czy warto mieć nadzieję

Wiem, że na forum każdy ma prawo do wyrażania własnych opinii, poglądów etc. ale twoje Alterego wyjątkowo działają mi na nerwy. Dlaczego ?
Już to pisałam !( jak odwiedzałeś nas pod postacią rogacz76 ) ponieważ snujesz irracjonalne domysły i czytając je ( np. powyższy post ) mam wrażenie, że albo nie czytasz kobiety albo czytasz ale w swojej świadomości zostawiasz jedynie elementy. No albo ostatecznie po prostu masz dziwny pogląd .

Zgodzę się z tym, że może być to wynik zazdrości, ale co z tego ?
Pisze dobrze o przyjacielu, oczywiście cynicznie musiałeś podkreślić jego idealizm - a Ty czytałeś od początku co kobieta w rozterkach przechodziła u boku swojego męża nałogowca ? wiesz jak to jest kiedy mężczyzna twojego życia okazuje się pijakiem ? wiesz jakie emocje targają człowiekiem współuzależnionym ? wiesz co się wtedy dzieje ? - nie wiesz ! bo nie jesteś i nie będziesz kobietą na której barki spadła odpowiedzialność za życie nie tylko swoich dzieci, ale również za życie mężczyzny który miał być jej ostoją, jej silnym ramieniem jej mężem i ojcem dzieci ! a tymczasem okazał się tchórzliwym pijakiem.  Kobieta wtedy traci swoją osobowość, zapomina że jest kobietą, zapomina że jest inne życie że można inaczej, że są ludzie którzy ją szanują i docenią to co robi a w efekcie pomogą. Stajesz się wtedy wrakiem człowieka. Życie kręci się wokół nałogu. Wszystko co robisz dotyczy jego picia lub nie picia - nadkontrola o której pisze kobieta czasami staje się nie do wytrzymania dla samej siebie. Doświadczyłeś kiedyś tego ?
Aż tu nagle pojawia się ktoś kto pokazuje ci " hej, można inaczej - jesteś tego warta" - rozumiesz, że to nie chodzi wtedy o motylki w brzuchu czy durną chemię ( jaką niewątpliwie odczuwa mężulek wirtualnie ) tylko chodzi o to, że "wreszcie ktoś chce mi pomóc, odciążyć, zauważa mnie  - kurcze to tak się da ? zapomniałam o boże zapomniałam jak to jest czuć się kobietą !" - mniej więcej takie myśli ci towarzyszą a nie "och i ach " o jakie zapewne podejrzewasz kobietę w rozterkach.!!

Fakt, nie powinna w to wchodzić ale stało się i nie odstanie a ty Alterego zamiast snuć idiotyczne teorie to skup się z łaski swojej na właściwym przedmiocie dyskusji ( o ile przejawiasz chęć pomocy a nie udręki kobiety). Przedmiotem dyskusji obecnie jest stan kobiety która traci swoje małżeństwo z irracjonalnym poczuciem winy !
Błąka się ? no i co z tego, jakbyś czytał wszystkie posty to nie umknęłoby twojej uwadze, że wyjaśniałyśmy tą kwestię iż po 13 latach kiedy nagle życie sypie ci się w gruzy nie wstaniesz od  razu na nogi, ma prawo jeszcze się miotać. MA DO TEGO PRAWO. Poświęciła swoją własną osobowość dla niego a on ma to w d* . To boli. Nie wiem czy jesteś w stanie to pojąć, bo nikt kto nie przeżył tego na własnej skórze nie zrozumie.

Jeśli chce się pomagać należy brać pod uwagę o wiele więcej niż tylko kategorie - zdrada, bo odnoszę wrażenie Alterego że się mocno tym zafiksowałeś.

