Ojciec narzeczonego zabronił mu ślubu ze mną!

no wiem jak to wygląda w Waszych oczach zdaję sobie sprawę. może się opanuję, jak Bóg da i oczy otworzy. idę zjeść obiad i do kościoła.

ps: wiecie, że przyszło mi do głowy, że coś się mogło stać? wypadek np.? chyba mam manię jakąś... sorrka za moją głupotę, nie denerwujcie się nią, bo po co, sama wystarczająco się dręczę, po co ktoś ma się jeszcze gotować z mego powodu, spokojnie, kiedyś może zmądrzeję

moja propozycja jest taka, daj sobie na wstrzymanie z jakimkolwiek kontaktem na kilka dni/tydzień.. po tym czasie myślę że sama (ze spokojniejszą głową) nie zechcesz się do niego odzywać w żadnej sprawie nawet aby mu dokopać tekstem.

No właśnie Ona...sama widzisz... że minusy przeważają nad plusami...
Więc niestety trzeba szybko o tym zapomnieć, dla własnego dobre.
Nie można kochać kogoś, kto nas nie kocha...baaaa... ani nawet nie szanuje...ubliża nam i miesza z błotem nas i nasze uczucia...
Sama do tego doszłaś... po co ci ktoś taki... "gnojek niewdzięczny i dwulicowiec..." to żaden kandydat na partnera życiowego...
A jego rodzinka... szkoda gadać... ciesz że poznałaś ich wcześniej...niż za późno...
Dzięki temu możesz bez większych problemów się od nich uwolnić.

Macie rację. Tyle, że to jest taki człowiek o dwóch twarzach. Potrafi być naprawdę milutki, przytulać się, śmiesznie mówić, podlizywać, przepraszać, a gdy ja się na to złapię i znów zaufam, otworzę się, to wtedy za jakiś niedługi wcale czas zaczyna się znowu wytykanie mi wad, krytyka, dogryzanie, głupie pytania, a czemu ty to a czemu nie tamto. Wniosek taki z tego: gdy czuł zagrożenie, czuł że przegiął i czuł się winny to potrafił przeprosić i być milutki, ale potem jak widział, że znów mnie ma, że jednak mi zależy na nim i chcę dalej z nim być, to tak jakby tracił zainteresowanie, jakbym go nudziła znowu, bo jestem przewidywalna, bo dzwonię, bo piszę, bo chcę kontaktu, on to chyba odbierał jako moją słabość, gdy chciałam bliskości z nim. Często mnie odtrącał, mówił że za często dzwonię, za dużo piszę, lepiej mu było chyba jak był za granicą, gdzie kontaktowaliśmy się tylko przez Skype wtedy kiedy on wszedł, a kiedy nie to nie, mogłam sobie dzwonić... A gdy wrócił do Polski to już mu nie pasowało, że znów jest kontakt telefoniczny i smsy, odpowiednio to skomentował oczywiście.
Ja tego człowieka nie rozumiem. Ja jestem inna, cieszę się zawsze jak on do mnie napisze czy zadzwoni, nigdy nie mówiłam mu, że się narzuca, a on dawał mi to odczuć, że w nieodpowiednim momencie zadzwoniłam, bo on np. właśnie oglądał wiadomości w tv i mu przeszkodziłam, bo miała być pogoda.

