z tego co się stało, poszuka przyczyn , zobaczy swój błąd w tym "jak to się stało że zdradziłam pomimo tego że przecież kocham , czego zabrakło, co się podziało" , a strona druga będzie próbowała pomimo swojego bólu zobaczyć "jak się to stało, dlaczego nie zauważyłem w porę że coś było nie tak "?
Nie chodzi o wzajemne obwinianie , choć i to ma miejsce bo nerwy biorą górę. Ale kiedy opadnie już kurz emocji , ten pierwszy - związek dojrzały zaczyna sobie zadawać powyższe pytania i szuka odpowiedzi, rozwiązań żeby konstruktywnie budować na tych zgliszczach. Naprawiać.
Osoba jak Ty czy mój JM - nie daje szansy , choć naprawdę czasem warto. Choć na tych zgliszczach można niejednokrotnie zbudować coś niesamowicie pięknego i silniejszego - wzbogaconego o wiedzę co było dotąd źle.
Związki to przecież są ludzie. Tylko od samych ludzi zależy czy powiedzą "nie , nie wybaczę zdrady i koniec". Nie bo nie , bo nie potrafię. Nie próbują nawet pracować nad sobą żeby zmienić w sobie coś, bo "przecież skoro ktoś inny zdradził to ja jestem jak łza". Takie zasady - czarne albo białe.
Czy lepsze?

Dziś słonko świeci - humor troszkę lepszy .
Miłego dnia wszystkim

Każdy pisze przez pryzmat swoich doświadczeń i poglądów. Trzeba mieć na względzie , że moje zdanie nie musi być to jedyne najwłaściwsze i najsłuszniejsze bo inni maja inne poglądy , inne priorytety - i nie znaczy to że ta osoba jest zła do szpiku kości. Po prostu każdy w swoim życiu popełnia błędy , a potem za nie płaci. Błędy to rzecz ludzka- jaki człowiek ich nie popełnia?  Ale nawet człowiek który popełnił taki błąd jak ja zasługuje na wsparcie , na pocieszenie, na pokazanie że za błędy się płaci , ale potem trzeba iść dalej wyciągając wnioski.

Staram się dostrzegać przekaz który mi wszyscy wysyłanie , ale jeśli po raz dziesiąty Alterego z sarkazmem i ironią pyta o rzeczy o których nie chcę rozmawiać (a mam do tego prawo) , i on tego nie przyjmuje - to jak traktować takiego człowieka?
Kto powiedział , że na tym forum jak na spowiedzi należy pisać o wszystkim , wywnętrzać się z najskrytszych doznań i przeżyć , tych najbardziej intymnych które są tylko moje?  Ze spraw , które nie maja związku z sytuacją, a mogą mi zaszkodzić ?
Są rejony emocjonalne i egzystencjonalne które podlegają rozmowom , a są takie do których prawo do prywatności powinniście uszanować . I nie jest to "niespójność" wynikająca ze złej woli , tylko z chęci uszanowania swojej prywatności w niektórych tematach. Alterego tego nie przyjmuje.

Tak samo jak moją prywatną  sprawą jest moje udzielanie się na innym forum i brak chęci udostępnienia danych , a aluzje Alterego z tego powodu są dość nieprzyjemne i dyskwalifikujące moją szczerość. A to przecież moja prywatna sprawa.
Tego nie widzisz? 

Oczywiście - ale chyba czytałaś inny wątek niż mój , skoro nie widzisz , że pisze przez pryzmat osoby zranionej niegdyś w ten sposób , zdradzonej która odbija sobie swoje "czarne i białe , nie i koniec" i ceduje na wszystko co pisze. Wbija szpilę - i proszę Cie, nie pisz że tego nie zauważyłaś bo nie uwierzę.
Kiedys był tu pod innym nickiem - i też wtedy nie dostrzegał niczego innego niż mojej zdrady w tym wszystkim i wbijał mnie nieustannie w poczucie winy zamiast pomóc mi wyjść z doła emocjonalnego w którym byłam.
Wątek ma prawie trzydzieści stron - wydarzyło sie tu wiele , opisywałam wiele aspektów sytuacji która się zdarzyła, także mojego małżeństwa. Nie chodziło tylko o zdradę, to nigdy nie jest tylko TEN problem. Wiem, że nic zdrady nie usprawiedliwia, ale tych innych aspektów nigdy nie dostrzegał.
Człowiek jest skomplikowana jednostką - każdy , nie należy wrzucać wszystkich do jednego worka, każdy jest inny , sytuacje sa inne , okoliczności sa inne . Wszystko jest inne.