KGB
Rozumiem to co napisałaś doskonale i Twoje podejście do tematu.Wierz mi że.nie staram się być szkodnikiem dla autorki.Wręcz przeciwnie.Zauważam Jej postawę i to co czuje.Rozumiem Ją i życie które teraz dla Niej się skończyło.Skąd to znam i rozumiem?.
Poniekąd z własnego doświadczenia ale także z doświadczeń innych.Takżę z Jej życia czerpię ogromną naukę.
Nie ma we mnie żadnej złośliwości.
Nazwij to jak chcesz ale nie uważam że,szkodzę.Piszę co myślę i czuję ale to kobieta w rozterkach i tak wybierze to co dla Niej najlepsze.Jestem tego świadom.Rozchwianie emocjonalne którego Ona teraz doświadcza nie ustabilizuje się gdy będzie między młotem a kowadłem.Z jednej strony mąż a z drugiej kochanek.Z mężem i tak musi utrzymywać do czasu jakiś kontakt bo dzieci,mieszkanie,finanse ale z kochankiem niekoniecznie.Bo co to Jej da?.Uspokojenie emocji?.Nie.Wręcz odwrotnie.Dała mu nadzieję więc będzie naciskał mimowolnie na Nią by była tylko Jego.Tak się nie da bo w końcu zwariuje.
PS.Uwierz że,zanim skomentuję jakiś wątek myślę i rozważam wszelkie możliwości.Nieraz są podobne wątki ale są też wręcz różne wątki.Nie patrzę tylko przez sam pryzmat zdrady ale też zauważam okoliczności które do tego doprowadziły.Rodzinę,dzieci,nałogi i uzaleźnienia też biorę pod uwagę.
Zauważ też że,wciąż dyskutujemy tylko nad jednostronną wersją tego wątku bo drugiej wersji tak naprawdę nie znamy.To też należy brać pod uwagę.

Choć zapewne dostanę burę od KGB to jednak pozwolę sobie ponownie zapytać o sytuację wydania się romansu.
Moim zdaniem tam jest część problemu z którym obecnie boryka się kobieta w rozterkach.
Obym się mylił ale czy nie jest tak że,ta obecna złość wynika z żalu za rozwalenie przez męża tak cudownego układu z kochankiem?.
No bo jak to może tak być?.Ja poświęciłam takie cudowne uczucia dla męża a On odwrócił kota ogonem.Nieprawdaż?.

wisi mi to że wisi ci moje zdanie.

na terapii chyba nie przyswoiłaś najważniejszej rzeczy:

nie wymagać nic od alkoholika, nie mieć w stosunku do niego żadnych oczekiwań. Alkoholizm to choroba emocji, nie wiesz o tym?

Każdy terapeuta ci powie: Rok życia  z czynnym alkoholikiem  to rok terapii dla wsp?łuzależnionej. I to chyba m?wi samo za siebie.

Cokolwiek by m?wić: należało zaczáć od rozwodu jeżeli było kiepsko, tak postępujá odpowiedzialni, dojrzali ludzie, nie od pocieszyciela misia.

Wszystko w tym temacie. Szkoda prádu.

Żałosne staje się to użalanie rozżalonej żony rogacza.

Gdyby to był facet-byłoby pozamiatane.

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=506160382777549&set=a.407970609263194.95333.407961409264114&type=1&ref=nf

Gratuluję,na terapii również dowiedziałaś się że są różne osobowości. Co z tego wynika ? otóż to, że mąż kobiety jest leniem i nie przyłożył się do czegoś o co walczyła jego żona. Żeby mieć dobre małżeństwo trzeba dwojga. 
Owszem źle się stało, że wdała się w romans, ale na terapii na pewno dowiedziałaś się, że ludzie różnie reagują na sytuacje - często błędnie podejmując decyzje etc.

Swoją drogą terapia terapii nie równa - warto zachować dystans, to nie jest tylko kwestia terapii ale woli dwojga ludzi.
W przypadku kobiety i jej męża tej woli zabrakło u męża   - jeszcze zanim pojawiła się batalia o kochanka !

A co tutaj jest niezrozumiałe dla ciebie ? Facet nie ma jaj - jak poczuł się tak dotknięty zdradą mógł pogonić żonę od razu. Ale nie zrobił tego wiesz dlaczego ? bo jest wygodnicki i zostawił sobie furtkę.