miałam sie juz nie odzywać w tym wątku,bo jak przeczytałam o tym ze mimo wszystko czekasz na niego na skyp,to sie znaczy ze mimo wszystko chcesz z nim być to zwątpiłam naprawde i stwierdziłam ze szkoda moich nerwów.Ale po tych pozniejszych wątkach jak pisałaś o waszych relacjach to mi to troche jakby przypominało mój poprzedni związek.Domyślam sie co czujesz teraz i domyślam sie co czułaś bedąc z nim.Czułąm sie podobnie,ktoś mi kiedyś na tym forum napisał za co mu dziekuje serdecznie,czy dla tych kilku fajnych chwil spedzonych razem i dla sexu,chce być żle traktowaną ,ze inna osoba da mi też to przy czym bedzie dla mnie zawsze dobrą ,coś w tym stylu.I ta osoba trafiła w dziesiatke,nie spodziewałam sie ze po rozstaniu z eksem moge poznać tak wspaniałego chłopaka.Jest przekochany i czuje sie przy nim szczesliwa nie zawodzi i jego słowa maja pokrycie.Teraz sie ciesze jestem w koncu z własciwa osoba odżyłam.Z eksem miałam straszne huśtawki,6 lat razem i chłoptaś nigdy nie wiedział czego tak naprawde chce,postepował ze mna podobnie jak Twój men.Zrywał mieszkaliśmy razem pozniej znów powroty,zareczyny i w kłóko macieju.Jak mnie miał to sie szybko nudził,jak tracił wlaczył i pokazywał jaki to kochaniutki,ale ten okres trwał krótko bo pozniej znów to samo.Krytykował mnie podobnie jak Twój tez,równiez  czepiał sie ze nie pochodze z bogatej rodziny,że rodzice po rozwodzie,ze moja rodzina nie jest z jego bajki,mimo iz wszyscy mu w dupe wchodzili ,fałszywiec,ze mama niedługo straci prace,mimo iz bedac z nim zarabiałam po 6 tys miesiecznie,i to nie jest żart.Co go obchodziło czy mama straci prace do cholery.Ale to takie głupie preteksty,bo ktoś kto szczerze kocha nie zwraca na takie rzeczy uwagi,mówił ze nie mam prawka dołował zanizał moja wartość.W owym czasie wskoczyła bym za nim w ogien ,tez jestem taka ze sie szybko przywiazuje a jak kocham to do reszty.W pewnym momencie zebrała sie u mnie szala goryczy,zakonczyłam ten rozdział definitywnie.Bolało,wyłam czułam sie jak głowno, cierpiałam około roku,co teraz czuje  jak sobie o tym przypomne żal ze traktował mnie jak nic bawił sie mną a ja na to pozwoliłam 6 lat.Obecny chłopak,akceptuje mnie taka jaka jestem i jest najwspanialszy na świecie,i nie zamnieniłąbym go na nikogo innego.pozałam co znaczy jak chłopakowi naprawde na mnie zależy .Po co do Ciebie pisze po to zebys sie nie biczowała,nie Ty pierwsza i ostatnia która cierpi z powodu jakiegoś drania nie wartego miłości.On kocha tylko siebie uwierz mi ,Ty masz być tylko pieskiem który bedzie wiernie czekał za łąskawy pan pozwoli podejść.Wiem na czym ten schemat polega ,on Cie wyniszcza,i bedzie tak dalej dopóki nie zerwiesz kontaktów z nim.

Daga28,

dziękuję Ci serdecznie za to co napisałaś! Popłakałam się czytając to. Widzę, że podobną drogę przeszłaś co ja i mnie rozumiesz.
Jestem w szoku, że takich typków jak ten mój jest więcej, myślałam, że to pojedynczy przypadek, niestety nie, jak się okazuje...
Zastanawiam się nieraz, czy on kiedykolwiek dojrzeje, czy np. mając 35 lat będzie się tak samo pytał rodziców o wszystko i słuchał ich, konsultował, czy ta niedojrzałość jego wynika z wieku, czy z charakteru, który już się ukształtował i nie zmieni... Ciekawe...

Nie odzywam się do niego na razie, nie piszę nie dzwonię. Ja tak mam, muszę wykrzyczeć, wypisać swoje, a potem milknę. Kiedyś 2,5 tyg. się do niego nie odzywałam, ale nie dało mu to do myślenia, nie wstrząsnęło, obraził się wtedy i potem powiedział mi, że jak ja bym po tych 2,5 tyg. nie zadzwoniła to on by też nie zadzwonił. Głupia byłam, mogłam nie dzwonić.

Nie wiem z czego to wynika, że nie mam do siebie szacunku, że pozwalałam na takie okropne teksty do mnie, niby się oburzałam, ale dalej z nim byłam, a on to odczytywał jako przyzwolenie moje, by dalej mnie krzywdził. Chyba dałam sobie wmówić, że jestem gorsza, bo starsza i mam problem z zazdrością / poczuciem niższej wartości, on to zawsze używał jako kartę przetargową, żeby mi udowodnić, że jestem gorsza od innych, że się nie nadaję, czułam się jakby mi łaskę robił, że pomimo tego ze mną jest, ale zawsze to wytykał, a suma sumarum zostawił, nie wierzę że jakby mu wszystko pasowało we mnie i by mnie kochał to by posłuchał ojca, po prostu sam pewnie doszedł do wniosku, że stać go na młodszą, lepszą, nie zazdrosną, może ładniejszą nie wiem, a mądra być nie musi, tak mu ojciec doradził przecież, no i żeby była bogata, żeby mu fajny samochód kupiła, bo to jest jego marzenie...

