Witajcie.
Nie wiem czy ktokolwiek odpisze na tego posta, ale spróbuję, bo nie mam przyjaciół których mogłabym się poradzić, tylko mamę, a mamy zdanie już znam.
Od 3 lat jestem w związku z mężczyzną o 10 lat młodszym. Od razu jak się poznaliśmy to powiedziałam mu ile mam lat, początkowo był w szoku, bo myślał po wyglądzie, że jestem w jego wieku, ale szybko się zreflektował i przepraszał mnie i prosił, żeby dać szansę temu związkowi.
Mieliśmy problemy z powodu jego niedojrzałości, zmienności, drobnych kłamstewek, które podburzały moje zaufanie do niego, oraz z powodu mojej zazdrości.
Generalnie jest to chłopak dość ułożony, nie szukający wrażeń z kobietami. Przede mną nie był z nikim w związku, ze mną też miał swój pierwszy raz w łóżku.
Nasz związek był dość burzliwy z racji naszych temperamentów, zarówno on jak i ja łatwo się denerwujemy. Ja jestem dość zaborcza, a jego ciągnie jeszcze do kolegów.
Dużo mu pomagałam po śmierci brata, wspierałam go, tak samo jak kończył studia i miał egzaminy, załatwiłam mu pracę w Niemczech, pomagałam językowo, bo on nie znał języka niem., skończyło się tak, że on sobie pracował a ja byłam na zasiłku, bo nie mogłam tam znaleźć pracy biurowej.
Po dwóch latach mieszkania razem prosiłam by się określił, czy chce dalej ze mną być na poważnie, czy się rozstać. Zaręczyliśmy się, po zaręczynach ja musiałam wyjechać do Niemiec bo on miał egzaminy w Polsce, w tym czasie mieszkał u matki w domu rodzinnym. Ok. dwa tygodnie po zaręczynach zaczęła się jazda. Ja domagałam się kontaktu z jego strony i uwagi, a on jakby się opędzał ode mnie jak od natrętnej muchy, przeszkadzało mu jak dzwoniłam, wymawiał się tym, że nie ma jak rozmawiać, bo telefon jest przy kuchni i matka wszystko słyszy. Mówił mi okropne słowa przez telefon, bardzo wtedy cierpiałam. Koniec końców trzeba było odwołać plany ślubne (sala, dj i kościół były zarezerwowane już), twierdził, że ojciec nic nie wie o planowanym ślubie a teraz on mu nie może powiedzieć, bo by zawału dostał. Poza tym ojciec nie wie ile mam lat, bo razem z matką zataili to przed nim. On się boi ojca, a matce zwierza prawie ze wszystkiego, jeśli chodzi o nasze relacje to skarżył się do niej na mnie i ona ma o mnie nie najlepsze zdanie, mimo że widziała mnie na oczy tylko raz.
Teraz mija rok od zaręczyn. Ja wróciłam z Niemiec w lipcu, on został jeszcze 4 miesiące bo miał pracę.
Czekałam na niego przez ten czas a on czekał na decyzję gdzie będzie robił staż. Wybrał staż w swojej rodzinnej miejscowości i mieszkanie przez rok u matki.
Myślałam, że to koniec naszego związku, ale on zaproponował mi, bym tam zamieszkała, że będę miała swój pokój, nawet kupił meble do tego pokoju.
Prosiłam go, by przyjechał do mnie dopiero wtedy, gdy uzgodni wszystko z rodzicami i będzie pewien, że chce się ze mną ożenić. Mówił, że jest zdecydowany i przyjechał. To było w tą niedzielę. Teraz w 4 dni później dowiedziałam się, że jego matka powiedziała jego ojcu ile ja mam lat i ojciec kategorycznie zabronił mu ślubu ze mną z powodu mojego wieku. Po śmierci brata mój narzeczony jest jedynym synem, poza tym ma jeszcze dwie siostry. Ojciec powiedział, że jakby miał jeszcze jednego syna to by to przebolał może, ale ma jednego i nie będzie tolerował takiego związku i nie da swojego błogosławieństwa. Chce by jego syn poznał sobie młodszą i głupszą dziewuchę do max. 25 lat, którą będzie mógł kierować, a nie żeby baba nim rządziła. Wg jego ojca ja jestem za mądra do nich i owinęłam go sobie wokół palca. Jego ojciec powiedział, że mój narzeczony jest jeszcze niedojrzały, sam nie wie czego chce, i on to by się ożenił nawet z 50-latką jakby go zmanipulowała; że jest dużo ładnych pięknych kobiet i że jego syn mógłby co tydzień mieć inną! A każda baba ma jednakowe ...... (wulgaryzm) Mówił jeszcze wiele innych okropnych słów, których nie będę cytować.