Ja dziękuję wszystkim za pomoc mi tu udzieloną, bo na tą chwilę jest o niebo lepiej ze mną niż jeszcze kilka tygodni temu.
Bo było wiele osób , które pokazały mi , że nie wszystko jest moja winą.
Które spoza zdrady dojrzały też mnie samą w tym wszystkim i moje uczucia i emocje . Dojrzały zagubioną kobietę z dużym problemem emocjonalnym - i starały się pokazać nie tylko to co złego zrobiłam, ale także to że czasu nie cofnę i powinnam iść do przodu i zaopiekować się sobą.
Co da ciągłe wpędzanie w poczucie winy? Nic nie da , bo blokuje działanie.
Poczucie winy już zawsze bedzie mi towarzyszyć raz mniej raz bardziej - ale nie moge już nim żyć , bo nie zrobić kroku wprzód. Wyciągnęłam wnioski , staram się zmienić , pracuje nad sobą na terapiach i myślę, że idzie ku lepszemu.
Dziękuje przede wszystkim za to, że pozwoliliście mi zrozumieć, że już nic nie będzie jak dawniej , że etap mojego małżeństwa sie zakończył , nie da się już cofnąć czasu i sprawić żeby ktoś mnie chciał . Że  teraz trzeba poszukać siebie w tym wszystkim.
Jestem teraz smutna , ale stabilna. Nie żyje już nadzieją , żyję sobą.

Nie znam tematu , więc się nie wypowiem. Ograniczam się do tego wątku i nie wiem co się dzieje poza.

Nie , nie chodzi o to by tworzyć kliki i nie czuję jakobym do jakiejś należała .
Udzielam się tylko w tym wątku właściwie , i odpisuję na to co kto mi tu napisze - nie wiem co się dzieje ogólnie na forum i jakoś mnie to nie interesuje Dla mnie ważne są informacje które są mi przekazywane tu i staram się do nich ustosunkowywać niezależnie od tego kto pisze .

Krw, nie chodziło mi o Ciebie. Może Alterego zbytnio na Ciebie naciska. Dajmy już temu spokój. Być może też w jakiś sposób Ci to pomoże. Nie wiem. Nie wnikam. Wydaje mi się, że dobrze Ci życzy. Nie piszę, ze jesteś w jakiejś klice. Jest pieknie na dworze... cieszmy się tym co mamy. Życzę uśmiechu i trafnych wyborów.

Wiem, Alterego. I uważam, że nie potrafisz postawić się na miejscu KwR, nie umiesz wczuć się w to, co ona czuje.
Powinnam iść w czambuł tak jak Ty. Też przecież zostałam zdradzona i to okrutnie.

Jednak widzę, że KwR żałuje tego, co zrobiła. Potrafię zrozumieć, dlaczego to zrobiła.
Ja nawet potrafię zrozumieć, co mojego męża pchnęło do zdrady.

Nie oznacza to, że pochwalam. Ale rozumiem.

Alterego... ja przechodziłam już przez to, przez co przechodzisz teraz Ty. Kiedy czytam Twoje posty, widzę siebie sprzed roku. Też byłam tak zasadnicza i uważałam, że wszystko wiem najlepiej. Powtarzałam los mojej matki, która nadal myśli, że we wszystkim ma rację. Na szczęście wiele już zrozumiałam i dałam sobie prawo do bycia człowiekiem, do zwykłych ludzkich pomyłek... bo wydawało mi się, że skoro tyle przeszłam, a nie dałam się pokonać, to jestem idealna. Cierpię za miliony, ale cierpię godnie. Wiesz... tak kiedyś myślałam o sobie. I za to myślenie zapłaciłam odejściem męża.