Ciesze sie ze mogłam Ci chodz troche pomóc,powinannas sie cieszyć ze zabrał Ci tylko 3 lata a nie wiecej,jakby znalazł bogatą to inny punkt by znalazł zeby ją gnębić,daje sobie głowe uciąć!,czujesz sie gorsza bo on Ci wmówił ze do niczego sie nie nadajesz!mój były jak zapytałąm czy jak zdam prawko dał by mi sie przejechac samochodzem to mówił ze nie bo i tak bym nie umiała jeżdzić mając prawko,dzis sie z tego śmieje i myśle jaki idiota,a mój ówczesny chłopak mimo ze nie mam jeszcze prawka daje mi swój samochód i mówi ze dobrze jeżdze.I to jest własnie zasadnicza róznica miedzy chłopakiem inteligentnym a prostakiem.To jest malutki drobny przykład,ale duzo takich rzeczy było.Tak jakby na siłe szukał u mnie wad,i je znajdywał,dla niego wady dla kogoś innego rzeczy niezauważalne bez znaczenia.Twój były nie wie czego chce,myśle ze to nie o wiek chodzi to juz chyba taki charakter.Po rozstaniu myslałam sobie dlaczego mnie to spotkało,obwianiałam siebie za to ze nie jestem taka jakby chciał,ze nie pochodze z bogatej rodziny,ze moi rodzice sa rozwiedzeni,ze nie jestem taka jaką on by chciał,byłam na siebie zła o rzeczy na które nie miałam wpływu.Myślałąm sobie on taki pracowity wierny za innymi nie patrzy ,jak znajde innego to napewno bedzie mnie zdradzał i tym podobne głupoty.Winiłam sie ze innym sie udaje a ja jestem taka beznadziejna.Teraz jak myśle o tym wszystkim to wiem ze byłam w duzym błedzie bo tak naprawde to on był nic nie wart i to on stracił a nie ja.Stac Cie na kogoś kto Cie uszanuje,za to jaką osobą jesteś a nie za to co masz w portfelu,na kogoś kto doceni Twoje zalety a nie na siłe bedzie szukał Twoich wad.Za pare lat przy nim byłabyś nikim,kobietą styraną bez własnej osobowości ,zatraconą w miłości jednostronnej Twojej,a on by dawał jedynie jakieś ochłapy,na odczep sie ,troche sexu i nic pozatym.Ból z czasem Ci minie,i bedziesz kobietą szczęsliwą.

Ona...prooooszę... po jakiego grzyba mu zdjęcia na pamiątkę...? Ma kilka, to mu pewnie wystarczy, bo jakoś nie widzę żeby  (po tym co pisałaś o sytuacji) jakoś specjalnie przezywał to rozstanie i ubolewał nad nim. To brutalna prawda...przyjmij ją w końcu do siebie i żyj swoim życiem... Zrób to dla SIEBIE...proszę Cię. Bo z takim zachowaniem i myśleniem jak do tej pory...nic dobrego z tego nie będzie (dla Ciebie)...

Myślę że nawet nie przeczyta tego artykułu, a jak odbierze e-maile ze zdjęciami itp to pomyśli sobie "jaka ona głupia.. " (że po tym wszystkim jeszcze do mnie wypisuje, jej poczucie własnej wartości sięga poniżej zera).
Zaniechanie wszelkich prób kontaktu z nim byłoby dla Ciebie najlepsze, oto co ja sądzę i nie tylko ja.