Te słowa jego ojciec mówił do mnie dziś w rozmowie telefonicznej. Nie miał hamulców ani szacunku do mnie.
Czuję się potraktowana jak rzecz, jak przedmiot, przekreślona tylko z powodu wieku. Boję się, że ten związek się rozpadnie. Szanse na moją przeprowadzkę do jego domu rodzinnego by ocalić ten związek są nikłe, skoro jego rodzice mnie nie akceptują. Zresztą duma mi nie pozwala, musieliby mnie przeprosić najpierw.
Ale na odległość nie przetrwamy, to jest jakieś 500 km :-( Jestem załamana. Narzeczony miał do mnie w czasie związku też dużo "ale" typu np. że jestem zbyt zazdrosna, że go ograniczam i kontroluję, że pochodzę z biednej rodziny, że niczego w życiu nie osiągnęłam, że nie mam pracy, a on z bezrobotną kobietą się nie ożeni (dziwne, że odkąd z nim się zadałam to moje życie zawodowe się posypało), że nie umiem jeździć samochodem, że się grzebię przed wyjściem gdzieś.
Ale w tą niedzielę twierdził, że jest zdecydowany na ślub, wobec mojej mamy to powiedział, nawet oglądaliśmy sale, a kilka dni później ojciec się nie zgodził jak się dowiedział ile mam lat, a synek się wystraszył ojca i teraz znów ja jestem ta zła. Miał przyjechać po mnie za tydzień i zabrać mnie do siebie bym mieszkała z nimi (w osobnym pokoju), ale w tej sytuacji powiedział, że nie przyjedzie, że ojciec musi się uspokoić. Ja dziś zadzwoniłam do niego do domu i rozmawiałam z ojcem i z matką jego, bo nie pozwolę tak kołować sobą i moją mamą, chciałam się dowiedzieć jakie mają zastrzeżenia wobec mnie, no i się dowiedziałam, przede wszystkim mój wiek mnie skreśla, nawet gdybym była tylko 2 lata starsza to i tak bym się nie nadawała, tak twierdzi jego tatuś.
Czuję się jak nic nie warty śmieć, nie mam pracy, nie mam przyjaciół, nie mam własnej rodziny, mieszkam u mamy mojej, niczego w życiu nie osiągnęłam, nic mi się nie układa. Jedyne moje osiągnięcie to, że się nawróciłam po wielu latach odejścia od Boga, ale widzę, że Bóg mnie chce doświadczać zamiast pomagać i błogosławić, a dużo się modliłam w intencji naszego związku, brałam udział w modlitwach wstawienniczych i nic, wydawało się że już wszystko jest na dobrej drodze i bach, wszystko zniszczone, bo ojciec powiedział nie z powodu mojego wieku! Jest mi bardzo źle, mam myśli że nie chcę już dalej żyć. Nie mam po prostu nikogo. Napiszcie proszę swoją opinię, tylko błagam nie dobijajcie konającej :-(((
===
mój narzeczony jest bardzo zmienny, potrafi pięknie czule mówić, że kocha, że się zdecydował, przy mojej mamie zapewniać, już dwa razy taki numer wyciął, raz skończyło się odwołaniem rezerwacji ślubno-weselnej, przez co stracił sporo kasy, ale wolał stracić niż powiedzieć ojcu o planach ślubnych, tak się go boją razem z matką.
teraz sytuacja się powtórzyła, znów było blisko podjęcia decyzji o ślubie, do mnie i mamy mojej mówił, że jest zdecydowany, a kilka dni później już wszystko zostało znów zawieszone, wspólne uzgodnienia nieaktualne, bo ojciec i matka mnie nie akceptują, zwłaszcza ojciec jest nieprzejednany z powodu mojego wieku, bo ukrywali to przed nim, nie powiedzieli prawdy mu ile mam lat, ale co to moja wina? ja byłam od początku uczciwa.