Dlatego mówię Ci o tym, bo kiedy czytam Twoje posty to tak, jakby pisała to moja matka... albo ja sprzed jakiegoś czasu.
Ty pielęgnujesz w sobie urazy, zafiksowałeś się na punkcie swojego męczeństwa z powodu bycia zdradzonym.
I tym samym uważasz, że tylko Ty znasz najgłębszą prawdę o życiu, że dzieki temu masz prawo "leczyć" innych ludzi.

Wierzę, że chcesz pomóc. Tylko powinieneś chyba zrozumieć, że forma, w jakiej jej udzielasz, jest taka ... narzucająca. I pamiętaj może o przysłowiu, że dobrymi chęciami piekło wybrukowane...

p.s. To nie jest nie na temat i nie jest to odbieganie od wątku. Według mnie;)

Każdy ma inaczej - ja pisze i myślę z pozycji osoby która zdradziła , i z pozycji osoby której mąż zaangażował się emocjonalnie i sfinalizowanie tego związku było tylko kwestią czasu. Osoby , która kochając i płacząc za ścianą przez kilka miesięcy znosiła kontakty męża z inną kobietą - co wieczór . Ona była w jego sercu cały czas.
Czuję z dwóch stron , z obu pozycji.
Ja cierpiałam bardzo , ale też wiem jak bardzo cierpiał on. 
Myślę, że nie ma sensu już cofać się w moim przynajmniej przypadku - nadszedł czas kiedy trzeba po prostu odciąć to grubą kreską i pozostawić za sobą.

Bet dobrze napisała - przyszła wiosna, zaświeciło słońce , czas iść do przodu nie oglądając się na przeszłość.
Zacząć od nowa. Inaczej.

Mam zaliczenia w weekend , jutro lekarza z córą i z sobą, oglądacza na dom, opony muszę wymienić na letnie , przyszły tydzień też nie lżejszy - mnóstwo rzeczy do zrobienia , i dobrze ... nie ma czasu użalać się nad sobą

Tylko ten chroniczny smutek ... może minie z czasem.

kwr
Kilka stron wcześniej właśnie o tym odcieciu pisałem z tą różnicą że,inaczej pojmujemy to odcięcie.Prawda?.Ja uważam że,odcinając się nie można stać jedną nogą w starym a drugą w nowym a Ty uważasz że,tak też można.
Oczywiście dostałem za to gromy bo wciskam i narzucam się ze swoim zdaniem.Ok.Niech i tak będzie.Czas pokaże co jest lepsze.

kobieto w rozterkach mam podobna sytuacje tylko ze jestem facetem ale chyba za bardzo wrazliwym stracilem przez to wiare w wartosci i zaufanie

niewiele wywnioskowałam z Twojego wpisu ... może napisz coś więcej o sobie , w kupie raźniej

Nie będę dalej ciągnąć tego tematu.

Muszę się zmotywować do nauki - pojutrze zaliczenia, nie zajrzałam jeszcze do książek

Jeszcze do niedawna kochałam męża. Naprawdę bardzo mi zależało. Dostrzegłam jak bardzo dopiero kiedy go straciłam.

Teraz zablokowałam emocje - moje serce nic mi nie mówi. Jest chyba już puste.
Nie wiem czy jeszcze kiedykolwiek będę mogła pokochać kogoś taką prawdziwą miłością.
Na dzień dzisiejszy jestem obojętna na każde emocje dotyczące mężczyzn w moim życiu , tylko smutek zawsze mi towarzyszy.
Jedynie dziewczyny moje potrafią ze mnie wykrzesać chęć przytulenia  i bliskości z  nimi.

Nie odpowiem Ci na to pytanie , bo każdy ma inaczej. Ponadto to bardziej skomplikowane niż Twoje "czarno-białe" poglądy. Nie zrozumiesz .