jednak nie chcę dalej żyć, nie wierzę w to, że kiedykolwiek ułożę sobie życie i będę szczęśliwa, a znam siebie i z braku laku za mąż nie wyjdę!
co uda mi się zbliżyć z facetem, przyzwyczaję się do kogoś (kilka lat to trwa), to potem lipa, porażka, odrzucenie, i znów od początku z kimś obcym, MAM DOŚĆ!!!
a jak matka moja umrze to zostanę sama. i co takie życie? po co dla kogo? na pośmiewisko dla wszystkich? sąsiadów, znajomych?? znajomi którzy normalni to wszyscy już dawno żonaci / mężatki dzieciaci, i mają mnie gdzieś, nie jestem im potrzebna, bo mają własne rodziny, a ze mnie mają pośmiewisko na pewno, że taka niby fajna i ładna, a jakaś taka nieudana, pechowa, z żadnym chłopem jej nie wychodzi, pewnie coś jest z nią nie tak. i pewnie mają rację, nie nadaję się do żadnego chłopa, muszę spojrzeć prawdzie w oczy, jestem zerem!!! z powodu wiary nie mogę się zabić, to co mam zrobić ze sobą???? ile jeszcze muszę cierpieć na tym łez padole??? ja już nie chcę nikogo, chłopy to palanty, każdy jeden ma gorsze wady, jak nie pornole to maminsynkostwo, jak nie to to tamto, JA SIĘ BOJĘ CHŁOPÓW, oni mogą mnie zranić, tylko to im wychodziło w moim życiu - ranienie mnie, niszczenie, wykorzystywanie, dranie!!! :-((( co mam ze sobą zrobić? dlaczego muszę żyć?

Dziewczyno...nie mysl teraz o tym wszystkim.
Teraz...i to szybko zapisuj sie na wizyte u psychologa.
To nie jest nic zlego...a moze duzo pomoc.

Z takim podejsciem do tego, to na pewno.
Zrobisz co zechcesz, to Twoje zycie.
Ja tylko Ci rade, bo wiem ze to bylaby dobra decyzja.

masz dość więc najwyższy czas pobyć jakiś czas samej. pozwoli Ci to spojrzeć na nieudane związki z innej strony, na chłodno, uda Ci się zobaczyć jakie Ty błędy popełniasz w doborze faceta itd.

sąsiadami, znajomymi naprawdę nie warto się przejmować co myślą, a na pewno nie myślą tak źle jak Ty to opisałaś. wiem że trudno jest się nie przejmować ale można nad tym popracować, mi to wychodzi coraz lepiej trzeba jednak za każdym razem na początku zaprzeć się przed wyjściem z domu z myślą w głowie , że jesteś wartościową osobą a to jak widzą Cię inni nie ma żadnego znaczenia, staraj się zachować spokój i myśl że jesteś kimś ważnym. mi to pomaga. i docinek ze strony sąsiada na pewien temat nie sprawił nawet tego że mrugnęłam mówię Ci, naprawdę NIE WARTO. poza tym nie każdy kto jest w związku jest szczęśliwy .. wiele osób ukrywa swoje problemy i boi się odejść aby nie być samemu.. widzisz także często osoba która jest sama, kieruje się odwagą i szacunkiem do siebie.

kiedy ostatnio byłaś z kimś na kawie? masz chociaż jedną/jednego znajomego ? a może z kimś zamieniasz parę słów w sklepie przypadkowo, może warto taką osobę zaprosić na pół godzinki na gorącą czekoladę/kawę..

a te smsy to już nieważne kiedy były wysłane. teraz to nieistotne i wyrzucamy to gdzie ? do kosza.

edit:
a i za jakiś czas , jak się uspokoisz i inaczej spojrzysz na to wszystko, jeszcze podziękujesz ojcu (oczywiście w duchu a nie osobiście) za to zachowanie, tak tak, może to w tej chwili śmiesznie brzmi ale on Cię w pewnym sensie uratował ..przed tym idiotą!

jasne... wzięlibyście ślub a później byś miała na głowie nie tylko jego ale i całą jego rodzinę, a tam by Ci było jak w raju... I na pewno nikt by się wam nie wtrącał szczęśliwa rodzinka itd... No kurcze weź wreszcie otwórz oczy że on Cie NIE kocha było mu z Tobą wygodnie ale wrócił do mamusi i każda następna jego kobieta będzie przechodzić to samo bo to taki typ człowieka. A Ty sama siebie jeszcze niepotrzebnie nakręcasz tymi wspomnieniami smsami zdjęciami...po co?
Idź do psychologa, on Ci pomoże... inaczej ten stan będzie sie pogarszał.

Mi to sie wydaje że ty nie masz pretensji do niego tylko do jego rodziców, a dlaczego? Spróbuj sie tez postawić na ich miejscu... I tak naprawde to nie oni zniszczyli wasz zwiazek tylko twoj pseudonarzeczony. Przecież on jest dorosłym facetem i miał prawo wyboru, ty lub rodzice, i wybrał ich. Pogodź sie z tym wreszcie.