Właśnie o to chodzi, że nie wydzielił ! dopiero pod wpływem nacisku podjął jakąkolwiek decyzję, bo sam jakoś nie umiał się zebrać.

Absurd. Autorka za każdym razem podkreśla że wina jest po obu stronach. Co gorsza w trudnych chwilach obwinia wyłącznie siebie.

A której dokładnie ?

Nic nie zrozumiałaś z wypowiedzi autorki, ale cóż każdy ocenia przez pryzmat samego siebie. Współczuję.

To zdecydowanie poniżej poziomu tego forum. Jesteś kobietą jak możesz w ten sposób wypowiadać się o innej kobiecie ? 
Zwracam ci uwagę, że to ludzie przychodzą tutaj po pomoc, możesz mi powiedzieć w jaki sposób pomagasz obrażając ?

Nie ma znaczenia płeć.

" Wymagam od siebie, nie od niego,
m?j m?ż widzác zmianę mojego
postępowania w stosunku do niego,
otoczenia sam się zmienił. Tak to
działa. To my sami możemy być
motorem zmian wok?ł."
Tak w skrócie to jest to co pisałem właściwie od samego początku.

ps. Nie porównuj proszę
schizofrenii do alkoholizmu.
KGB
Możesz wytłumaczyć dlaczego?.
Piszesz źe,masz styczność z alkocholikiem więc mam pytanie
Co wg.Ciebie znaczy pojęcie alkocholik?.
Miałaś do czynienia z schizofremikiem?.
Co wiesz o tej chorobie?.
Nie pytam o ksiąźkową definicję tylko Twoją praktykę.

Nie musisz KGB
Wierzę że.wiesz jakie są różnice między tymi chorobami a także to co je łączy.

KwR (taki skrót Twojego nicku sobie wymyśliłam;) )
No więc ja wciąż się zastanawiam, czemu Ty mu na te kontakty pozwalasz. Serio.
Ja wiem, że być może prezentuję zachowanie bez klasy, ale ja mojemu mężowi na to nie pozwalałam. W efekcie pewnie przyspieszyłam jego wyprowadzkę, bo nie mógł sobie swobodnie gadać, z kim chciał, ale powiem szczerze - ja się lepiej czułam, wiedząc, że nie grzmoci w klawiaturę maili do "koleżanek" - przynajmniej przy mnie. W ostatecznym rozrachunku i tak wyszło ok. Szybciej się zorganizował z wyprowadzką.
Przypuszczam poza tym, że gdybym mu na te kontakty pozwalała, to nie miałby szczególnej mobilizacji, bo po co... skoro randkować z innymi może w domu. No aż tak spolegliwa to ja nie byłam.
Możesz się śmiać, ale ja bym wywaliła to jego "pudełko" (jak określiła to KGB) przez okno.
Nie zniosłabym jawnego umawiania się z innymi w momencie, kiedy jestem jego żoną.

Ja nie rozumiem w ogóle, jak doszło do takiej sytuacji, że on z ta Monią, Ty z facetem jakimś - i to wszystko na oczach dziecka.
Kompletnie miałabym w nosie, że jest to sytuacja "przejściowa".
JESTEŚCIE NADAL MAŁŻEŃSTWEM. I nie rozumiem, po co wzajemnie robicie sobie kuku (tj. nie darzycie się szacunkiem na tyle choćby, by powstrzymać się od zażyłych kontaktów z kimś innym).

Matka Teresa? Przecież tu o Ciebie też chodzi.

Ale ok... być może teraz już mleko rozlane, już pozwoliłaś, więc trudno.

Póki mieszkacie razem - jest nadzieja.
Ja też ja miałam.
Ale wiem, że mieszkanie ze sobą w takiej sytuacji jest najgorszym z możliwych wyjść.