Co tu rozumieć?
Z mężem od wielu lat żyliśmy obok siebie , wydaje mi się że zaczęło się w momencie wprowadzenia do wybudowanego domu - każde zasiadło w swoim pokoju . Zero wspólnych wyjść , zainteresowań, troski, bliskości , sporadyczny sex, taka wegetacja w oczekiwaniu na starość przez kilka lat. On uważał, że się już w zyciu wyszalał i nie potrzebuje znajomych ani życia towarzyskiego.
Ja coś jeszcze starałam sie robić (znajomi z forum tez w realu , zjazdy, szkoła - starałam się cokolwiek robić w swoim życiu) , on miał tylko komputer i swoją grę.  Do tego doszły problemy  w moje pracy - mam bardzo stresującą prace z ludźmi , czasami naprawdę wysiadałam nerwowo. Nie miałam wsparcia w mężu - na moje rozgoryczenie miał jedną odpowiedź "idź pracować do biedronki to zobaczysz jak ludzie mają źle". Do tego natłok obowiązków (właściwie to czułam jakby wszystko było na mojej głowie - ja byłam motorem i wykonawcą w  tym domu , bo przecież mam bardziej dyspozycyjną pracę to mogę robić wszystko). W domu obowiązkami dzieliliśmy się po połowie (sprzątanie, prace ogrodowe) , ale wszystko poza tym załatwiałam ja : szkoła dzieci , urzędy , zakupy .... itp. Znowu nie czułam wsparcia , ale też nie poprosiłam - po prostu tak ciągnęłam to bo ktoś musi.
Nawarstwiło się tego za dużo , klęczałam psychicznie w pewnym momencie. On jak mnie widział taką wiecznie zasępioną , bez ochoty na cokolwiek - też pewnie miał dość.
Mówił mi niedawno, że przecież tuz przed moim romansem wyszedł z propozycją wspólnego wyjazdu na wycieczkę zakładową i coś tam jeszcze proponował - ale albo mówił to z tak marną siłą przebicia między sesjami przed kompem że nie dotarło, albo byłam już tak zakopana w swoich problemach że tego nie widziałam. W każdym byliśmy już bardzo daleko od siebie.
No i poznałam przyjaciela w delegacji za granicą. Przy pierwszym spotkaniu zaiskrzyło . Inny świat , inne otoczenie, wydawałoby się bezproblemowy kraj, kusiły perspektywy fajnego życia. Do tego człowiek, któremu zależało i robił wiele żebym była z nim , ciepły - potrafił pokazać emocje  czego mój mąż nigdy nie potrafił.
Mąż się dowiedział. Chciał wybaczyć , chciał być ze mną. Wybrałam jego , zerwałam kontakt z przyjacielem - wiem że bardzo cierpiał.
Ogrom emocji które we mnie grały : poczucie winy , wyrzuty sumienia, wstyd, rozbicie emocjonalne, nieumiejętność określenia własnych uczuć i nieumiejętność poradzenia sobie z nimi wpędziły mnie w depresję . Zaczęłam się leczyć - terapie, psychologowie. Trwało to kilka miesięcy , podczas których powinnam dać z siebie wszystko żeby uratować ten związek- ale nie potrafiłam . Czułam , jakbym była za szybą i nic mnie nie dotyczyło. Nie było we mnie grama emocji pozytywnych , radości. Zaczęliśmy się oddalać . On przy swoim kompie , ja przy swojej depresji. Wtedy też nie czułam wsparcia w walce z chorobą- nie dał mi go. Ale nie obwiniam go, przecież sam cierpiał.
No i przyszedł październik , kiedy zauważyłam że coś się dzieje - że jest daleki, odległy. Zauważyłam, że go tracę i to dało mi bodziec do działania , kopa , zobaczyłam że zależy mi przecież na nim , że to jego kocham. Potem rozmowy , że nie jest w stanie mi wybaczyć - a on już miał Monię wtedy. Już gdzieś indziej było jego serce. Dalej już wiesz.