Kobieto, Ty sie cieszyc powinnas, ze zakonczyl sie ten zwiazek! Facet Cie nie szanowal, mial zero odpowiedzialnosci i sie zawsze zaslanial rodzicami. Naprawde takiego meza bys chciala?

Nie jestem głupia, tylko głupio postępuję, a to różnica... Gdyby ktoś mi opowiedział taką historię jak ja Wam, to zapewne to samo bym mu doradziła rozsądkowo co Wy mnie, problem w tym, że fajnie się radzi innym, trudniej jak to nas samych dotyczy i w grę wchodzą emocje, uczucia, wspomnienia, urok fizyczny danej osoby, to wszystko ma znaczenie i trudno zbagatelizować.

Wszystkie rady bardzo cenię i mają dla mnie duże znaczenie, każdą uważnie czytam, muszę wracać co jakiś czas do Waszych postów, bo za chwilę zapominam i znów się nakręcam, to choroba typu "zakochanie" + tęsknota + szok z powodu nagłej i niespodziewanej samotności (no bo jeśli ktoś planuje ślub, a 4 dni później dowiaduje się, że ze ślubu nici i prawdopodobnie więcej nie ujrzy swojego niedoszłego męża no to przyznacie, że jednak jest to szok?)...

Ja jestem bardzo sentymentalna, uczuciowa i wrażliwa, czasem dziecinna, owszem w pewnym sensie niedojrzała, mam się z tego powodu zabić? Muszę jakoś żyć dopóki mnie dobry Bóg nie zabierze z tego łez padołu...

no to niech będzie, że jestem kretynką wg Ciebie, zadowolona?

Cześć, to ja Ona_37, moderatorka mnie zbanowała za nic, ciekawe panują na tym forum "zasady", ale to nic, nieważne, piszę tylko po to, żeby poznać zdanie życzliwych mi osób, bo wiele osób mądrze się wypowiedziało do mnie w tym wątku, SĄ NOWE FAKTY W SPRAWIE, a mianowicie on się odezwał dzisiaj...

Nie odzywałam się do niego kilka dni, on zadzwonił dzisiaj, dzwonił kilka razy, napisał dwa smsy, zdrobniale się do mnie zwrócił i buziaczka przesłał, dopiero potem odebrałam, bo nie chciało mi się odpisywać. Miałam zawahanie, czy odebrać, w sumie nie chciałam już go słyszeć, ale byłam ciekawa co ma do powiedzenia skoro tak natarczywie dzwonił, jak nigdy, to do niego niepodobne, no i ciekawość zwyciężyła, odebrałam.

Przeprosił mnie i powiedział, że on nie chce przekreślać nas, chce się ożenić, ale nie chce wesela ani ślubu z rodziną, chce gdzieś wyjechać do ciepłych krajów i tam wziąć cichy ślub bez rodziny i znajomych i bez wesela. Jak ma być z weselem to nie ma mowy i nie ma o czym mówić.

Przyznał, że jego ojciec źle się zachował, matka jego podobno też to przyznała i myślała o tym wszystkim przez te kilka dni i się martwiła.
Zaproponował mi, żebym przyjechała do nich pomieszkać na miesiąc póki ojca nie ma, bo ojciec zaraz po tej rozmowie ze mną tydzień temu wyjechał, kilka godzin później dostał telefon, że go wzywają do pracy za granicę, wróci za jakieś dwa tygodnie podobno.

Powiedziałam mu co o tym wszystkim myślę, że mnie tyle razy oszukał, że już mu nie ufam i nie wierzę, i pewnie jak dam się przekonać teraz to za chwilę znów mnie będzie zostawiał, to mówi niby że nie, że jak byśmy wzięli ślub to ojciec by się pogodził z sytuacją i z czasem zaakceptował, a wtedy to mogłabym mieszkać u niego jako żona.

Mówi, że czytał te artykuły, które mu podesłałam o maminsynkach, i że tak nie może być, że mądrze tam piszą i że ja mam rację.

Mam takie wrażenie, że ich sumienie gryzie przez to jak postąpili ze mną, to i tak, że mają sumienie w ogóle... Ale zabawne, że zadzwonił do mnie jak ojciec wyjechał... A co będzie jak wróci? Ja nie zamierzam jechać tam podczas jego nieobecności i ukrywać się jak jakiś przestępca, a co jak wróci wcześniej i mnie zobaczy??

