No to graliśmy meczyk z kozakami 
Stwierdziliśmy że nie mamy nic do stracenia i możemy tylko walczyć i zostawić serducho na boisku... po bramce na 3-0 zaczeli się kłocić a My nabraliśmy wiary w siebie.. uwierzyliśmy że możemy.. efek ? 11-1 .
4 bramki i 3 asysty dedykuje Wam :*
Wracając do tematu , wczoraj żona wrzuciła kamyczek do mojego ogródka. Oczywiście nic to nie zmienia , nie robię sobie nadziei ani nic z tych rzeczy.
Napisała mi smsa czy te rzeczy które wrzucam na fejsa to jakaś aluzja do niej. Sms miał charakter żartobliwego , miłego , nie było tam pretensji czy coś.
Oddzwoniłem i wytłumaczyłem że to nie żadne aluzje , nie zaszyfrowane wiadomości tylko że to fakty. Ja się prawdziwie zmieniam i że to dotyczy mnie . Koniec z zaborczą miłością itp. Powiedziła że zauważyła zmiane i że się cieszy bardzo i że dobrą drogę obrałem . Pogadliśmy o szkole , o domu , o pracy o kursie , o tym co u mnie . Było miło , śmiesznie , ciepło , spokojnie i otwarcie.
Wiem że piszę chaotycznie ale ręce jeszcze drżą po wysiłku związanym z meczem, już tłumaczę aby opacznie nie zostać zrozumianym że zona się cieszy że nie walczę
Jakiś czas temu pisałem że zacząłem przyglądać się sobie. Doszedłem do paru wniosków i uważam że to że to trwa tak długo to moja zasługa. Ja odepchnąłem od siebie żonę.
Dlaczego ? Moja P. odchodząc chciała sobie wszystko przemyśleć i poukładać. Chciała poczuć że jej decyzja wypłynie tylko z niej , że to ona poczuje to i będzie w 100 % odpowiedzialna za to. Odczuwała lęk i chciała być pewna że postąpi dobrze. JA JEJ TO UNIEMOŻLIWIŁEM.
Przez pierwsze 2 miesiące od wyprowadzki codziennie lub co 2 dni pisaliśmy ze soba i się spotykaliśmy. Ja jej pisałem bądź mówiłem teksty: "Należy Nam się szansa" ; 'Powinniśmy być razem' ; 'Musi się udać'
Tymi tekstami zabierałem jej suwerenność decyzji , sugerowałem jej co musi , powinna i należy zrobić. Blokowałem ja i powodowałem że bała się podjąć decyzję bo cuzła że może się sugerować moimi słowami.
Im więcej ja pisałem , jeździłem i dzwoniłem tym bardziej ją odpychałem , wymuszałem na niej decyzji , pokazywałem że słuszna decyzja może być tylko jedna , każda inna decyzja jest zła i się myli.
Przestała widzieć we mnie faceta , płakałem , prosiłem , błagałem tłumaczyłem , mówiąc że musi być dobrze z rzucałem na nią odpowiedzialność no bo skoro musi być a by nie było to znaczy że nawaliła tak ? bo ja przecież się staram walczę i zmieniam..
Przestraszyłem ją , odepchnąłem , zblokowałem
Tyle razy mi mówiła że myśli a ja tego po niej nie widziałem , przed spotkaniem wiedziałem że nic nie zmieni się..
A wczoraj ? Wczoraj po raz pierwszy poczułem że naprawdę się zastanawia ... Od półtora miesiąca się nie spotykamy (rocznica tylko) przestalismy pisać do siebie, czasem się nie kontaktujemy po kilka dni.
Gdy z nią rozmawiałem byłem wesoły , opanowany spokojny , nie prosiłem , nie pytałem się czy podjeła decyzję , nie mówiłem co powinna zrobić, znów zacząłem być mężczyzną w jej oczach, znów chciała ze mną rozmawiać, nie uciekała. Z zapłakanego desperata stałem się fajnym facetem. Zauważyła moją zmianę , była zadowolona , powiedziała że dobrą drogę obrałem.
Ona nie musi , nie powinna - ona MOŻE chcieć ze mną być.
Dopiero teraz pokazuję że ją kocham bo pozwalam jej dokonać wyboru , bez względu jaki by nie był ma prawo być szczęśliwa.
Przepraszam że tak chaotycznie ale jestem niewyspany , myśli mi gdzies uciekają , zmęczony po meczu i zaraz lecę na miasto.. powinienem byc fajnym gościem tego wieczoru 
Tak myślałem 