O emocjach rozmawiaj z psychologiem lub ewentualnie wrzuć je tutaj jeśli wolisz.
Sprawy finansowo-majątkowe najlepiej obgadaj z adwokatem.
Pozostaje kwestia rozwodu i opieki nad dzieckiem.Hm.Jak nie dojdziesz z tym do porozumienia z mężem to także rozważ wizytę u prawnika.
Przynajmniej będziesz wiedziała na czym stoisz formalnie.

Z emocjami nie radzę sobie w ogóle, jestem dziś w rozsypce. Płakałam w nocy , płacze od rana.
Chyba wszystko co robiłam dotąd skierowane jednak było na to, żeby mąż się obudził.
Dociera do mnie właśnie, ze moje małżeństwo się skończyło.
Problem w tym, że ja nadal kocham męża.
Wszystko co robiłam dotąd miało na celu wyrzucenie go z mojego serca. Nie jest to proste , a świadomość tego że kocha inną kobietę i spędził z nią weekend bardzo boli. To uświadomiło mi, że nie ma mnie już w jego sercu. Że straciłam najbliższą mi osobę.
Podejmuję złe decyzje , robię głupoty - wszystko było po to, żeby się obudził. Nie obudzi się, bo nie ma mnie w jego sercu już.
Jestem pogubiona, zraniona , czuję się jak zero.
Jego obca już teraz codzienna obecność obok coraz bardziej mnie rani.
Po prostu nie radzę sobie z sobą.
Nie wiedziałam, ze można jeszcze bardziej cierpieć niż dotąd. Jednak można.

dotąd też sobie radziłam... pierwszy samotny od 13 lat  weekend rozwalił mnie po całości...
zawsze był...

No i wrócił.
Powiedziałam, że planuję wynająć mieszkanie w mieście , i że odpuszczę mu alimenty dopóki nie sprzedamy domu (chcę zasądzić 500zł) , a ta kasa którą miałby dawać na dziecko niech będzie jako moja część spłaty kredytu na dom dopóki go nie sprzedamy. Powiedziałam mu, że ja dam sobie radę z mojej wypłaty. Powiedziałam też, że i tak raczej nie da sobie rady utrzymać domu  i będzie musiał poszukać dodatkowej pracy. I że od dziś ma robić sobie sam pranie , bo nie zamierzam prać jego bielizny w tej sytuacji.
Wkurzył się. Wykrzyczał, że on da radę tak razem mieszkać do czasu sprzedaży domu a ja jak mam problem to mam iść do psychiatry. Stwierdził, że sąd nie da mi 500zł alimentów , i że jak tak bardzo chcę to może być od dziś po połowie wszystko tylko ja na tym gorzej wyjdę. Oboje straciliśmy cierpliwość. Padały bardzo niewybredne hasła.  Boszszszzzz... co to sie podziało. Dziecko było na dole , słyszało .

Tego się najbardziej obawiałam. Wiedziałam, że wcześniej czy później tak to się właśnie skończy. Dlatego muszę się wyprowadzić.

Tak.
Bo stwierdził, ze ja pierwsza jak to ujął z doopą latałam , to teraz powinnam grzecznie czekać aż sprzedamy dom i kupimy mieszkania.
Chyba zdał sobie sprawę, że nie poradzi sobie sam z  utrzymaniem domu. Powiedział, ze jak się wyprowadzę to zadłuży dom. Jak powiedziałam mu o dodatkowej pracy to się obśmiał.
On nadal obwinia mnie o wszystko , ze to ja zaczęłam i że ja wznowiłam potem kontakt z przyjacielem ostatnio to teraz powinnam się godzić na to co się dzieje , bo to są według niego konsekwencje. Na mój argument, ze przecież kontakt z Monią miał cały czas stwierdził, że się nie angażował i nie ma sobie nic do zarzucenia.
Myślałam, ze dam radę. Ale psychicznie wysiadam.  Stąd pomysł o wyprowadzce.

Hm.A nastrój w jakim wrócił?.
Był zadowolony?