On mi powiedział, że jak kilka dni się nie odzywam to mu smutno i nie chce innej nawet młodszej, bo pewnie głupia, a ja to mądra jestem (to jego słowa).
Ja mu tłumaczę, że przecież ojciec chciał dla niego młodszą i głupszą, a on na to "a bo on jest głupi".

Powiedziałam mu, że ja mu niczego nie obiecuję, bo muszę wreszcie uporządkować swoje życie, a nie oglądać się na niego z czym wyskoczy znowu. Powiedziałam, że będę sobie poznawać innych ludzi i będę szukać pracy w mojej miejscowości i jak znajdę to tu zostanę, a na niego już nie liczę, bo już tyle razy mnie zawiódł. A on na to "A po co ci praca??" Tym tekstem mnie rozwalił...

Co sądzicie o tym wszystkim?

PS: Mam nadzieję, że moderatorka przyzna się do błędu i nie zablokuje mnie ponownie, że będzie człowiekiem! Założyłam wątek po to, by móc w nim pisać, a nie dla kogoś...

Założyłam inny wątek, potem poprosiłam o jego usunięcie bo temat się wyczerpał, na co dostałam odpowiedź, że nie zostanie usunięty, więc usunęłam swoje wpisy, do czego miałam prawo, za to zostałam zbanowana bez ostrzeżenia! tak się nie robi, nie na poważnym forum, to odnośnie Twojej uwagi Margolinka, że moderatorka nie banuje za nic...

Ale nie o tym chciałam w tym wątku, proszę tylko o wypowiedzi w temacie, wszystkie przeczytam, przeanalizuję i podejmę decyzję, bo ktoś ją w końcu musi podjąć.
Wiem jedno: dłużej kołować sobą nie pozwolę.

on mówi, że nie będzie robił wesela dla ludzi, żeby sobie pojedli, on nie potrzebuje tańców i jedzenia, chciałby coś oryginalnego, czego inni nie robią, typu wyjazd do ciepłych krajów i tam ślub :-/ ale ja sobie nie wyobrażam ślubu bez mojej mamy, jestem jej to winna jako jedyna córka, poza tym on tego ze mną nie uzgodnił tylko mi narzuca swój pomysł, a jak się nie zgodzę to pewnie mnie zostawi haha, bo tak coś zasugerował, że jak chcę wesele to nie da rady...

Ona...on każde zdanie odmienne niż jego, będzie kwitował tym że Cię zostawi. To jeszcze dziecko, może wyrośnięte ale dziecko...rozwydrzone na dodatek. Pogoń go i powiedz, żeby sobie inną naiwną znalazł, bo Ty właśnie powoli mądrzejesz ...

Co do tematu zbanowania, to powiem krótko, żeby nie robić długiego off-topu... Gdyby wszyscy najpierw czytali regulamin, a potem zakładali wątki, to potem nie mieli by pretensji odnośnie zachowania moderatorów...to by było na tyle...

Ona, dobrze zrobiłaś że tak mu odpisałaś. Najlepiej nic już mu nie wysyłaj, i nie dzwoń do niego ani nie pisz... Jedynie takim zachowaniem, pokażesz mu że masz dość takiej dziecinady jaką on sobą prezentuje i ze chcesz normalnego spokojnego i poukładanego życia, z dorosłym i dojrzałym mężczyzną...
Jeśli będziesz wciąż z nim w kontakcie, to on będzie święcie przekonany że wciąż chcesz być z nim, bo przecież nie możesz się z nim całkiem rozstać... Odpowiadając na jego wiadomości i odbierając telefony, dajesz mu do zrozumienia, że chcesz z nim kontaktu i że jeszcze do końca nie jestes pewna swojej decyzji. Ja bym odcięła się już od niego...powiedziałaś już mu wszystko co miałaś do powiedzenia w tej sprawie... teraz czas na zerwanie definitywne kontaktu... pewnie że będzie ciężko, że pocierpisz trochę... ale przejdzie z czasem i odetchniesz z ulgą. Może prędzej niż myślisz. Zajmij się sobą...znajdź sobie jakieś hobby... zajmij myśli czymś innym, a sama zobaczysz że z czasem życie Ci się ułoży ... i będziesz jeszcze szczęśliwa.