widać kompletnie nie liczą się z moimi uczuciami, z moim zmarnowanym czasem, czekałam na niego 4 miesiące aż wróci do Polski, nie podejmowałam pracy by móc iść za nim tam gdzie dostanie roczny staż, mamusia go przekabaciła i poszedł mieszkać do domu rodzinnego, a to jest kawał drogi ode mnie, 5 godz. jazdy samochodem, nie da się widywać nawet co tydzień czy co dwa :-( zresztą co to za związek na odległość bez żadnej gwarancji... ja już nie mogę dłużej czekać na niego, a on widzę, że sobie pogrywa ze mną i z moją mamą.
robi sobie kpiny z nas, nie szanuje wspólnych uzgodnień, co chwila zmienia zdanie, raz chce się żenić, za chwilę wychodzi na to, że trzeba się rozstać, już nie raz mi groził rozstaniem, a kiedy ja go chciałam zostawić bo miałam już dość jego chamskich odzywek to mnie, to mnie prosił, bym go nie zostawiała i obiecywał poprawę, jak dałam się przekabacić to znowu na mnie naskakiwał i wytykał wady i oczekiwania swoje przedstawiał. kiedy w końcu wydawało się, że doszliśmy do porozumienia to teraz tatuś się wtrynił ze swoim zdaniem, nagle po 3 latach związku i wspólnego mieszkania tatuś się obudzić, że syn chce brać ślub i się zdziwił, że narzeczona starsza. ale to w jaki chamski sposób ze mną dziś rozmawiał było dla mnie upokarzające, takiego chama dawno nie poznałam... jestem w ciężkim szoku, co to za rodzina, są to ludzie ze wsi, nie jacyś inteligenci, ale to nie o to chodzi, oni są zwyczajnie chamami bez kultury i szacunku do kobiety, nie szanują naszego związku, nie szanują mnie.
jego ojciec powiedział mi nawet, że jakbym weszła do jego rodziny to zawsze byłabym obca dla nich, nigdy nie byłabym rodziną!!! że żona to obca!!! żona syna to nie rodzina!!! szok po prostu :-( tera już wiem po kim mój narzeczony ma takie chamskie odzywki nieraz do mnie... po tatusiu prostaku!!! :-(((
===
jakieś 3 tygodnie temu chciałam z nim zerwać właśnie dlatego że miałam dość jego chamskich odzywek do mnie.
powiedział takie zdanie: "jakbyś u mnie w domu pomieszkała to jakby cię rodzice obejrzeli to po miesiącu wulgaryzm by cię na zbity pysk!"
tymi słowami przelał czarę goryczy u mnie. ale później znów dałam się nabrać na jego śpiewkę. strasznie mnie prosił, żebym go nie wyrzucała na śmietnik, obiecywał że się poprawi, że się zdecyduje na ślub itp. itd.
on generalnie ma takie zdanie, że ma być wszystko tak jak on chce albo wcale, jak coś jest nie po jego myśli - słowa czy zachowanie to bardzo się denerwuje i od razu chamsko odnosi.
===
nie mam już zaufania do niego, boję się go, nie mogę polegać na jego obietnicach. jestem w emocjonalnej rozsypce. związek z nim to huśtawka wieczna od euforii i nadziei po twarde lądowanie (słowne rozstania, ubliżanie, chamskie odzywki, krytykowanie mnie).
mam wrażenie, że on się znęca nade mną psychicznie tym kołowaniem. może nie robi tego celowo, może to jakaś choroba umysłowa, nie wiem... fakt jest taki, że nie mogę polegać na jego słowie danym mnie i mojej mamie, w oczy obiecuje nam co innego a pojedzie do domu i tam go znów zmanipulują i znów inaczej śpiewa, anuluje nasze wspólne uzgodnienia, jestem wykończona tym związkiem, ale szkoda mi go zostawić, bo jak chce to potrafi być milutki i kochany, jednak zwykle ten stan nie trwa długo, jest na przemian z chamskimi odzywkami do mnie i brakiem szacunku :-(
ja nie wiem czy on mnie szczerze kocha, może kłamie, nie wiem.
już był czas kiedy mówił że nie wie czy mnie kocha i co to znaczy kochać kogoś.
niby od jakiegoś czasu twierdził znów, że kocha, ale kto wie, jak mu ojciec mnie obrzydził to może znów nabrał wątpliwości, dlatego nie broni mnie przed rodzicami, bo może w duchu przyznaje im rację, chociaż częściowo, nie wiem.
to ja z nim byłam i ja go znam i wiem, że jest chwiejny, on podejmuje decyzję a za chwilę jej żałuje, za chwilę ma wątpliwości, żal mu, i tak to leci.