Ostatnio słyszałam, że można sprzedać dom z kredytem..

Lepiej aby sąd ustalił alimenty i jeśli będzie to wymagane, żebyś mu wpłacała na konto ratę, niż to co zaproponowałaś..
Poza tym do niego zapewne wprowadzi się kochanka - więc będzie miał na spłatę i jeszcze wyjdzie że to Ty będziesz mu dawała pieniądze zamiast On Tobie.
Przemyśl wszystko i zasięgnij opinii prawnika.

Kurczę... mało sprytnie to zrobiłaś:)
Nakręciłaś się wczoraj i dziś i awantura pokazałaś, jak bardzo Cie ta sytuacja bodzie.
Wiem, o czym mówię, bo już to przeszłam... niestety...

Tak, to prawda - jestem choleryczną osobowością
Porozmawialiśmy teraz spokojnie.
Powiedzieliśmy sobie, że życie już sobie układamy osobno i w obopólnym interesie jest żeby szybko tą sytuację rozwiązać i rozstać się z minimalnym uszczerbkiem na psychice. Dlatego obniżamy cenę na dom , jutro pójdę do biura nieruchomości i to zrobię.

Nie byłabym człowiekiem gdyby ta sytuacja mnie nie bolała. Boli bardzo.
Niestety taka teraz jestem że co w sercu to na języku.

Nie mam już nadziei. Skończyło się moje małżeństwo, przestał mnie kochać , nie cofnę czasu.
Poczucie winy i jeszcze moja miłość nie daje mi iść do przodu.
Wiem, że go skrzywdziłam .
Chciałabym uwierzyć w to, że nie wszystko jest moją winą - ale nie potrafię.
Po takim dniu jak dzisiejszy myślę , że może  ja nie potrafię kochać nie krzywdząc , że jestem zapatrzoną w siebie egoistką. Nie zasługuję na miłość.
Gdybym mogła cofnąć czas - wiele rzeczy zrobiłabym inaczej, ale nie mogę.
Gdybym mogła już nic nie czuć, byłoby to błogosławieństwo - ale nie mogę.
Gdybym mogła sprawić, że mnie pokocha i że zmienimy swoje życie - zrobiłabym to, ale nie mogę.
Nic nie mogę.
Dziś mogę tylko siedzieć i wyć.

Jestem w  punkcie wyjścia, tylko teraz już bez nadziei .
Nie potrafię iść do przodu. Nie mam w sobie ani siły , ani wiary w siebie.
Najchętniej położyłabym się i nie obudziła.
Może jutro będzie lepiej.

bezsilność, poczucie beznadziei... depresja stoi juz u progu. Oby to było tylko chwilowe.

Brak mi było konsekwencji , bo miałam jeszcze nadzieję. Moja nadzieja umarła w dniu wczorajszym.

Muszę się odciąć od przeszłości, zapomnieć na jakiś czas przynajmniej o poczuciu winy , nie roztrząsać, nie analizować, nie gdybać , nie rozmawiać z nim. Wybrał. Mnie pozostaje się z tym pogodzić.

Symptomy depresji mam od wielu miesięcy - potem wyrwała mnie akcja z Monią , dała kopa i obudziłam się z tego stanu. Nie mogę się w to znowu zapaść , bo mam dziecko pod opieką. Nie mogę teraz myśleć tylko o sobie.

Tak, chyba tak. Jestem po prostu zmęczona już tym wszystkim.
Chciałabym być już "na swoim" , nie widzieć go, nie słyszeć, zapomnieć. Spróbować wyleczyć rany. Nie zrobię tego dopóki będziemy mieszkać pod jednym dachem.
Teraz już robimy sobie na złość, oko za oko jak to ktoś wcześniej napisał.
Niestety nadal jestem podatna na to co on mówi , i kiedy słyszę o swojej winie za wszystko co się działo w naszym małżeństwie a on nie dopuszcza do siebie moich argumentów  i emocji - wpędza mnie w poczucie winy. Każda taka rozmowa to u mnie krok do tyłu.
Dlatego nie będę z nim już rozmawiać. Właściwie to już nie ma o czym.