Wiecie, moja babcia mi kiedys mowila ze lepiej jak jest "/" lub "\" aniżeli tak "-" . I ja jej wierze - kryzysy byly i beda wracac. Grunt to z nich wychodzic obronna reką...

Nie , ja po prostu nie cierpię słowa "kochanek" i zastąpiłam je sobie słowem "przyjaciel". To tylko słowo - mogłabym napisać cokolwiek. Ja to tak odbieram, a Ty przesadzasz i zbyt czepiasz się słówek. Mogłabym zacząć pisać na przykład "P" , ale po co. Mnie to nie przeszkadza.

Dziś był ciężki dzień - egzaminy , pozaliczałam wszystko na 5 - czekają mnie jeszcze z 3 przedmiotów , ale to dopiero w maju. Zakuwanie się opłaciło.
Wróciłam z uczelni tak wykończona psychicznie , że miałam siłę tylko dowlec się do łóżka. Przespałam popołudnie .
Zauważyłam, że kiedy jestem zmęczona to szybko włącza mi się tryb  "smutek, rezygnacja" . Dziś na chwilę nawet włączyło mi się "chciejstwo" - no cóż - JM na wyciągnięcie ręki, a ja nie mogę się nawet przytulić kiedy jest mi źle , dziś nawet patrzenie sprawiało przykrość.
Teraz - zbieram się do spania - trzeba zregenerować mózg po pracowitym weekendzie , nic nie odpoczęłam. Może jutro będzie lepiej. .
Pozdrawiam wszystkich czytaczy.

Witaj, nadal codziennie tu zaglądam.Patrzę, czytam jak targają tobą różne emocje i próbuję uzmysłowić sobie, co możesz czuć.
Życzę Ci by w twoim sercu było coraz mniej bólu, sama tak się teraz zastanawiam czemu tak mało ludzie ze sobą rozmawiają, czemu mamy wszyscy ze sobą tyle problemów, a przecież każdy na początku zakłada, że już zawsze będzie jak w bajce.
Życzę Ci kobietko, by jutrzejszy dzień był po prostu łatwiejszy...

Alterego, to motto jest dla mnie bd ważne....choć są sytuacje w życiu, że można znaleźć w sobie i siłę i słabość i i ignorancję zarazem.....myślę, że wszystkiego już autorka doświadczyła i to czyni ją bogatszą o te doznania....

Zadzwonił przed chwilą kupiec na dom z konkretną ofertą ewentualnie do zaakceptowania - ogarnęło mnie przerażenie , smutek , niemalże rozpacz ... że to jest tak realne 
Chyba gdzieś w podświadomości miałam , że mimo wszystko jeszcze się poukłada

Wiem, że jest Ci niewiarygodnie ciężko.
Obserwować bezsilnie, jak umiera nasz wymarzony związek, to prawdziwy hardcore.

Ale może popatrz na to inaczej... może sytuacja między Wami jest tak zapętlona, że tylko rozstanie da Wam szansę na lepsze jutro.
A może to jutro okaże się jutrem wspólnym?
Tego nie wiesz.

Nie wiem, jak jest w Twoim przypadku i nikt, kto Wami nie jest, tego nie wie.

W moim przypadku rozstanie też bolało. Bardzo. Ale wiedziałam i nadal wiem, że musieliśmy pójść albo w tę, albo w tamtą stronę, że jakiś krok zrobić musimy, bo tkwić w tym, co między nami było, nie dało się.

Nie wiem, czy to będzie pocieszenie.
Ale pomyśl: może jednak nie wszystko stracone? Może kiedy zamieszkacie osobno, zatęsknicie do siebie?

p.s. To nie jest namawianie na to, żebyś wciąż się łudziła, że będzie dobrze.
Wiem, jak ja reagowałam. I wiem, że mi myśl, że może kiedyś będzie między nami dobrze, pozwoliła przetrwać najcięższe chwile po wyprowadzce męża.