Warto na pewno skupić się już teraz na sobie.
Choć od razu włącza mi się , że według tego co mi mówi mi szanowny - zawsze byłam skupiona tylko na sobie. Egoistka.
Bo miałam znajomych , swoje forum , swoją szkołę. Miałam więcej "swojego" niż on . On miał tylko komputer.
Podświadomie mam głęboko zakorzenione, że skoro tak robiłam to było źle.
Trudno zmienić myślenie choć wiem, że teraz już nic nie muszę. Muszę tylko chcieć myśleć osobie.

Przestać myśleć o nim. O tym co on o mnie myśli.
Dla niego już nie istnieję.
Muszę myśleć o sobie i o dziecku.

Konkretnie muszę zacząć uczyć się do czerwcowych egzaminów , bo jak nie zacznę teraz to je obleję i cztery semestry pójdą się paść.
Muszę złożyć pozew o alimenty w razie gdybyśmy już tak się kłócili, że dogadać się będzie masakrą.
Musze więcej czasu dziecku poświęcić, bo widze że też sobie nie radzi z ta sytuacją.

jest jakaś poprawa , już mi przynajmniej głowy nie rozsadza z bólu

Nie stać mnie niestety żeby adwokatowi tysiaki odpalać  , mimo wszystko mam nadzieję że uda nam się polubownie to załatwić ... sprzedać dom, zakupić mieszkania i się pożegnać godnie. Wtedy sprawa rozwodowa, wcześniej alimenty już sobie ustalę to o tyle będzie mniej załatwiania później.

Kobieto w rozterkach, wszystko co piszesz jest jakby  piękne, chwyta za serce. Ale mąż wyraźnie Ci wypomniał Twojego przyajaciela, który był, ale też jest nadal. I ja Twojego męża rozumiem. Ty możesz tu slicznie pisać o uczuciu, a nóż mąż przeczyta. A ja uważam, że jest w tym coś nieuczciwego, coś na pokaz. Przepraszam Cię bardzo. To jest moje zdanie. Nie ufam do końca Twoim słowom.   Przepraszam, ale męczyło mnie to... Nie wiemy jak jest naprawdę z Monią. A przyjaciel jest.                                       Masz prawo żyć jak uważasz. Życzę Ci szczęścia. Twojemu mężowi również.

KwR,
czytam cały czas Twój wątek. Jesteś bardzo bardzo nieszczęśliwą osobą, chcesz na siłę zaznać szczęścia z Twoim mężem albo przyjacielem. Nie potrafisz chyba zrozumieć tego, że potrafisz być szczęśliwa sama ze sobą a do takich przemyśleć bym Cię zachęcała. Chcesz na siłe być z kimś. Teraz, jak zauważyłam, idealizujesz Twojego męża, ale jak czytałam pierwsze wpisy to wcale taki nie był, bo gdyby był to byś go nie zdradziła. Oboje z mężem macie problemy ze sobą. Zacznij przede wszystkim pracę nad sobą, jesli jest bardzo źle moze warto iść do psychiatry.

Chodzę od kilku miesięcy do psychologa raz w tygodniu na sesje indywidualne - pracą u podstaw bym tego nie nazwała , bo na razie ogarniam się z emocjami bieżącymi że tak to nazwę i depresją. Choć w zasadzie  nie tylko - bo przerobiłam już częściowo problem zaburzonych relacji z rodzicami - to był ogromny mój problem, bo od tego się wszystko w moim życiu zaczęło (ojciec alkoholik). Mam wiele rzeczy do przepracowania , i to o czym piszesz też - brak samoakceptacji , niskie poczucie własnej wartości.
Pracuję nad sobą i nie zamierzam przestać.
Chodzę też na terapię grupową raz w tygodniu , i tam też pracuję nad sobą. Tylko jest to grupa zajmująca się nerwicą i depresją ( bo z głęboką depresją zostałam tam skierowana) , więc i praca inaczej wygląda niż na sesjach indywidualnych.
Jestem dobrej myśli, że kiedyś może coś ze mnie będzie.

Nie ma na razie spektakularnych efektów, bo z depresji leczy się latami - ale nie jestem już tak wycofana i zamknięta , był czas kilka miesięcy wstecz (pamiętam dobrze czerwiec) kiedy w ogóle się nie odzywałam całymi dniami , kiedy siedziałam i się kiwałam albo płakałam albo siedziałam taka obojętna patrząc niewidzącym wzrokiem.
Mogę z czystym sumieniem powiedzieć , że moja zdrada mnie pokonała bo nie poradziłam sobie z emocjami tylko zapadłam w depresję , a moja zdrada i depresja pokonały męża. Nie umiał sobie poradzić ani z jednym , ani z drugim. Wiedziałam, że jestem winna i powinnam mu nieba przychylić, ale byłam zablokowana , było mi wstyd, czułam wyrzuty sumienia, zapadłam się w odrętwienie i zablokowałam na kilka miesięcy emocje . Nic mnie nie cieszyło , do dziś właściwie rzadko odczuwam jakąkolwiek radość . I po kilku miesiącach takiego mojego stanu , mąż wiedząc że mam depresję i potrzebuję czasu żeby się z nią uporać (był ze mną na wizycie lekarskiej i słyszał) - poddał się , skreślił mnie i znalazł sobie Monię. A ja kiedy dowiedziałam się o Moni przeżyłam terapię szokową i odblokowałam się , czułam że go tracę i to dało mi impuls do walki. Niestety za późno.
Teraz jest poprawa - choć jestem teraz bardzo rozchwiana emocjonalnie. Jak mam dobry dzień, to jestem w euforii , jak zły to siedzę i płaczę albo nic nie czuję.
Ale pracuję na terapiach . Mam nadzieję, że mi pomogą.

KwR
sprawa z Twoim JM już zamknięta, idź do przodu, nie oglądaj się za siebie, to nic nie da. Szarpiesz się tylko ze sobą, rozpamietujesz, po co to wszystko. Poszłaś krok na przód, chcesz się wyprowadzić, to juz dużo, to znaczy że masz w sobie siłę, i nie chcesz być dalej krzywdzona. To wbrew pozorom bardzo dużo. Teraz zacznij działać. Mimo wszystko polecam wizytę u adwokata, na wszelki wypadek, moze być ostro.

Kiedy próbowałam ratować, naprawdę chciałam - kochałam JM.
Ale nie jestem głucha , kiedy słyszałam przy okazji każdej rozmowy kilka razy w tygodniu że on mi nie wybaczy i że to tylko przedłużanie agonii związku , i że on już nie chce- to jakie ja miałam pole manewru?

Nie było przyjaciela w moim życiu - przyjaciel jest dopiero teraz . Teraz , kiedy już było i jest właściwie pozamiatane. Z pobudek bardzo głupich - kolejna nieprzemyślana decyzja zdesperowanej kobiety. I nawet gdyby teraz JM mi powiedział : " zapomnijmy , zacznijmy od nowa, pracujmy nad sobą , bądźmy blisko " - nawet teraz , kiedy wiem że spał z Monią - jeszcze bym to rozważyła. Wiem, ze teraz to już byłaby oznaka kompletnego braku szacunku do siebie. Ale rozważyłabym i kto wie, czy bym się nie zdecydowała zostać.
Ale ja już wiem, ze tego nie usłyszę.

Ja wiem, że wiele razy po drodze zawaliłam .
Moje poczucie winy nie daje mi o tym zapomnieć.

Właśnie z tym jest mi najtrudniej.
Zdaje mi się, że robię krok wprzód , a potem nagle dwa w tył.
Zabiera mi to energię i chęć do życia.
Ja chyba ciągle jeszcze mam jakąś nadzieję - to jest bardzo trudne.